Czy jest szansa na zmianę - Netkobiety.pl

I dlatego faceci to świnie. Facetów, którzy zajmą się rodziną to szukać ze świeczką. Ja bym już dawno się z tynim rozstała. Co to ma być, żeby nie pomagać własnej dziewczynie i swojemu dziecku Nie dorósł do tego by mieć i tworzyć rodzinę. Powinien
Ci zawsze i we wszystkim pomagać i nie ważne że zmęczony macie dziecko ! NIe da się być koleżanką, matką, przyjaciółką, kochanką, sprzątaczką itd na raz NIE!!!! to jest facet i powienien poczuć tą odpowiedzialnośc.

Rób za siebie, nie za niego.

Obowiązki domowe powinny być dzielone na pół. A nie że Ty robisz dookoła, a on leży, bo go to nie rozwija.

a co on robi w domu?

Autorko, a po co on ma się zmieniać, skoro będąc w takim wydaniu, w jakim jest czuje się doskonale i jak życie mu pokaxuje idzie w dobrym kierunku. Ty jesteś przecież jak dobrze nakręcony samograj, wszystko ogarniesz, a jemu przy tobie i ciepło, i czysto, i przytulnie.Czasem masz gorszy dzień i trochę pofurczysz, ale przecież zły humor mija Ci, wiec jaki problem?
To tylko Ty masz problem, on problemu nie ma.
Za długo żyje na świecie i za dużo rzeczy widziałam, by wierzyć w to, że taki człowiek może się zmienić. Człowiek zmienić się może tylko pod wpływem jakiegoś ekstremalnego wstrząsu, jakiegoś przeżycia, ale nigdy z własnej woli nie zmieni się z lepszej, według jego kryteriów, na gorsza wersję. No musiałby być głupi.
Jemu nie opłaca się zmieniać, bo bez żadnego wysiłku i tak ma wszystko.
Gdybyś wymierzyła leniowi kopen w doopen, to fakt byłaby szansa na to, że facet zacznie się ogarniać, ale istnieje też ryzyko, że i tak dalej miałby Cię w doopie i być może, uznałby że jest mu lepiej bez Ciebie.
Albo będziesz więc trzymała się dalej tego trutnia, albo raz na zawsze pogonisz go, a czas pokaże czy wyjdzie ci to na zdrowie.

post przeniesiony

Droga Xxiwonkax3

Na początku to nie słuchaj tych wszystkich porad na zasadzie abyś uciekała od tego faceta.
Ludzie z internetu piszą Ci byś zakończyła ten związek. Są to ludzie, którzy nawet nie widzieli Was na żywe oczy a już wydają takie mocne decyzje, których to największe owoce zbierze w przyszłości Twoje małe dziecko.

Wydaje mi się, że ten typ tak ma i nie widzi jakiegokolwiek powodu aby się zmienić, ponieważ Ty mu na to trochę pozwalasz.
Jak on rzuca spocone skarpety i gacie na podłogę to nie zbieraj ich i nie kładź mu na żadnym biurku czy coś takiego. Po prostu niech leżą na tej podłodze przez 3 miesiące i niech Twój partner żyje w tym syfie/smrodzie - jest to jedyny sposób aby się czegokolwiek nauczył.

Nie chce zmywać naczyń? To niech leżą w zlewie pół roku tworząc swój własny ekosystem, jak zabraknie czystych naczyń to niech sobie sam nakłada jedzenie na brudne talerze.

No jak to inaczej chcesz rozwiązać?

Amen

Nie wszyscy są tacy sami. Jest sporo facetów którzy są maniakami sprzątania i czystości i są czyści niż kobiety po których też sprzątają więc nie ma co generalizować. Kobiety też potrafią porzucać dzieci, śmiecić i nie dbać o obowiązki, czego dowodem są nawet niektóre zakładane tu tematy.

