Brak pomocy ze strony faceta - Netkobiety.pl

A to ciekawe za co ukochany taki obrażony?
A kolega super, jak to mówią prawdziwych przyjaciół.....
Wydaje mi się,  że facet Cię nie rozumie i twoich potrzeb, a związek traktuje niezobowiązująco- odmiennie niż Ty. Chyba czeka was poważna rozmowa i przewartościowanie różnych spraw.

za co obrażony i urażony? wygląda na to, że z niego niezły manipulant skoro w takiej sytuacji próbuje Ci grać na emocjach

Nie twierdzę że masz mu wskoczyć do łóżka, ale mówienie tylko przyjaciel to lipa. Przyjaciel to dużo więcej niż kochanek.
Moja droga! Napiszę jak to jest u mnie. Miałem robione zęby pod narkozą i żona pojechała ze mną do dentysty, czekała cały czas zabiegu i odwiozła mnie do domu. Ona ma jakąś potrzebę, ja wskakuje w auto i po prostu to załatwiam. Nie marudzę, nie narzekam, po prostu ona tego potrzebuje, więc jestem. To nie chodzi o to że ona nie umie, czy ja od dentysty nie wrócę. Chodzi o to że ja się dentysty boje, więc jakie głupie by to nie było, to ona trzyma mnie za rękę. Ja jeżdżę samochodem, ona nie, więc po co ma iść gdzieś na piechotę, skoro ja to załatwię w pięć minut.

To są takie małe sprawy, ale one stanowią o tym czy jesteśmy w związku, czy tylko się bzykamy. Ja lubię robić swojej żonie dobrze. Czasem kwiatek, czasem coś poważnego, ale ważne żeby sobie nawzajem pokazywać "jesteś dla mnie ważny, myślę o tobie".

Trza było wcześniej napisać, coś byśmy tu wykombinowali na forum, jakieś rozwiązanie

Zgadzam się z tym, jak najbardziej.
Chodziło mi bardziej o (jest możliwe, że źle to ujęłam), współodpowiedzialność za to jak ta druga osoba czuje się w związku. Tzn. swoimi czynami - staraniami albo zaniechaniem wpływamy na to czy ta druga osoba czuje się kochana i czy ma w nas wsparcie. Będąc w związku jestem odpowiedzialna (tak samo jak mój partner mąż) za rozwój / przebieg tej relacji i za łączące nas uczucie.

W przypadku autorki wydaje mi się, że tego poczucia bezpieczeństwa zabrakło [ tj. poczucia, że gdy stanie się coś złego / będę potrzebować pomocy - mogę liczyć na tę drugą osobę].

Oczywiście, można radzić, przekonywać, odciągać od popełniania określonych błędów. Ale ostatecznie, każdy podejmuje decyzję sam i ponosi za nie odpowiedzialność +wynikające z niej konsekwencje.

W związku cały pic polega na tym, żeby liczyć się z tym co jest dla partnera ważne. Dla jednego to będą kwiatki a dla drugiego współuczestniczenie w stresujących sytuacjach - to jest kwestia indywidualna. W tym konkretnym przypadku problem polega na tym, że partner wiedział, że Autorce zależy na wsparciu i to olał. A to już jest niedobry sygnał. Gdyby Autorka chciała żeby przy niej był, ale mu o tym nie powiedziała, a potem miała pretensje, że się nie domyślił (a i tak w związkach bywa) to wtedy rzeczywiście było by chore.

Mimo ze juz jest po fakcie (czyli po badaniu) to pozwolę sobie jeszcze napisac pare slow od siebie.
Zwiazek dla mnie oznacza, ze się wspieramy w kwestiach ktore sa dla nas istotne bez licytowania czy to jest cos istotnego czy blahego. Jeden sie nie boi operacji i woli sam jechac do szpitala i nie przyjmowac nawet odwiedzin tylko przebrnac przez to krotko i po zolniersku a drugi ma cykora przed rwaniem zęba. Jesli nas smieszy czy drazni to ze partner potrzebuje/prosi o nasze wsparcie w jakiejs sytuacji to chyba cos w takim zwiazku jest "mocno nie tak" bo to oznacza ze zwyczajnie nie akceptujemy tej drugiej, niby bliskiej osoby.
Jak czytam ze skoro sie boimy badania lub zabiegu to znaczy ze go nie chcemy i nalezy takie badanie /zabieg odwolac to nie wiem czy sie smiac czy plakac. A co ma strach do tego? Pewnie ze wolalabym uniknac rwania zeba, usuwania guza z jajnika i gastroskopii ale czy to oznacza ze mam chodzic z bolem, wyhodowac ropien, raka? Strach to nie jest cos czym mozna swobodnie sterowac i regulowac. Boimy sie czasem rowniez tego co wiemy ze jest koniecznie i pozadane ale jednak moze rodzic komplikacje, dyskomfort po drodze itp.
Co do problemu samej Autorki to zgodzę sie z tym, ze tu samo badanie pewnie bylo tylko pretekstem do upewnienia sie w czyms co ona od dawna podskornie przeczuwa. Chodzi mianowicie o to, ze nie funkcjonuje ona w zadnym zwiazku tylko wygodnym dla tego pana ukladzie. Ma mlodsza, dyspozycyjna kobiete do seksu, miłych spotkan i kolacyjek gdy mu to pasuje. Byc moze nawet uwaza ze ona jest tego swiadoma i jej to pasuje. Autorka natomiast zaangazowala sie w ta znajomosc i traktuje jako zwiazek. Cos jej jednak zgrzyta ostro i zaczyna switac ze chyba to jest tylko jej widzenie tej sytuacji, a badanie bolesnie to potwierdzilo. Bo pan mimo ze dzieciaty to moglby spokojnie cos zalatwic, wymyslec albo chociaz usiasc i powiedziec "kochanie przepraszam Cie, chcialbym Ci towarzyszyc ale naprawde nie mam jak, umowie Ci chociaz taksowke, bedziemy w kontakcie telefonicznym a po wszystkim podjade do Ciebie wieczorem i  powiesz mi jak bylo".  Nic takiego nie padlo, poza sarkastycznym "opieka, opieka". No i teraz zostaje sie zastanowic nad tym czy pan wogole deklarowal sie ze to zwiazek (bo jesli tak to zal Autorki jest uzasadniony) czy tez nigdy nie zostalo to w zaden sposob ustalone, nazwane i mamy do czynienia poprostu ze znajomoscia z dosc krotkim stazem, w ktorej chodzi zwyczajnie o mile spedzanie paru godzinek ze soba raz na jakis czas. Bo jesli prawdziwa jest wersja druga to nie ma sie o co obrazac czy gniewac gdyz od luznej znajomosci nie mozna oczekiwac zbyt wiele. Zostaje podziekowac panu za nia i szukac kogos kto bedzie pragnal zwiazku i zaangazowania tak jak my.

