30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Ach dziewczęta, wiedziałem, że na was zawsze można liczyć

Wybacz, mam alergię na "przodowników pracy". I dodam,że ta u mnie nie jest ani
młoda, ani ładna, ani zgrabna.

no pewnie też pytanie

Wiecie co
mój M. pracuje jako IT Helpdesk/Service desk dla ogólnoświatowej firmy.
A pracuje z domu, siedzi przy tym samym stole co ja, kiedy pracuję.
I w pracy odbiera telefonu. Ja po prostu sikam ze śmiechu jak słyszę, jak tłumaczy ludziom, że mają wejść na jakąś stronę, podaje im adres, a ludzie "ale gdzie to się wpisuje" i on biedny siedzi i tłumaczy im, jak działa pasek adresowy przeglądarki.

A teraz komuś tłumaczy, jak zaznaczyć więcej niż jeden plik, żeby coś spakować w winrarze

Wiecie, może to jest mało śmieszne, ale on tam obsługuje ludzi, którzy pracują przy komputerach w pracy. I to nie są ludzie z przypadku, do niego dzwoni nawet jakaś wyższa kadra managerska

Ale w sumie czego ja oczekuję. W mojej poprzedniej firmie ogarniałam szkolenia dla ludzi z IT i było
"Bo mi to szkolenie nie działa"
Ja: A kliknął pan "start"
"O, zadziałało"

Mnie jest głupio z takimi pierdołami dzwonić do helpdesku. Ba, nawet jak mam problem, to najpierw pytam po zespole czy ktoś potrafi go rozwiązać.
A nie, że on się teraz buja od 40min z gościem, który nie umie sobie spakować plików.

Zaraz, bo nie ogarniam Ludzie pracujący w biurach, obsługująćy komputer mają problem z zapakowaniem plików czy wpisaniem adresu w przeglądkę?

Sam nie uyważam się za geniusza komputerowego, ale takie operacje...

Ciekawe

Tak i to są ludzie, którzy dostają naprawdę ogromną kasę za to, co robią. Do filii poprzedniej firmy, dla której pracowałam, tam naprawdę ludzie się zabijali, żeby móc tam pracować. Firma informatyczna zresztą. A takie kwiatki.

Niech się tak nie cieszy z "nieszczęścia " kolegi ziomka  sam jako " stary kawaler" rzadka ptica jest pod stałą obserwacją ,czekamy na dogodny moment przyczajeni.
dyskretnie w tle .

No ja to bym chciała w końcu zobaczyć jak ci przyczajeni wyskakują i robią akcję, bo kilka miesięcy tu siedzę, a niczego takiego nie uświadczyłam

Ależ skąd! Wręcz tak dyskretnie, że mi umknęło.Ale może jacyś starzy górale cos pamiętaja?

może Lady Loka jakies koleżanki ma w odpowiednim wieku, bo my z Adelą to córki za młode, zreszta kto by chciał taka teściową jak ja

tym gorzej dla takiego "zięcia" co leci na starowinki trzeba z miejsca wyeliminować.

Szykuj topór i tarczę

O ile pamiętam to jedna wielbicielka szuwarów gdzieś się tu kręci. Czy Kierownik Magla zauważył?

Trzeba coś wpisać w CV:)

Miętusie... nie będę oryginalna-z tyłu liceum z przodu muzeum.

Jak przychodzi taki wiek że stado młodych się  ogląda.  To znaczy że to już ten wiek 
Ale serio pytałam LL o koleżanki  bo ja osobiście to takich 25 -30 wlasciwie nie znam.

To ja 20 lat temu
Miałam wtedy takiego mrocznego zamkniętego artystę za narzeczonego.

Przegapiłam wcześniejszego posta

trochę mam, chociaż tak szczerze to większości z nich bym nikomu nie poleciła jak się siedzi w środowisku, gdzie ludzie dosyć wcześnie biorą śluby, to efekt jest taki, że dziewczyna 25 lat sama czuje się jak stara panna i robi się potwornie zdesperowana.
A te, które nie są w desperacji po prostu nie szukają nikogo konkretnego tylko żyją, podróżują i nie wygląda jakby im czegoś brakowało.

A desperatek nie polecam, bo żal by mi było potem Lucka

Loka, w dużym mieście dziewczyny w wieku 25 lat czują się jak stare panny?
Raczej w przypadku dziewczyn w małych miastach czy na wsiach, ale to te, które niekoniecznie marzą o studiach czy karierze.. Tak w sumie, to fajnie słyszeć, że sa kobiety, które jednak nie poszukują faceta niczym powietrza i cieszą się innymi rzeczami w życiu

Wiesz co, to zależy od środowiska.
Ja jestem wychowana w środowiskach religijnych. Oaza i takie tam. Ludzie zaczynają jeździć na wakacyjne wyjazdy mając po 12-13 lat i tak jeżdżą praktycznie aż do końca studiów, jak ktoś chce zostać opiekunem. Do tego formacja w parafii, spotkania rejonowe, coraz wyższe "stopnie", w końcu okazuje się, że ta grupa ludzi, których się zna jest ogromna, bo mniej więcej rok w rok jeździ się z podobną ekipą, a potem to już nawet ludzie ustalają między sobą gdzie pojadą, żeby razem jechać. I naturalną koleją rzeczy pojawiają się tutaj też relacje i związki, a potem związki małżeńskie, które z tego wszystkiego wynikają.