Autorko, to co przykre to fakt że ten chłop uważa że próba konstruktywnej rozmowy z Twojej strony to próba manipulacji. Fakt że gra na Xboxie i lata z chłopakami po nocach, mając na uwadze fakt że macie małe dziecko i jesteś przemęczona jest zwyczajnie smutne, wyrazy mojego współczucia.
Jeżeli jest informatykiem to zakładam finansowo dobrze zarabia, poproś go więc o wynajęcie pomocy i sprzątaczki bo nie zamierzasz dłużej robić za niego (postaw twarde granice).
Jeżeli finansowo Was na to nie stać to zdecydowanie nie wykonuje jego obowiązków za niego, niech leży w brudzie. Inaczej będziesz mu matkować a on Ciebie w ogóle przestanie postrzegać jako żonę. Co na to jego rodzice? koledzy? nie wstyd mu? gdyby to był mój kolega to bym go odwiedził i grubo pojechał, bo są granice absurdu, najwyżej byśmy się więcej nie spotykali ale traktować tak żonę z małym dzieckiem to należy się gruba bura. Nie wiem jakich on ma znajomych ale moi przyjaciele jak coś odwaliłem lub jak oni odwalali to wzajemnie sobie cisnęliśmy i nie dawaliśmy spokoju, na tym polega przyjaźń, jest formą mentoringu a nie tylko piwo i gierki.

Chyba sobie nie zdajesz sprawy jakie psychiczne konsekwencje dla dziecka ma to, że jest wychowywane tylko przez 1 rodzica.

Nie wiem czy to dotyczy wszystkich przypadków, ale na mnie mocno wpłynęło to, że byłam wychowywana tylko przez mamę. W dzieciństwie mocno przeżywałam, że go z nami nie ma. Dopiero jak dorosłam zrozumiałam, że w gruncie rzeczy jego śmierć wyszła nam na dobre, a mama powinna go zostawić już długo przed moimi narodzinami. Może też dlatego teraz tak słabo wybrałam, bo brak mi było tego męskiego wzorca.

Mówienie o moim ojcu przestało być dla mnie już bolesne. Umarł na wylew z powodu za dużej ilości alkoholu gdy miałam 8 lat. Jego zachowanie mocno odbiło mi się na psychice. Do dziś pamiętam jak zawsze powtarzał, że zabiję moją matkę, a ja z siostrą trafimy do domu dziecka. Choć byłam dzieckiem doskonale pamiętam  przerażenie jakie mi towarzyszyło kiedy znów wracał pijany i rozwalał drzwi siekierą, bo się przed nim zamykałyśmy. Moja mama kilka razy miała złamany nos i wielokrotnie została pobita. Nawet jak była ze mną w ciąży to została pobita o ostatnie 10 zł, których nie chciała oddać na alkohol dla niego. Ani mnie ani siostry nigdy nie uderzył. Jak nie pił był cudownym, kochającym ojcem. Problem w tym, że takie dni zdarzały się sporadycznie. Moja mama zawsze powtarzała, że sobie nie poradzi, że nie ma gdzie pójść. Wielokrotnie przyjeżdżała policja, ale nic nigdy nie zrobili. Najwyżej zostawał zabrany na 24 h, a potem wracał i była jeszcze większa awantura. Jestem bardzo ciekawa do jakich wniosków doszedłeś.

Odpowiem Ci tylko nie chce odpowiadać jakby " standardowo" bo to zbyt łatwe .
To bardzo bardzo delikatne i poważne sprawy za każdym razem nie da się po łebkach napisać zrób tak a masz pewność że będzie dobrze.Niech chwile pomyślę.

Nie wszyscy faceci to świnie. Tych dbających znaleźć łatwo - to Ci których kobiety z reguły nie wybierają . Gdybyście przy wyborze kierowały się opiekuńczoscią mężczyzny, dobrym charakterem - nie było by problemów... A tak, po paru latach latach zdziwienie że egoista się nie zmienił sam z siebie...

