30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Uznałbym to za prowokację i uleganie stereotypom

Oczywiście Ja obserwuję od jakiegoś czasu zmasowany atak propagandowy na wilki. I pierwsze ofiary już są. W zeszłym tygodniu czytałem, że gdzieś dwie wadery zabili.
Pomścimy !!!

I dobrze. Trzeba dać opór tej propagandzie medialnej

Moim zdaniem jak wilki zaczną odpowiadać ogniem do myśliwych, to paru się zastanowi zanim wejdzie do lasu

Ponoć nawet się pilarek nie boją Oj twarde te wilki się zrobiły

A było inne wyjście ? Lasy przetrzebione. Wszędzie są jakieś pilarki. Wilki tu były pierwsze. To przylazły te małpy z Afryki i się rządzą, bo się nauczyły na dwóch nogach chodzić Jeszcze 1000 lat temu to 80% tego kraju to były lasy. A teraz ? I dziwne, że pilarki słychać i już na nie nie reagują.

Oczywiście. Ostatnio nawet Wajrak dał na FB zdjęcie wilczej kupy. Już się nawet wysrać w spokoju nie można. Permanentna inwigilacja

Pomyślności i dużo zdrowia Misinx Wilku bo żeby się leczyć to trza być twardym nie miętkim no i mieć zdrowia u nas
Jutro też trzymam kciuki będzie jak będzie najważniejsze że jesteście wcześniej jakby dogadani możliwe że poczujesz ulgę
a najprawdopodobniej różne uczucia się przewiną .
Trzymaj się i zjedz coś dobrego rano spróbuj się wyspać .

Mecheł rozpoczął sezon polowania na ćmy właśnie gania po całym domu jedna jakaś się biedulka obudziła i nieopatrznie wleciała przez uchylone okno co nie uszło uwadze myśliwego
Już ją dorwał drapieżnik

Mój Wibrator, jako że był kotem wychodzącym, składał mi u stóp daniny z zamordowanych dzwońców. Dzięki niemu bez pudła ten gatunek rozpoznaję. Średnio miłe to było, niestety. A sąsiad mnie opieprzał, że kot fajda na jego działce, więc co rano odbywałam spacerek w poszukiwaniu "złota".

Uśmiałam się dzisiaj, bo szliśmy właśnie z Pepkiem kawałek razem, gdy spotkaliśmy jego kolegę z maleńkim pieskiem na smyczy. Kolega ubrany był bardzo niewyjściowo, istny lump. Gdy zobaczył mój kapelusz, porwał go i założył sobie na głowę, a ja rechocząc z uciechy cyknęłam mu fotkę w tym nakryciu głowy i z prześmiesznym psiakiem.

Tak, Elu, to prawda, co piszesz. Każda sytuacja jest inna.
Pepek zrobił mi parę "numerów", ale mogę powiedzieć, że się zrehabilitował. Biorę też poprawkę na "niepoczytalność", gdy mi te numery wywijał, co wcale nie znaczy, ze zamierzam na to pozwalać.
Przyjaźń to dość umowne w tym wypadku słowo, bo pewien dystans się pojawił i uważam, że to dobrze dla nas obojga. Ale chodzi o to, że jest pozytywnie i nie omijamy się jak trędowaci. Taki bliższy znajomy, powiedziałabym.
Ostatnio odpadło mi koło od wózka na zakupy, gdy akurat szliśmy razem. "To ja ci to zrobię", zadeklarował się Pepek, choć wcale nie prosiłam. Wziął i zrobił. Konkret Powiedziałam mu, że za to ma u mnie dożywotnio kawy
No, po prostu są granice, ale jest i życzliwość. Dobrze mi z tym.

Elu, prawda, w Twoim, czy moim przypadku jest to niemożliwe. Mam na myśli przyjaźnienie się. Taki człowiek zostaje po prostu " znajomym". Ja do swojego znajomego mam żal i pretensje, i złość. To sprawiło że -przynajmniej na samym początku, po strzale- zastanawiałam się, kim w ogóle jest ten człowiek, i jaki mianem go nazywać.
Teraz te uczucia są oswajane, tracą na intensywności (w żółwim tempie), ale niesmak, rozczarowanie już zawsze będą towarzyszyć obrazowi tej osoby.

Misinx-, przepraszam z góry za ten żart, ale może wyobraź sobie wtedy, że sędzina nie zdjęła papilotów

Misinx, twady chłop jesteś to się nie będziesz przejmować obrazkami w necie

Jeśli między byłymi partnerami nie doszło do żadnych poważnych i gwałtownych spięć, to dlaczego nie mozna z nimi zachować normalnych, zdrowych relacji? Może takie przypadki, jak u Misinxa są rzadkośćią?

Misinx powodzenia!

To ja dziękuję za porównanie o wojnie bo na jej przykładzie coś Ci wyjaśnię, ale to po pracy
Za Misinxa nie tyle trzymam kciuki co życzę spokoju.
Bo to nie walka już, tylko sformalizowanie stanu faktycznego.

