30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

U mnie małe uzależnienie mają gry Paradoxu
Dzisiaj skończyłem pierwszy etap gry Polską - Wariant oś

Nóż w plecy poszedł Siły osi walczą w Ameryce, więc trochę podbojów już zrobiłem w Europie, ale nie mam rzutu

Swoją drogą gendery trafiły tak bardzo, że Morawiecki będzie w Tekken 7

Takie tam męskie rozmowy
PFU męskie... po prostu wprowadzamy tu prawdziwy internet

Łomatkobosko!
Ale dziś już lepiej?
Nie znam się na tym, ale wiem, że ból jest okropny.
No cóż, piwo z lodówki przyda się, nie tylko do świętowania urodzin.

Najważniejsze, że serca nie masz z kamienia

Po namyślę muszę dodać, że czasem może to być jednak zaletą

Dupę też dobrze mieć czasem z kamienia

Witam
Powiem Ci Misinx że łączę się z Tobą w bólu a znam go, jako kobieta-matka mogąca ból porodowy porównać z tym przy kolce nerkowej, informuję więc iż miałam większe bóle parte przy kolce i zresztą ogólnie cała akcja boleści przy kolce była gorsza do zniesienia, przy porodach miałam swoją afirmację psychologiczną " nowe w bólach się rodzi " i już mi było raźniej, a przy kamieniach czy piasku sprawa mało twórcza choć są tacy co mówią że jak wapno w żyłach, piasek w nerkach to o budowie można pomyśleć

Piegus puścił u siebie na Fejsie info o wycieczkach, organizowanych przez PTTK , u niej . Może byśmy tam zajrzeli, i wybrali coś w ramach tej planowanej wyprawy? Organizację mielibyśmy z głowy??

Dzięki paslawku za info

Również przyłączam się do życzeń zdrówka, spokoju i dużo miłości niech najlepsze dopiero przed Tobą, bo zasługujesz na to Wilczku

"Puściłam" też na FB życzenia dla naszego zacnego kolegi. Powtórzę i tutaj: Misinx, wszystkiego czego pragniesz i potrzebujesz. Z akcentem na to drugie
Adela, fajnie kombinujesz. Jestem za i jeszcze raz za! To jest supermyśl!
Oj, obiecująco mi się wiosna zapowiada! Sanatorium, nasze mgliste jeszcze zarysy planów i zaproszenie na lubelską ziemię - ajajaj!!!

Szukalam jakiegoś stosownego cytatu do życzeń dla Misinkxa i na nowo zauroczyłam się tekstem.
Dedykuję wszystkim strapionym:

P.S. Stanowczo nie chciałabym być osobą twardego serca - straciłabym część siebie. A na dupę, za przeproszeniem, nie narzekam ; słabo amortyzuje, bo niepokaźna, ale trochę już wytrzymała - bo dupa nie szklanka!

dołączam się do życzeń i marsz do lekarza

kamień jest kruchy i powstaje kruszywo.lepiej z kauczuku?

Dobry wieczór wszystkim.
Ja też chciałbym Ci złożyć Misinx życzenia, 100 lat i dużo zdrówka, jak doczytałem przyda Ci się.

Jakie piwo Misinx?

Kiedyś dla porównania odkapsluj drugie Amber Żywe, też jest niepasteryzowane. Teraz w zaleceniach od lekarza będziesz może mieć codziennie 4paka
Lucyfer, porucznik Kabura wymiata,, ten gwint puszcza tylko w jedną stronę "

są jeszcze bezalkoholove piwa..:)

Akurat te bezalkoholowe, hmm napoje, całkiem nieźle smakują Spróbowałem Tyskie 0,0 % i musze powiedzieć, że naprawdę spoko

Spoko. Nie łączę leków przeciwbólowych z alkoholem. Piwo piję tylko w weekend i nie w dużych ilościach. U mnie zresztą to był niemal na pewno atak kamicy żółciowej, więc kuracja 4pakami nie jest potrzebna
Mam już skierowanie na badania, będę się rejestrował.

Czyli walki którą trudno wygrać.

Tak. Mam skierowanie na USG brzucha i panel badań krwi.