Mam pytanie, czy jeśli zostawisz z nim dziecko, i wyjdziesz, to będzie bezpieczne?
Możesz na próbę zostawić ich razem na dwie godziny. Ty na zakupy/do fryzjera/na spacer, a on z dzieckiem.
Jest w końcu ojcem, a pielucha przez dwie godziny wytrzyma. No chyba, że będzie kupa - ma wówczas zmienić ta pieluchę.
I powoli go przyzwyczajaj do tego, że Ty wychodzisz, a on zostaje z dzieckiem. I nie dyskutuj z nim na ten temat, nie tłumacz się.
Pogadaj z partnerem i wyjaśnij, że nie dajesz rady opiekować się maluchem, robić za kucharkę, sprzątaczkę, praczkę, prasowaczkę itd. I co on proponuje w tej sytuacji, które obowiązki może wziąć na siebie, żebyś miała łatwiej?
Za kilka miesięcy dziecko będzie miało rok a Ty albo będziesz szła na wychowawczy, albo do pracy. Jaki w takiej sytuacji proponuje on podział obowiązków?
Prosisz o konkretne rozwiązania, bo on jest przecież taki inteligentny. Na pewno ma (na już!) jakiś wspaniały pomysł.

Rozumiem, że ojciec sam z siebie niezbyt interesuje się dzieckiem?

Ok. To zacznij od 30 minut zostawianie ich razem.
Powiedz, że wychodzisz, wrócisz za 30 minut i ma się zająć małą. I wyjdź.
Wróć po 30 minutach (nie wcześniej).
Powtarzaj codziennie o różnych godzinach wydłużając stopniowo czas. Nie tłumacz się i nie dyskutuj z nim.

No to podziwiam Ciebie i myślenie, że chcesz zapewnić ojca dziecku, przecież z tego co mówisz, dziecko dla niego jest totalnie przezroczyste.

Powiem Ci, że z wieloma kwestiami trafiłeś w punkt. Jego matka jest nadopiekuńcza. Jeszcze jak z nią mieszkał to robiła mu codziennie kanapki do pracy. Nie mówiąc już o tym, że nadal utwierdza go w przekonaniu, że dzięki temu, że coś dla niego zrobi czuje się potrzebna. Na jego zachowanie też w dużej mierze wpływają właśnie wzorce rodzinne. U niego zawsze to ojciec o wszystkim decydował, a matka posłusznie wykonywała rozkazy i nigdy się nie sprzeciwiała. Myślę, że poprostu próbuje to teraz przenieś na naszą relację i obraża się jak się mu sprzeciwiam. Z pracą również masz rację. Trzeba mu przyznać, że jest dobry w tym co robi, bo mam okazję testować jego aplikacje. Mam dokąd pójść, ale bardziej się zastanawiam czy to co robi mój partner jest dostatecznym powodem, żeby pozbawiać małej ojca. Bardzo podoba mi się to stwierdzenie " impregnowany na wiedzę" tak bardzo jest w tym przypadku trafione. Mojemu chłopakowi nie da się przetłumaczyć, że coś robi źle, albo w czymś nie ma racji. Będzie się upierał do upadłego i robił po swojemu. Nie jestem typem osoby rozstawiającej ludzi po kątach, więc łatwo było mnie zdominować.  Muszę jednak coś z tą sytuacją zrobić, bo niedługo stanę się zgoszkniałą jedzą i przestanie mnie cokolwiek cieszyć. Zdaję sobie sprawę, że nie mogę tkwić w toksycznym związku tylko ze względu na dziecko.

Dziecko wychowane w rodzinie toksycznej, gdzie rodzice nie darzą się szacunkiem, nie mówiąc już o miłości - będzie cierpiało o wiele bardziej.
Toksyczny dom to piekło dla dziecka i pułapka, z której może wydostać się dopiero po wielu latach.
Wtedy najczęściej jego psychika jest już tak zniszczona, że zaczyna nieświadomie powielać schematy w jakich się wychowało - z resztą, innych nie zna.
Tylko takie.
W taki sposób powstają kolejne pokolenia tatusiów, który nie wiedzą w jaki sposób trzymać dziecko, bo przecież co to za różnica, skoro z obu końców cieknie. Którzy poza pracą zawodową potrafią tylko grać/ oglądać telewizję/ siedzieć godzinami w necie, a ich samodzielność w dbaniu o siebie i o swoje otoczenie ogranicza się do kupna piwka.
I matek - które wiążąc się z powyższymi i decydując się na założenie rodziny z podobnymi typami - po jakimś czasie mają do wyboru, albo do końca życia odrywać jego brudne skarpety przyschnięte do talerza z penicyliną i z resztkami jedzenia, albo nakładać na te talerze jedzenie dla dziecka.

