Rzucił mnie po seksie - Netkobiety.pl

Niezły spadek po związku dostałaś: myślenie (bo to nie jest uczucie), że jesteś głupia i bezwartościowa. Co przeżywasz myśląc tak o sobie? A ponieważ tak o sobie myślisz, to i złą jesteś, że przegrałaś rywalizację o to, kto jest lepszy. Tylko... czy w bliskiej relacji, w związku, naprawdę o to chodzi, by komukolwiek cokolwiek udowadniać? By czuć się lepszym człowiekiem? By wygrać?

Twierdzisz, że musisz światu udowadniać, że nie jesteś... (i tu litania). Mam dla Ciebie złą nowinę, światu jest wszytko jedno. Pomyśl jednak, dlaczego TY uważasz, ze musisz to zrobić? Dlaczego tak bardzo zależy Ci na opinii innych?

Skoro i poprzedni "facet" i ten kiepsko Cię traktowali a Ty na to się zgadzałaś, to... pomyśl o sobie. Znajdź przyczyny, dla których na takie zachowania wobec siebie pozwalasz. Bo przecież  można być miłym i jednocześnie stawiać granice, nie pozwalając na stosowanie przemocy, bycie miłym nie jest równoznaczne z byciem uległym. Z jakichś jednak powodów skleiłaś te dwa pojęcia.

I znowu mylisz myślenie z uczuciami. Masz jednak rację, skoro jesteś samodzielną, to nikt (w tym facet) nie jest Ci potrzebny, nie musisz nikogo używać. Będąc w zdrowym partnerskim związku nie traci se wolności, nie traci się samodzielności i umiejętności decydowania o sobie.

Kiedy pozwolisz sobie na bycie niedoskonałą? Kiedy przestaniesz się winić za to, że jesteś człowiekiem?

Determinacji w walce o siebie życzę.

Po co odebrałaś? Dlaczego?

Coraz poważniej zaczynam zastanawiać się czemu tak naprawdę ten wątek ma służyć .

Jak wychodzi się z choroby to proces zdrowienia nie trwa godzinę czy dwa dni. A tu toksyna lała się strumieniami przez 4 miesiące. A pewnie i dłużej, licząc poprzedni związek. To zrozumiałe, że nie czujesz się lepiej, bo nie do końca jeszcze wierzysz, że podjęłaś dobrą decyzję.

Dopiero po jakimś czasie przejrzysz na oczy i zobaczysz, w jakiej chorej sytuacji byłaś, wpędzając się w poczucie winy bo bronisz swoich granic...

Nie po co on pisze tylko po co Ty tu piszesz jeśli nie słuchasz co jest Ci radzone?
No chyba że oczekujesz iż ktoś napisze - wracaj do niego bo on bardzo Ciebie kocha tylko nie potrafi tego okazać. Pomogło? tego oczekujesz?

Ty tak serio?

To nie jest złudzenie, on nad nią panuje. Przecież ona nawet wiadomości od niego skasować nie potrafi, musi podejrzeć, bo by ją ciekawość zjadła. Zablokować go też nie potrafi. Chociaż ja raczej obstawiam, że nie chce, że czeka na miłe słowo, na przeprosiny, na dowód, że on zrozumiał, że się zmienił... Dla niej. Jak tylko słodkie słowo pytanie, to liliki od razu poleci jak ma skrzydłach.

Liliki, kogo Ty oszukujesz? Jakby Ci faktycznie zależało na zapomnieniu o nim, to byś go zablokowała, a Ty tylko czekasz na kolejną wiadomość. Z wypiekami na twarzy cytujesz nam każda z nich...

Ten wątek to strata czasu.

Zachęcacie autorkę, by zrezygnowała z powietrza, którym oddycha.