Ty Bagiennik jesteś weteranem z Wietnamu w takich sprawach

Nierówna walką z depresją:

Ja prawie wygrałam. Trzy lata dochodzenia do siebie, kiedy to odzyskałam dawną siebie, a właściwie trochę inną. Zaczęłam odczuwać przyjemności. Wróciła radość z robienia tego, co lubię. Brak chronicznego zmęczenia, ciągłego zimna i ociężałości. Poczucia niechęci i niemocy. Niemożności zrelaksowania się. Poczułam , że bateria ładuje się do pełna,  że można być świeżą, wypoczętą i mieć chęć do działania. Że w mózgu nie ma już szarej, gęstej waty, a smutek nie jest już dostarczany jakby dożylnie.
Poczułam dystans do siebie samej, a ten koszmarny czas jest jakby złym snem, taki daleki i jakby za mgłą.
Tak bardzo się cieszyłam, że wreszcie mam to za sobą.
Niestety zdrada i porzucenie nieco tym zachwiało. Nie czuję się tak, jak w najgorszych "tamtych" chwilach, ale czasem łapię się na niemocy czy niechęci. No i skopana samoocena.  Obawiam się, żeby to nie wróciło.
Mam jednak lepszą kondycję fizyczną, wysypiam się i mam terapię, i mam nadzieję, że utrzymam się na powierzchni.

P.s. Gdzie się podziała nasza Ajko??

Cóż..Nie brooklinski most lecz na drugą  stronę muru przebić  się..
Sama bywałam w dolkach gdy wyczynem było wyjść  z domu. Ale nie były to długotrwałe stany.. pomagały bodźce z zewnątrz  jakieś pożary do ogarnięcia.  I chyba jeszcze to że pozwalała sobie w takim dołku się zakopać czasowo..
Za mało ułożone mam życie i za dużo rodziny znajomych by popaść w depresję  chyba.
Myślę Adela że Covid nie sprzyja bo nie poszerza się krąg znajomych  ale z dołków wyciąga nas akurat kontakt z ludźmi.
I fakt że mamy z nimi co wymienic coś odkryć..
Może dlatego zdrada męża nie wpłynęła na moją  samoocenę?  Ani zresztą jego oświadczyny też mi jej nie podnosiły przed laty..
A może dobrze być po prostu córeczką  tatusia  bo to daje powera na całe życie?
Co ciebie Adela tak ściągnęło w dół parę lat temu?

Epokowym odkryciem, które w dużej mierze zawdzięczam rozstaniu z mężem, jest, że sama odpowiadam za swoje nastroje, mam na nie wpływ większy niż sądziłam.

I tu nie chodzi o wypieranie i oszukiwanie się, ale trochę szersze spojrzenie.

Szczerze mówiąc trochę mnie dziwi i przeraża brak pokory osób wierzących, że coś im dane na zawsze Koleżanka kiedyś powiedziała, że jest pewniejsza swojego męża niż siebie.
Może tak, może nie, ale pewna w życiu tylko śmierć... i ponoć podatki.
Bynajmniej nie mam na myśli braku zaufania, życia w lęku i oczekiwaniu najgorszego, ale tak jak wiem, że jutro może być moim ostatnim dniem, lecz nie gonię na łeb na szyję, by sie nażyć na zapas, delektuję się chwilą - tak samo dzisiaj podchodzę do związku. Jest, niech trwa, ale nikt mi nie obieca, że nie umrę albo partner nie umrze, nie zachorujemy psychicznie tak, by wspólne życie stało się nieznośne, partnerowi albo mnie coś się nie "odmieni" i nie odbije. Wola wolą, zasady zasadami, przysięga przysięgą i odpowiedzialność odpowiedzialnością, ale naprawdę bywa w życiu różnie i zaskakująco.

Po tych wszystkich przemyśleniach i paru doświadczeniach, obserwacjach, nie bardzo już sobie wyobrażam, by tak się totalnie na kimś emocjonalnie "zawiesić".

Nie wiem, czy to wystarczająco przejrzyście ujęłam.

Ja nie byłam rozpieszczana ale szanowana i zauważalna.
Ale może do tego by nasze zdanie o sobie było niezależne od okoliczności można dojść inna drogą. Jak Piegowata napisała.
Zresztą  wszystko ma swoją  cenę.  Większość mężczyzn preferuje związek gdzie kobieta jest niżej mężczyzny jednak.mimo tego całego gadania o partnerstwie.
Pisałam o tym poczuciu własnej wartości jako kobiety bo w wiele stanów emocjonalnych na tym forum jestem w stanie się wczuć  ale w to że nagle po zdradzie czy odejściu partnera stajesz się gorszą  kobieta czy porównujesz do kochanki  tego nie umiem zrobić.  To mi się wydaje wręcz absurdalne .

Bo jak komuś szwankuje poczucie wartości (często wbrew pozorom), to szuka kogoś "gorszego" od siebie.

Ja jako dziecko z domu rodzinnego wynosiłem obserwację, że jedyną rzeczą, która potrafi zjednoczyć ciągle walczących ze sobą moich rodziców to stanowisko przeciwko mnie. Nie czułem z nimi emocjonalnej więzi. Nie było żadnego wspierania. W moim pokoleniu bycie jedynakiem było rzadkością i wszyscy to przeważnie odbierali, że pewnie jestem "rozpieszczanym dzieckiem", a wcale tak nie było.