20 minut, standardowe pytania i po sprawie. Nawet nie było jakiś emocji.

A teraz, Misinx, jak się czujesz?

Czyli co, już po wszystkim..? To z pewnością czujesz pewną ulgę, ale jednocześnie zostawiasz za sobą pewien rozdział. Gotowy na nową drogę?

Nie gotowy. Nie myślę kompletnie o nowej drodze. Zresztą nie mam nawet żadnego kierunku.

Jeśli nie praca, to pasja pochłania cały mój czas, brakuje mi około 5 godzin w ciągu doby, żeby się ze wszystkim wyrobić i wszystkim nacieszyć.

Adelo, widzę, że choć spotkanie z panem udane, to jednak szanse na coś więcej raczej niewielkie. To jest coś, co czuje się od razu albo wcale. Z jednej strony szkoda, a z drugiej tak naprawdę nie ma czego żałować. Nikt nie jest w stanie poprawić nam humoru, jeśli my sami nie potrafimy. Poza tym sam Mickiewicz dwa wieki temu twierdził, że nie można ufać mężczyznom. Żartuję oczywiście, nie będę prowokować. Ale Mickiewicz nie żartował.

Właśnie skończyłam pracę i czuję się jak piesek spuszczony ze smyczy, nie wiadomo, co robić. To znaczy wiem co, ale tak dużo rzeczy bym jeszcze chciała zrobić, a już noc tak naprawdę.

A jeśli chodzi o ten jogurt, to ja go nakładam jako maseczkę na pół godziny, on całkowicie zasycha na skórze, potem trzeba go zmyć ciepłą wodą. Taki zabieg można wykonywać 2 razy w tygodniu, po takim jednorazowym skóra jest nie do poznania przez 3 dni. Oczywiście ja częściej wybieram dłuższy o pół godziny sen, ale to już indywidualna decyzja.

Oj, basen absolutnie, wodę uwielbiam tylko w wannie lub do zaparzenia kawy.

Chciałabym jeszcze więcej czasu poświęcać temu, co tak bardzo lubię, po prostu nie mogę się tym nasycić, a mogłabym to robić bez przerwy, w każdej wolnej minucie życia. Ale trzeba jeszcze zarabiać na swoje hobby, a doba jest dość krótka, więc tak to wygląda.

Nawet jeśli z tym panem znajomość zatrzyma się na tym etapie, to też dobrze. Ważne, żeby on miał takie samo zdanie, a z tym jest różnie. Myślę, Adelo, że możesz do niego jednak nic nie poczuć...

Mnie chodzi właśnie o tę początkową chemię, bo na poznanie człowieka to mogłoby lat życia zabraknąć. Nie ma takiej możliwości, bo ludzie się maskują. A teraz to już w ogóle podwójne maski nosimy.

Wczoraj wpadła do mnie mama. Piesio przyniósł jej piłeczkę, ale na hasło "daj" z jej strony odwracał ostentacyjnie głowę, nie puszczając piłki. Po kilku takich powtórkach zawołałam go i na jedno moje słowo oddał piłeczkę. Niedawno się dowiedziałam, że do stworzenia maltańczyków użyto pudli, co widać w ich inteligencji i charakterze. Gdyby maltańczyki były trochę większe, zdominowałyby zawody obedience.

Ela,odpiszę Ci w swoim wątku.

Całkowicie popieram.
Nawet jeśli przydarzy mi się chemia od pierwszego wejrzenia, nie polecę za tym nigdy jak w ogień. To może być wielkie złudzenie.
Człowieka może i do końca się nie pozna, ale można poznać dostatecznie, by wiedzieć, czy chce się kontynuować znajomość.
Bardzo często nie patrzy się na to, co trzeba, a jeszcze częściej tylko na to, co chce się widzieć. A jak się nie widzi, to się sobie dośpiewa.
"Osłabia" mnie gadanie, że w naszym wieku nie ma czasu na podchody.
Toteż gdy nie czuję wielkiego "nie!", daję szansę znajomościom.

Ze spraw bieżących - Mama kazała mi kupić sobie lodówkę i jak mi kasy zabraknie, skubnąć z jej konta. Wzbraniałam się, ale powiedziała, że mam jej nie obrażać. To jest aparat!
Jak to Pepek usłyszał, to zaofiarował się towarzyszyć mi w zakupie, służyć radą i pomocą. Nudzi się ten chłop czy co? Cóż, akurat w takich technicznych sprawach mam do niego zaufanie, choć i tak dałabym radę, bo co to za filozofia lodówkę kupić. Ale powiedziałam, że się nie obrażę.
Podobno niedługo wyprowadzają się z Panią Nową do wspólnie wynajętego mieszkania. A daj im Boże. Trochę będzie mi brakowało tych pogaduch przy kawie, ale żyć trzeba dalej, a natura próżni nie lubi, coś sobie w to miejsce znajdę. Niekoniecznie kogoś
A propos znajdowania zajęć, odgruzowuję powoli lecz konsekwentnie swoje szpargały zmagazynowane w pudłach. Dziś wyciągnęłam kilka zapomnianych sztuk korali i naszyjników, w tym jeden szczególnie kiedyś ulubiony. Do tego jeszcze pastele kupione synowi do szkoły i zupełnie przez niego niewykorzystane. Wnuczkowi sąsiadki oddam.