I tu jest normą, że jak ci ludzie mają po 24-25 lat, są zaraz po studiach, pierwsza praca (albo pracowali w czasie studiów) to biorą śluby. Jakoś tak naturalnie to wychodzi. Koniec studiów = usamodzielnienie się = ślub. Plus do tego zwykle 1-2 lata po ślubie max zaczynają pojawiać się dzieci.
I spoko, to są szczęśliwi ludzie.

Tylko właśnie jest jeszcze ta grupa, w której są ludzie, którzy jakoś sobie nikogo nie znaleźli, albo zaczęli swoją formację oazową później (ja np. zaczęłam mając 19 lat i kiedy pojechałam na pierwszy wyjazd wakacyjny, to wszyscy byli ode mnie 4 lata młodsi i tak już zostało, bo to leci rocznikami, jak w szkole). Stąd dziewczyna, która ma 25-26-27 lat i ciągle jeździ jako opieka, widzi koło siebie szczęśliwe pary albo szczęśliwe małżeństwa i zaczyna się zastanawiać, co z nią jest nie tak. A stąd już mały krok do desperacji i łapania pierwszego lepszego, który się nią zainteresuje.

No nie poleciłabym takiej opcji nikomu.

Mnie to trochę czasu zajęło, żeby z tego schematu wyjść i na dzisiejszy dzień uważam, że to nie jest dobre środowisko dla młodych ludzi. Swoich dzieci w przyszłości bym nie puściła na takie wyjazdy.

A co do tych szczęśliwych to po prostu widać, że one nie potrzebują faceta do szczęścia wiadomo, że jest jeszcze ten środek, czyli te normalne ale one się po prostu mało wybijają.

Ludzie, którzy tak bardzo przejmuja się emocjami, narastającymi w trakcie obserwacji innych (w tym rówieśników) zawsze mnie dziwili..Szczególnie w tym momencie, kiedy to wrażenie przeważa nad własnymi przekonaniami. Kiedy nie wiedzą dokładnie, czego chcąa, ale w pewnym sensie ulegają presji wewnętrznej lub zewnętrznej.
Gdybym myślał podobnie, to już dawno byłbym właśnie "zmuszony" do małżeństwa, bo prawie wszyscy naokoło mnie sa już dawno w związkach/małżeństwach

Pewnie trochę oboje.
Mój przyjaciel po kilku nieudanych relacjach ożenił się z kobietą toksyczną, bo ta go zechciała. Od samego początku opowiadał jaka to ona zazdrosna, jak niw pozwala mu spotykać znajomych, jak to wszystko musi być po jej myśli. W małżeństwie jest to jeszcze spotęgowane.
A on zamiast zwiać, to się ożenił. Ciągle tego nie mogę ogarnąć.

Bo on sobie ją wybrał, a miłość polega na tym, że się wybiera i akceptuje człowieka.
No tak, ale jak z człowiekiem jest więcej chwil złych niż dobrych, to może warto przemyśleć, czy się chce spędzić z tym kimś życie.

No ale co ja będę. Mówiłam, tłumaczyłam, on wie lepiej i jeszcze mnie poucza, że mój związek jest kijowy xD

Inna koleżanka złapała faceta, 1.5 roku i ślub. Nie wiem które z nich ma worek na głowie bo nie widać było, żeby faktycznie coś między nimi iskrzyło, ale tutaj to obydwoje byłi zdesperowani

Inna koleżanka 26 lat, pół wyjazdu płacze, że ona nikogo nie ma i zostanie starą panną. Muszę mówić, że z takim podejściem 3 lata później i dalej nikogo nie ma?

Mogę tak rzucać przykładami

I tyle zajęło renderowanie... Dziś robię wolne od modeli

Witam wszystkich:-) u mnie dzisiaj kiepski dzień i złe wiadomości, chodzi o tego nieszczęsnego wirusa, ale na tym może zakończe, szkoda gadać w sumie.
Mój tata dzisiaj był na szczepieniu, na razie wszystko w porządku, nawet go ręka nie boli, wiem, ze to dopiero kilka godzin, ale jestem pozytywnej myśli, może jednak źle nie będzie.

