30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Tak coś niedużo sie pożaliłas. Może dlatego nie pomogło. Mi trochę pomaga, jak sie cos zbierze to wywalam w swoim wątku. Daj znać, jak się czujesz po tej szczepionce.

E tam, to żadne żale, zwykła relacja

Heeejjjj!
No, faktycznie, Syl pożaliła się powściągliwie

A mnie wczoraj pozamiatało. Dostałam tak wściekłego bólu żołądka, że musiałam zwolnić się w połowie dnia z pracy. Dowlokłam się do domu i padłam jak zmięta ścierka. Nie paliłam w piecu, nie gotowałam ; dziecię na obiad dostało zamówionego kebaba.
W ramach zabawy w domorosłego filozofa ukułam teorię na temat sensu ciepienia: jak się dobrze dostanie w d...ę, to nic już tu nas nie trzyma, można zwijać żagle bez żalu, że się odchodzi. Ot, czarny humor, ale i prawda. Ale niech tylko przejdzie trochę - zaczyna człowiek podskakiwać i byle g...m się cieszyć. Co zresztą też stanowi jakiś sens dostawania po tyłku.

Odwiedził mnie rano nasz wiadomy pan. Wykorzystałam go niecnie przy okazji i poprosiłam o kupno mleka po drodze - do kawy. Wypił tę małą kawę, poopowiadał coś zdawkowo, zastanawiając mnie przez moment: ludzka różnorodność jest doprawdy frapująca!
I frapujące jest to, jak przeróżnie można podchodzić do tych samych spraw, jak odmiennie je rozwiązywać.
Pepek ma "ciekawych" kolegów - można się domyślić, jakich. Jeden z nich klepie biedę, miał jakiś nędzny psujący się telefon, więc nasi dobrzy znajomi (Pepek z panią) zrzucili się razem i fundnęli mu nowy telefon, żeby być w kontakcie.
Kurczę, jak bardzo to jest inne ode mnie. Ja temu koledze dałam ze trzy razy jeść, raz pozwoliłam się u mnie wykąpać, ale już wtedy zapowiedziałam, że to pierwszy i ostatni raz. Zdecydowanie nie zgadzam się na rolę instytucji charytatywnej. A oni...
Ile bym nie analizowała, zawsze wyjdzie na to, że inni to inni, ja to ja, ale hmmm... Czasami ogarnia mnie zwątpienie na temat własnego postępowania. Nawet dość często.

Czytałam kiedyś opowiadania Marty Fox dla młodzieży (dobra i mądra pisarka - polecam i dorosłym, i młodszym). Uderzyło mnie, że jej bohaterowie, często nieco wyobcowani, kroczący swoją drogą - nie mają rozterek. Nie chodzi dziewczyna na popularne dyskoteki, nie bierze udziału w życiu towarzyskim rówieśników - to nie chodzi, jest przekonana, że nie chce, że to nie dla niej. Ja siebie pamiętam inną - przez swoją "osobność" zawsze czułam się nie taka jak "trzeba". Zauważam, że i dzisiaj mam takie skłonności: zrobię coś, co w sumie uważam za słuszne, a i tak będę wałkować, że może lepiej byłoby inaczej.
Moja siostra na przykład się nie pierdzieli - jak coś jej nie pasuje, to nie i już. A ja - będę tak analizować i dzielić włos na czworo... aby i tak na końcu dojść do wniosków bohaterek Marty Fox czy mojej "Małej".

To jest, kochani, refleksja, a nie żale. Ja otwarcie mojemu byłemu panu kiedyś powiedziałam: "Trochę mi żal, ale będę się trzymać mojej decyzji".

Teraz to się dopiero zrobiło ciekawie i intrygująco
Piegusku jakich kolegów bo ja niedomyślny jestem? Gangsterów? Rockendrolowców ?Meneli.żuli ?

Nie bardzo chyba rozumiem o co chodzi ,w czym jest ta inność taka inna,szczególna i osobliwa ,ja tam w Tobie nie widzę jakiej anomalii ,znowu za to widzę szukasz dziury w całym i czepiasz się siebie ,porównując się z innymi .Po kiego grzyba sobie to robisz?

Pepe to gdzieś pracuje ?

