30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Samo się kasuje

Syl ładuje kropki nienawiści w moją stronę... Wincyj

Piękny osąd zrobiłaś na podstawie jednej decyzji... w zasadzie dwóch.

W przypadku mojego męża to raczej świetna orientacja po gwiazdach. Jakkolwiek kiedy powiedział (po kilku godzinach marszu w śniegu po pas), że musimy zawrócić bo idziemy w złym kierunku, to miałam go ochotę udusić
Dziś tę przygodę oboje wspominamy ze śmiechem (jeszcze nie byliśmy małżeństwem), ale wtedy nie było nam do śmiechu. Oczywiście (co mój wredny mąż musi podkreślić ) wszystko z mojej winy. Kiedy wyszliśmy na Tarnicę i zobaczyłam piękny osnieżony stok przede mną, postanowiłam zrealizować dziecięce marzenie i zjechać na tyłku. Co też i uczyniłam. Okazało się jednak, że w istocie nie był to śnieg, a raczej śnieg, ale całkiem zmrożony na wierzchu. Jechałam jak na bobslejach (jeszcze miałam portki narciarskie ortalionowe). W połowie wpadłam do lasu. Mój mąż myślał, że się zabiję na drzewach, co jednak się nie stało
Ponieważ wyjść się tą samą drogą już nie bardzo dało, więc mąż do mnie zszedł i już poszliśmy w tym kierunku dalej. Przez zaspy, wiatrołomy. Do pierwszej chałupy trafiliśmy koło 3 w nocy. Mieszkał tam jakiś staruszek i poczęstował nas spleśniałym chlebem. Jeszcze nigdy mi tak chleb nie smakował

Masz rację Elu z tym posianiem. Obserwowałem jakiś czas temu dziecko znajomych, bywała u nas, mama pani psycholog dziecięca, tyle,
że nie ma czasu dla swoich,dziadki wychowują.Tak zamknietego dziecka dawno nie spotkałem.

Dlatego właśnie napisałem Morfeuszu, że każdy ma swoje.
I tak, jak sam nie zostałem wychowany, a raczej "wyrachowany", tak i sam nie potrafię wychować.

Bo robienie z siebie prostytutki z powodu zerwania uważam za idiotyzm.
Zwłaszcza, że udowodniła, że jest hipokrytką (a parę lat ją znam i wiem, co nieraz padało)

Osądziłaś jej rodziców sprowadzając do roli skarbonki, czyż nie?
Ja nie wiem, jak jest ostatecznie w tej relacji. Serio. Może tak, jak napisałaś. Może nie i po prostu nastąpił efekt zerwania z łańcucha.

A osąd prawdziwy to, żem zrobił tej wymienionej wczoraj. W sumie to miłe wspomnienie.

Nie mogę już edytować, więc dopisuję.

Natomiast fakt, że dziewczyna bierze się za sponsoring (fajna nowomowa), to już na akceptację nie zasługuje. Nie mówię, że potępiam, bo daleka jestem od potępiania kogokolwiek, ale podobać mi się nie musi.
Taki mam osąd

Prawda.
Nasze dzieci, mimo że znają nas od tej strony (różnych dziwnych dla innych ludzi wypadów), same nie mogły uwierzyć, że wyszliśmy z tego cało. Dodam, że zimy wtedy mroźne były. Tak gdzieś koło - 30.
Zresztą w Bieszczadach do dziś bywają mroźne zimy, o czym się przekonałam na weselu bratanka mojego męża kilka lat temu.

No nie wypada nic mówić, małej brakowało przewodnika, którego szukała w relacjach z koleżankami, zawsze uległa. Po latach niestety psycholog, szukanie siebie, co jest nie tak.
Lucyfer
,,
A osąd prawdziwy to, żem zrobił tej wymienionej wczoraj. W sumie to miłe wspomnienie."
Jedna posucha może zaleczona ale.. To nie to. Jednak należysz do osób które potrzebują bliskości całej i fizycznej i psychicznej. Dobra, nie mądrzę się. Zmykam zaraz.

Ja również, bo pobudka o 5
Morfeuszu, ale pisz, pisz.
Po to jest ten wątek, żeby każdy napisał swoje

-----

Elu dobrze wiemy, że to nie w Juleczkach naszych kochanych jest problem
Moje krytyczne podejście do świata i otoczenia nie oznacza, że jestem święty.
Wręcz przeciwnie - izolując się sprawiam, że mniej syfu do tej mieszanki dodaję.