Bagiennik, a bo ja o wszystkie kobiety pytałam? raczej o ta jedna, ktora byłaby Cie w stanie zainteresować. Ja tam nie wierze, ze prawie każda sie podoba, to pewnie na tej samej zasadzie co to Moj tu kiedys pisał, do tej pory mu czasami wypominam:-D  a napisał tutaj, ze jemu to sie podoba 9/10 kobiet mijanych na ulicy i co? nico, prawda zgoła odmienna, aż sama sie nieraz śmieje ze to cud, że mu sie podobam;-D także ja nie wierze w takie bajeczki, ze spodoba sie np. zarówno wysoka i przy kości, jak i niska chudzinka, spokojna, cicha, jak i szalona i temperamentna itp itd

Bagiennik, no jak przepaść, ? łamiesz mi serce

nie gniewam się.  poza tym takich bagienniczków na śniadanie zjadam W pęczkach pakowanych, więc mu żadnych Milfów nie polecam

A tak serio to LM moi rodzice  szczepili się Moderną i nic nie poczuli żadnych objawów ubocznych..nawet usłyszałam w ich głosie rozczarowanie czy to na pewno działa.

Słyszałam że nawet muchomor da się  zjeść  po odpowiednim przyrządzeniu

Cześć U mnie wieczór przyjemny... Musujące, białe, słodkie wino, boska w smaku sałatka, wygodne miejsce na kanapie, świetny serial i piesio, który obgryza swojego gryzaka na moich stopach, robiąc mi przy tym taki masaż, jakiego jeszcze nie miałam. A do tego weekend, wolne, żadnej pracy na jutro, w mieszkaniu już ogarnięte, a żeby było piękniej, stwierdziłam dziś ostatecznie, że mam psa idealnego: chętny do pracy, wpatrzony we mnie, uwielbiający się przytulać, inteligentny, energiczny, czujny, bystry, posłuszny, trochę nieufny wobec obcych i piękny.

Jedynym minusem dzisiejszego dnia jest to, że już się kończy. Chciałabym czuć się tak codziennie.

A co do związków, to nie uważam, że każdy powinien kogoś mieć. Chociaż z punktu widzenia terapeutycznego nie jest to wybór, tylko lęk przed czymś. Ale jeśli tak jest nam lepiej i chcemy mieć jakąś kontrolę w życiu, to niestety druga osoba to burzy i jest to męczące.

Miętusku, taki Twój wilk wymagający?

Dobry wieczór.
Dziś tylko pozdrawiam,  żeby nie było, że jakaś obrażona jestem.
Doszłam do wniosku, że trochę zatraciłam kontrolę i umiar w tym swoim pisaniu.  Chwilowo mi się odechciało paplania o tym, co u mnie słychać,  zresztą nic się specjalnie nie zmieniło.  Samopoczucie mi  podupadło, więc tym bardziej nie chcę zanudzać.  Poczekam na lepsze czasy.

Misinx, a jak twój woreczek?

Ja w dobry związek wejdę bardzo chętnie, ale też mnie czasem denerwowały pytania, czy już sobie kogoś znalazłam. Tak jakby to było coś obowiązkowego, jedynie słuszny przepis na życie.
A bardziej toksycznej rzeczy, niż nieudany związek, nie znam.  Singielstwo lepsze.

Ciekawa jestem, jak jest naprawdę. Pewnie jest w tym jakiś lęk, na przykład przed utratą czasu, jeśli druga osoba odejdzie lub brakiem pełnej kontroli nad swoim życiem, ale jeśli komuś dobrze się tak żyje i chce być sam, to przecież niech tak będzie.

Ja swojemu wymieniam zabawki, żeby się zbyt szybko nie znudził. Jego ukochaną zabawką jest pluszowy pingwin, gotowy jest salto zrobić, żeby go dostać. Muszę mu go dawkować, bo nie zna umiaru w zabawie nim. Ostatnio zasnął na siedząco z głową opartą o niego.

Właśnie nadchodzą najlepsze miesiące w roku, coraz dłuższy i cieplejszy dzień to zdecydowanie powód do radości.

Kiedyś myślałem, że to lęk przed odrzuceniem. Teraz wydaje mi się, że to coś zupełnie innego, co zniechęca mnie do związku. Co takiego? Otóż właśnie to, że tworzę silną relację emocjonalną z drugim człowiekiem i niejako muszę/powinienem w nią inwesstować, kosztem własnych potrzeb. Inaczej mówiąc, życie w związku zawsze różni się od życia w pojedynkę, tak? Zatem traktuje to drugie, jako ZAWSZE lepszą opcję od pierwszej. Sama świadomość, że mam o kogoś zabiegać, starać się o czyjąś uwagę(!) i żyć, mając na względzie inną osobą, zwyczajnie mnie odrzuca. Tak mogę to streścić najkrócej, jak potrafię.

Syl u mnie piesek ma prawie całe zoo takich pluszaków, do tego kilka różnych piłek. Ale najbardziej szaleje za szmatkami, uwielbia je gryźć i szarpać

Generalnie, to właśnie dzisiaj trafiłem przypadkiem na stronę w archiwum polskiego radia, gdzie są przechowywane audycje radiowe dr Jana Żabińskiego

Po prostu perła

.