Rozstanie i wspólne mieszkanie

Macie wszyscy rację. Dziękuję za wszystkie wypowiedzi i konstruktywną krytykę. Zakomunikuję mu dzisiaj, że ta sytuacja jest dla mnie nie do wytrzymania i musi się wyprowadzić w trybie natychmiastowym.

Bliscy wiedzą, jedni się martwią, jedni mówią, że się jeszcze zejdziemy, inni mówią, że sama winna jestem sobie.

Niestety, weekend to nie wymówka z mojej strony, osoba leżąca w domu i wymagająca pełnej opieki i pielęgnacji, każdy weekend musi z nią ktoś być. Wyjście na dłużej niż pół godziny w grę nie wchodzi, z uwagi na działające sprzęty wspomagające taką osobę.

Zgodziłam się na to wspólne zamieszkiwanie bo było mi go trochę szkoda, bo to ja pierwsza powiedziałam, że jestem nieszczęśliwa i chce się rozstać. Bo lata i sentyment, bo się razem wyprowadzaliśmy, masa gratów, nie same ciuchy. Dlatego też, że na samym początku myślałam, że może potrzeba czasu na przewartościowanie pewnych tematów i się zejdziemy. Dodatkowo, awantury były na porządku dziennym przez ten ostatni miesiąc, no to raz chciałam pokazać, że nie jestem taka pierdol**ta.  Bo zawsze jak komuś zrobiłam coś przykrego, to to do mnie wróciło. Bo teraz hotele są zamknięte, no to gdzie ma pójść. Masę pomysłów w głowie miałam. Zawsze tak robię, często kosztem siebie. Potrafię być egoistką jeśli chodzi o bzdury, jak chodzi o poważne tematy to się "samoumartwiam". Mówią, że jestem naiwną frajerką i bywam za miła.

Smashm - nie musisz nikomu niczego udowadniać.
Nie musisz udowadniać swojemu ex, że jesteś fajna, uczciwa, że masz klasę - bo on ma to bardzo głęboko w poważaniu.
U Was nastąpiło jakieś totalne pomieszanie i poplątanie prawdziwych ról.
To Twoje mieszkanie, i w obecnej sytuacji on jest Twoim gościem. Nie wyobrażam sobie gościa, który w jawny sposób okazywałby niezadowolenie ze zwyczajów, jakie panują np. w moim domu. Cmokał mi, albo komentował pod nosem, kiedy ja wychodzę na balkon.
Takie zachowanie, to moim zdaniem taki poziom buractwa, że aż brakuje skali aby to należycie określić.

To Ty jesteś u siebie. To Ty możesz wychodzić na balkon 100 razy w ciągu godziny. I do kuchni 200 razy. I chodzić po korytarzu 500 razy.
A on - który pasożytuje na Twojej grzeczności - powinien siedzieć w kącie na dupiu i cieszyć się z tego, że ma darmowy dach nad głową i całkiem wygodny kąt.

To nie jest Twój problem, że on niby nie ma dokąd pójść, tylko jego.
Niech sobie pod namiot idzie. Do szałasu. Do hostelu, na pokój/ stancję, niech sobie mieszkanie wynajmie.
Normalni ludzie ogarniają takie rzeczy w kilka dni.
Miał wystarczająco dużo czasu na to, żeby sobie zorganizować czy znaleźć jakiekolwiek inne lokum.
Nie zrobił tego dlatego, że mu się nie chce, i dlatego że doskonale wie, że Ty pozwolisz mu nadal pasożytować na sobie, bo masz nadzieję, że przez to wrócicie do siebie.
Tymczasem jest to jasne jak słońce, że nie wrócicie do siebie, a on będzie sobie swobodnie korzystał z Twojego mieszkania dopóki nie będzie mógł się przeprowadzić do matki swojego dziecka.
Zobaczysz. To nie będzie ani koniec kwietnia, ani koniec maja - a jedynie wtedy, kiedy ona da mu zielone światło.
Do tego czasu Ty zadręczysz siebie sama i zapijesz się na śmierć.

I to bardzo gruba przesada. Normalny człowiek w takich okolicznościach sam by się szybko ewakuował. Przecież nie ma nic fajnego w takiej sytuacji. A jemu to nie przeszkadza, to nic innego jak zwykłe chamskie wykorzystywanie. Wie, że ma na Ciebie wpływ, że w głębi serca na coś liczysz i na tym żeruje. Daj mu ostateczny termin. Jeżeli do tego czasu się nie wyniesie, to mu 'pomóż'. Jeżeli w dalszym ciągu będziesz łagodna, to z każdym dniem będziesz 'zabijać' siebie. I to dla kogoś, kto po prostu jest tego niewarty ...

