30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Bagiennik.  Nie wydaje mi się  by to był jedyny możliwy model związku coś  na wzór papuzek nierozłączek.
Mnie by takie coś  zadusilo.
Ja nie miałam takiego małżeństwa i niby nie jestem dobrym przykładem bo po 22 latach nastąpiła klapa.. Ale te 22 lata wcale nie były takie źle. Przynajmniej  dla mnie. Jeszcze parę  lat temu  pomyslalabym że dla exa też. Ale po terapii okazało się że tam siedzi całkiem inny człowiek z innymi potrzebami których nie ujawnił.
Dla mnie w dobrym związku ludzie nie muszą  wokół siebie cały czas biegać  wytwarza się nowa pokojowa koegzystencja,  nie ma spiny.
Każdy ma dużo czasu dla siebie i nie ma jakiś wymuszeń. Pewnie ze trzeba się zameldować gdzie się jest ale bez przesady.
Jedyny trudny moment to małe dziecko przez 2 pierwsze lata ale to też przygoda wielka i niepowtarzalna na całe życie.
Po prostu musisz trafić na osobę  która ma jak Ty i nie naginać  się bardzo wbrew swojej naturze.
Ja akurat uważam że z sobą  warto mieć silną relację  emocjonalną:)

Ale pies nie stanowi konkurencji, bo jest ślepo zakochany w swoim panu

Adelo, relacji z psem nie można przełożyć na relację z człowiekiem, bo ta pierwsza jest o niebo lepsza i niepowtarzalna. Ja zrobiłabym wszystko dla swojego psa, żeby było mu jak najlepiej i nie mam zamiaru niczego robić dla obcej osoby, której mogę znudzić się po paru latach. To są relacje, których nie można porównywać. Opiekowanie się psem nie świadczy o zdolności do tworzenia bardzo bliskich relacji z ludźmi, a tym bardziej nie oznacza, że ma się na to ochotę. Inwestowanie w relacje ze zwierzętami ma sens, to się zawsze zwróci pod względem emocjonalnym, a z człowiekiem to zawsze loteria. I przecież wszyscy w pewnym momencie swojego życia przekonaliśmy się o tym.

Myślę, że przede wszystkim chodzi o potrzebę kontroli, która pozwala zachować poczucie bezpieczeństwa. W relacji z psem nadal to my jesteśmy osobami, które o wszystkim decydują. Z nikim nie trzeba negocjować i nie trzeba tracić na to czasu. Niektórzy czerpią przyjemność z takich przepychanek, a inni wolą tego unikać i nie ma sensu rozwijać tego tematu w nieskończoność.

To że niepowtarzalna, to się zgodzę.
Że o niebo lepsza, to już nie.

No właśnie. Tego w ogóle nie można porównywać.
Czy zrobiłabym dla swojego psa (aktualnie nie mam) wszystko? Trochę za dużo powiedziane. Natomiast na pewno zrobiłabym wszystko dla mojego męża.

Wiedziałam, że ktoś się w tej kwestii odezwie. Masz dużo racji, ale ja raczej chciałam zwrócić uwagę Bagienniku na to, że poświęcanie swojego czasu i zaangażowania, oraz pieniędzy komuś innemu niż tylko sobie może bezpośrednio łączyć się z przyjemnością, a jednocześnie uczy wyzbywania się egoizmu bez poczucia straty.
Z człowiekiem jest inaczej, bo jest bardziej nieprzewidywalny

Rozumiem, Luc i zdaję sobie sprawę, że większość ludzi nakierowanych jest właśnie na relacje z ludźmi. U mnie to inaczej działa, ale dobrze mi z tym i trudno byłoby mi zmienić sposób myślenia.

Nieprzewidywalność ludzi nie zachęca do bliższych kontaktów. Jeśli dodatkowo ktoś nie czuje takiej potrzeby, to jakie korzyści miałby z tej relacji mieć? Pytanie filozoficzne, retoryczne.

