JAK ZYC Z CZLOWIEKIEM UZALEZNIONYM OD SEXU

Super.
A więc pozostało nam czekać i nie czytać pierduł-ja nie czytam i wkręcić się nie dam. To za poważny wątek. Bolesny. Ja żyłam z kimś takim,ale nie daliśmy rady. Ja bo już nie potrafiłam zaufać,on bo nie podszedł uczciwie do terapii.

Ja nie czytam postów małego duszka9poza  nr.1), wystarczyło  mi parę linijek pierwszego na tym forum. Po co się szarpać? Lukrecja ma rację, ignorancja jest jedynym sposobem na takie indywidua. Jak bardzo trzeba być zaburzonym, aby wpaść na pomysł, że wszystkie n a tym wątku jesteśmy jedną osobą? Tak może myśleć ktoś kto sam tak robi. 
HM   Niech pisze, mnie nie wzrusza, bo nie czytam:) Ja już nie czuję potrzeby naprawiania i  przekonywania innych do moich poglądów. Patrzę na to tak: jakże musi być nieszczęśliwa osoba, która wchodzi na forum żeby innym powiedzieć, że są głupi?  Biedna kobieta, Inteligencja też nie najwyższych lotów.
Poczytaj ostatnie posty na tym wątku i dodaj 2+2.
Zadałam ostatnio wiele pytań, co dostałam  w odpowiedzi?
Post, którego nie przeczytałam.
Na innym wątku jak pisze Adele, zrobiła to samo. Ale tam popełniła błąd. Była sama.
Jak chcę się dowiedzieć z kim mam do czynienia wchodzę na pierwszy post danej osoby. I ot co znalazłam cyt:

Od jakiegoś czasu czytam różne wątki tu na forum i ogarnia mnie przerażenie ile jest nieszcześliwych kobiet, borykających się z problemami w swoich związkach.
Przychodzą tu, aby znaleść dobre słowo, którego napewno brak im w życiu codziennym, żeby znaleść może pocieszenie, może zrozumienie, może iskierkę nadzieji.
W sumie nie wiedziałam do jakiego wątku dopisać swoje refleksje i postanowiłam tu.
Obok tych Kobiet, o których pisałam wyżej, jest ktoś, kto postanowił zabawić się w domorosłego lekarza.
Nie chodzi mi o to , że nie mamy do czynienia z uzależnieniami, lub innymi problemami natury emocjonalnej, ale o
- wkładanie wszystkich do jednego wora,
- ocenianie zachowań i związków,
- plucie jadem, tak jakby ktoś chciał powiedzieć - mnie to spotkało, dlaczego inne mogą mieć lepiej, a co!
Wszyscy są chorzy, uzależnieni ( nie mówie, że nie), współuzależnieni, naiwni, zmanipulowani.
Jednym słowem szpital psychiatryczny.
Tylko - grupy, DDA, SLAA, AA
Tak to napewno wszystko rozwiąże.
Po pierwsze, ludzie latami się kształcą i zdobywają doświadczenie, żeby pomagać ludziom w takich sytuacjach.
Chciaż i tak mogą jedynie pomagać w ten sposób, że wskażą drogę, natomiast i tak całą cieżką pracę musi każdy wykonać sam.
A tu co mamy, osoby, które na podstawie swoich doświadczeń i przeczytaniu kilku książek :
- diagnozują,
- zlecają "odpowiednie" terapie i zachowania,
- oceniają
Przecież nie każdy, kto wypije alkohol jest alkoholikiem,
nie każdy facet, który zdradza jest seksoholikiem ,
nie każda kobieta, która kontroluje, czy stara się o związek jest współuzależniona.
Pokażcie mi kobietę , która została zdradzona i nie kontroluje, nie wykazuje się brakiem zaufania, otóż każda!!!!!!! czy to znaczy, że jest współuzależniona!!!!!!!!!!!!
Uważam, że osoby, które tutaj tak wszystko wiedzą i bez podstaw i uprawnień diagnozują same powinny się leczyć, bynajmniej nie ze współuzależnienia, ale...........
Czy komuś przyszło do głowy, że każdy człowiek jest inny?
Każdy ma inny stopień wrażliwości
Mało tego, każdy związek i przypadek jest inny.
Jest to wyjątkowo egoistyczne podejście.
Czy komuś przyszło do głowy, że nie będąc fachowcem może komuś zrobić krzywdę i pod wpływem tego wszystkiego naprawdę zrobić coś, co nie bedzie dla niego korzystne?
A człowiek, jeśli ma takie problemy, naprawdę szuka deski ratunku i bezkrytycznie poddaje się temu.
Apeluję do tych wszystkich oświeconych, które wiedzą wszystko, dobijają i oceniają, zastanówcie się, czy aby :
- nie karmicie tym swojego ego, swojego niskiego poczucia własnej wartości?
- czy nie możecie się pogodzić z faktem utraty kontroli nad swoim życiem i dlatego tyle w Was jadu,
- czym jest poparta Wasz wiedza, kilkoma książkami, czy może te spotkania, czy jak to się nazywa "grupy" Was tak oświecają.
Czy przyglądanie się operacji, daje uprawnienia do stawiamia diagnozy i przeprowadzania operacji samu!!!!!!!!!!!!!!!
Myślę, że nie.
Ja myślę, że to są doskonałe metody do tego, żeby nie widzieć swojego prawdziwego problemu.
Gdyby ktoś , jak to pisze zdrowiał, nie wpędzał by innych do doła, nie siedział 24 h na forum.
No tak , ale jak ktoś leczy katar, to napewno po jakimś czasie zdrowieje , nie zauważając , że w miedzy czasie drąży go poważniejsza choroba, ale udajmy, że jej nie ma , bo po co się nią zajmować, może lecząc katar i tamta zniknie sama.
Można i tak, tylko nie krzywdźmy innych, wspierajmy choćby dobrym słowem, skoro napisali tu po to, żeby szukać zrozumienia.
Tak napisał mały duszek:):):)
Czy est tu ktoś, kto uzyskał wsparcie od w/w ?
)

