Mąż nie toleruje mojej koleżanki i jej męża - Netkobiety.pl

Hej,

Mam straszny problem i nie mam się kogo poradzić. Mam męża, jest obcokrajowcem i mamy 1,5 rocznego synka. Ogóle mąż jest bardzo dobrym czlowiekiem, bardzo dobrym ojcem i pomaga mi zawsze w domu albo przy dziecku. Niestety ostatnio cały czas się kłocimy  a powodem naszych kłotni jest moje kolezanka i jej mąż. Mam koleżankę, z którą przyjaznie się od 25 lat, od czasów przedszkola. Pochodzę z małej miejscowości,ale teraz mieszkam z męzem w duzym miescia, a kolezanka ta pozostała w naszej roddzinnej miejscowości i tam tez mieszkają z mezem. Nie ukrywam,że mają oni typowo "wiejskie " myslenie, a ich głownym hobby jest zycie życiem innych. Jestesmy z mężem juz w sumie razem 4 lata (2,5 roku w małzenstwiie). Odkąd poznałam męża  znimi, od razu ich nie polubił ale przez całe te 2,5 roku jakos znosił te spotkania z nimi ( spotykamy się zawsze we 4, nie pytajcie dlaczego, tak sie po prostu utarlo. Raz oni zaprosili nas, potem my ich i ta sie to toczy). Wiedzialam,ze mąz ich nie lubi, tym bardziej,że to młodzi ludzie a nic a nic się do niego nie odezwą po angielsku.Mąż nudzi sie na tych spotkaniach i jak teraz mówi, uczestniczył w nich tylko dla mnie. Zaprosiłam ich do nas za 2 tygodnie, i mój mąż własnie oswiadczył mi,ze jak oni przyjdą do on wychodzi. Dla mnie to jak noz w serce. On uwaza,ze miarka sie przebrała,ze nie moze na nich patrzec, nie chce ich widziec,ze maja oni w sobie złą energię i nie chce uczestniczyc w spotkanaich z nimi nigdy w zyciu!!! Na nic moj płacz, błaganie, nawet doszło do tego,ze o mało nie klękłam przed nim,zeby mi tego nie robił,ale na nic moje starania. Twierdzi,ze mnie kocha,ale miłosc to nie posiwecanie własnego zdrowia psychicznego dla drugiej osoby. Najgorsze jest to,ze ja czuję wstyd, oni przyjadą a jego nie bedzie i co ja powiem? Wg niego wszystko jest takie proste: Mam powiedzieć im,że ich ni elubi i tyle. Ale to nie są otwarci ludzie, znam ich i wiem,ze się obrażą.
Dodam,że specjanie dla niego ograniczyłam juz spotkania z nimi, kiedys byłoto raz w miesiacu, potem raz na 2, a teraz juz nawet raz na 3 miesiące. Doszło nawet do tego,ze podczas jednej z kłotni spoliczkowałam męża i powiedzialam,ze jesli on wyjdzie przed ich przyjazdem to z nami koniec. Na co on, ze ok!!!! ze nie da sie szantazowacm,ze jesli dla mnie to co on czuje nic nie znaczy, to on tez nie chce byc z taką osobą i ze moje zachowanie jest niehumanitarne, bo zmuszam go do przebywania w miejscu, w którym on nie chce byc... i znow moej błagania,zeby zostal,zzeby jak chce to był w innym pokoju,zeby bawil sie z dziecmi ( naszym i ich) , zeby robil swoje,ale zeby tylko nie wychodzil. Na nic moje prosby. Nie  nie nie, i koniec. Nie bedzie go i  nigdy do nich juz nie pojedzie.
CHce dodac tez,ze ogolnie chodzi tylko o tych konkretnych znajonych, w stosunku do innych moj maz akceptuje ich i toleruje.
Powiedzcie mi i doradzcie prosze czxy jest sens walczyc? Czy rozwodzic sie  z takiego powodu? Wiem,ze moj mąz nie zartuje i wyjdzie przed ich przyjazdem.
Czygdyby mnie kochał,zostalby?
Co powinnam powiedziec znajonym? Prawde? czy za kazdym razem mam cos wymyslac,ze cos mu "wypadlo" i go nie ma? Ilez razy cos moze wypasc? raz, dwa...ale za kazydm razem?
Juz nie wiem co robic, nie chce tracic kontaktu z kolezanka,ale moj mąz jest nieugięty

Hej,
Nie ukrywam,że mają oni typowo "wiejskie " myslenie, a ich głownym hobby jest zycie życiem innych.

balin napisał/a:

Przyznaję, że nie rozumiem tego sposobu myślenia. To chyba robienie sobie problemów, bo w życiu jest za nudno.
Sprawa jest prosta jak drut. To są Twoi znajomi. Spotykaj się z nimi ile wlezie. Po co Ci tam mąż?????
Czemu zmuszasz kogoś do tego czego nie chce robić? Źle się z tym czuje. Ma to wpływ na jego zdrowie?
No nie pojmuję tego. Jesteś okropną egoistką.
Tak próbuje się domyśleć o co Ci może chodzić. Może lansujesz się zagranicznym mężem przed wieśniaczkami?