Ależ ja oczywiście zdaję sobie sprawę z różnego podejścia ludzi do tych kwestii. Przedstawiłam tylko swoje. I absolutnie nie neguję innego niż moje, podejścia.
Rozumiem też, że sparzenie się na relacjach z ludźmi wpływa na takie, a nie inne podejście. Jeżeli ktoś jest szczęśliwy w takim układzie, to super.
Ja, podobnie jak Ela, uważam, że silne więzi emocjonalne wzbogacają życie. To że czasem mogą sprawiać zawód, to już inna kwestia. Wpisane w ryzyko

Nie jestem pewien, czy zawsze dobrze odczytujesz hipokryzję. Ludzie się zmieniają, zmieniają się ich emocje, preferencje, podejście do wielu rzeczy. Ludzie wchodząc w związek z kimś opierają się przeważnie na optymistycznym nastawieniu, że wszystko się ułoży, a w najgorszym przypadku jakoś to będzie Ale realnie wszystko jest niewiadomą. Sami tak naprawdę wiemy o sobie tylko tyle ile przeżyliśmy, a cała reszta to wyimaginowana wizja samego siebie. Zawsze można się doszukać hipokryzji Sam jej nie znoszę, ale mam świadomość, że są kwestie w których ktoś mnie może posądzać obecnie o hipokryzję.

Moze byc czyms w rodzaju rachunku zyskow i strat.  Jezeli doznalo się krzywdy.
No i jest jednak trochę plusów w singielstwie  jednak.:)
Na pocieszenie: kochanie innego  człowieka nie ograbia z niczego. Przeciwnie. Nie uważam że nasze zaangażowanie to frajerstwo bo ktoś  nie docenił. Jest wartością dodaną.naszą  własną

To nie tak. Oczywiście wypowiadam się tylko za siebie
Druga osoba przy boku nie jest mi potrzebna do szczęścia. Zakładam, że będąc samą też byłabym szczęśliwa. Nie potrzebuję drugiej osoby by się na niej oprzeć. Można by rzec, że w ogóle nie potrzebuję drugiej osoby. Rozmowy, zażyłość, czułość można znaleźć gdzie indziej Raczej świadomość, że jest się z kimś kto (przy swoich wadach) jest po prostu świetnym kompanem do przeżycia wspólnych lat.

Bez urazy ale o ile kojarzę, to nie byłeś w związku. Zatem doprawdy nie potrafisz ocenić czy sprawiłoby Ci to przyjemność

luc Jeśli przelotna znajomość zaczyna nabierać charakteru związkowego, a więc pojawiają się dopiero pewne jego elementy a człowiek od razu czuje się jak na rozżarzonych węglach lub skuty łańcuchem, to ciężko, żeby to sprawiało przyjemność

Ale tu się dyskusja wywiązała a ja poszłam wczoraj sobie czytać i przegapiłam.

Może mój związek nie jest odpowiednim przykładem, bo ktoś mi kiedyś na forum napisał, że mój facet to jak kolejny mebel w domu, ale ja bardzo mało emocjonalnie podchodzę do związku.

Generalnie to jest tak, że jak się znajdzie odpowiednią osobę i jak taki związek przychodzi niejako naturalnie, to nie czujesz się jakbyś miał pod stopami żar, a na rękach kajdany
Gdybym kierowała się jakimiś forumowymi tematami, to mój związek nie ma prawa istnieć. Bo poznaliśmy się przez internet, ale pierwsze kilka miesięcy poznawaliśmy się chodząc na kawę i żadne z nas o związku nie wspominało. Pojawiło się jakoś potem samo. Wyobraź sobie jakbym tu komuś napisała, że miesiącami nie deklarowałiśmy i że miesiącami nie było seksu forum i internet są bardzo zerojedynkowe, a życie jest bardziej skomplikowane.

I ja uważam, że związek nie powinien być czymś, co wywraca nam życie do góry nogami. Czymś, przez co nagle musimy wszystko zmienić i jakoś przystosowywać się do nowej sytuacji. My się do siebie dopasowaliśmy, ale nie było u nas wielkich zmian życiowych. Po prostu my trochę jak puzzle. To, co dla mnie w życiu jest ważne nie jest najważniejsze dla niego i odwrotnie. Mamy bardzo podobne podejście do życia i poglądy, praktycznie się nie kłócimy. Nawet jak rozmawialiśmy o kupnie mieszkania, to okazało się, że mamy różne rzeczy w priorytetach i nie trzeba nic ze sobą godzić, bo one po prostu się uzupełniają zamiast wykluczać. Jak rozmawiamy o wakacjach to lubimy podobne kierunki, a przecież takie rzeczy można dogadać. Jak jadę z koleżankami to więcej dyskutujemy na temat celu podróży.

