Czy jest szansa na zmianę - Netkobiety.pl

Tak to prawda. Pochodzi z takiej rodziny. Mimo, że zawsze wyrażał się niepochlebnie o ojcu to widzę, że robi dokładnie to samo.
Cały czas próbuję sobie poukładać wszystko w głowie, a między czasie podkopuje jego obraz idealnego tatusia zamiast milczeć. Nie da się ukryć, że nie wie jakich pampersów używa nasza córka, jaki rozmiar nosi, jakimi zabawkami się interesuje, co ją najbardziej uspokaja i wiele innych rzeczy. Jego rodzina powoli przestaje wierzyć w ten obraz, który wykreował.

Czym się różni obecna sytuacja od bycia samotną matką? Na razie słyszę, że tym, że wynosi śmieci i dokłada się do czynszu. Tak to można mieszkać ze współlokatorką albo inną samotną matką, i bardziej się wspierać niż ten typ.

Xxiwonkax3...

Przeciez ty od poczatku jestes samotna matka, tyle, ze z inna etykietka...

Mieszka z toba i doklada sie do zycia...Matko kochana...On ma lozyc na zycie a ty masz dokladac na waciki...Mniej zarabiasz, wiec miej dokladasz...
Choc to dokladanie to jak dorzucanie wegla do pieca z komorki sasiada. Ani to mile, ani ekonomiczne...
To nie partner tylko wspollokator i to na dodatek wymagajacy calodobowej obslugi, bez pokrywania jej kosztow..

Zawijaj sie stamtad, albo jego pogon.
Samotna matka jestes i w tym pseudo zwiazku i dajesz rade. Tylko zyskasz na spokoju, mniejszej ilosci pracy i pewnosci, ze twoje dziecko nie bedzie wychowywalo sie w tak wypaczonym srodowisku.

Mieszkanie jest wynajmowane. Przejrzałam na oczy i widzę każdą jego próbę manipulacji. Co mi z tego jeśli pochwali mnie za dobry obiad czy ładnie posprzątane mieszkanie. Potrzebuję równego podziału obowiązków, a nie pochwał. Nie będę przez nie ani bardziej wypoczęta ani mniej sfrustrowana. Nie powinno tak być, że czuję się niekomfortowo we własnym mieszkaniu. W tym związku liczy się tylko on. On musi się wyspać, on musi się rozwijać, on musi odpocząć po pracy, on musi się wyrwać z domu. Na pytanie kiedy ja będę miała czas na odpoczynek usłyszałam, że jak mała dorośnie. Ja mam instynkt macierzyński to mnie jest łatwiej niż jemu. Przed urodzeniem się naszej córki był inny. Gdy się spotykaliśmy to ze mną gotował, zawsze miał czysto i się starał. Teraz kiedy widzę jak on się zachowuje przy rodzinie i znajomych wiem, że wcale się nie zmienił, a jedynie przestał przy mnie grać. Zawsze sądziłam, że ludzie się nie zmieniają, więc nie wiem dlaczego teraz miałam tak wielką nadzieję.

Na każdym kroku mój partner uświadamia mi, że odejście od niego będzie najlepszą decyzją. Dziś byliśmy u jego rodziców. Pięcioletnia dziewczynka starała się bardziej uspokoić naszą córkę niż jej własny ojciec. On był bardziej zainteresowany piciem z własnym ojcem. Poszłam z małą na górę, żeby miała trochę więcej spokoju i mogła zasnąć. Chodziłam z nią ponad dwie godziny. Nie przyszedł ani razu by zapytać o cokolwiek.
Nie pomógł. Nie przyniósł głupiej szklanki wody. Czemu ja się łudziłam. Jutro pakuję walizki

On twierdzi, że przesadzam. Nie dowiadywał się, bo przecież i tak pijanemu bym mu jej nie dała na ręce, więc co on miał zrobić nawet jeśli by przyszedł. Oczywiście nie dam ledwotrzymającemu się na nogach facetowi niemowlaka na ręce. Powiedział, że jak oddam mu połowę macierzyńskiego i połowę 500+ to się będziemy mogli po równo dzielić się obowiązkami domowymi. Jakoś o podzieleniu swojej wypłaty na pół nic nie wspomniał. Usłyszałam, że go demonizuje i ja się mogę wyprowadzić, ale mała zostaje. Nagle wielki tatuś się odezwał. Podobno uważam, że on nic nie robi, bo pracuje zdalnie i sądzę, że jak i tak jest w domu to powinien się zająć małą, a on przecież pracuje. Wypomniał mi, że on przecież wozi ją lekarzach i jeździ do apteki. Do lekarza jechaliśmy dwa razy (raz na szczepienie drugi na bioderka). Do apteki wysyłam go raz na dwa tygodnie po krople na kolkę. Wcale by nie musiał jeździć gdyby mi udostępnił samochód, ale wychodzi z założenia "po co dawać kobiecie samochód jak jest się trzeźwym".

Nie wiem gdzie miałam oczy. Zawsze mi powtarzał, że to ja jestem skąpa, bo wybieram rzeczy z promocji. Wpadłam w niezłe bagno i dosyć późno zdałam sobie z tego sprawę.

Tak masz rację. Na początku tego nie dostrzegałam. Pierwsze zaczęło mi przeszkadzać jego niechlujstwo. Dopiero jak nasza córka się urodziła okazało się, że jest skąpy. Po co przebierać siku przecież jej to nie przeszkadza, a każdy pampers 60 gr.  Zaskoczył mnie jak wrócił do domu z paczką pampersów 23 sztuki i myślał, że wystarczy to na tydzień dla tygodniowego niemowlaka. Od tamtej pory zamawiam wszystko sama. Potem uświadomiłam sobie, że jest również samolubny, bo tylko on musi się wyspać, odpocząć, wyjść, mieć czas dla siebie, rozwijać się. Nie dorósł jeszcze do tego aby być głową rodziny.