Ha wiedziałam!!!
Nie będzie odpowiedzi:)
ZERO znajomości tematu i ostatni post jakby żywcem wyjęty z głowy małego duszka:) 2+2zawsze=4
Trochę  tylko się postarałam , podpuściłam i wylazło:)
Moja ostatnia uwaga do A-26/mały duszek :perfekcjonizm i kontrola siebie i innych,z naciskiem na innych, jest jednym z głównych objawów współuzależnienia,a wyzbycie się konieczności naprawiania wszystkiego w sobie i w innych,  to objawy zdrowienia.Poczytaj zanim udzielisz kolejnej rady, lub zabierzesz gdzieś głos,bo znowu wyjdziesz na głupka-ignoranta.
Pozdrawiam wszystkie niedoskonałe, zdrowiejące, ale jakże wspaniałe dziewczyny.

Jesteś w lesie dziewczyno i nie wiesz,nie rozumiesz nic. A ode mnie proszę się odstosunkować

Otrzymałyście już ostrzeżenie od moderatorki. Jeśli dalej będziecie ignorować nasze prośby, Wasze posty niezwiązane z tematem dyskusji będą bezwzględnie usuwane.

Witam
moja historia jest dosyć długa bo juz 12 letnia, mój mąż jest sexoholikiem, ale zdałam sobie z tego sprawę tak do końca dopiero teraz i gdyby nie nasza 9 letnia  córeczka nie byłoby nas(chociaż z tym dylematem ciagle walczę...nas już nie ma, tylko jest spokój dziecka).
Mój mąż ogladał pornografię od zawsze, nawet po tym jak sie kochaliśmy - byliśmy w łóżku razem. Potem były przelotne znajomości, romannsiki, ale zona czasem nie musi widzieć wszystkiego, walczyłam, ale teraz juz nie mam siły...
To co mnie wzruszły w Waszych potsach to czułe słówka "kocha" "tęsknie"-nic nie znaczące i ciągłe jego dopominanie że ja juz nic nie mówie.
Nie mówię bo nie potrafię patrzeć na tą obłudę. Mój ojciec duzo pił, wiem jak to jest z człowiekiem który jest uzależniony i zawsze sobie obiecywałam, że jak mnie się to przytarfi to wystawię za drzwi - a mnie cóż przytrafiło się ale w wersji sexoholizm.
I teraz naprawde nie wiem co jest gorsze, bo alkohlik przynajmnije dla otoczenia jest rozmpoznawalny a sexoholik- czuły kochający -mąż,- tatuś, jak mam wytłumaczyć to dziecku że mama ma  dosyć bo tata ogląda agencje towarzyskie, ma przelotne romanse.
Atraszliwe to trudne a ja chce być tylko kochaną kobietką (kiedyś odrzuciłam zaloty chłopaka który był we mnie zakochany po uszy) i tak myślę że teraz za to dostaje, ale drugi raz tego samego błedu nie popełnię.