Eh...czytam Wasze rady, ale jednak nie uważam go za psychopatę itp. Wysłał przedwczoraj nasze wspólne zdjęcie, napisał, że szkoda że tak to się wszystko potoczyło; że nigdy nie miał zamiaru mnie skrzywdzić i że jest dobrym człowiekiem. Odpisałam, że wiem. Koniec. Nie kontaktuję się z nim więcej, chcę to mieć za sobą.
Czuję się skrzywdzona, oszukana itp ale to moja wina - mogłam wcześniej zareagować, zauważyć.
Obecnie spotyka się z jakąś młodszą ode mnie blondi imprezowiczką, gwiazdką, zupełne moje przeciwieństwo z charakteru itp. Myślę, że pasują do siebie. Jednak trochę trudno przełknąć fakt, że rzucił mnie dla kogoś takiego, w takich chwilach mocno kwestionuje się swoją wartość, tym bardziej że dziewczyna robi błędy ortograficzne (on pewnie nie zauważy, bo też je robi) a mi wytykał, że jestem "nieogarnięta"... Chyba, że to, że nie jestem przebojowa i zawsze byłam skryta to to nieogarnięcie. I to, że jestem jeszcze taka naiwna i nie potrafię manipulować facetami.
Dałam się nabrać na jego czułe słówka i zapewnienia o miłości. Skoro tak mówił i był taki natarczywy i zaangażowany, to czemu ja teraz cierpię a u niego wszystko w porządku.

Tak, tak.
Codziennie nie kontaktujesz się z nim coraz bardziej.

Układanie w głowie skutecznie blokuje, ale może - jak zwykle - o to chodzi, uczucia.
Może więc zamiast układać sobie w głowie, zrobisz porządek ze swymi uczuciami? Porządek, czyli pozwolisz sobie na przeżycie wszystkich powstałych na skutek rozstania, także, a może przede wszystkim, tych nieprzyjemnych.

Nie, świat jest popieprzony. Popieprzone jest to, że wartościowa kobieta wybiera takiego parszywego przystojnego gnoja i daje się mu wykorzystywać. Popieprzone jest to, że taki hedonistyczny łachudra dostaje uczucie na jakie nie zasługuje manipulując i krzywdząc dobrą osobę i nikt mu za to mordy nie odbije. To z pewnością na tym świecie jest popieprzone!

Wiem, że może wypowiedź nie do końca potrzebna w temacie, ale nóż się w kieszeni otwiera jak czytam o takich parszywcach jak ten facet...

Heh, ten koleś to jakiś totalny nieudacznik i w dodatki debil. Zaniepokoiło mnie to co napisałaś "starałam się to puszczać mimo uszu". Po co? Stawiaj granice i ich broń! Trzeba było mu wtedy zrobić taką awanturę, żeby uciekła w podskokach. Ucz ludzi szacunku do siebie a to zrobisz za pomocą wyznaczenia granic i broniąc ich.

Wyrzuć do śmieci te rzeczy razem z nim- tak gdzie ich miejsce
A jak książę się odezwie to mu nie odpisuj. Poblokuj wszędzie. Gwarantuje Ci, że odezwie się prędzej, czy później i w momencie kiedy to zrobi ty będziesz szczęśliwa.

To trochę jak z bumerangiem, jeśli dobrze rzucisz to on wróci

Całe szczęście, że tak się zakończyła ta historia. Bo groziło ci dłuższe życie z takim pasożytem. Teraz najważniejsza sprawa to zajęcie się sobą. Masz do przepracowania poczucie własnej wartości, a ten związek pokazał to bardzo mocno jak nic dla siebie nie znaczysz.

Cześć pisałam już o tym kiedyś, ale było to w trakcie znajomości.
1,5 roku temu poznałam pierwszego faceta - pierwsza randka, pierwszy pocałunek, pierwszy raz, na pierwszym spotkaniu. Miałam 28 lat i czułam że muszę już mieć to za sobą. On mi się bardzo podobał.
Pierwszy szok rano, gdy on idzie do domu. Ja bardzo nieśmiała, skryta, nie wiedziałam jak się zachować. On nie odzywa się dzień. Czuję się strasznie. Piszę dramatycznie. On uspokaja, że jeszcze musi przemyśleć. Wierzący katolik.
W skrócie znajomość trwała ok 10 miesięcy. 2 spotkania na żywo, telefony, pisanie. On nie chciał nic więcej. Szybko zaczął traktować mnie po chamsku. Ja chyba czekałam na jakieś przeprosiny, docenienie. Nie, że to było nic co między nami zaszło. Na koniec mnie zablokował. Nie wytrzymałam jego chamskich odzywek, tego traktowania. Napisał że mam borderline i potrzebuje pomocy, że mam 2 minuty żeby coś napisać, a potem blokuje wszelki kontakt.
Parę miesięcy temu wysłałam maila pojednawczego, że był dla mnie ważny, przepraszam za moje emocjonalne reakcje, dojrzałam. Raczej w stylu że chcę tylko odmówić kontakt, nie ze chce cos więcej. Zignorował. Jestem zablokowana.