Natomiast co do "rozwojowych" rozwodów, ja jednak odczuwam takie pozytywne skutki. Lata po rozstaniu dostarczyły mi wielu przemyśleń i wniosków. A i bawiłam się lepiej niż za małżeńskich czasów, gdy mąż mnie bardzo ograniczał, a jeszcze bardziej - ja samą siebie. Z mężem nie chodziło się na tańce, imprezy a po rozwodzie zaliczyłam niejedną potańcówkę z Ulubioną Sąsiadką, poznałam nowych ludzi i - niech mu ziemia lekką będzie, ale żyję sto razy lepiej, ciekawiej, atrakcyjniej. Choć oczywiście nie bez trudnych chwil, ale czy z nim ich nie miałam?
A najważniejsza nauka, jaką wyniosłam: miłość, związek - bardzo chętnie, z przyjemnością, ale nigdy nie powiem, że bez tego nie jestem szczęśliwa.
Póki co, nie mam ochoty na nowe historie. Chcę odpoczynku i spokoju.

Z wojennych mądrości
Na wojnie i w miłości wszystkie chwyty dozwolone.
Samotność nie bierze jeńców: albo zabija, albo puszcza wolno.

Bo tak naprawdę rycerze i mit rycerskich walk, to tylko bajki z mchu i paproci dla rozgorączkowanych chłopców i pensjonarek. Wojna zawsze była brudna, głodna, bezpardonowa i nieuczciwa.

Dokładnie! Szlachetne wojny to jakaś bajka dla dzieci. Patriotyzm też w dużej mierze.
Cięta jestem na te wszystkie wierszyki o dzielnych żołnierzach i chwale ojczyzny. deklamowane na szkolnych akademiach. Lata wciskania kitu.
Za dużo Remarque'a się naczytalam
Władza, kasa i chore ambicje jednostek - to dla mnie cała polityka. No, dobra - prawie cała.

Kurde, znowu jakiś dołek zaliczam Ja się wygrzebię, obiecuję
Zaraz mi się dostanie za dopieprzanie sobie, ale nie czuję się normalna z tymi huśtawkami.
Podejrzewam, że marcowa, kapryśna pogoda swoje robi. Oprócz powracających jeszcze chwilami porozstaniowych emocji.
Spaaaaać!!!! Kurde mać (żeby do rymu było )!

Był psychopatą
Ale ciekawa osobistość, choć bardzo nie na rękę politykom - możemy tylko zgadywać, czy wypadek był przypadkiem, czy operacją.

Wysiłek wojenny zawsze należy motywować, a wyższy, szczytny cel, dużo bardziej przemawia do mas.
Nie bez powodu maszyna propagandowa działa wtedy odwołując się do stereotypów.

Na tym szczeblu to już są chyba prawie sami psychopaci, narcyze i inne odchylenia. Normalny człowiek nie byłby w stanie znieść spokojnie wysyłania innych ludzi na śmierć.

Mnie kiedyś psychiatra powiedział, że wbrew pozorom to nie zima jest najbardziej podatnym na depresję okresem, ale właśnie wiosna. U części ludzi, którzy są właśnie podatni na pogodę, zimowo-wiosenne przeskok powoduje nasilenie objawów depresyjnych.

Moja natomiast mówiła, że na jesieni ludzie często mają nawroty depresji.
Ja mam wrażenie, że to właśnie wiosną takie zjawisko występuje. Obserwuję po sobie, szczególnie po myślach typu " tak pięknie, ciepło, życie się budzi, energia wokół a ja siedzę w studni i wyjść nie mogę". Takie coś, że im lepiej wokół, tym gorzej, że nie odczuwam tej przyjemności. Tak właśnie miałam-nie byłam w stanie się cieszyć, i to pogarszało mój stan.

Bo człowiek się obwinia, prawda? Że ludzie mają gorzej, a ja tu kwękam. Bo dzień piękny i w ogóle czemu tu narzekać, a ja w tej studni. To jeszcze bardziej pogrąża.
Unikam takiego myślenia, ale jest mi aż za dobrze znane.
Powtarzam sobie jak mantrę słowa koleżanki: "Nauczyłam się być dla siebie dobra, to to mi daje siłę". Mimo to czasami sama siebie wk...wiam jak nikt.
Bardzo to przeszkadza w pracy zawodowej. Chciałabym mieć możliwość wykonywania jej z domu, gdzie można się na kwadrans w ciągu dnia położyć, gdzie nie obowiązywałyby mnie sztywne godziny itp.

Marzec, Bagiennik, marzec!
Ja cenię bardzo spokój w rozwijaniu relacji. Spokój i ciepło. Niech i chemia będzie, proszę bardzo, ale bez wariactwa.