I ja osobiście uważam, że potrzeba, żeby ktoś o nas dbał i był obok to słaba motywacja do związku, a prosta droga do zagarnięcia całego czasu drugiej osoby. Ja staram się budować swoje życie tak, żebym była w stanie przeżyć, jeżeli coś się wydarzy i zostanę sama. Będzie żałoba po związku, ale świat mi się nie skończy. I to jest zachowawcze, wynika z tego, że się kilkukrotnie sparzyłam i bardzo to przeżywałam. Nie zakładam, że za rok się rozstaniemy czy coś, ale po prostu nie buduję swojego istnienia na partnerze. Dlatego ja nie kontroluję i nie sprawdzam i sama nie chcę być kontrolowana. Jak mam potrzebę wyjścia na spacer, to mówię, że idę na spacer i nie muszę tłumaczyć gdzie idę i kiedy wrócę (w drugą stronę tak samo to działa). W czasie pandemii, kiedy od roku spędzamy razem 99% naszego czasu (i się nie pozabijaliśmy, co mnie codziennie niezmiennie dziwi), pobycie samemu ze sobą jest dla mnie mega ważne.
Tylko kluczem do tego i też do stworzenia dobrego związku jest rozumienie siebie samego i otwartość na drugą osobę.
Jak mój partner idzie z kolegami na piwo, to ja się cieszę, bo mam wieczór dla siebie i sobie siedzę z kotami, a nie rozmyślam, czy tam nie będzie jakiejś koleżanki

Ale Cię bagiennik wymęczyli wczoraj;-D słusznie, trzeba męczyć, szkoda, żeby sie fajny facet marnował:-P a tak na poważnie to może bagiennik warto sie na własne skórze przekonać, a nie tylko czytać internety? model związku może być naprawde różny, jeden to papużki nierozłączki a inny może być jak u Lady Loki, Twój może być jeszcze inny, kwestia żeby sie dopasować i tyle;-) więcej bym jeszcze napisała, ale na razie dam sobie spokój, bo nam jeszcze uciekniesz:-D

Misinx, bierz sie za fajna kobietke z tego wątku, widać, że nadajecie na tych samych falach, bo w końcu ktoś inny ja zgarnie:-P

No i Lucek:-D jesli jakaś jest chętna, a się boi napisać, to nie ma czego, nie taki diabeł straszny jak go maluja:-P wart bliższego poznania:-)

No to powiedziałam co wiedziałam, co złego to nie ja, miłego dzionka, pa:-)

Ja już udowodniłem w wątku, że lubię lać wodę

Miętusek dołączył do drużyny Paslawka w spiskowaniu

Boszsze ,ale tłumoczek

Ano należy, więc?:-D Misinx, no pomyśl dobrze, przecież nie o sobie mówię:-P

Lucek, ale jak pięknie lejesz wodę:-D
ja i paslawek mamy dobre serduszka i chcemy, żeby ludzie byli szczęśliwi, czy to źle? a czasami szczęściu trzeba dopomóc

Miętusku, a co zrobisz z tymi, którzy JUŻ są szczęśliwi?

Loka, w Krakowie to parę zalewów jest można obstawiać

Wy mnie tu do złego nawołujecie

Świt czarnych serduszek nastąpi

Aktualnie mam to gdzieś. Te kamyczki.

Nie gadaj, że czekasz, aż dadzą o sobie znać...

Lepiej?

Dopiero teraz zajarzyłem o co chodzi z kamyczkami Myślałem, że to jakaś metafora.
No z tym kamyczkiem to zrobię porządek.

Zapytam lekarza Może dadzą.
O, zażądam ich jako dowodu, że mi je wyjęli.