Trzymajmy się razem, szukam teraz jakiejś grupy wspierającej na śląsku, może macie jakiś dares, bo chciałbym z kimś pogadać.

Niestety, nie wiem czy na śląsku działa grupa S-anon, bo w tej chwili jest nieaktywna strona sanon.pl ale napisz do dziewczyn na adres wspolnota@sanon.pl i zapytaj.
Ewentualnie mozesz skorzystać z grup SLAA (uzależnieni od seksu i miłości), ponieważ współuzależnieni tez chodzą.
Mozesz tez zapytac w osrodku leczenia uzależnień w swoim mieście o grupę prowadzoną przez terapeutą lub isc na terapie indywidualną.

Ja już wiem, czemu wasi partnerzy się o seks dopraszają, na forum się przesiaduje dniami i nocami, co ?

Okej, ja już sobie idę, nie było mnie tu, moderatorki też przepraszam

Ale humoru to ty za grosz nie masz dziewczyno. Weź parę głębokich wdechów, każdy ma jakieś problemy w życiu, trzeba raz na jakiś czas się z nich pośmiać, to pozwala otrzeźwić trochę punkt widzenia.

Nie chciałem z żaden sposób cię urazić i przepraszam.

Więcej to chyba lepiej, nie ? Co do perwersji się nie wypowiem, bo nie chcę wchodzić w prywatne szczegóły, o szukaniu gdzie indziej też nie.

Ale może istniała możliwość realizacji przynajmniej części z nich, jakiś kompromis, kto wie, może by się spodobało ??

Iruda ,a mi tak naprawdę żal małego duszka. Dawno nie widziałam tak bardzo nieświadomej swoich uczuć osoby, pełnej zaprzeczeń i wyparć. Ma Ona bardzo silną potrzebę wspólnoty, uczestniczenia w grupie o czym świadczy jej pobyt na forum, znajomość osób i treści tego wątku. Bardzo chce pomagać innym, przecież po to tu weszła,żeby Nas zmienić,pokazać błędy jakie popełniamy. Pobyt tu wpływa na nią negatywnie bo nikt nie zrozumiał tego co chciała przekazać.

na jednej fali

Cytuję za portalem Onet, z The Times. Może komuś to coś wyjaśni, bo to opinia człowieka z drugiej strony barykady.

-----

Uzależniony od prostytutek

To, co mnie wkurza podczas debaty o prostytucji, to spekulowanie na temat motywów, jakby chodziło o jakiś niesamowity sekret, który odkryć może tylko zespół genialnych psychologów: ?Dlaczego to zrobił??, ?Jak się czuł??, ?Jak tak mógł? Co go skusiło? Przecież ma dziewczynę!?, ?Czy jego penis jest mikroskopijnie mały??, ?Musiał odczuwać podświadomą żądzę zabicia swojej matki?.
Przez sześć lat byłem uzależniony od prostytutek. Wszystkie symptomy jak z podręcznika: przyspieszony puls, hiperwentylacja, niezdolność do odejścia, po tym jak opadała czerwona mgiełka pożądania, niesamowity haj przed i totalny, miażdżący dół po wszystkim, beznadziejne próby wymazania wstydu, nawet na kilka minut ? zazwyczaj poprzez kupowanie seksu. Dlaczego pożądałem prostytutek jak ćpun nowych dragów? Chciałem niczego nie czuć, zapomnienie sprawdza się doskonale po złym dniu w pracy lub na kacu.