Odpowiedź na pytanie czy jest szansa na zmianę brzmi - raczej nie.

Jesteście po prostu niedobrani pod tym względem. Ludzie mają rózny poziom tolerancji dla bałaganu, różny poziom sumienności w wykonywaniu pewnych obowiązkow. To co ty traktujesz jako syf dla niego jest niewidoczne i nieznaczące. Takie rzeczy są głęboko w nas. Sa ludzie którzy uważają, że naczynia trzeba zmyć zaraz po jedzeniu, bo inaczej ich zdaniem w domu jest syf. A są tacy dla których naczynia mogą stać do wieczora. Przykre jest natomiast to, że Twoj partner nie próbuje Cię zrozumieć i ma nastawineie, że on jest stworzony do wyższych celów niż sprzątanie. Przepraszam, do jakich niby celów jest stworzony? Przestrzeń jest wspólna i trzeba sobie pomagać w utrzymywaniu porządku. Możecie się nie zgadzać w kwestii tego, co jest syfem a co akceptowalnym małym nieporządkiem, ale ogólnie sprzątanie to obowiązek każdego domownika i on powinien to zrozumieć.

Długo mnie tu nie było, ale musiałam wszystko ogarnąć, bo zmieniło się dużo. Odeszłam od niego i teraz już wiem, że postąpiłam słusznie. Wracam tutaj, bo kolejna kwestia nie daje mi spokoju. Zawsze jak mój były partner zajmował się córka to miał minę jakby zaraz miał umrzeć. Kiedyś zapytałam go o to. Przyznał, że nie lubi się nią zajmować, bo to nudne i nierozwijające. Stwierdził, że takie czynności mogłaby wykonywać małpa. Teraz jak przyjeżdża w odwiedziny udaje wspaniałego tatusia. Nie dziwi mnie już wcale te jego pokazowe zachowanie. Dobrze to już znam. Tylko jak zostajemy sami z małą to po 30 minutach zabawy znów widzę tą minę męczennika. Mam nadzieję, że jak córka zacznie mówić to on zmieni to podejście. Z drugiej strony spędzanie z nią czasu nadal przecież, będzie dla niego nierozwijające.
Ja sama jestem sobie winna, że wcześniej go nie przejażałam, ale córki mi szkoda. Boję się, że będzie jej przykro z powodu ojca. Teraz jeszcze nic nie rozumie i uśmiecha się do niego, a ja boję się momentu kiedy zacznie rozumieć. Sądzicie, że da się coś z tym zrobić czy to już taki typ człowieka?

Mała ma już prawie 6 miesięcy, więc zdarza jej się zaśmiać w głos i gaworzyć. Wtedy mój ex się uśmiecha, ale to nie zmienia faktu, że szybko się nudzi. Jak z nim mieszkaliśmy to się nawet wkurzał na te jej poranne gadanie, bo go budziło.

Hehe. Coś w tym jest. Może po prostu większość z nich się nie nadaje do związku.

Przeczytałam ten wątek. Ojciec twojego dziecka bardzo przypomina mojego ojca oraz niestety 2 z moich braci się w niego wdało (czego wydają się być zupełnie nieświadomi, ale patrząc na nich to ja widzę wiele podobieństw i potrafię sobie wyobrazić jaki był ojciec, kiedy był młodszy). Bracia też są programistami.
Dobrze, że się oddaliłaś, bo szanse na zmianę byłyby marne. I marne życie z takim typem. Twoje poczucie wartości poleciałoby na łeb w dół.

Ty z tego co pisałaś radziłaś sobie bardzo dobrze, więc sobie poradzisz. Z eksem postępuj stanowczo. Moim zdaniem nie musisz się bardzo martwić jakim będzie ojcem. Nie masz wpływu na to. W jego świecie liczy się tylko on, dziecko zrozumie to jak dorośnie. Układaj sobie życie po swojemu i (moim zdaniem) nie ma co się śpieszyć z małżeństwem. Lepiej się dobrze przekonać jaki jest ten drugi człowiek wcześniej. Może za jakiś czas znajdziesz kogoś, kto będzie dla małej lepszym wzorcem mężczyzny.

Wydaje mi się, że wkurza go to, że ludzie mają własny rozum, potrzeby. Jest egoistą, a do tego nie liczy się ze zdaniem kobiet.
On po prostu nie jest odpowiedzialnym facetem. Nie dorósł do życia w relacji. Nie ma empatii.
Ciężki przypadek.

Usilnie starałam się trzymać dobre relacje z byłym partnerem dla dobra córki, ale jego chciwość mi na to nie pozwala. Ostatnio wpadł na pomysł, żebym zliczyła wszystkie wydatki na córkę i on będzie płacił jakiś ustalony procent z tego co mi wyszło. Oczywiście teraz jak nie pracuję to on będzie płacił więcej, ale jak pójdę do pracy to podzielimy się po połowie. Kpina jakaś. Jak się na to nie zgodziłam, wypomniał mi, że on musi wydać 80 zł na przyjazd i to jest niesprawiedliwe, żeby musiał płacić dużo więcej na utrzymanie córki niż ja.
Szczerze mówiąc to jak od niego odchodziłam to spodziewałam się, że będzie chciał coś zmienić w swoim zachowaniu, że będzie walczył o rodzinę, a on tylko stwierdził, że jak nie potrafię zaakceptować jego wyjść z kolegami i picia alkoholu to faktycznie lepiej się rozstać.
Jak zadbać o dobro córki? Iść do sądu czy dalej próbować się dogadać? Jak dotrzeć do kogoś kto widzi tylko czubek własneho nosa?