Mamuśki o których fantazjują erotycznie młodzi chłopcy.
Kto oglądał "American Pie" ten wie, kim była matka Stiflera

Cóż - dla pewnego pokolenia ten film to klasyka

Miałam dziś zbyt dużo wolnego czasu, bo z moim piesiem wybrałam się do szkoły dla psów. Standard... Spuszczenie ze smyczy już na samym początku i natrętne zaczepianie mojego psa przez inne. Mój stanowczo pokazywał, że tych kontaktów nie chce, ja każdą taką sytuację przerywałam tak szybko, jak mogłam, w końcu biegały luzem, więc pełnej kontroli nie miałam. W końcu jeden z psów mojego przewrócił, a gdy maluch schował się za mną, inny tym razem usilnie próbował obalić moją blokadę. Tego było już za wiele, chwyciłam psa za szelki, obróciłam go w drugą stronę i bez ogródek kazałam właścicielom natychmiast go zabrać. Po chwili zauważyłam, że wszystkie są na smyczy, więc zapanowałam nad sytuacją lepiej niż sam trener. A od niego słownie oberwałam, że nie mogę psa tak chronić, że nie mogę mu pozwalać chować się za siebie, że w ten sposób nie nabierze pewności siebie i gdy on szuka u mnie wsparcia, powinnam odejść w inne miejsce. No pewnie, niech inne psy mojego stratują w imię  tak ważnej socjalizacji.

Dumna jestem z malucha, bo gdy inne psy wyrywały się do siebie, mój, bez smyczy, leżał przy mnie lub chętnie wykonywał moje polecenia. Cóż z tego, do tego miejsca już nie wrócimy.
Odkryliśmy za to piękne miejsce do spacerów, więc jakieś plusy są.

A jeszcze co do relacji, to kontrola w związku może być różnie rozumiana. Ja nigdy nie miałam ochoty kontrolować byłego partnera, poza domem mógł robić, co chciał, nie sprawdzałam, z kim i co robi. Ale cała reszta musiała być po mojemu, dlatego teraz doszłam ostatecznie do wniosku, że życie z kimś nie jest dla mnie. Nie chodzi o strach, brak zaufania, obawy przed odrzuceniem, niskie poczucie własnej wartości itk. Istnieją ludzie, którzy naprawdę nie nadają się do związków, bo muszą mieć wszystko pod kontrolą, nie chcą się podporządkowywać, tracić na relację czasu, bez przerwy negocjować i chodzić na kompromisy. A jeszcze do tego dochodzi świadomość nietrwałości relacji i gier, które ludzie lubią prowadzić w związkach. Nie zdecydowałabym się na związek nawet w sytuacji, gdyby sam Jezus zstąpił i powiedział, że z tym człowiekiem mogę się czuć bezpieczna. Mnie się po prostu nie chce, nie mam do tego żadnej motywacji. No i wszystko musi być tak, jak ja chce, nie umiem się dostosować.

Nie podlega to żadnej analizie, tak jest i to akceptuję.

Często spotykam się z tym słowem: "przyciągać", a szczerze mówiąc nie bardzo wiem, o co chodzi.  Zupełnie się nie staram przyciągnąć takich czy owych.  Po prostu jak się ktoś pojawia, to albo mi odpowiada albo nie

Ale jednak życie w parze ma wiele sfer nie tylko organizację wspólnego życia.

Przestań ja też zaliczyłem może 10 minut tego hmm filmu a potem nuda

Ja mam to samo z tym filmem. Widocznie nie to pokolenie

Piegowata: jeśli jesteś w stanie stworzyć  takie zdanie  o spotykanych mezczyznach: wobec mnie mężczyzni zawsze...coś tam coś tam   to znaczy że jakiś typ mężczyzn przyciagasz.

Elu, myślę, że nawet faceci mają jakiś swój limit kontroli, który mogą akceptować. Macie czasem tak, że gdy ktoś z bliskich do Was zadzwoni, to nie odbieracie i nie oddzwaniacie, bo czujecie się kontrolowani? Albo decydujecie się nie spotkać z rodziną, bo obawiacie się, że nie będziecie mogli kontrolować całek przestrzeni wokół?

Widzę jednak różnicę pomiędzy organizowaniem wspólnego życia, a kontrolowaniem czyjegoś zachowania.

Z byłym facetem rzeczywiście się kompletnie nie dobraliśmy. Powinnam to wcześniej zauważyć i zakończyć zanim się zaczęło.