Autorko, wracam na Twój wątek.
Ja zawsze, gdy słyszę o takich przypadkach, jaki Ty opisałaś mówię " ten facet przedłużył sobie dzieciństwo " i właściwie wszystko na ten temat.
Jesteś w patowej sytuacji i tak naprawdę nie masz nawet żadnej osoby, która mogłaby Ci pomoc.
Kamil napisał, że bardzo pomocnym mógłby okazać się np jakiś jego kumpel, który wszedłby mu na ambicję i nieco wyprostował.
Na jego matkę nie możesz liczyć, bo to przecież ona zrobiła z niego kalekę, dorosłe dziecko kompletnie nienadające się do funkcjonowania w rodzinie.
Jak nisko trzeba upaść, by dopuścić do sytuacji, by drugi człowiek musiał sprzątać jego brudy.
Normalną rzeczą jest, że każdy modli się o to, by do końca życia zachować sprawność i samodzielność, by nie być dla nikogo ciężarem. Ludzie obłożnie chorzy naprawdę bardzo cierpią widząc ciężka i brudna pracę wokół nich. Woleliby umrzeć niż patrzeć na męczarnie bliskich.
Tu natomiast mamy młodego, silnego i zdrowego chłopa, który nie ma za grosz ambicji i nawet męskiego honoru.
Nie dość, że bez oporów pozwala sprzątać swoje brudy kobiecie, która dzieli z nim życie na co dzień, to jeszcze wręcz tego żąda, bo on jest od wyższych spraw, a proza życia niech zajmuje się kobieta.
Dla mnie to nie jest mężczyzna. To rozwydrzony dorosły chloptas i nie wyobrażam sobie, jakim cudem ja miałabym szanować kogoś takiego.
To nie powinno być tak, że on ma Ci w czymś pomagać. Dlaczego pomagać? On ma tak samo, jak Ty zajmować się dzieckiem i domem. A cóż to ma znaczyć?
Chce być głowa rodziny i o wszystkim decydować? Niech więc zacznie od tego, żeby posprzątać gnój spod siebie, który sam narobił.
Jesteś matką maleńkiego dziecka. Wiadomo ile masz roboty, zgryzot, obowiązków, do usrania jest tego wszystkiego. I teraz wyobraź sobie, że jako matce samotnie wychowującej dziecko obowiązków przy dziecku nie ubywa- fakt, dalej jesteś zarobiona.
Spada Ci jednak z głowy ten chłop. Wyobraź sobie o ile mniej roboty bys miała. Miałabyś czysto w fomu przez cały czas. Przecież ty przez tego księcia udzielnego non stop wykonujesz syzyfowa robotę.
Ileż można tak wytrzymać? Nawet anioł cierpliwości nie wytrzymałby czegoś takiego. Sprzatniesz w domu, ugotujesz, ogarniesz dziecko i wszystko po kolei i już myślisz, że chwilę spokojnie sobie usiądziesz, by odpocząć, a tu goowno z tego, idziesz i patrzysz, znowu nasyfil, znowu narobił gnoju wokół siebie.
I jakby tego było mało, to jeszcze się stawia, bo jego robota w domu uwsteczniać a nie rozwija. No masakra.

On się nie zmieni, bo gdy inni jego rówieśnicy rośli i rozwijali się wielokierunkowo on zatrzymał się w pewnym obszarze przystosowania do życia w grupie na poziomie nastolatka. Nogi mu urosły, łeb też, dostał barów i rozwinęły się jego klejnoty, wygląda jak dorosły facet, ale gdybyś miała moc oceny jego rozwoju psychicznego, emocjonalnego i społecznego, to aż by Cię zatkało z wrażenia.
I w tym wszystkim to jego nastawienie do Ciebie. Nic z nim nie zrobisz.