Wcale się nie lansuję. Tak mi sie życie ułożyło,ze mam męża z zagarnicy i nie czuję sie przez to ani lepsza ani gorsza.
Uwazam,ze mogłby pojsc na kompromis i w czasie jak oni tu będą u nas, byc przynajmniej w innym pokoju i bawic sie z dziecmi.

Hej,

Mam straszny problem i nie mam się kogo poradzić. Mam męża, jest obcokrajowcem i mamy 1,5 rocznego synka. Ogóle mąż jest bardzo dobrym czlowiekiem, bardzo dobrym ojcem i pomaga mi zawsze w domu albo przy dziecku. Niestety ostatnio cały czas się kłocimy  a powodem naszych kłotni jest moje kolezanka i jej mąż. Mam koleżankę, z którą przyjaznie się od 25 lat, od czasów przedszkola. Pochodzę z małej miejscowości,ale teraz mieszkam z męzem w duzym miescia, a kolezanka ta pozostała w naszej roddzinnej miejscowości i tam tez mieszkają z mezem. Nie ukrywam,że mają oni typowo "wiejskie " myslenie, a ich głownym hobby jest zycie życiem innych. Jestesmy z mężem juz w sumie razem 4 lata (2,5 roku w małzenstwiie). Odkąd poznałam męża  znimi, od razu ich nie polubił ale przez całe te 2,5 roku jakos znosił te spotkania z nimi ( spotykamy się zawsze we 4, nie pytajcie dlaczego, tak sie po prostu utarlo. Raz oni zaprosili nas, potem my ich i ta sie to toczy). Wiedzialam,ze mąz ich nie lubi, tym bardziej,że to młodzi ludzie a nic a nic się do niego nie odezwą po angielsku..Mąż nudzi sie na tych spotkaniach i jak teraz mówi, uczestniczył w nich tylko dla mnie. ..
(

Porozmawiaj z nim, niech poda ci przyczynę swojej awersji do tych konkretnych twoich znajomych.

Bo najzwyczaniej w swiecie jest mi wstyd,ze oni do nas przyjadą a on wyjdzie. Napisałam już,ze oni tego nie zrozumieją.

Nie na 2 tygodnie,ale za 2 tygodnie.
Spotanie trwa max 3h godziny a nie 14 dni.

Jestem pełen podziwu dla Twojego męża, że tak długo wytrzymywał tą sytuację, a już w szczególności to jak paskudnie go potraktowałaś. Wyobrażasz sobie że on uderza Cię w twarz bo nie masz ochoty na spotkanie z jego kumplami? Nie wiem co w tym dziwnego, że facet nie ma zamiaru męczyć się w towarzystwie ludzi, których głównym tematem jest obgadywanie innych? Przecież to jakiś koszmar, nawet jeśli jest to kilka godzin raz na parę miesięcy.

Jestem pełen podziwu dla Twojego męża, że tak długo wytrzymywał tą sytuację, a już w szczególności to jak paskudnie go potraktowałaś. Wyobrażasz sobie że on uderza Cię w twarz bo nie masz ochoty na spotkanie z jego kumplami? Nie wiem co w tym dziwnego, że facet nie ma zamiaru męczyć się w towarzystwie ludzi, których głównym tematem jest obgadywanie innych? Przecież to jakiś koszmar, nawet jeśli jest to kilka godzin raz na parę miesięcy.

Klaudia utrzymuje kontakt z koleżanką z dzieciństwa, znają się  już 25 lat.
Małżeństwa spotykają się już coraz rzadziej  ..bo jej mąż nie przepada za tymi spotkaniami.

Gdyby do mnie przyszly same kolezanki to moze sobie wyjsc i nas zostawic same. Ale tu przyjezdza kolezanka z mężem, wg mnie moglby zostac chocby dla niego.

Odwrotnie,  to żona (autorka) uderzyła męża.