Przede wszystkim, pozwólcie mi skruszyć kilka mitów o klientach, zwanych zwyczajowo ?Johnami?. Nigdy nie byłem: brzydki, bezrobotny, śmierdzący, intelektualnie niedorozwinięty, niepiśmienny, niewykształcony lub dumny z tego, co robiłem. Jak większość ludzi, mogę być dobrym kumplem, ale mogę też okazać się idiotą. Zawsze miałem dobre, chociaż ciut na dystans, stosunki z moją rodziną (z ręką na sercu mogę powiedzieć, że lubię moją matkę). Przez większą część mojego dorosłego życia miałem też dziewczyny.

Jestem młody (35 lat) i dzięki Bogu żonaty z dziewczyną, która zna moją przeszłość i której nigdy bym nie zdradził. To prawda, w przeszłości piłem za dużo, a żądza płatnego seksu zanikała tak samo jak żądza papierosa ? dopiero wtedy, kiedy ?wysychałem?. Wszyscy nałogowcy pragną tego stanu, kiedy nic innego nie ma znaczenia. Docierałem tam dzięki alkoholowi, a następnego dnia, przy akompaniamencie kaca, dzięki seksowi. Nazywałem to dylematem hedonisty.

Jako nastolatek zostałem wysłany do wyłącznie męskiej szkoły z internatem, gdzie czułem się samotnie, nienawidząc mentalności grupowej. Straciłem dziewictwo w wieku 15 lat, ale tak jak wszyscy chłopcy z mojego otoczenia, moje pierwsze doświadczenia seksualne związane były z kobietami w magazynach porno. Skończyłem szkołę jako chłopak średniego wzrostu i temperamentu (z odrobiną porywczości), z umiejętnością odnoszenia się do przeciwnej płci na poziomie poniżej przeciętnej.

Moim problemem nie było to, że nie potrafiłem przelecieć kobiety, po prostu nie potrafiłem z nimi rozmawiać. Mój pierwszy raz miał miejsce w moje 18. urodziny w Amsterdamie. Byłem pijany i pod wpływem narkotyków wraz z sześcioma znajomymi ze szkoły, którzy zdecydowali, że w planach mamy odwiedzenie burdelu. Czy czułem, że przekraczam jakąś granicę? Niespecjalnie. Nie mogłem po wszystkim wstać, a kiedy zaczęło się zbiorowe przechwalanie ? słowo ?ogier? było wtedy na topie ? skłamałem. Pamiętam, że myślałem wtedy: ?To było gorsze od stracenia dziewictwa!? Doświadczenia tamtej nocy nie wywołały u mnie nałogu płatnej miłości. Ale pozostały lekcje znane mi już z pornografii: że kobiety istnieją tylko w jednym celu.

Nie wiem, skąd wzięła się teoria, jakoby z usług prostytutek korzystał jeden na dziesięciu mężczyzn. Moim zdaniem, przynajmniej 50-60 proc. odwiedziło którąś z nich przynajmniej raz w życiu. Nie wydaje mi się, by mężczyźni lubili na ten temat rozmawiać nawet między sobą, ale od czasu do czasu komuś się wypsnie, zazwyczaj podczas popijawy. Mowa jest o ?miłej Szwedce?, ?dobrej? lub ?profesjonalnej? dziewczynie. ?Dobra? oznacza, że wszystko udawała i dobrze ukryła obrzydzenie dla twojej osoby. Co do ?profesjonalizmu?... Przyjaciel opowiedział mi o pewnym miejscu w Chelsea, gdzie się udał: siedziały tam dwie kobiety, oglądające ?Przyjaciół?. ?Wybierz jedną?, usłyszał. Jego zdaniem nieprofesjonalne było to, że dziewczyna, której nie wybrał, była wyraźnie z tego faktu zadowolona. ?Odeszła w radosnych podskokach?, jak mi powiedział.

Trzeba mieć nie po kolei w głowie, by myśleć że prostytutka lubi uprawiać z tobą seks. Ale docenisz każdą kobietę, która pozwoli na zawieszenie niewiary. ?Dobra? prostytutka nie patrzy na zegarek w połowie, nie daje ci też znać, że przez płacenie za seks stałeś się ucieleśnieniem wszystkiego, czego w mężczyznach nienawidzą kobiety.