Był moim pierwszym, byłam zauroczona. Traktowałam go jak najważniejszego mężczyznę. Przez ostatnie pół roku jakoś sobie radziłam, poznałam nowego. Myślę o tamtym zdarzeniu często. Boję się, że wpadnę w obsesję. Nie wiem, w jakiej kategorii to odczytywać, czuję się jakbym miała traumę po jakimś gwałcie, a sama tego chciałam. Czuję się upokorzona, odarta z godności. Dużo się mu zwierzałam. Nie potrafię sobie zracjonalizować tego. Czasami wpadam w depresję, w domu bałagan, ja wchodzę w tryb praca, dom, spanie. Jakby ktoś odebrał mi kobiecość, nadzieję na miłość. Nie wiem jak sobie z tym poradzić. Mówią mi, że to za długo już trwa. A ja nic na to nie poradzę.
Ostatnio ogarnęła mnie taka złość, że chciałam mu zrobić cos złego, dać w pysk, żeby poczuł to wszystko. Innego dnia mam myśli samobójcze, nie wyobrażam sobie życia z tym z tyłu głowy. Co z tego że będę może szczęśliwa z innym, on mnie nie chciał, potraktował jak przedmiot i wyrzucił, zablokował. Tamto przekłada się na nowy związek, facet mówił mi, że coś mi w głowie siedzi, że myślę o innym. Czasami zbiera mi się na płacz jak zada jakieś pytanie w stylu czy kochałam kogoś, czemu jesteś taka skryta. Wiem, że dużo rzeczy nie mogę mówić. Już się nie zwierzam, boję się odrzucenia. Zawsze tego się bałam, dlatego tak długo byłam sama. Tak jakby koszmar się ziścił. Moja mama mówi, że to wszystko moja wina. Moje zachowania, to że zostałam odrzucona i to, że do dzisiaj się tym przejmuję.

Czytałam że niespełniona miłość boli najbardziej. Tutaj dochodzi to, że oddałam mu najcenniejsza rzecz jaką może dać kobieta.
Szukam zrozumienia.

Korzystalam, niestety argumenty w stylu zachował się jak narcyz, manipulant, to było toksyczne, czy chciałabyś być z kimś takim? Itp nie pomagają. To, że jestem uległa, podatna na manipulacje, niedoświadczoną, wrażliwa to wiem. To, że muszę stawiać granice to wiem. Że muszę wybaczyć i iść dalej wiem.
Ale teraz pytam się jak to po ludzku interpretować, nie jako psycholog tylko człowiek.
Czy tylko ja mam takie ciężkie przeżycia? Czy to faktycznie są rzeczy, które mogą wpędzić w taki zły stan?
Jaki jest tego mechanizm? Czytałam o tych wszystkich ghostingach itp i usprawiedliwiam się tym, że to zadziałało podobnie..
Mam prawo być zła? Upokorzona? Czy przesadzam
P. S. Nie mam borderline - potwierdzone przez psychiatrę i psychologa.

