30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Tylko ukrywać to co miało miejsce na tylnym siedzeniu

Ew. Chować łopatę z bagażnika

Mogę dać recepty na zdrajców

Niejedna szczera spowiedź ma miejsce w knajpie bardziej niż przy konfesjonale.

Kiedy sprawiedliwość jest ślepa, to i ofiara musi karny miecz na oprawcy wykorzystać.

Ale tu nie chodzi o ukojenie.
Gdyby człowiek takiego szukał to mógłby i z cudzego życia piekło uczynić, a i tak by takowego nie znalazł.
Po prostu skoro mówimy o jednym z najgorszych czynów jakie można dokonać, to dlaczego i w tym przypadku człowiek ma odpuszczać.
Skoro ktoś świadomie sam niszczy całą warstwę zaufania, więzi to ma odejść ot tak, jakby nic?

A bo to wiadomo czy ja to coś obeszło na dluzsza metę, ze postąpiłeś tak a nie inaczej, ze da coś do myślenia na przyszłość? Możliwe ze nic. Ciężko mi coś więcej napisać bo nie wiem jaka ta Twoja relacja była, jaki poziom zaangażowania, długo byliście ze sobą itd

Edit: dobranoc Morfeuszu, udanej wyprawy, żeby Cię tam za mocno nie przewiało

Było minęło? na pewno? bo ja tam widzę ze ciągle to w Tobie "siedzi" i gryzie, ale nie będę się wymądrzać bo nie czuje się kompetentna w tym temacie. Też tak uważam, ze się kończy znajomość i tyle. Szkoda mi Cię Lucek, tylko tyle dodam...

Dobranoc

Nie dziwi mnie tak bardzo postawa, Lucek.. Jeśli się człowiek kieruje pewnymi zasadami, które traktuje jako nfundament relacji międzyludzkich, to po ich przekroczeniu trudno zaufać ponownie..
Morfeusz Udanej wyprawy! Porób jakieś fotki

Hej, hej!
Jak tam niedzielne nastroje? Mój przyzwoity, chociaż zostałam brutalnie wyrwana z błogich objęć Morfeusza (Morfeusz, jak ja Cię kocham, mówię Ci! ) . Pan wiadomy zadzwonił, że za chwilę będzie u mnie i coś mi przywiezie. No, to wylazłam z "gawry".
Pan szanowny wybiera się do dziewczyny, a po drodze wpadł ze znalezioną w domu bransoletką: "Weź, bo ja tego nie noszę". Równie nonszalancko odparłam, że do czarnych ciuchów może nieźle wyglądać i rzuciłam: "Dzięki".
Wczoraj, muszę przyznać, sprawił mi wiele radości. Pojechaliśmy najpierw pod pewien dworek na wsi. Mieści się tam pałac rodziny Dzieduszyckich oraz muzeum. Park wokoło jest uroczy, jak to dworski park. Byliśmy tam chwilę - moment. Potem zorientowałam się, że wracamy jakąś inną trasą, Pepek przedłużył wycieczkę, pokazał mi rodzinny dom swojej babci, a potem gdy przejeżdżaliśmy przez okolice, gdzie kiedyś mieszkałam, wskazywałam mu różne znane mi miejsca, więc znowu zmieniliśmy trasę. W mojej dawnej miejscowości wskazałam palcem: "O, tam mieszka moja najlepsza przyjaciółka". "To jedziemy do niej", padła odpowiedź. Trochę prostestowałam, bo koleżanka jest w bardzo trudnej rodzinnej i materialnej sytuacji, mieszka w fatalnych warunkach i niezapowiedziane wizyty, zwłaszcza obcych bardzo ją krępują. Ale przecież szczegółów nie będę Pepkowi objaśniać, więc postawił na swoim. Zajechaliśmy z fasonem na koleżanki podwórze. Wyszła z domu, nie wpraszałam się na herbatę, bo widziałam jej zmieszanie. Fajnie było jednak wreszcie ją zobaczyć, bo ostatnio przyjaźnimy się głównie na telefon. O Pepku powiedziała później, że to taki "miastowy" chłopak
Niemalże mnie ta wyprawa uszczęśliwiła, szczerze dziękowałam.