Dlaczego mężczyzna idzie do prostytutki? By ją przelecieć ? tak brzmi skrócona wersja odpowiedzi. Pomyłką jest wiązanie płatnego seksu z uczuciami. Lepiej myśleć już o braku uczuć, odrobinę strasznej pustce, niemożności seksualnego i emocjonalnego komunikowania z partnerem. Przelecenie prostytutki nie rozwiązuje problemów emocjonalnych. Nie leżysz na jej łóżku, tłumacząc jej swoje problemy sercowe, nie próbujesz jej uratować z ponurych okowów zawodu. Dlaczego mężczyzna potrzebuje prostytutki, jeśli ma cudowną dziewczynę w domu? Niezależnie od wspaniałości urody i charakteru kobiety, z którą sypia, potrzebuje czegoś innego, a potem jeszcze czegoś innego. Czasami chodzi o wyrwanie się z otaczającej rzeczywistości, szczególnie dzięki nienawiści do samego siebie. Nigdy nie miałem tej samej prostytutki dwa razy.

Swoją drugą prostytutkę kupiłem cztery lata po pierwszej. Byłem w centrum Londynu, na kacu i zobaczyłem wizytówkę w budce telefonicznej. Przez głowę przeleciała mi myśl: ?Jeśli zadzwonię pod ten numer, mogę za pięć minut uprawiać seks?. Nagle pragnienie seksu stało się tak fizycznie intensywne, że miałem problemy z oddychaniem.

Dziesięć minut później leżałem na cienkim materacu ze starszą Angielką. Wspomnień nie mam żadnych, ale biorąc pod uwagę alkoholowy bałagan, jakim stawało się powoli moje życie, sam fizyczny akt przyniósł ukojenie. Na jakieś osiem minut życie stawało się bańką, piersiami i łonem, pokojem pełnym waty. Potem dochodziłem do siebie, a pokój opuszczała nieznana mi kobieta. W powietrzu unosił się, niezależnie od okoliczności, zapach wybielacza.

W chwili, kiedy przestałem korzystać z prostytutek, powoli zacząłem dochodzić do trzycyfrowego wyniku. W najgorszym okresie spotykałem się z trzema kobietami tygodniowo, zazwyczaj w Soho, gdzie wtedy można było kupić ?full serwis? za 20 funtów. Żądza seksu zawsze była najmocniejsza na kacu. Niepokój jest wielkim afrodyzjakiem.

Wyszedłem od prostytutki tylko dwa razy ? kiedy okazała się mieć ponad 50 lat, a raz kiedy dziewczyna była przykuta łańcuchem do łóżka (nie wiedziałem, czy to część jej numeru, czy też prawda). To kolejny mit o tym biznesie, że klient poczuje się jak Richard Gere i uratuje kobietę z jej tarapatów. Co zrobisz, dasz swojej prostytutce pięć tysięcy funtów? Nie mogłem uwierzyć, że niektóre z dziewczyn, które spotkałem, pracują w tej branży. Jedna Niemka była bardzo wyedukowana ? musiało się jej w życiu przytrafić coś złego. Próbowałem ją odnaleźć i dać jej numer telefonu znajomego, który mógł dać jej pracę, ale lokal został zamknięty.

Niektórzy mężczyźni twierdzą, że idą tam dla rozmowy, ale litości, nie idziesz do burdelu rozmawiać. ?Cześć?, mówi ona. ?Cześć?, odpowiadasz. ?Skąd jesteś??. ?Z Neapolu?, odpowiada. ?Byłem we Włoszech!?, odpowiadasz, jak totalny palant. ?Skąd ty jesteś??, pyta ona, totalnie nie zainteresowana odpowiedzią. ?Erm, z Anglii?, odpowiadasz. I to by było na tyle.

Najdłuższa rozmowa, jaką przeprowadziłem, polegała na omówieniu tego, co moja prostytutka robiła na siłowni. Ale większość z nich nie rozmawia. W telewizorze w pokoju może iść film porno, żebyś poczuł atmosferę. Gdzieś w twoich myślach obrzydzenie dla samego siebie miesza się z przekonaniem, że nie jesteś taki zły, że musiała spać z gorszymi typami. Prostytucja to poniżające doświadczenie dla obydwu stron. Jako klient musisz dużo zapłacić, a twoje samopoczucie cierpi na tym strasznie. W większości przypadków masz życiowe problemy i w większości przypadków prostytutka może to samo powiedzieć o sobie.