Mnie też łatwo urobić. Tym żebrakom w tramwajach też zawsze daję jakiś grosz.
Myślę wtedy "a co tam, że on oszukuje, robię dobrze i buduję sobie "dobrą karmę".
Zresztą, gdyby ten ktoś miał lepiej ode mnie, nie żebrałby  w tramwaju. Jeden wyda na wino, drugi na chleb.
Tego nie wiem.

Wiesz, Adelo, pomagając nie zawsze... pomagamy.
Pamiętam z dzieciństwa, jak z koleżanką-sąsiadką, zobaczyłyśmy w polu staruszkę z naszej wsi nad stertą zebranej kukurydzy (nie wiem, czy czasem pole nie należało do PGR-u). Tej kukurydzy nie miała czym zwieźć do domu. Koleżanka pierwsza zaproponowała, że podejdziemy i zapytamy, czy nie trzeba jej pomóc. Potem, pamiętam, skoczyłyśmy do PGR-u pożyczyć taczkę. Stróż nas zburczał, bo było już późno, a my smarkate (może z 15 lat miałam, a może i mniej, koleżanka jeszcze młodsza), ale taczkę pożyczył. Zwiozłyśmy babinie tę kukurydzę, ona nam bardzo dziękowała.
Po powrocie do domu dostałam "pucówę" od rodziców. Po pierwsze, wróciłam późno, oni nie wiedzieli, co się ze mną dzieje, a po drugie nasz "czyn społeczny" wcale taki potrzebny się nie okazał. Ta kobieta miała manię zbieractwa, trzymała w domu "zapasy pewnie jeszcze sprzed wojny", miała niesamowity bajzel, z czego słynęła na całą wieś i nasza pomoc była dla niej wręcz szkodliwa.
Ot, jak to bywa z pomaganiem - to też trzeba umieć.
Ja rzadko daję żebrakom, ale jak daję, to nie wnikam, niech robią z tym, co chcą. A w pierwszej kolejności dbam o swoje dziecko, to jest priorytet.

Bagiennik, te swoje teorie o sensie cierpienia mam nie od dziś, ale dawniej mniej było tych chwil, gdy człowiek jakby mniej do życia przywiązany. Moja przyjaciółka, bo właśnie z nią snułam te swoje pseudofilozofie powiedziała - a też ma problemy żoładkowe skutkiem wieloletniego zażywania leków - że tak kocha jeść, a nawet to jej nie cieszy, gdy się źle czuje.
Trochę obśmiewamy te nasze boleści - obie chorujemy przewlekle, na choroby reumatyczne, tylko ona ma dłuższy staż i inną jednostkę chorobową - ale bywa nie do śmiechu.
Dziś już czuję się lepiej, ale muszę z moją lekarką o żołądku pogadać, nie pierwszy raz mnie bolał, ale wczoraj to był "konkret".
Wieczorem wybieram się do siostry, będzie też mój brat z bratową.

Paslawku, nie chcę już o wszystkim pisać, ale niektóre, a nawet większość znajomości Pepka to była istna patologia. Nie chciałam w domu tej patologii. Ten jego przyjaciel nie jest złym facetem, ale ja sobie takich pijackich i żulowskich klimatów w domu nie życzę. Pepek to szalenie kontaktowy człowiek, wszędzie go pełno i podziwiałam te jego umiejętności, ale wartościowsi koledzy raczej go unikali, jak zdążyłam się zorientować. Zresztą, tego Pepek nie wie, że nawet jeden z jego "żulowatych" kolegów powiedział mi kiedyś, że PP na mnie żeruje.
Nigdy nie byłam zwolenniczką "starannego" dobierania sobie znajomych, dzielenia ludzi na lepszych i gorszych, ale wejść sobie na głowę też nie dam.
A jednak z ciekawością przyglądam się tej nowej relacji Pepka, gdzie tak "romantycznie i ślachetnie" razem wspierają tego kolegę. Cóż... nie bez znaczenia jest brutalny fakt o zasobach finansowych.
Pepek o rzekomo czekającej go pracy ostatnio mi wspominał, ale uwierzę, jak zobaczę. Przy mnie też były świetlane projekty i wciąż oddalająca się perspektywa stałej posady z protekcji jakiegoś "ustawionego" kolegi. I guzik z tego.
Autentycznie ciekawi mnie dalszy ciąg tej love story, jak dobry film albo powieść.