Co do samooceny, o której dziewczyny wyżej... Już pisałam, że moja w różnych obszarach jest zróżnicowana.
Najlepiej, najłatwiej, gdy poczucie własnej wartości wnosi się w dorosłe życie "w posagu" z domu rodzinnego. Wtedy to jest takie naturalne, odruchowe. Jeśli ma się braki, trzeba się nad nimi napracować, czasem solidnie, bo samo nie przyjdzie. Pomagają pozytywne sygnały od otoczenia, ale gdy ktoś jest mocno stłamszony, w ogóle (Ela chyba o tym wspomniała), nie dostrzega i nie przyjmuje tych komunikatów. Tak więc wola jest potrzebna i rozum.
Bardzo sobie w życiu pomagam rozumem, bo same emocje chyba już dawno by mnie zjadły
W mocno już dojrzałym wieku raczyłam zauważyć, że jednak mogę się podobać. Nie wszystkim, nie zawsze, ale wcale nie tak rzadko. Mam odwagę odezwać się, nie chować w cieniu, choć jakaś bardzo ekspansywna i przebojowa pewnie nigdy nie będę. Ale i niekoniecznie chciałabym.
Bardzo też buntuję się przeciwko ocenianiu się kobiet tylko pod kątem fizyczności. Jasne, że ma znaczenie, ale jest jeszcze tyle innych składowych: sposób bycia, poruszania się, głos, cechy charakteru - mnóstwo spraw, na które same często zupełnie nie zwracamy uwagi, a ktoś właśnie to potrafi wychwycić. Obiektywnie niepiękna osoba może mieć coś, co odwraca uwagę od wszystkich niedoskonałości. Wypowiadał się kiedyś chłopak w jakiejś młodzieżowej gazecie, że gdy jakaś nieciekawa szatynka (a miał fioła na punkcie brunetek) przypadkiem odsłoniła nogę - był "ugotowany".
Wierzę w takie rzeczy i sądzę, że najlepiej być sobą i nie straszyć ludzi
Jednak czasami emocjonalne wdrukowania wyłażą i tak się stało ze mną np. w kontekście nowej pani Pepka. Wyliczać nie będę, bo nie o to chodzi, ale niedoskonałości mam sporo. Obciążona jestem chorobą, która i na wygląd ma wpływ, i na poruszanie się. Nie jest to na szczęście zbyt wyraźne, ale dostrzegam to aż nadto. Nowa zapewne nie ma takich "wybrakowań", a na zdjęciach prezentuje się super - widocznie takie wybiera.
Chwilę trwało, zanim przywołałam na pomoc swoją mądrość (w sensie nabytej wiedzy i przemyśleń).

Fajny obraz, "podobie" mnie się
Piosenki nie odsłucham, bo mój obecnie używany sprzęt nie ma takiej możliwości. Później.
Dobrego dnia, idę pożyć

P.S. Jednak przy odrobinie sprytu udało mi się odsłuchać. Muzycznie to nam, Paslawku nie po drodze
Lubię łagodną muzykę, wczoraj dla dobra sprawy zniosłam Rammstein w Pepka samochodzie. Litościwie nie podgłaśniał tak jak lubi.

Wolę to na przykład:

Miętus Jasne, wszyscy się różnimy Dlatego rozumiem, jeśli kogoś coś w życiu dotknęło. Coś, co zaburzyło jego wartośći i z tego powodu może mu potem być trudno się przebić z powrotem. Dziecińśtwo i nasze wcześniejsze doświadczenia odgrywają wielką rolę w kształtowaniu naszych charakterów.
O sobie mogę powiedzieć tyle, że jednym z powodów podjęcia przeze mnie takich a nie innych wyborów jest właśnie okres dzieciństwa. Wtedy, jak byłem niemal oczkiem w głowie rodziców, będąc w pewnym stopniu rozpieszczany i nigdy nie brakowało mi tej uwagi czy czułości. Można powiedzieć, żę dostałem jej tyle w zapasie, że teraz mi wychodzi bokiem. Dlatego wiąże się z tym ogromna potrzeba indywidualności i niezależności, na poziomie relacji z ludźmi, szczególnie tymi w podobnym wieku.

Piegus opowiada o PP - czyli wszsytko jest dobrze

Pasławku - cudny obrazek

Prawdziwe uczucie szczęścia odnajduję w wolności Piegusku

I to też jest w porządku, ale czy aby na pewno jest jak piszesz?
Nie miałam okazji zagłębić się w Twoje posty i wątki, ale wyczytuję między wierszami, że jednak brak doświadczeń i samotność Cię uwierają.