Klaudii:
Odbiegając od głównego tematu wątku, to zauważam, że u was w domu mówi się w trzech językach. Mąż mówi do dziecka w języku angielskim, między sobą rozmawiacie w języku włoskim, a z gośćmi prowadzisz rozmowy w języku ojczystym.
A ty, jak się zwracasz do dziecka?

Ponadto, czym to jest podyktowane, że nie prowadzisz z mężem rozmowy w języku polskim. Taka codzienna  konwersacja,  to najlepsza szkoła do opanowania języka.
Wtedy, mąż zamiast tyko słuchać rozmowy, mógłby sam inicjować  podczas spotkań tematy, które go interesują.

Naprawdę ciężko czasami uwierzyć w to co się czyta. Już pomijam sam sposób w jaki się odnosisz to męża czy to, ile dla Ciebie znaczy zdanie Twojego męża. Uświadom sobie, że nie każdy i nie zawsze ma ochotę przebywać w czyimś towarzystwie. Chcesz wymuszać na nim pewne zachowania, mimo że go to męczy? Jeszcze może by się starał to wszystko wytrzytmać, ale JAK ma się z nimi porozumieć? Na migi? Coś go do nich zraziło i widocznie nie jest w stanie znieść ich towarzystwa. A te Twoje zagrywki ukoronowane jeszcze spoliczkowaniem to już nawet nie skomentuję.. On ma wbrew sobie i swojemu dobremu samopoczuciu męczyć się z nimi dla Twojego czy raczej ich dobra?

--------------------

klaudia20s napisał/a:

A czy to aż tak dużo poświęcic sie dla zony na te 3h? Chocby to miało byc raz do roku?

A Ty nie możesz poświęcić się dla męża choćby raz do roku i nie zmuszać go do czegoś, na co on nie ma ochoty?

Cyngli napisał/a:

--------------------

klaudia20s napisał/a:

A czy to aż tak dużo poświęcic sie dla zony na te 3h? Chocby to miało byc raz do roku?

A Ty nie możesz poświęcić się dla męża choćby raz do roku i nie zmuszać go do czegoś, na co on nie ma ochoty?

Przecież autorka już ograniczyła spotkania ze swoją przyjaciółką i jej mężem.

Coś ten mąż Klaudii jest bardzo upierdliwy, narzucający swoją wolę. ..taki maczo...dyktatorek:
- nie chce rozmawiać z żoną w domu w języku polskim tylko włoskim,
- do dziecka zwraca się po angielsku, bo ma być dwujęzyczne,
- wręcz nie znosi omawianego towarzystwa, nie tylko nie chce z nimi rozmawiać, ale i drażni go ich widok.

Autorka raz zastosowała wobec męża przemoc fizyczną, ale mąż stosuje wobec niej przemoc psychologiczną.
Myślę, że nie radzi sobie z tym i dlatego podniosła na niego rękę, w obronie swojej niezależności, swojego jestestwa.
Nie jest to chwalebne, ale na ten moment nie potrafiła zastosować innej formy obrony, bardziej wysublimowanej, a stosowanej przez męża.Takie jest  moje zdanie.

Jeszcze mam pytanie: z jakiego kraju pochodzi mąż. ?

Cyngli napisał/a:

(...)

P.S. Nie ma czegoś takiego jak przemoc psychologiczna. Jest przemoc psychiczna i to Autorka wątku ją stosuje.

Bardzo dużo praw przyznałaś Cyngli mężowi autorki.
Zanim mnie pouczysz, to może najpierw poczytaj o przemocy psychologicznej.
Bo przemoc psychiczna w rodzinie to problem natury prawnej, moralnej, psychologicznej, i społecznej. W przypadku autorki wątku skłaniam się ku stosowaniu przez męża właśnie przemocy psychologicznej.

Przecież autorka już ograniczyła spotkania ze swoją przyjaciółką i jej mężem.
Coś ten mąż Klaudii jest bardzo upierdliwy, narzucający swoją wolę. ..taki maczo...dyktatorek:
- nie chce rozmawiać z żoną w domu w języku polskim tylko włoskim,
- do dziecka zwraca się po angielsku, bo ma być dwujęzyczne,
- wręcz nie znosi omawianego towarzystwa, nie tylko nie chce z nimi rozmawiać, ale i drażni go ich widok.
Autorka raz zastosowała wobec męża przemoc fizyczną, ale mąż stosuje wobec niej przemoc psychologiczną.
Myślę, że nie radzi sobie z tym i dlatego podniosła na niego rękę, w obronie swojej niezależności, swojego jestestwa.
Nie jest to chwalebne, ale na ten moment nie potrafiła zastosować innej formy obrony, bardziej wysublimowanej, a stosowanej przez męża.Takie jest  moje zdanie.
Jeszcze mam pytanie: z jakiego kraju pochodzi mąż. ?