Z pewnością to dobry krok.Trzymam kciuki.
A to wino to daruj sobie teraz jednocześnie nie przejmuj się docinkami eksa powiedział taką niby słuszną racje, intencje jego jednak są niejasne dociąć też Ci nie omieszkał,ale tak po prawdzie ucieczka w popijanie to nie jest najlepszy sposób na uczucia,kompletnie nie chce Ci sugerować alkoholizmu,czy potencjalnego uzależnienia,ale alkohol ma pewien wpływ na Twoje samopoczucie i nastrój alkohol w skutkach jest depresantem na dłuższą metę,nie namawiam też do abstynencji za wszelką cenę bo to czubiaste jest widzieć wszędzie alkoholików i latać za ludźmi namawiając ich do abstynencji uszczęśliwiając jednocześnie na siłę  ,pomimo tego że samemu jest się niepijącym to nie mam takich zwyczajów nie jestem też trzeźwościowym aktywistą ,jednak z doświadczeń życiowych nie tylko moich i nie tylko innych alkoholików wiem że z uczuciami i emocjami skuteczniej i zdrowiej radzić jest sobie na trzeźwo ,przytomnie na żywca,choć z początku wydaje się to trudniejsze i niby bardziej bolesne. Nawet w takich stanach w jakim jesteś,te stany mają to do siebie że towarzyszy im przeświadczenie że nie miną i że zawsze tak będzie ,to nieprawda mijają i Tobie też miną ,tylko zadbaj o siebie z troską po prostu.
Trzymaj się .

Dziękuję za dobre słowa, mam nadzieję, że on dostosuje się do mojej prośby i wyniesie się jak najszybciej. Czuję się po tej całej zadymie naprawdę okropnie, jestem zmęczona i boję się jutra. Wiem, że ten moment, w którym zacznę widzieć jak on sie pakuje i wynosi będzie też cięzki. Mam przeświadczenie, że do końca kwietnia będzie okropnie i że tak samo będzie również później.

Mam nadzieję, że wystarczy Ci siły na bycie konsekwentną.
On będąc gościem w Twoim domu nie może nie przyjmować Twoich argumentów. Koniowi niech to sobie zamelduje, że mu się coś nie podoba.
To tak, jakby przyszedł Ci do domu ktoś obcy. Z ulicy. Albo jakikolwiek znajomy. I powiedział, że on teraz będzie u Ciebie mieszkać, bo nie ma gdzie się podziać. I do czasu aż nie znajdzie czegoś innego masz go znosić u siebie i podporządkować się jemu.
Problem, że on teraz nie ma dokąd pójść nie jest Twoim problemem, tylko jego.
I miał naprawdę mnóstwo czasu na znalezienie rozwiązania.
A to jego pakowanie się ... powoli obrasta legendą. Pakowanie odcinek 7 i pół ...

Oczywiście, że nie ma wyrzutów sumienia.
Ty jesteś środkiem do jakiegoś celu. Rzeczą, której używa dla utrzymania własnego komfortu.
Nie jesteś dla niego kimś. Jesteś czymś.
Czymś co ma służyć do tego, żeby miał dach nad głową z wygodami do czasu, aż będzie się chciał wyprowadzić. Oto kim jesteś.

Wiedział, że Cię to zrani i zaboli. Powiedział tak, bo chciał Cię dotknąć i upokorzyć.
Celowa podłość.

Nie ma w tym, że płaczesz i rozpaczasz po zakończeniu związku NIC złego. Nic dziwnego. Nic niestosownego.
Potrzebujesz czasu, spokoju i własnej przestrzeni do tego, żeby przejść przez żałobę. Żeby się wypłakać, zrozumieć, mieć czas na refleksję. Tymczasem teraz dusisz w sobie te emocje, bo nie możesz ich swobodnie przeżyć we własnym domu, gdyż ktoś stroi fochy o to, że w ogóle ośmielasz się tam przebywać i korzystać ze swojej własnej przestrzeni.

To jego okrutne zachowanie może pozwoli mi się szybciej podnieść, mam taką nadzieję. Inną sprawą jest też to, że będzie mi na pewno dużo ciężej finansowo. Niestety. A już kompletnie inną to to, że się obawiam, że nie będę już ufała ludziom, drugi raz spotyka mnie taka sama historia, zaręczyny,4 lata i facet odchodzi.