Po tylu latach raczej mnie bawi to bycie czarną owcą, która pędzi pociągiem

To jeszcze dopiszę.

Zgadzam się. Moje dzieci wychowaliśmy na osoby samodzielnie myślące, przekazując im nasze wartości jednocześnie nie hamowaliśmy, a wręcz zachęcaliśmy do własnych wyborów. Co zresztą dzieci nieraz nam z wdzięcznością wspominają. Każde z nich poszło własną drogą, różną od naszej (zwłaszcza córka).
I tak, o ile o syna jakoś zawsze mniej sie bałam (taki stereotyp, że chłopak jest bezpieczniejszy w świecie), to o córkę zawsze się martwiłam i martwię do dziś, a jest już dorosła (okolice wieku Lucyfera). Zwłaszcza, że ciągle gdzieś lata (generalnie nosi ją po świecie), najczęsciej sama. Nic na to nie poradzę i nawet nie próbuję. Choć jak opowiada mi swoje przygody, to czasem włosy mi dęba stają
Teraz też jest tysiące kilometrów od domu.

Jezzu, same nocne marki tutaj

Lucek, akurat dzieci dostające od rodziców głównie środki materialne nie zapowiadją się zbyt dobrze na partnera..Jak coś dostają pod nos, to nie doceniają tego, żę trzeba na to zapracować.

luc, taki styl życia, jaki prowadzi Twoja Córa wymaga pewnego specyficznego podejścia, tak mi się wydaje. Bo to nawet nie o kasę chodzi, ale o pewne predyspozycje, jak choćby gotowość do planowania czegoś sporo do przodu czy dopuszczanie opcji, kiedy coś nagle trzeba zmienić albo używać powiedzmy niekonwencjonalnych środków Mam paru znajomych, którzy też sporo podróżują i powiedz szczerze, że jednak człowiek woli mieć w większości dograne sprawy, niż ogarniać sporo rzeczy na spontanie/prowizorycznie. Da sie tak oczywiście, ale nie jest to dla mnie osobiście przyjemne a niekktórzy czerpią z tego samego faktu satysfakcję.
Jak ktoś nie pracuje, jednocześnie podróżując, to trzeba się nieźle wygimanstykować chyba, że to wszytko poupychać. Dodatkowo, jeśli o mnie chodzi to fajnie jest przeżywać coś wspaniałego, ale nie lubię za bardzo zbyt dużęj dawko niepewności i ryzyka. Wszystko w umiarkowanym stopniu

Szczerze to nie widzę korelacji pomiędzy byciem materiałem na partnerkę/partnera, a wsparciem rodziców pobytu na wyjeździe swojego dziecka.
O ile faktycznie - gdyby opłacali wszystko, jak leci to nie byłoby zbyt dobre, ale tu mówimy tylko o utrzymywaniu mieszkania.

Polskie prawo  na to tyle że rodzice mają  obowiązek utrzymywać  uczące się dziecko  bo 26 roku życia i uważam to za słuszny relikt komunizmu. Łaski nie robimy jako rodzice.

Przez całe studia dostawałem od rodziców parę złotych, które musiały wystarczyć na opłacenie akademika, skromne wyżywienie, bilet miesięczny, podstawowe zakupy związane z uczelnią. To był mój budżet przetrwania Do tego oczywiście 2 razy w miesiącu wizyta w domu żeby zabrać plecak wałówki. Wiedziałem, że te skromne pieniądze dla rodziców, to nie jest małe obciążenie. Rzecz jasna moja sytuacja nie była taka znów najgorsza, ponieważ kwalifikowałem się i dostawałem stypendium socjalne. Niedużo ale choć ten akademik opłaciłem i na jakieś piwo zostawało. Po pierwszym semestrze doszło stypendium naukowe więc było na trochę więcej piwa Na IV roku straciłem stypendium naukowe przez honorowy zatarg z lektorem języka. Nie chciałem poprawiać więc mi wisiał wciąż warunek, który zaliczyłem dopiero na ostatnim semestrze jak się zmienił lektor. No ale tak już od czwartego roku wpadały mi pieniądze z różnych dorywczych fuch więc nie było źle. Na tyle nie było źle, że mogłem na piątym roku odkupić drugie miejsce w akademiku i miałem pokój dla siebie, tj. dla mnie i przyszłej żony, co sam opłacałem.