No nie wiem. Obecnie średnia skrócenia "przeciągu całego życia" wychodzi mi raz na dekadę, więc raczej z tym może być różnie.
A czy mnie boli. Nie boli. Jestem z tych ludzi, którzy korzystają z przeszłości jako lekcji życia, a nie odtwarzania bólu.

To się nie ciągnie czegoś takiego, a co gorsza - nie załatwia drugiej stronie klucza do mieszkania wiedząc, że może wyjść buba

Kwestia jest taka w czym postrzegamy wolność Piegusku
Kiedy człowiek jest naprawdę wolny?

Dlatego Piegusku to co ładnie określiłaś brakiem doświadczeń i samotnością jest tak naprawdę niezaspokojonym instynktem i biologią
Organizm sprawny zaspokaja wszystkie swoje potrzeby, przy ich braku wytwarzają się patologie.

A wolność - wolność jest prosto rozumiana.
Dlatego zadam proste pytanie.
Wolność mamy od czy do?

Wolność jest zawsze od.
Wolność od choroby, wolność od zmartwień itd.

Wolność do nie istnieje. Co najwyżej możemy mieć PRAWO DO czegoś.

Piramida potrzeb. Wiesz można zaspokajać się np. badziewnym jedzeniem, ale ostatecznie na dobre nie wychodzi.
Tak samo można jeść znacznie mniej niż się powinno, ale to też nie posłuży zdrowiu.
Po prostu normalny rozwój organizmu wymaga zaspokojenia każdej potrzeby

Bym coś napisała, ale właśnie potrzebuję wolności od... okrutnego nap.....nia głowy

Kochany Piegusku, tabsy to ja już luknęłam jak się rankiem obudziłam...ale jeszcze trzyma... cholerny globus.
Za dużo czerwonego wczoraj było.

Bardzo współczuję globusa.
Ból nie jest mi obcy, ale głowa raczej mi nie dolega. Całe szczęście.

Dzień dobry niedzielnie.
Spacer 7 km zaliczony.

Mój syn mnie inaczej zaskoczył. Kiedy był całkiem mały (jakieś 6 lat) powiedział, że mamusia jest prawie tak ładna jak Sonia. Sonia to był nasz wilczur

Jak już tak ciągnięcie temat samooceny, a zwłaszcza niskiej, to zdecydowanie największy wpływ na nią ma nasze dzieciństwo i ogólnie dom rodzinny. Potem dochodzą kolejne doświadczenia.
Miałam to szczęście, że mój dom był normalny. Dom ciepły, kochający się i dzieci, rodzice. Moi rodzice (a zwłaszcza tato) mieli największy wpływ na to kim dziś jestem. Wg nich zawsze byłam najładniejsza, najmądrzejsza itp. Żeby to dobrze zabrzmiało, nie mieli na tym punkcie niezdrowego fioła, po prostu doceniali mnie na każdym kroku (gdy trzeba było, to krytykowali też). Nawet jeśli w wielu aspektach było to mocno przesadzone to dało mi poczucie wartości na całe życie.

Przyznam że nigdy w małżeństwie nie czułam się zniewolona. Co najwyżej odrobinę czasu mało jak dzieci były maluchami.
Nie nabierajcie się na zwiazkofobię Bagiennika- On po prostu jest mocno wybredny i trzeba wokół niego skakać- teraz wszystko jasne
Księżniczka na karej klaczy mu się marzy.

tak przypuszczałam, że miałeś niejedną.  :)Nie kłóci się to przecież z moimi spostrzeżeniami, ale je podkreśla.
Już wiesz, że o partnera/partnerkę trzeba się trochę starać, A Ty chyba tego nie lubisz? Jak Ci z tym dobrze, to mi nic do tegoi.
Ani przez chwilę nie miałam wrażenia ze jesteś niepewny w relacjach z kobietami, naprawdę. Natomiast takie , jakie Ty chcesz będą przyzwyczajone by za nimi trochę pobiegać :0 I 100 róż to za mało  W sumie to jestem ciekawa czy jak pojawi się potencjalny ideał, wyzwoli w Tobie takie chęci.

Chyba się nie rozumiemy...