Mam nadzieję, że jednak tę jedną rzecz będzie dla mnie umiał zrobić i się zmobilizuje, bo czuję się jakbym była na skraju załamania nerwowego. Nie wiem czemu, skoro zrobiłam dobrze, to czuję się naprawdę aż tak parszywie sama ze sobą. Wiecie, jakie to jest głupie, ale ja się naprawdę do końca łudziłam, że on coś zrobi, że jednak będzie chciał zawalczyć o nas, a on kompletnie nic nie zrobił i to mnie tak boli, że ja tak mało znaczyłam, że mnie wyrzucił jak śmiecia. To mieszkanie jest przeklęte, to już 4 para, która się w nim rozstaje Dzisiaj mam paskudny dzień, użalania się nad sobą...

Przestań to postrzegać w takich żebraczych kategoriach!!
To żadna przysługa.

On niczego nie robi DLA CIEBIE.
Jak właścicielka mieszkania żąda wyprowadzki, to on ma zasrany obowiązek się wynieść i kropka.

Nie ma tu też pola do dyskusji i -pożal się Boże - ARGUMENTÓW.
Nie musisz mu niczego tłumaczyć ani argumentować.

Dorośnij wreszcie.

Nigdzie nie wyczytałam, że Autorka jest właścicielką mieszkania, myślę, że wynajęła je na siebie, ale on partycypował w kosztach, dlatego też zgodziła się na początku na jego mieszkanie do końca kwietnia.

Nie zmienia to faktu, że jeżeli on otwarcie mówi, że do niej nic nie czuje i kręci się wokół innej, to powinien zwinąć manatki, a nie wylewać swoich frustracji na dziewczynie, która cierpi. Może jakoś tam kochał, ale mu już przeszło i tak też się zdarza, ale nie usprawiedliwia to jego fatalnej postawy.
Autorko, przetrwaj ten trudny czas, dasz radę, tylko nie patrz na niego jak na utracony skarb, tylko na wrzód, który w końcu zniknie i znowu będziesz szczęśliwa.

Ale w tych wszystkich postach nie chodzi o to, żeby być dla Ciebie miłym i się caćkać tak, żeby broń boże nie urazić - tylko pokazać Ci, jak ta sytuacja wygląda z boku. A czy tego chcesz czy nie, wygląda tak jak Noben napisała. Niestety, nie zawsze słyszymy to, co chcemy. Nie zawsze czyjaś opinia jest miła i uprzejma. I bardzo dobrze, bo w wiekszości przypadków autorzy potrzebują mocnego tąpnięcia, potrzęsienia nimi. I dosłownie - lania. I nikt nie robi tego z potrzeby wyżycia się czy bycia chamskim. Po prostu jak czyta się niektóre argumenty, niektóre sytuacje to się nie da inaczej skomentować.
Także nie traktowałabym tego jak przytyk, tylko fakt, który trzeba przemyslec, szczegolnie jak zauważa to obca osoba i to nie jedna.

Postaw granicę. Jak Ci nie odpowiada sposób w jaki ktoś mówi/pisze, to powiedz/napisz coś w stylu: "Masz rację, ale nie podoba mi się sposób w jaki to mówisz."

Swojemu byłem też zacznij stawiać granicę. Ewidentnie masz z tym problem i ludzie wchodzą Ci na głowę, a były to już bezczelnie Ci wchodzi na głowę i wykorzystuje to na maxa.

Poziom Twojej (nie)dorosłości ma kluczowy wpływ na to gdzie dziś jesteś i jak się czujesz.
Problem, który dostrzegam, polega na tym, że czujesz głęboką konieczność tłumaczenia się każdemu ze wszystkiego.
Tak jakbyś szukała zgody i akceptacji dla każdego własnego kroku.
Z automatu stawiasz się na pozycji podrzędnej i podporządkowanej.
To jest mocno nie fair wobec samej siebie.

Przyjmij do wiadomości fakt, że NIE MASZ obowiązku tłumaczyć ani argumentować nikomu własnych decyzji dotyczących TWOJEGO życia i mienia.

Ty podejmujesz decyzję, że nie chcesz tego lub owego osobnika u siebie w mieszkaniu.
I koniec.
Koniec.
Rozumiesz?
KONIEC

Dalej nie ma już nic, żadnego pola do dyskusji, argumentów, tego czy on ma pokój od maja czy od grudnia.
Dalej są tylko drzwi.
Drzwi Twojego mieszkania, drzwi Twojego życia, przez które może wejść tylko ten, komu pozwolisz.

Boże, jak ja to pięknie ujęłam...

Dokładnie. Boisz się go wykopać, bo liczysz na zmianę zdania przez tego człowieka. A dobrze wiesz, ze takie radykalne wykopanie to ostateczna, nieodwracalna decyzja, po której na 100% on Cie juz nie bedzie chciał.
Może czas bycia uczciwą z samą sobą właśnie nadszedł?