Właśnie taka forma wsparcia, o jakiej wspomina Snake mieści się dla mnie w tzw rozsądnych granicach. Niestety osoby, które od początku są przyzwyczajone do luksusu albo dostawania wszystkiego, czego zechcą, przejmują potem taki sposób myślenia i na nic nie potrafią sami zarobić ani do niczego dojść.

Oj chyba moderacja wejdzie z buta

-----

Ja się zgodzę z Tobą. Też nie widzę tego, żeby to się łączyło ze sobą.
Naprawdę dużo zależy od samego człowieka.

Cześć Wszystkim, wczoraj niestety telefon nie chciał wysyłać moich wiadomości, a z łóżka już mi się nie chciało wychodzić, żeby pisać z laptopa... Żadne kropki nienawiści

Zgadzam się z tym, że dzieci powinny mieć ułatwiony start w życie i powinno się je utrzymywać dopóki nie skończą szkoły. Nie widzę nic złego również w zakupie mieszkania czy wybudowaniu domu dla dziecka, jeśli rodziców na to stać i tego chcą, bo przecież to jest w tym najważniejsze. Nie wydaje mi się, że odpowiednie wychowanie w połączeniu ze wsparciem finansowym spowoduje księżniczkowanie. Do tej pory osoby roszczeniowe poznane przeze mnie to takie, które w ogóle nie były wspierane przez rodziców. Nie znam też nikogo, komu w okresie nauki niczego by nie brakowało, a później już samodzielnie nie potrafiłby osiągnąć jakiegoś sukcesu.

Podobnie jak Ela uważam, że mamy obecnie czasy, w których człowiek jest wartościowany na podstawie tego, ile czasu poświęca pracy. Oczywiście im więcej, tym lepiej. Nie ma nic wartościowego w przepracowywaniu się.

Ja będę rozpieszczał swoje synowe (bez żadnych podtekstów)
Ba, jeszcze ich nie mam, a już je rozpieszczam! Żona reprezentuje postawę agresywną na samą myśl o nich, a ja już je bronię
Będą miały ze mną dziewczyny dobrze. Nie wymagam za dużo, ot szarlotkę czasem podrzucą i browara przemycą, a nie dam skrzywdzić

.
Post mi , kurrrrna, wcięło. Wysyłam test.

Dobra, na razie nie wcina. Jadę

Więc tak...
Dzień miałam megapozytywny, bo jak słońce świeci i śnieg lśni tysiącem diamentów, to nic mi więcej nie trzeba do szczęścia. Zachwycona szłam do pracy i myślałam, jaka jestem bogata, mając tysiące klejnotów u stóp Bardzo pozytywnie wpływa na mnie taka dawka promieni i światła, jestem "na baterie słoneczne". Chce się żyć!

Co do wychowywania dzieci, podzielam zdanie Eli, podoba mi się jej rozsądek.
Bardziej istotny od pieniędzy jest właściwy stosunek do nich.
Bratu mojego męża i bratowej powodzi się bardzo dobrze, stać ich na wiele, ale ich dzieci nie mają przewrócone w głowach. wiedzą, co to obowiązki i praca. Starsza córka dorabiała sobie za granicą i w kraju na swoje wydatki i dla własnej satysfakcji. Szwagierka trzyma dyscyplinę i porządek.
W moim domu rodzinnym biedy może nie było, ale temat niedoborów finansowych był obecny. Wyniosłam z niego przekonanie pt. "Nie stać mnie". Dziś owszem, żyję raczej skromnie, ale w ostatnim półroczu pozwoliłam sobie na nieco śmielsze wydawanie pieniędzy i okazało się, że z torbami nie poszłam, a cel, na który wydałam większą sumę przyniósł mi mnóstwo satysfakcji. Daleka jestem od szastania groszem, ale sporą ulgą jest, że jednak mogę sobie na to i owo pozwolić. Dawniej mój lęk, że zabraknie pieniędzy, przybierał absurdalne rozmiary. Było tak w małżeństwie, potem, gdy odeszłam, okazało się, że wcale aż tak tragicznie z finansami nie jest. Kwestia umiejętnego gospodarowania i tyle.