Jestem wieloletnim informatykiem, a bardziej szczegółowo senior programistą. Więc ten sam krąg, jak chłopak autorki tematu. Wiek podobny, 28 lat.
W naszym środowisku tak jest, że kobiety są no nie wiem drugą kategorią człowieka? Jak ja mówiłem, że razem ze swoją kobietą sprzątałem, dzieliłem się obowiązkami, pomagałem jak tylko mogłem, to oni mnie wyśmiali i drwili, że jestem pantoflem. Potem jak mnie brutalnie rzuciła to się nabijali, że trzeba być twardym, a nie pi"dą. Mieli zdanie, że pomaganie w czymkolwiek kobiecie jak pracujesz i jesteś głową rodziny to zachowanie niegodne mężczyzny i prosta droga do jej utraty, bo pokazujesz słabość i uległość.

A najbardziej przeraził mnie tekst jednego typka który mówił, że zarabia od swojej kobiety 10 razy więcej i nie ma mowy aby w czymkolwiek jej pomagał w domu czy przy dzieciach.
Mimo, że ona też pracowała, nie mieli niani ani nikogo do pomocy. I faktycznie tyle zarabiał, bo to architekt oprogramowania.

Dobrze to też widać na imprezach. Gdzie tylko ja i koleżanki sprzątaliśmy. Reszta męskiej części miała wyrąbane.
Oczywiśćie nie obywało się bez drwin w moją stronę.

Mnie sprzątać po sobie nauczyła mama, tą samą metodą o której ktoś wcześniej pisał. Czyli jak nie posprzątasz po sobie to leży brudne aż zacznie żyć własnym życiem.
To pomogło zakodować mi do głowy, że sprzątam po sobie i pomagam innym.

On pracuje zdalnie z domu. Ja aktualnie jestem od 3 miesięcy na macierzyńskim. Wiadomo macierzyński od najniższej krajowej to nie są kokosy, więc on zarabia więcej niż ja dostaję. Pieniędzy mi nie daje. Wszystkie wydatki staramy dzielić się po równo.

Wiesz nie każdy facet będzie zajmował się małym dzieckiem. Znam takich wujków co do 3 lat wogóle się nie dotykali do dzieci a potem byli świetnymi ojcami i dobrze je wychowali. Ale oni pracowali na utrzymanie całej rodziny a nie tylko na siebie. Powinnaś stanowczo porozmawiać ze swoim partnerem bo może on jeszcze nie zauważył że ma rodzinę i trzeba mu to uzmysłowić. Jeśli nic do niego nie dotrze to zostaje podjąć bardziej radykalne środki jak rozstanie i alimenty.

Zdalnie, a wcześniej kiedy musiał jeździć do biura?
Ja jak zacząłem pracę zdalną gdzieś w okolicach marca to stałem się meeega leniuchem.
To na prawdę rozleniwia człowieka. Miałem okres miesiąca, że naczynia żyły własnym życiem. O ubrania jakoś potrafiłem zadbać, bo mam fioła na punkcie wyglądu.
Dopiero jak babcia wprowadziła się do mnie na dwa tygodnie to potrafiłem się ogarnąć i do teraz trzymam fason.

Miałem wracać do biura dwa miesiące temu, ale z jakiegoś powodu dalej nas trzymają zdalnie.

Kobiety pracujące w IT mają jak pączki w maśle Chociaż to też pewnie zależy od firmy.

Napisałem jak to u mnie w firmie wygląda gadka między "samcami". Wiadomo to tylko słowa, mogli kłamać aby podbudować ego i wyjść na bardziej męskich.
Chociaż z tego co się dowiedziałem to niektórzy na pewno nie kłamali.