Tak naprawdę to co przeżywasz ten gniew, to tak naprawdę wreszcie stanięcie po swojej stronie, ja bym to nazwała zdrowieniem z tamtej relacji. Tylko ten gniew nie ma ujścia. Pójdź gdzieś na odludzie, albo w domu jak jednorodzinny i nie ma nikogo weź coś, patyk, klapka i napier**laj i krzycz. Wykrzycz ten gniew, ten zawód, krzywdę, którą doznałaś, nienawiść, którą czujesz. Przeklinaj jak będziesz miała ochotę i napier**laj. Wykrzycz wytłucz wszystko co byś chciała mu za to co ci zaserwował zrobić. Potem obejmij siebie sama, popłacz jak przyjdzie potrzeba  i powiedz (oczywiście jak będziesz gotowa), że sobie wybaczasz, ze dałaś się nabrać, że nie miałaś szans wiedzieć, że to manipulant. Jemu nie musisz wybaczyć, tylko sobie pozwól na nie zadręczanie siebie. Wtedy za czasów tego toksycznego związku byłaś taka jeszcze nie skażona niepowodzeniem, odrzuceniem. Taka byłaś niewinna. Bardzo mocno się zaangażowałaś i zaufałaś, komuś kto okazał się toksyczny. Ty chciałaś dać od siebie to co normalnie działa w normalnym związku, z normalnym człowiekiem, ale niestety trafił ci się manipulant.
To nie twoja wina, nie słuchaj mamy, rodzic chce dobrze, ale w przypadku swoich dzieci zazwyczaj nie potrafi dać wsparcia.
Rób to tyle razy ile potrzebujesz, twoja udręczona cześć ciebie czeka na twoje zrozumienie, na to, że chociaż ty jedna ją przytulisz i powiesz nie miałaś szans bo trafiłaś na oszusta i pozwól sobie na nowe. Powodzenia kochana.

Przykre, że Cię to spotkało, ale to było dawno, czasu nie cofniesz. W tej chwili się po prostu zadręczasz. Czy on Ci odebrał kobiecość? Nie. Uprawiałas z nim seks. Tyle. Chciałaś go uprawiac (bo co innego, jakbyś została zmuszona). Co prawda myślałaś, że inaczej się to skończy, ale nie udało się. Nie jesteś jedyna. Większość ludzi nie jest przez całe życie z tymi, z którymi mieli pierwsze zbliżenie. Tak po prostu się zdarza. Efekt jest taki, że Ty rozmyślasz o tym jak ukarałabyś i strzeliła w pysk faceta, zalewasz się jadem... A on w tym czasie sobie na luzie żyje swoim życiem. Ty się zadręczasz, trujesz swoją głowę. Po co? Musisz iść dalej i to jedyna droga.

Szczerze to uważam że nie. Jesteś po prostu mało doświadczona, późno zaczęłaś i nie wiedziałaś jakimi dupkami potrafią być ludzie (nie pisze że faceci, bo kobiety też). Podobno do 30-tki człowiek ma złamane serce średnio 3 razy. Bardzo wiele osób przechodzi dokładnie to co Ty teraz - wściekłość, niezrozumienie sytuacji, poczucie odrzucenia i nieustanne pytania "dlaczego".
Jeśli nie chcesz do psychologa, to może czytaj książki o rozstaniu, o toksycznych ludziach, jak leczyć złamane serce (mi pomagały). Lub pomyśl o innym psychologu? Albo pisz tu, czytaj innych - sama zobaczysz jak mnóstwo ludzi przeżywa podobną sytuację.

I czy ja wiem czy 1,5 roku to już tak długo? To było Twoje pierwsze doświadczenie, pierwsza miłość - uważam że na przestrzeni całego życia 1,5 roku to nie jest dużo. Bardzo się zawiodłaś na kolesiu... i to byłoby dziwne gdyby szybko Ci przeszło.

Jest w Tobie dużo gniewu - może spróbuj wizualizowac sobie że macie spotkanie i wygarniasz mu wszystko, nawet go tłuczesz, kastrujesz go np. odcinając mu jądra, kaleczysz jego skórę (haha, wiem że głupie, ale to pomaga!). Krzycz w poduszkę, albo kup worek treningowy (serio).
Poza tym dużo czytaj jak sobie radzić z rozstaniem, oraz po prostu pozwól by upłynęło jeszcze trochę czasu.

Nie zrozumiałam czy zaczęłaś nowy związek? jeśli nie, to idź czasami na randkę - niekoniecznie żeby zaczynać coś nowego, ale żeby się rozerwać, nie myslec tyle o tym dupku. A nuż trafi się nagle fajny facet i zapomnisz o tamtym?