Prostytutka na Berwick Street powiedziała raz mojemu znajomemu, że przypomina jej byłego i ?w ramach promocji? zrobili to bez prezerwatywy. Był oczywiście pijany, a po wszystkim niesamowicie przestraszony. Czy to była jej zemsta? Czy miała nie po kolei w głowie? Czy miała HIV? Czy on teraz też miał HIV?

Istnieje paru totalnie szczęśliwych nałogowców: czujemy się jak outsiderzy i dlatego robimy to, co robimy. Ale kiedy poszedłem na spotkanie AA, zobaczyłem pokój pełen ludzi dokładnie takich samych jak ja. Czułem się wyalienowany, a tutaj nagle spotkałem całą masę ludzi opowiadających o sobie dokładnie tak, jakbym mógł to zrobić ja sam.

Opisywali pięć, dziesięć, piętnaście minut przed piciem, narkotykami, grą w pokera lub seksem, kiedy szalejesz, kiedy myślisz że nie możesz tego zrobić. Opisali ten stan umysłu, to ?nie powinienem tego robić?, zabierające dech wrażenia podczas aktu i patetycznie wstydliwą pustkę po wszystkim. Opisali rozmyślanie o potencjalnych konsekwencjach i podążanie za zewem nałogu mimo wszystko. Opisali uczucie wyjątkowości i izolacji. Po chwili zdałem sobie sprawę z najwstydliwszej prawdy: wcale nie byłem inny od nich.

Wywiad przeprowadziła STEFANIE MARSH

Widzę, że od prawie roku nikt nie pisał w tym wątku. Szkoda bo jest ważny i potrzebny. Ja też jestem współuzależniona od mojego męża seksoholika. Znamy się 7 i pół roku. Po ślubie jesteśmy ponad 4.
Gdy dowiedziałam sie po raz pierwszy, że on ogląda porno i chodzi na czaty erotyczne, nie byliśmy jeszcze małżeństwem. Chodziłam po mieście i rozmyślałam co robić.
Zastanawiałam się wtedy czy nie odwołać ślubu i nie zostawić go.
Niestety zabrakło mi odwagi. Całe życie będę żałować, że nie miałam wtedy w sobie dość siły, by odejść. Czułam ogromny wstyd.
Jakoś to zagłuszyłam wszystko. Choć przez pewien czas chodziłam na nauki przedmałżeńskie i wszystko mówiło: to jest zły pomysł, to jest zły pomysł, TO JEST ZŁY POMYSŁ. Zagłuszyłam i wyszłam za niego.

Pierwsze miesiące były piękne, spokojne, bezpieczne.
I rok po ślubie trach! Na wspólnym laptopie znalazłam zdjęcia obcych kobiet.Nawet nie aktorek czy modelek porno, takich zwykłych kobiet, rozebranych. Kłamał, że nie rozmawiał z kobietami, tylko z facetami o ich żonach. Wyłam z bólu. W jednej chwili zrozumiałam jaki błąd popełniłam.
Przez całą noc chodziłam po okolicy, płakałam. Byłam w jakimś amoku.
Wróciłam, dałam się przeprosić. Ale odtąd i tak już nigdy nie było naprawdę dobrze. Zawsze na dnie czaił się strach i nieufność.
Okresy kiedy starałam się ufać i żyć normalnie przeplatały się z takimi, kiedy coś znajdywałam, zapis historii w komputerze, urywek rozmowy. Robiłam totalną awanturę.

Dwa lata po ślubie kolejny raz, trzy lata znowu. On się zarzekał, że to nic nie znaczy, kłamał w żywe oczy. Czasem przyznawał że to silniejsze od niego, że nie potrafi przestać. W zeszłym roku było apogeum. Jedna afera w maju, druga w listopadzie. NIe rozmawialiśmy ze sobą z miesiąc. Coś się dla mnie skończyło. Zaczęłam się przygotowywać do samodzielnego życia. Zagroziłam mu że się wyprowadzę, kazałam mu szukać terapii. Poszedł na jakąś grupę wsparcia. Dałam szansę, ale widzę że nie ma w nim przekonania do tego, nie angażuje się. W sumie nawet nie wiem czy nadal tam chodzi. Uzaleznionemu nie wolno wierzyć w ani jedno słowo.