Se tak teraz pomyślałam, gdy to wszystko piszę: gubi mnie w życiu brak pewności siebie, to właśnie szukanie dziury w całym... w całej sobie.

P.S. Rokendrolowcy też byli, tudzież niespełnieni artyści Długie pióra, pięćdziesiątka na karku, życie na koszt opieki społecznej, albo litościwej mamusi. I piwo, piwo, piwo ; wieczni chłopcy.

O..ale co? Masz gorączkę? dostałaś jakieś zalecenia?

Zeneca właśnie, ona przeznaczona jest między innymi dla nauczycieli i na nic więcej liczyć nie można. Albo to, albo nic

A skutki uboczne to przede wszystkim silny ból ręki, nie można nią niczego podnieść, trudno się nawet ubrać, wysoka gorączka, dreszcze, okropny ból kręgosłupa i ogólne osłabienie. Lepiej było tylko przez 2 godziny, ale już drugi dzień się to utrzymuje i paracetamol przestał pomagać.

O nerwowym nastroju już nie będę wspominać, oberwało się dziś paru osobom, a były miłe.

Niestety tak, jest chyba niewiele osób, które dobrze ją znoszą. Ale podobno to dobrze, bo organizm wziął się do pracy... Docenię, gdy to minie.

Aa, jeszcze uczucie zimna i gorąca naprzemiennie, jak podczas grypy.

Ból głowy u mnie minął po tabletkach, ale wszystkie inne skutki uboczne zostały. Trzeba po prostu przetrwać, dobrze, że jutro niedziela. Cieszyłam się, że w końcu w weekend odeśpię cały tydzień, a spać też się nie da. No trudno, za tydzień też jest weekend

Ja bym wolał z czipem, bo jakby mnie ufo porwało, to mogliby mnie w gpsie znaleźć

Ruski, albo "amerykancki" ? Same ekstrema. Oby ten "amerykancki" był z czasów Trumpa, bo Bidenowskim to raczej ufać nie można

Zdaje się, że oba na podstawie podobnej technologii. Nie żeby mnie to specjalnie zajmowało ale jakby mnie mieli szczepić, to taki typ na top.

A ja tam sobie dziś drzewka przycinałem. Starszego młodego wziąłem do pomocy i chłopak się dał z siebie wszystko. Wiśnia przycięta radykalnie, bo nie będę dawał żreć szpakom i innym takim. Orzech, dęby i brzozy przycięte co bym mógł pod nimi chodzić i żeby do sąsiadów nie wpadały. Jest całkiem realny plan, że ogrodzę w tym roku swoją posesję, więc warunek minimum do piesa byłby spełniony.

Są szczepionki niewywołujące skutków ubocznych i te drugie. Są odgórnie przypisane poszczególnym grupom, nie można zdecydować, którą się chce. Twardość psychiczna nie ma tu nic do rzeczy.

Dobranoc wszystkim

Co są warte i na jak długo i tak okaże się za pół roku ale powiem jak Zagłoba do Heleny: A masz co lepszego?.

ale odkrycie

Kurczę, trochę się obawiam tych szczepionek po tym, co słyszę i czego się naczytałam. Chyba się nie zdecyduję, choć ostateczną decyzję podejmę po konsultacji z lekarką od mojej przewlekłej choroby. Autoimmunologiczni są kontrowersyjnymi pacjentami, nawet lekarze mają podzielone zdanie na temat szczepienia ich.
Rano rozmawiałam z koleżanką, nauczycielką. Pisze, że po szczepieniu była nie do życia.

Dla seniorów są chyba inne szczepionki. Rodzice Pepka też dobrze znieśli, a lata mają już naprawdę solidne.

dla seniorów są Pfizery i Moderny- tam nie wprowadza się osłabionych wirusów by uzyskać odpowiedż organizmu- tam się coś koduje że organizm myśli że wirus go zaatakował i ponoć wytwarza odpowiednie białka- nad taka technologia pracowano od dawna- korona to przyspieszyła- ale to jest ekperymentalne i w sumie po czasie okaże sie co jaką odporność daje. jeśli dobrą- to krok milowy w leczeniu innych rzeczy- seniorzy poszli na 1 linię frontu i lekarze.