Tu nie chodzi o to, czy kogoś miałem albo ile partnerek lub przelotnych znajomości zaliczyłem, ale raczej czy CHCIAŁEM mieć. To raczej były subtelne sygnały zainteresowania, na które po prostu nie zareagowałem.
Naprawdę nie chce mi się po raz n-ty powtarzać tego samego, bo to już zaczyna być męczące.

Starać to ja się mogę z chęcią o siebie i swój samorozwój a nie łaskawie o czyjąś uwagę dla przeżycia jakiś tam wzniosłych emocji..

edit: z końmi miałem kontakt ostatnio parę lat temu, jak jadłem kabanosy Palce lizać..

Kosztowałam kiedyś końskiej kiełbasy, bardzo mi smakowała.

Mnie zupełnie nie przeszkadzał urlop macierzyński, "siedzenie" w domu i zajmowanie się dzieckiem. Trudniej było w sytuacjach, gdy z jakichś powodów (np. choroba) nie można było wyjść z domu. Ale poza tym o wiele więcej czułam wolności, gdy nie musiałam chodzić do pracy. Otwarcie przyznaje, ze jestem szczęśliwa, gdy z jakichś powodów - czy to urlop, czy pandemia - nie muszę poddawać się tym uciążliwym niekiedy ramom. Często mam takie samopoczucie, że najchętniej zdrzemnęłabym się w środku dnia na 15 minut, wyszła na półgodzinny spacer, by nabrać energii. W pracy na etacie takiej możliwości nie ma. Z dzieckiem też bywa róznie, ale jednak grafik bardziej elastyczny.
Gdy wracałam z macierzyńskiego, czułam się, jakby z powrotem zamykano w mnie w klatce.
Jeśli chodzi o związek, wiem, że można być i w związku, i jednocześnie być wolnym człowiekiem. Po prostu kiepsko tego męża wybrałam.

W zwiazku lubie być, potwierdzone empirycznie, ale nie potrzebuję go do doświadczania euforycznych doznań, bo te są dostępne na wiele sposobów. Zaraz mi się w ucho dostanie za górnolotne gadanie, ale czasami wystarczy wyjść przed dom, popatrzeć na jesienne barwy drzew, mgłę i mocno zachłysnąć się chłodnym porannym powietrzem. Nie zliczę w życiu chwil, kiedy czułam się szczęśliwa, a rzadko miało to związek... ze związkiem

To ja mam takie głupie i naiwne pytanie. Serio.
Jak to się robi?
Od koleżanek słyszałam czasami: "Bierz się za niego", a ja zupełnie nie wiedziałam, o czym mówią. Chętnie bym się dowiedziała na stare lata. Zawsze mnie okrutnie krępowało pokazanie komuś, że nie jest mi obojętny. To jest pewnie lęk przed odrzuceniem i obawa, że nie jestem wystarczająca.
Więc czysto dosłownie, łopatologicznie i wręcz technicznie: jak to się robi?

Chciałabym mieć wolność do związków, bo na razie mam tylko od

To się nie uda w przypadku gdy Ci nie zalezy, Albo wyszukujesz sobie niedoskonałości w sobie.
Nigdy bym nie zwróciła uwagio na kogoś dlatego ze koleżanki coś tam.. O sorki, raz się zdarzyło że przyjaciółka poprosiła mnie o poderwanie kogoś dla niej . I udało się- ale to był taki zamiar od początku.:)

Piegus, w typowym rozumieniu "bierz się za niego" oznacza pewnie: " Zrób tak, żeby to on się za Ciebie wziął"

Niedoskonałości każdy w sobie ma, tylko w moim przypadku nie mają one wpływu na moją decyzję

A więc, Bagiennik, jak to się robi?
Całe lata żyłam w cieniu, bywałam wybierana, ale nie wybierałam świadomie ; co najwyżej i przeważnie  odrzucałam. Chciałabym mieć trochę większą decyzyjność. Życie singla nie przeraża mnie, ale chciałabym mieć poczucie, że to był mój wybór, a nie autosabotaż albo nieumiejętność nawiązania relacji.

"Nie uwierzę jak nie zobaczę"

Always look on the bright side of life...

Czwórka, Misinx też lubi.

"Nikt się nie spodziewa hiszpańskiej inkwizycji"

Life is piece of shit
When you look at it