Kilka dni temu znów odkrycie. Najlepsze że już go nie szpieguję, nie sprawdzam. Oduczyłam się tego dla siebie. Po prostu podeszłam niespodziewanie i zobaczyłam znów livechata na jego monitorze. I znów kłamstwa w żywe oczy, znów zapieranie się.

Odciełam się od niego. Nawet nie podejmuję rozmów, nie chce mi się. Napisał mi wczoraj długiego maila o tym jak to mu trudno, nawet jeszcze nie odpisałam. Wiele razy prosiłam o szczerość, oferowałam swoją pomoc. Już wystarczy.

Przeszłam jakiś etap, chyba krok milowy. Już nie krzyczę, nie robię awantury, nie proszę, nie pytam. Nie mam ochoty słuchać kłamstw. Coś we mnie umarło. Czasem jak jestem sama, to sobie popłaczę nad swoim losem, nad dziećmi, których nie będę miała, nad marzeniami, które się już nie spełnią. Ale jemu nie robię wyrzutów. Mówię po prostu - lecz się, jak nie, to nie ma dla nas żadnej przyszłości. Do niego to i tak nie trafia. Nawet jak się wystraszy że naprawdę mogę odejść to co z tego. Będzie dobrze przez miesiąc, dwa, a potem powtórka z rozrywki. Rezygnuję. Nie widzę sensu w jakiejkolwiek walce. Nie ma sensu go prosić o nic, namawiać, starać się czy udowadniać.
Mamy wspólną firmę. Ok mogę z nim pracować, mogę pomieszkać rok czy ile tam bedzie trzeba. Nadejdzie czas, że się po prostu wyprowadzę. Nic więcej nie pozostało...

Dzięki za dobre słowo Nirvanko. Narazie niestety nie mam możliwości się wyprowadzić. Dopiero co założyłam firmę, jeszcze nie zarabiam na tyle żeby się utrzymać zupełnie samodzielnie. Narazie separuję się od niego emocjonalnie. W zeszłym roku żyłam tak przez jakiś czas. Mieszkaliśmy w osobnych pokojach, nie rozmawialiśmy, nie zastanawiałam się nad tym co on robi, co się z nim dzieje. Zajmowałam się tylko sobą. Było mi ciężko, ale jednocześnie czułam się taka wolna jak daaawno temu. Tak cudownie wolna.

Zwyczajnie nie mam za co się teraz wyprowadzić. Nie wiem ile potrwa zanim się finansowo odkuję, może z pół roku, może więcej.

Dlaczego mówię o utraconych marzeniach? Bo jak wychodziłam za mąż to z myślą że to na całe życie. I generalnie jestem zdania że zawsze warto naprawiać, wybaczać. No chyba że ktoś nie chce wybaczenia i nie robi nic jak mój mąż. Do tego jestem osobą wierzącą i nie bardzo mogę się pogodzić z tym, że miałabym budować rodzinę z kimś nowym.
Nie mówię że tak się nigdy nie zdarzy, ale nie jest to coś o czym potrafię i chcę teraz myśleć.

Witaj, DużaPanno:)

Posłuchaj, marzeń się nie traci. Marzenia jeśli nadal są w Tobie to będą pomagały Ci się ogarnąć, tylko odpowiednio o nie zadbaj. Nie patrz na to co było, bo i tak już w sobie zamknęłaś rozdział swojego małżeństwa. I niestety (stety!) ale nie masz innego wyjścia jak nadać marzeniom nowego kształtu. Najważniejsze teraz to mocno wziąć się w garść, odstawić emocje na bok i zacząć chłodną kalkulację. Określ konkretnie czego byś teraz chciała od życia, i uruchom wyobraźnię - co mogłabyś/powinnać zrobić żeby sobie stworzyć choć zalążek tych planów?