Też, Adelo. Tak czy siak, porównywanie się nie jest dobre, aczkolwiek bardzo powszechne.
Tak jak Paslawek napisał, sporo już wiem teoretycznie, ale w praktyce lubi "stare" wyłazić.
Ale można to już wychwycić i się zreflektować.

Co do przekazów z dzieciństwa, moje są bardzo ambiwalentne - i takie jest tez moje dzisiejsze poczucie wartości.
Z jednej strony całe życie słyszałam o sobie rzeczy bardzo pozytywne (mniejsza już o szczegóły), a z drugiej doznawałam przemocy i tzw. gnojenia - zarówno w domu jak poza domem. Mocno zaważyły na moim życiu częste zmiany środowiska i niepełnosprawność. Miałam sporo do przepracowania i choć nie wszystko jest skończone (nie ma nudy, jak powiedziała Kaśka Nosowska), to jestem zaj...ście z siebie dumna, że pokonałam kawał drogi.
Nie byłabym jednak tym, kim jestem, gdyby los nie postawił na mojej drodze pewnych ludzi.

Poinformują mnie, że jestem "taki i owaki" Chociaż w sumie to potem i tak się nieraz kłócili czyja to wina

O, to powiem Wam coś ciekawego.
Jako tuman matematyczny, człowiek ponad normę rozkojarzony (też pewien wpływ neurologii) oraz "chore biedactwo" bywałam w domu na ulgowej taryfie.
Rodzice prowadzili sklep, w którym pomagały moje siostry, zastępując ich czasami za ladą. Ja byłam "domowa" - zmywanie, gotowanie itp.
Po wielu latach zgadało się z siostrą. Wspomniałam o tym, jak czułam się wtedy traktowana niczym ktoś gorszy, druga kategoria. Siostra na to z zaskoczeniem: "Przecież ty miałaś lepiej! Byłaś uprzywilejowana.".

Misinx, co Ty na to?

P.S. Jeszcze do Eli wypowiedzi nawiążę.
Jako człowiek poczucie wartości mam niezłe, ale jako kobieta - słabiutko To wylazło niedawno z dawno zapomnianą siłą.
Od kobiety oczekuje się gracji, urody, elegancji, klasy - takie tam...
Nowa sprawia na mnie takie wrażenie, a ja... Cóż... z gracją kiepsko, bo równowaga spierdzielona, z elegancją różnie, bo wymuskaną pańcią ani nie potrafię, ani nie mam ochoty być (wolność sobie cenię ) Żadna ze mnie uwodzicielka ani femme fatale, bo cenię prostolinijność i nie cierpię sztuczności, flirty ani gierki mi nie wychodzą. Te wszystkie pierdoły przypisywane kobiecości... No, właśnie, dla mnie to pierdoły, a jednak często działają w nawiązywaniu relacji.
Kto by mnie tam chciał? - telepie się czasem po głowie.

Kontrargumenty jakieś wynajdę, ale nie do końca są skuteczne w zmianie myślenia o sobie i tego całego poczucia wartości.
Przede wszystkim poczucia, bo myślenie to za mało.

Temat relacji w rodzinie gdzie jest więcej dzieci to inna bajka Miałem taki okres kiedy bardzo żałowałem, że nie mam rodzeństwa. Marzyła mi się siostra, najlepiej starsza Ale teraz z perspektywy czasu jak obserwuję wiele relacji między rodzeństwem np. w rodzinie, u żony, wśród znajomych, to widzę, że w większości przypadków te relacje są kiepskie, często właśnie podszyte zazdrością. Więc w sumie już nie żałuję

Jak ktoś jest jedynakiem to może mieć  tylko młodsze rodzeństwo

Kwestie relacji z rodzeńśtwem są mi akurat obce, ale jak czasami trafia się na artykuły, gdzie jedno jest faworyzowane a drugie spychane na margines, to może i dobrze, że jestem jedynakiem..;)

Natomiast co do poczucia własnej wartości, to jakoś nigdy nie odczuwałem, żeby relacje z innymi wpływały na to w istotny sposób. Może poza okresem szkolnym, kiedy ten kontakt z rówieśnikami był rzeczywiście porządany, to potem nigdy nie miałem takiego odczucia, że potrzebuję uwagi czy uznania w czichś oczach, przynajmniej w bezpośrendi spsób, aby czuć się dowartościowanym.

Dziś Misinx spóźnione picie Twojego zdrowia