Zaczęłam wcielać w życie plan robienia rzeczy tylko dla siebie i dla córki. Po trzech dniach był już taki syf, że pozbierał śmieci spod siebie. Pomyślałam, że to dobry znak, ale ciężko mi było wytrzymać w tym brudzie. Pojechałam na prawie tydzień z córką do swojej mamy, żeby nie musieć na to patrzeć. Dziś wróciłam. Śmieci już zaczęły żyć własnym życiem, a zapach z lodówki odrzuca na kilometr. Nie mówiąc już o lepiącej się podłodze i wylewającym się praniu z kosza. Chyba prędzej zwariuję niż go przekonam do dzielenia obowiązków w domu. Jak takie rzeczy mogą ludziom nie przeszkadzać.

A jak się Tobie wydaje, czy jemu brud nie przeszkadza, czy po prostu jest leniwy/wygodny i oczekuje, że ktoś się zajmie sprzątaniem?

Autorko, ten facet to zwyczajny len i brudas. Tak właśnie będzie wyglądało Twoje życie, jeśli z nim zostaniesz.
Chyba doszłaś już do ściany, prawda?
Chcąc nie chcąc musisz podjąć konkretną decyzję i potem wcielic ja w życie. Nie ma tu o czym dywagować, bo sprawa jest prosta.
Tak naprawdę jedynym czynnikiem blokującym Twoja decyzję na nie jest córka, bo chciałabyś, by mała miała ojca na co dzień, a nie żyła tak, jak Ty bez ojca. Niestety ale w życiu jest tak, że historie lubią się powtarzac.
Twoja mama ułożyła sobie życie z awanturnikiem pijakiem, a Ty zwiazalas się z brudasem. Ciekawe czy chociaż o swoją czystość osobista on dba, czy też włazi Ci do łóżka brudny i śmierdzący, bo i tak przecież może być.
Musisz się po prostu na coś zdecydować. Tak więc albo zostajesz, zawijasz rękawy i dalej ciągniesz ten wózek, albo bierzesz dziecko i zaczynasz nowe życie, być może długo, długi jeszcze, jako matka samotnie wychowująca dziecko. Rozważ, co będzie lepsze dla Ciebie i dla Twojej córki, jednak weź pod uwagę także i to, że szczęśliwa matka to szczęśliwe dziecko. Czy lepiej, żeby mała non stop widziała Cię umordowana i zniechęcona, smutna i zrezygnowaną, czy lepiej byłoby jej z matką radosna i szczęśliwą, o ile oczywiście potrafilabys być szczęśliwa bez faceta.
Dalej- nie wiem, jak poradziłabym sobie sama pod względem finansowym, ale o ile dobrze pamiętam, to Ty wnosisz do domu jakieś 2500 zł, a on zarabia dwa razy więcej, jednak nie daje Ci całej kasy, tylko odlicza od zarobionej kwoty tyle, ile ty zarabiasz i robi to w taki sposób, że oddaje Ci połowę z tego, co wydajesz na życie. Jednym słowem Ty wyczyszczasz swoje konto doszczętnie, a on miesiąc w miesiąc wzbogaca się o zarobione nadwyżkę. Policz więc sobie, ile zarobił na fakcie, że siedzisz pod jego dachem z dzieckiem w ciągu np roku. 2500 razy 12. Nieźle, prawda? Jeśli on te pieniądze trzyma przy doopie, to ładnie się na Tobie wzbogaca. Chciałabym móc pozwolić sobie na to, by co miesiąc odkładać sobie 2500 zł.
Tak więc Ty z tego związku wyjdziesz gola i wesoła z dzieckiem na ręku i tak naprawdę nie wiadomo, w którą stronę masz pójść stojąc z reklamówka swoich i dziecka rzeczy, a on zostanie w mieszkaniu z niezłą kasa odłożona przez te kilka lat ( oczywiście nie wiem czy odkłada sobie te kasę, czy raczej wszystko przehula, ja po prostu zakładam, że ma te pieniądze, bo okoliczności temu sprzyjają, by ją mieć).