Nauczyciele to stale narzekają i ciągle są nieszczęśliwi
taki  żarcik

Ale tu spokojnie, fiu, fiu

Jak to w życiu wzloty i upadki..albo raczej górki i dolinki

A z moją podwyżką to wcale tak nie wyszło jak myślałam, bo po naradzie wyszło że jednak teraz nie, ale jak się coś ruszy, to coś więcej będzie.
W dodatku moja terapeutka będzie się rozsypywać (dzieciątko w drodze), i mamy zaplanowane jeszcze 4 spotkania tylko.
Chyba muszę rozejrzeć się za NFZ, pogadać z psychiatrą, żeby mi dała skierowanie?

A ja wczoraj robiłem badania krwi i usg. Nerki mam czyste. Kamyk tak jak był, to jest w woreczku. Oczywiście urósł od ostatniego razu. I zdaje się jest w takim miejscu, że chyba trzeba będzie iść pod nóż Ale to jeszcze określi chirurg w poniedziałek. Ciekawe jakie są terminy na takie zabiegi.

Terapeuci prywatnie działają w trybie online. Sam tak mam już od listopada.

Kochani ja wiem że on line, i jest mi to obojętne, tyle że prywatnie mnie nie stać.
Taki banalny problem.

Czytałam w "Stuleciu chirurgów" w jaki sposób odbywały się pierwsz takie operacje... Misinx-, masz szczęście że nie urodziłeś się 100oat temu. Byłbyś bohaterem horroru.
A teraz-wezystko będzie dobrze.

Miałam dwa podejścia do terapii na NFZ. Jedno wspominam bardzo dobrze, trafiłam na świetną psycholog - niestety, wyprowadziła się z mojego miasta. Wiele się dzięki niej nauczyłam i dowiedziałam.
Drugie natomiast podejście to był śmiech na sali: spotkania raz w miesiącu i kompletne niezajmowanie się tym, co chciałam przepracować. Chciałam się przyjrzeć moim problemom w relacjach, przyczyną niepowodzeń, a ciągle serwowano mi jakieś psychotesty, kadzono mi, jaka to jestem o.k. i jak to sobie mogę być szczęśliwym singlem.
Nie przyszłam się uczyć być szczęśliwym singlem, bo to akurat mam opanowane i wypraktykowane aż nadto! Po pół roku może olałam system i zaprzestałam tej pseudoterapii. Poszłabym gdzieś, gdzie można naprawdę sensownie i konstruktywnie porozmawiać, ale  - te pieniądze....

Misinx, współczuję, ale nie napiszę, byś tego nie lekceważył, bo to oczywiste, a ja z moją dentofobią nie jestem wiarygodna
Mnie się żołądek buntuje po kilku latach zażywania stałych leków. Ostatnio czułam dosłownie wszystkie kiszki. Siemię lniane se kupiłam, już kiedyś bardzo mi pomogło.

No po tym epizodzie sprzed tygodnia to tego się już nie da lekceważyć. Bo to się będzie powtarzać. A co jeśli mnie napadnie np. na wycieczce ? To chyba trzeba by GOPR wzywać. Czytałem teraz jakie są metody leczenia. Są jakieś możliwości rozpuszczania tych kamieni, ale to chyba nie zawsze się stosuje, tylko w niektórych sytuacjach. Przeważnie się usuwa woreczek. Robią to teraz chyba głównie laparoskopowo, więc to żaden problem. Moja mama tak miała. Dwa dni w szpitalu i do domu.

Hahaha dobre

Widziałem na zdjęciu w necie. Bywają ładne

Powiem Wam, że narkoza też mnie przeraża - ten lęk, czy się człowiek obudzi. Do tej pory jakoś się udawało, a były już cztery, ale najgorsze te nerwy przed całą imprezą.
Rozumowo mam wszystko pięęęęknie poukładane, ale zwyczajnie, po ludzku się człowiek boi.

Nawet kaca nie miałam Trzęsłam się tylko z zimna, a po tej najpoważniejszej operacji 20 lat temu z hakiem, jeszcze półprzytomna powiedziałam do lekarza: "Spier...j!", gdy coś do mnie mówił Innym razem w narkozie śniło mi się coś o mężu i obudziłam się z płaczem.
Ciekawie jest

Dzięki za ziołową podpowiedź.