Moje piętnastoletnie rodzicielskie doświadczenie mówi mi, że nie do przecenienia jest tzw. wyczucie. Nie ma uniwersalnych recept na wychowanie dzieci. Każde jest inne, inną ma wrażliwość, temperament, uwarunkowania. Co sprawdza się z jednym, zupełnie może nie poskutkować z drugim. Zauważam też, że czasami na plon trzeba poczekać, zasiane kiedyś ziarno kiełkuje i wyrasta nie od razu. Ale jaka satysfakcja po czasie! Nie ma co panikować i wychodzić z siebie, gdy coś czasem pójdzie nie tak, bo to wpisane w rodzicielstwo i życie w ogóle.
Ale żeby tak różowo nie było, lęk nie jest mi obcy. Mam w swoim otoczeniu dwie rodziny, gdzie synowie zeszli na złą drogę, wdali się w dopalacze. Skutkiem są poważne kłopoty ze zdrowiem psychicznym.
Rozmawiałam o tym z moim synem, ostrzegałam. Nie daj Boże...
Pocieszam się, że syn to facet z bardzo mocno zaznaczonym własnym zdaniem i byle kto go nie przekabaci.

Bry wieczór.

Się zgadzam.
Oboje moich dzieci utrzymywaliśmy na studiach. Córka mieszkała w domu, więc w zasadzie to i tak były koszty wliczone w rodzinę. Natomiast syn poszedł na studia do stolicy (w Krakowie nie ma takich studiów) i to trochę kosztowało. Całość jego utrzymania ponosilismy. Nie mam (i nie miałam) z tego powodu żadnych rozterek, ani obaw. Studia ciężkie, uczył się świetnie, więc nie było problemu. Zresztą dostawał tylko na mieszkanie i jedzenie (a to i tak sporo), a na resztę dorabiał sobie korepetycjami.
Dzieci nie wyrosły na roszczeniowe. Nawet jeszcze w liceum, czy później na studiach, kiedy dziadek chciał im wcisnąć jakieś pieniądze, to broniły się rękami i nogami. Za nic nie chciały brać. I tak jest do dziś. Kokosów nie zarabiają, ale żadnych pieniędzy od nas nigdy nie chcą.

Zapier... na wypasione buty dla dziecka (czy nawet dla siebie) mądre nie jest. Ale przeciez ludzie zasuwają w pracy nie tylko po to.
Ja zasuwam ostro, bo taką mam pracę po prostu.

A jakiego to byka brałaś dziś za rogi?

Efekt motyla

Ja właśnie muszę sobie coś z biblioteczką robić, bo aktualna coś pełna jest już

Lucyfer, co chcesz sobie zrobić z biblioteczką?

Oj, uzbierało mi się "książków". Rzadko bardzo kupuję w księgarniach, ale jak się w bibliotece pracuje, to się skubnie coś z kiermaszu za złotówke, coś z ubytków przytarga do domu, coś z rzeczy przeznaczonych na makulaturę. I zbiera się. Mam też książki jeszcze z domu rodzinnego. Oprócz tego pełno u mnie książek pożyczonych i wypożyczonych. Nie wyrzucam też przeczytanych czasopism.

Oj, potrzebny dodatkowy regał.

Ja nie jestem w stanie rozstać się z książkami. Książki naszej młodości wylądowały w pokojach dzieci, a w naszej biblioteczce tylko "dorosłe", a i tak się tego uzbierało.

Jeszcze jest jedna ściana z książkami, tylko na zdjęciu się nie zmieściła.

Ojej, Luc, ale suuuuper!
Ja z moim koczowniczym trybem życia przeklinałam swój księgozbiór przy każdej przeprowadzce, ale aż tylu książek nie posiadam.
Na moim metrażu nie mogłabym sobie na to pozwolić.

Oboje z mężem mamy takiego bzika.
Ale teraz pomyśl jak muszę co jakiś czas to sprzątać
Tydzień mi to zajmuje. Bo też i się nie śpieszę. A to zaczynam czytać którąś, a to koniecznie muszę sobie coś z jakiejś przypomnieć i tak schodzi

Lewa ściana to same książki mojego męża - znaczy fizyczne i matematyczne.
Reszta jest dopiero normalnych

Cześć Morfeuszu.

Cześć Luc.
Ale zrobiło to zdjęcie na mnie wrażenie, bardzo pozytywne. Zresztą po tym Twoim podejściu do książek jak pisaliśmy kilka dni temu, to można było się spodziewać.
Moje książki jeszcze leżą w kartonach, po przeprowadzce nie mam jeszcze regałów i tak przewalam wszystkie.

No ja tam nie wiem. Czy np. "matematyka dyskretna" może być normalna