Tak więc siądź spokojnie i przekalkuluj sobie, co byłoby najlepszym dla Ciebie rozwiązaniem.
Zwracam Ci też uwagę na to, że do tej pory nie pomyślał o tym, by zalegalizować wasz związek. Ciekawe dlaczego? Czyżbyś Ty nigdy nie chciała zostać jego żoną?

Tak masz rację. Trochę mi żal. Nie rozumiem jak można przez ponad dwa lata grać innego człowieka niż się jest naprawdę. Trzeba mu przyznać, że w tym jest dobry.
Odkąd pracuje zdalnie myje się co  3 dni.  Ostatnio widziałam stan jego konta. Jeśli to wszystko co ma to ja potrafiłam więcej zaoszczędzić niż on. Finansowo oczywiście, że lepszym rozwiązaniem byłoby go rzucić, bo wracając do rodzinnego domu mogłabym zaoszczędzić na czynszu, a i jakieś alimenty na małą bym wywalczyła. Sądzę, że dobrowolnie by nie płacił.
Na początku pogadywał o ślubie, ale zawsze było to jak urodzisz, bo teraz nie będziemy cię stresować w ciąży, a potem później to ogarniemy, bo teraz ten koronawirus.   Dowiedziałam, że teraz to nie, ale później to by mu się opłacało jakby wchodził na wyższy próg podatkowy to by się mógł ze mną rozliczać. Na początku ciąży chciałam tego ślubu, ale teraz wydaje mi się, że pogorszyło by to tylko moją i tak beznadziejną sytuację.

Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że nic pozytywnego już nie wnosi do mojego życia. Jest moim pierwszym poważnym chłopakiem, dlatego może tak mi jest teraz żal, że tak się to wszystko potoczyło. Okropnie się boję zostać samotną matką, więc chyba tylko to mnie jeszcze przy nim trzyma.

To nie do końca tak działa.
Zresztą żeby dojść do drugiego progu podatkowego to by musiał zarabiać dwa razy więcej, niż strzelam obecnie zarabia.
Manipulował Tobą.

Wystarczy podsłuchać co gada.
Musi mieć jakiś standup online. Nie wierzę, że nie ma.
Czyli ludzie z jego teamu spotykają się razem na microsoft teams, skype, ostatnio nawet na facebooku można tworzyć takie pokoje do pogawędek i gadają o tym co zrobili tego dnia, jakie mają plany na kolejne dni, jakie problemy itp.

Jeśli gada o czymś takim to spoko, a jak jego gadka bardziej przypomina jakby w coś grał to można coś podejrzewać.

Ale ja bym aż taki podejrzliwy nie był. Ajticy po prostu tak mają, że lubią sobie pograć.
W zasadzie są dni kiedy prawie nic nie robię i mogę sobie pozwolić na gierki z kolegami  w czasie godzin pracy. Ba były takie dni, że w godzinach pracy jeździłem na siłownię ^^
Są też dni deploymentu, czyli nikt nie rusza kodu, bo można coś rozwalić i koszta idą w setki tysięcy. Wtedy prawie nikt nic nie robi.

Co do konta. Pewnie jest na b2b, wiec możliwe, że ma drugie konto firmowe gdzie trzyma pieniądze.
A te do którego masz wgląd to konto prywatne.
Tak luźno tylko strzelam.

Też mi się tak wydaje. Co by robił z resztą pieniędzy, skoro jeszcze Autorka dokłada do 'interesu'? Nie ma opcji żeby wydawał tyle, a Ona by się nie zorientowała. Ja jako kobieta nie dałabym rady przepuszczać co miesiąc 2,5 tysiąca bo i na co? A skoro ma jakieś drugie konto, o którym Ona nie wie ... co to za związek ? I wygląda na to, że on specjalnie dał jej dostęp do tego konta, coś na zasadzie 'przecież dobrze widzisz, ze nie mam pieniedzy, czego chcesz'

Jasne, masz 100% racje. Tylko trochę słabo, że Autorka nie ma o tym pojęcia. Jestem przekonana, że specjalnie dał Jej dostęp tylko do tego 'łysego' konta. 
"Pszypadek ? Nie sondze'