Wątki dotyczyły dwóch różnych facetów, dwóch różnych sytuacji.

Z drugiej strony watek dotyczy dokladnie takiej samej sytuacji. Liliki, opisalas to tak chaotycznie, ze nic z tego nie idzie zrozumiec.

Najpierw mialas jednego faceta, ktory Cie rzucil po seksie, a potem mialas tego stad, ktory tez Cie rzucil? Dobrze rozumiem?

Twoj problem nie dotyczy tego, ze jeden Cie rzucil i drugi tylko tego, ze takich facetow sobie wybierasz, do takich Cie ciagnie. To musisz przepracowac, a nie marudzic i narzekac, ze dalej myslisz o tym pierwszym.

Powinnas isc na terapie. Nie ma tak naprawde innej opcji.

Tez uwazam, ze powrot do tego obecnego faceta jest bledem, ale to zobaczysz z czasem.

A czemu do niego wróciłaś?
Źle się czujesz i mu nic nie mówisz? Hamujesz się, ważysz słowa zanim je wypowiesz ? Boisz się, że obrazi się, jak powiesz coś nie tak ?

Dziewczyna nałogowo obwinia się o wszystko jak leci że ,chce seksu,że pragnie bliskości w związku,że jest zaradna i zdobyła wykształcenie,jest na swój sposób samodzielna 
straszne rzeczy sobie robisz Autorko poczucie winy jest jak choroba.Łatwo taką dziewczynę omotać .

Wywarł na mnie ogromne wrażenie. Pierwszy raz w życiu czułam się kobieco, kochana i uwielbiana, przez te parę godzin. Potem zauroczył mnie swoim humorem, inteligencją, cierpliwością, stanowczością . Do czasu. Wiem, że to moja wina, że go straciłam, bo byłam w takim szoku jak sobie poszedł i się nie odezwał, że wysłałam dramatycznego smsa. On się wystraszył, i już nie było odwrotu. Czułam się coraz gorzej, a on nie wiedział czemu. Mówił, że w takim razie mam nie pisać. Potem traktował mnie na dystans co mnie bardzo bolało i mimo że nie byłam wprost zdesperowana, to byłam sfrustrowana i pełna pretensji.

Codziennie o nim myślę. Wiem, że już nikogo takiego nie spotkam. Widziałam go 2 razy w życiu i mam tylko 3 jego zdjęcia, prawie nie pamiętam jak wygląda. Wiem, że już go nigdy nie zobaczę. Marzyłam o spotkaniu go na chwilę, nic więcej. To by mi wystarczyło. Powoli zaciera mi się jego obraz, już nie pamiętam jego głosu, jedynie to, że był bardzo męski. Uwielbiałam z nim rozmawiać. Czułam się wysłuchana, bezpiecznie. Co jest ironią, bo to były tylko skrawki uczucia, mi to wystarczyło. Powracam do chwil w których zachowałam się jak nastolatka, co go ode mnie odsunęło, i myślę, co by było gdybym zachowała się inaczej, nie powiedziała tego i tamtego.
Przez lata byłam samotna i to był pierwszy facet, który namówił mnie na randkę, nawet pierwsza jego wiadomość była długa i osobista, że widział mnie już wcześniej, pamięta, co słuchałam kiedyś. Jak go zobaczyłam to wiedziałam, że to ten.

Teraz już go powoli przestaje idealizować w miarę jak zaciera się jego obraz. Jestem zła na siebie że ta miłość do niego nie pozwoliła mi zachować się godnie, odwrócić i odejść,kiedy wiedziałam, że on nie da mi tego co bym chciała. Ciągnęło się to tyle czasu i była to dla mnie udręka.

Nikt mi się nie podoba. Obecny facet jest trochę podobny do niego, niestety tylko z wyglądu. Nie działa na mnie jak tamten. Miałam profil na portalu randkowym i dosłownie żaden facet mi się nie podobał.

Myślę, że będę sama i już się z tym pogodziłam. Chyba, że stanie się jakiś cud i znów w kimś się tak zakocham.