tak się w sumie zastanawiam i wydaje mi się, że to co jest wyżej napisane to się zgadzam z tym w 100%. każdy szuka dla siebie osoby, która będzie dla niej odpowiednia. jeżeli jedna połówka się czuje osamotniona w tym związku ze swoimi problemami to jest to coś na prawdę dziwnego jeżeli chodzi o relacje. jeżeli tego druga osoba tego nie zauważa i nie zmienia się mimo tego, ze jedna osoba to sygnalizuje to coś jest nie tak.

Madoja, bo tu nie ma mowy o miłości. dlatego.

Sama widzisz, że On jest związkowo upośledzony, i nie możesz na niego liczyć. Znacie się bardzo krótko, warto teraz powiedzieć żegnam.
Nada się w sam raz dla jakiejś Pani, co nigdy nie potrzebuje pomocy, a jak mu urodzi bliźniaki, to między jednym a drugim kawę zrobi i taksówka z porodówki podjeździe pod pub, gdzie świętował.
Jak jeszcze raz na tym forum o tym Panu usłyszę, to na Ciebie siądę za głupotę.

No ja akurat jestem zwykłym człowiekiem i wiele razy jak mnie okłamywano, to się nie zorientowałam :-P

Jak ludzie się dobrze znają, to potrafią porozumiewać się niemal telepatycznie, ale to wynika z tego, że się siebie nauczyli i czytają w sobie. Nie ma w tym żadnej magii, ani talentów.

I pewnie, że raczej normą jest, że się ludzie w związku sobą opiekują i wspierają w trudnych chwilach, a ten pan tutaj nie ma ani wyczucia, ani chyba takich „instynktów” do opiekowania się swoją partnerką. I co z tego? Niech ona zdecyduje, czy chce kontynuować związek z kimś takim, bo to jej związek i jej życie. Nie potrzebowałabym zbierać średniej z wypowiedzi z forum dla podjęcia takiej decyzji ;-)
Inna sprawa, że w wypowiedzi powyżej chodziło o ogólne podejście do „domyśl się” i mitu, który sobie wokół tego tworzą osoby neurotyczne.

Teraz widać, że reakcja faceta na rozterki Autorki przekreśla go całkowicie jako kandydata na potencjalnego partnera.

Powiem szczerze, że teraz jego reakcja całkowicie zmienia postać rzeczy. Razi niekonsekwencja w tłumaczeniu swojej decyzji. Skoro już się postąpiło tak a nie inaczej, to potem odwracanie kota ogonem, aby tylko wyszło na jego, jednoznacznie wskazuje kim dla niego jesteś. Potwierdza to jeszcze, że facet na pierwszym miejscu stawia swojego syna.

Ja bym nie była z kimś takim.

Właśnie Ci pokazał jaka jesteś ważna dla niego. 11-latek może raz sam pójść do szkoły, albo raz niech go matka zawiezie.

Masz prawo stresować się przed zabiegiem. Nie prosisz go o podwózkę do sklepu czy na tipsy, tylko na zabieg do lekarza. Raz - nie codziennie. A dla niego to wielki problem. Druga rzecz, że mogłby od razu powiedzieć Ci, że Cię nie zawiezie, bo ma 10 innych ważniejszych spraw, a nie w ostatniej chwili musisz sobie organizować dojazd.

Po Ci taki facet?

Nie rozumiem też innych użytkowniczek tutaj - przecież od bliskich oczekuje się pomocy w trudnych sytuacjach, po to ma się rodzinę, partnera, przyjaciół. Jeśli ona ma sie sama o siebie troszczyć, to po co jej taki partner? Ja na swojego sporo ostatnio narzekam, ale wiem, że jakby było trzeba, to mogłabym liczyć na niego.