(...) Chcę aby mój mąż NIE wychodził z domu (...)

(...) Tyle wg mnie moglby sie poswiecic.

bagienni_k napisał/a:

klaudia20s napisał/a:

Powiem tak:

- Oboje chcemy aby dziecko było dwujęzyczne, mąż zwraca się do niego w swoim języku, nie angielskim. Angielski zna, bo zna jak teraz wiekszosc młlodych osob ( tak mi sie wydaje)
-Owszem, chcialam zeby mąż uczyl sie ze mną j. polskiego,ale powiedzial,ze zniechecam go tym,ze za bardzo naciskam. Z poradników dla osob dwujezycznych wiemy tez,ze lepiej aby nasz syn nie slyszał poki co ( dopoki nie opanuje 2 jezyków biegle) jak moj mąz rozmawia ze mna po polsku

- Chcę aby mój mąż NIE wychodził z domu , spotkania ograniczyłam do minimu jak dla mnie , co 3 miesiace, 3-4h . Czy to az tak wiele? Ni ezapraszam ich co tydzien, ani nie co 2 zeby miał dosc.Tyle wg mnie moglby sie poswiecic.

Tu nie chodzi o ilość przecież, ale o kontekst. Chcesz go zmusić do poświęcenia się. Pragniesz, aby przebywał w towarzystwie ludzi, za którymi nie przepada. Po co? Żeby Tobie przyjemność zrobić wbrew sobie jednocześnie..Tego spoliczkowania nie ma co komentować nawet. Zapytam się po raz kolejny: JAK ma on z nimi rozmawiać, NA MIGI?

Nie na migi.Mogłby on sam do nich odezwac sie po polsku.

Bo nie potrafie zrobic tak jak chciałby mój mąż tj. powiedzieć im,że on po prostu ich nie lubi.. Dla niego to takie proste.
Nie chce tracic kontaktu z koleżanką,ale nie wiem po prostu jak jej powiedzieć,ze mojego męża nie bedzie na naszych spotkaniach. Tak wiem, to poczucie wstydu u mnie wygrywa.

Tak wiem,ale ja tez multum mozliwosci dałam mojemu męzowi, np.zeby był w pokoju obok, zeby pobył z nami troche i ewentualnie potem wyszedł, albo zeby raz byl a raz nie...ale nie,on oczywiscie nie spedzi z nimi ani minuty. Tak sie zaparł.

Cyngli napisał/a:

klaudia20s napisał/a:

Tak wiem,ale ja tez multum mozliwosci dałam mojemu męzowi, np.zeby był w pokoju obok, zeby pobył z nami troche i ewentualnie potem wyszedł, albo zeby raz byl a raz nie...ale nie,on oczywiscie nie spedzi z nimi ani minuty. Tak sie zaparł.

A nie może przywitać się i wyjść w tym czasie ze swoimi znajomymi?

Nie, bo nie chce nawet ich widziec...

Cyngli napisał/a:

klaudia20s napisał/a:

Nie, bo nie chce nawet ich widziec...

No to mówisz znajomym, że męża nie ma, bo miał wcześniej zaplanowane coś innego. W czym problem?

I tak za kazdym razem?

Cyngli napisał/a:

żyworódka napisał/a:

Bardzo dużo praw przyznałaś Cyngli mężowi autorki.
Zanim mnie pouczysz, to może najpierw poczytaj o przemocy psychologicznej.
Bo przemoc psychiczna w rodzinie to problem natury prawnej, moralnej, psychologicznej, i społecznej. W przypadku autorki wątku skłaniam się ku stosowaniu przez męża właśnie przemocy psychologicznej.

Bardzo dużo praw? Czy prawo do decydowania, z kim się spotyka, to tak wiele? I prawo do decydowania, jakim językiem się porozumiewa? Piszę tu o prawach tego Pana. Niestety, ale są ograniczane przez jego żonę.

Przykro mi, ale google rozpoznaje przemoc psychiczną, nie psychologiczną - więc niestety, ale nie mogę o niej przeczytać, bo takie hasło nie istnieje. Możemy się o to spierać do jutra, ale takie są fakty.

Co do faktów, to wpisz w Google temat przemocy psychicznej i szukaj art. WP/abc Zdrowie. To opracowanie najbardziej do mnie przemawia.
Jutro wigilia, zatem cieszę się, že zdążyłam ci dzisiaj odpisać, bo spierać się w wigilię. .. to podobnież tak cały już  rok będzie.