Czuję się bardzo słabo, że on nawet nie dał mi szansy, tak źle potraktował a ja mu to jakby wybaczyłam i napisałam, że jak chce to może napisać itp. Zbagatelizowałam to, co się stało. W swoich oczach źle wyglądam. Całe życie byłam niezależna, nigdy się nie narzucalam. Tu zostałam odtrącona, wywalił mnie drzwiami to weszlam oknem jak mówi moja mama, zachowałam się bez jaj, honoru. To najbardziej boli. Teraz najchętniej bym mu przywaliła tylko po to, by to odzyskać.

Nawet znalazłam jego profil na portalu randkowym, że szuka miłej poukładanej kobiety do Poważnej relacji. Mam ochotę mu powiedzieć że wykorzystał moja niewinność użył sobie bez intencji kontynuacji związku potem udawał przyjaźń...

Raptem miesiąc temu o tym samym 'ideale' napisałaś tak:

Teraz z kolei:

I perełka:

Ale nikogo jakiego nie spotkasz? Zimnego, takiego, który przez kilka godzin potraktował Cię tak, jak tego oczekiwałaś, a potem, kiedy już osiągnął swój cel, za nic miał Ciebie samą i Twoje uczucia?

Naprawdę uważasz, że jest za kim tęsknić, kogo idealizować i stawiać za wzorzec w odniesieniu do innych relacji? Zdajesz sobie sprawę, że zauroczyłaś się w kimś, kogo widziałaś raptem dwa razy w życiu, kto szybko się ulotnił, pokazując w ten sposób, że nie jest Tobą zainteresowany, a mimo to dramatyzujesz i już wiesz, że nie ma dla Ciebie lepszej przyszłości? Tak, to był naprawdę baaaardzo  wyjątkowy ktoś! I naprawdę świetną skalę sobie wyznaczyłaś, bo jeśli to ma być ten niedościgły wzór, to strach się bać, jak postrzegasz innych.
Liliki, kiedy wreszcie zaczniesz myśleć racjonalnie i logicznie???

Też tak miałam kiedyś i akurat mi sesje z psychologiem pomagały.... Trochę wyjaśnił mi rzeczy i to co w tym związku nie grało....

Myślę, że juz nigdy z mojej strony nie będzie takiego czystego, niewinnego uczucia. Po tej sytuacji zaczęłam dużo czytać na temat psychologii związków, zobaczyłam, że to wszystko opiera się na prostych mechanizmach. Ja udaję niedostępną - jego to przyciąga. Ja otwieram się, zbliżam - przestaję być interesująca. Zachowuję się szczerze, emocjonalnie - ucieka.
Gdybym wiedziała o tym wcześniej, grałabym. Błędem było, że tak szybko poszłam z nim do łóżka. Gdyby nie to, nie otworzyłabym się przed nim od razu i tak bardzo. To wywołało we mnie taki szok, że sobie odszedł tak nagle, a ja czekałam na to całe życie, że nie myślałam logicznie i pisałam do niego dramatyczne teksty, które tak go wystraszyły, że nie było potem żadnej szansy na jakiekolwiek uczucie z jego strony.
Z nowym facetem zaczęłam już niestety grać, myśleć. Nie jest to szczere i czyste. Już nie ufam tak bardzo. Wiem, że jak mu się odwidzi to wszystkie jego słowa stracą znaczenie. Nie potrafię prawdziwie pokochać po tym, co cna temat miłości z psychologicznego punktu widzenia. Teraz jest to dla mnie zwykła manipulacja mózgu a nie piękne, wartościowe uczucie. Na pewno nie ze strony mężczyzny. Bo nie potrafię sobie logicznie wytłumaczyć, czemu zostałam tak potraktowana przez pierwszego. Byłam niewinna, czysta, nieskażona wyrachowaniem.

Znów wpadłam w sidła natrętnych myśli o tamtej relacji sprzed roku. Po co pisałam tego maila pojednawczego...Którego on zignorował. Po co pisałam wcześniejszego maila, jeszcze z takimi zwierzeniami o tym, jaka jestem słaba, że wiem, że nie mam wiele do zaoferowania w związku, że nie chciałam nic więcej, że się zakochałam,...To nie on odebrał mi godność i dumę, to ja ją sobie odebrałam. Nie mogę sobie z tym poradzić. Jeszcze to, że jestem dalej zablokowana. Jakbym była albo niebezpieczna, chora psychicznie jak mi mówił, albo po prostu żałosna, nic nie warta

Nie wiem, czy to, że był to mój pierwszy facet i było to pierwsze i jedyne silne uczucie ma większe znaczenie. Nie potrafię zapomnieć, uznać za nieważne to, co było.Tak jakbym zaprzeczała sobie.

Najgorsze jest to uczucie, że muszę mu coś udowonić, że to nieprawda, co mówił i jak mnie potraktował, że się mylił. Nie chcę żyć dla niego,tylko dla siebie.

Ktoś może mi wyjaśnić z psychologicznego punktu widzenia to uwikłanie?

Byłam u psychiatry, powiedział,że leki tu niepotrzebne chyba że chcę, że mam iść na psychoterapię. Że to zaburzenia depresyjno lękowe. Zapisałam sięna psychoterapię, ale zastanawiam się, co to pomoże. Ja wiem, że byłam niedoświadczona, nie mam się co winić itp Wytłumaczcie to mojemu sercu i duszy, którą przed nim otworzyłam, a które zostały przemielone i odtrącone.

Wcześniej bałam się mężczyzn, byłam bardzo wstydliwa i nieśmiała. Dlatego do 28 r życia nie byłam nawet na randce. On mi nie uwierzył, bo przecież jestem ładna i zgrabna. Powiedziałam mu o tym w ostatniej rozmowie. Tego,że nigdy nie miałam kontaktu z mężczyzną też się wstydziłam.

Czuję,że to co było we mnie dobre, wartościowe on przewartościował, użył i uznał, że jednak nie. "sorry, ale nie chcę" "nawet gdybym mieszkał koło ciebie nie chciałbym z tobą być" "sorry, ale musisz sobie znaleźć męża"-jak mu powiedziałam, że boję się już pisać, bo odpisuje po chamsku. nie narzucałam mu się, nie mówiłam, że jestem zakochana, nie wypisywałam. przez miesiąc pisałam z nim jak z kolegą, a i tak mi na koniec wypalił "ja nie odmawiam nikomu przyjaźni, ale ty domagasz się szczególnej uwagi" " pisz maile zamiast na whatsappie, rzadziej ale dłużej" "facet pisze pierwszy jak chce być z kobietą, ja chcę być tylko kumplem" - bolały mnie te słowa, żałuję, że nie zareagowałam szybciej, myślałam, że zgodzę się na koleżeństwo (bo czułam, że związek by nie wypalił, z mojego powodu - mam mało znajomych, nigdy nie byłam w związku, tego też się bałam), ale to mnie jeszcze bardziej upokarzało, w środku czułam, że mnie wykorzystał, użył, a teraz nawet o bycie zwykłą koleżanką muszę się starać, nie ma do mnie szacunku, muszę się go domagać, prosić...Oczekiwałam w środku przeprosin za ostatnie spotkanie, które skończyło się bardzo źle, zostawił mnie samą zapłakaną na przystanku wieczorem, sama jechałam do domu do innego miasta, nawet nie zadzwonił czy dotarłam na miejsce.po co ja to robiłam, przez pół roku....to mnie naprawdę przetrąciło psychicznie, jak zawsze byłam wrażliwa, niepewna w kontaktach z ludźmi, niepewna siebie. On o tym wie,że był w sumie jedyną osobą, z którą wtedy rozmawiałam.

A ja to wszystko, co zrobił mi złego potraktowałam lekko, z przymrużeniem oka, że napisałam mu maila z przeprosinami, rozgrzeszającego, jak chcesz to napisz....Jak się podnieść z tego, po takiej krzywdzie na kobiecej psychice ale też po uczuciu braku dumy, godności itp. Naprawdę przez parę dni byłam tak wściekła, że chciałam żeby stało mu się coś złego.

Trzeba być bardzo silnym, albo trzeba być psychopatą, żeby iść dalej jakby się nic nie stało. Nie mszcząc się, nie myśląc, nie rozpamiętując. Nie mając wyrzutów sumienia, nie płacząc, nie będąc wściekłym na siebie i skołowanym. Te wszystkie jego docinki tak się we mnie kumulowały, te spotkania z któych wychodził potem nie kontaktując się, ja musiałam się do niego dobijać, że jak 2 czy 3 razy wybuchłam, to uznał mnie za wariatkę.

Nikt mnie nigdy tak lekceważąco, tak okrutnie nie potraktował. Osoba, przed którą się otworzyłam i ktoś, kogo pokochałam.

Nie wiem, jak dalej żyć. Nic mnie nie cieszy, czuję uderzenia gorąca, nie potrafię się skoncentrować, planować. Jakby ktoś zgwałcił mnie, moją duszę i wyrzucił na śmietnik. A ja się nie broniłam, jeszcze na koniec przeprosiłam, a on tylko spojrzał na mnie z pogardą i poszedł sobie dalej. Tak mi się to teraz jawi. Na zewnątrz jesteś ładna, mądra, ogarnięta, samodzielna. Moi rodzice mnie bardzo wspierają.  Ja znam swoją wartość,zawsze znałam. To, że została odebrana mi moja duma i ktoś uznał, że jednak nie jesteś taka, że to co masz nie jest cenne, nie potrafię sobie tego ułożyć w głowie.

Na koniec mi wystawił diagnozę, że mam borderline i że potrzebuję pomocy. Wspaniałomyślnie mnie zablokował.

Szukałam wytłumaczenia swojego złego samopoczucia, natrafiłam na artykuły o związkach narcyzów z osobami empatycznymi, bardzo dużo rzeczy się zgadza w jego zachowaniu i w moich reakcjach na nie. Na co dzień jestem stabilną, spokojną, bezkonfliktową osobą. Wykonuję poważny zawód, jestem lekarzem, prowadzę własną działalność, w pracy jestem doceniana za profesjonalizm. To też nie daje mi spokoju, on wie, co robię, gdzie pracuję, jakie stanowisko.

Znalazłam go na portalu randkowym, gdzie pisze, że szuka miłej i poukładanej kobiety do poważnej relacji.

Myślę dokladnie tak samo. To jak Cie potraktowal ten facet to jedno Autorko a to jak Ty to odebralas i przenioslas na swoja samoocene to drugie (i w tym drugim aspekcie problem lezy niestety wylacznie w Tobie). Tak jak napisala Olinka odrzucenie ma prawo bolec, zlamane serce ma prawo bolec ale jezeli Ty sie po tym czujesz jak zgwalcona na ciele i umysle to powiem szczerze nie dziwie sie facetowi ze Cie zablokowal i jestem w stanie uwierzyc ze zrobil to poniekad dla Twego dobra. Na jego miejscu tez balabym sie ze kazde moje kolejne slowo moze byc dla Ciebie jak cios w serce i umysl a ze on jest jaki jest to nietrudno byloby mu dowalic Ci jeszcze bardziej nawet nie zamierzajac.Poza tym jakos nie wierze ze nawet gdybyscie poprzestali na stopie kolezenskiej to nie dazylabys zeby jednak to przenies na wyzszy poziom a on najwidoczniej tego nie chcial.
Takie doswiadczenie ma prawo bolec, masz prawo czuc zlosc, zal, rozczarowanie ale to powinno minac a na pewno nie powinno rzutowac na Twoja samoocene bo to nie jakis facet swiadczy o tym kim jestes, co znaczysz i ile jestes warta. Jesli wiec postrzegasz siebie tak jak postrzegasz to cos bardzo niedobrego zadzialo sie w Twojej glowie na co absolutnie lekiem najlepszym jest wlasnie psychoterapia. Leki od psychiatry moga tez pomoc ale tylko fizycznie ukoja skolatany organizm, przytlumia lek, zlosc ale nie zmienia magicznie Twojego sposobu myslenia o samej sobie i o tym ze porzucenie przez faceta nie jest swiadectwem o Tobie.  A to jest Twoj najwiekszy problem o ktory trudno obwiniac kogokolwiek, nawet tego kolesia.