Nie myśl na razie o budowaniu rodziny z kimś nowym bo się najnormalniej w świecie przestraszysz tych niby ogromnych zmian obecnego życia. Żeby to miało kiedykolwiek jakiś sens to najpierw Ty sama musisz się ogarnąć i stać silniejszym człowiekiem. Trzeba zlikwidować obecną nieciekawą sytuację. Więc zacznij małymi kroczkami:) Skończ to nieudane małżeństwo najszybciej jak tylko możesz, bo to Cię będzie ciągle psychicznie ograniczać. Emocje będą się przebijać, wiem, ale od tego mamy rozumki, żeby te emocje gasić kiedy przeszkadzają. Stań się samodzielną kobitką, która z cierpliwością będzie dzień po dniu układać kolejne elementy nowego życia - i zrobi to dokładnie tak jak chce!:) To tylko i wyłącznie Twoje życie, nikt Ci go nie poukłada, więc zrób dla samej siebie wszystko co tylko Ci trzeba:)

Jak dokładnie wygląda Twoja sytuacja finansowa? Spójrz realnie na to ile zarabiasz i oceń podstawowe wydatki, takie naprawdę niezbędne minimum potrzebne do życia. Jaką masz możliwość uzyskania tymczasowej pomocy finansowej od rodziny? Wynajęcie własnej ciasnej klitki nie jest kosztowne. I naprawdę lepszy czasem wynajęty ciasny pokój niż mieszkanie z osobą, która niszczy nas psychicznie. Może się wydawać, że się człowiek pogodził z sytuacją, że patrzy na kiedyś bliską osobę już z dystansem, ale mimo wszystko nadal ze sobą mieszkacie, nadal wspólne kąty i przedmioty tworzą podświadomie dawne odczucia. Stwórz sobie nową czystą kartę. Możesz z nim pracować? Jeśli z czystym sumieniem twierdzisz, że tak, to próbuj. Ale całą resztę życia, która Was łączy, wg mnie powinnać wyczyścić do zera. Jeśli ma chodzić tylko o wspóllną pracę to zrób żeby tak realnie było.

Nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie nowego rozdziału w życiu. Na pewno będzie on lepszy od tego, który był, bo jesteś bogatsza o nowe doświadczenia - one właśnie pomogą Ci lepiej spożytkować nadchodzący czas:)  Początki wszystkiego są trudne, bo nigdy się nie wie jak się życie potoczy, czy uda się zrealizować wielkie plany. Czasem wręcz się człowiek boi planów, bo to się może wiązać po raz kolejny z bolesnym rozczarowaniem. I to jest zrozumiałe. ALE - strach i uciekanie przed sobą do dobrych rzeczy nie prowadzą. Najważniejsze jest co chcesz osiągnąć, a środki do dojścia do celu stworzysz sobie z tego co Ci życie pod nos podsunie. Bądź twórcza w każdej sekundzie życia:) Naucz się wykorzystywać każdą sytuację do własnego rozwoju i przekierowuj ją na swoją korzyść:)

Wiem, że człowiek w ciężkim stanie widzi wszystko jako całość, myśli ogólnikami, z czego powstaje jedna wielka tragedia i bezsensowność dalszego istnienia. Zmiany mogą przytłaczać, szczególnie jeśli się już coś osiągnęło, rozwinęło. Ale spójrz na szczegóły tego co masz w tej chwili - ile spraw odpuściłaś, ile w sobie niepotrzebnie zmieniłaś żeby stworzyć swoje pseudo-szczęście z tym człowiekiem. Wygrzeb wszystkie te momenty a zobaczysz jak się sama teraz zbuntujesz przeciwko temu jak wtedy postąpiłaś. Wierz mi, jeśli sobie to mocno uświadomisz, to więcej nie dopuścisz do takich samych potknięć, bo nie będziesz chciała wylądować w takim samym miejscu jak teraz. Nie warto robić nic wbrew temu co się czuje, a szczególnie wbrew temu co się realnie widzi, bo lepszych dowodów nie można mieć. Przecież sama to doskonale wiesz. Każdy nasz pierwszy świadomie popełniony błąd, powodujący już na wstępie dyskomfort, doprowadzi prędzej czy później do upadku. A po co czuć się niespokojnie kiedy można zrobić coś sensownego i zdrowego dla siebie?:)

Życzę Ci wszystkiego dobrego, i naprawdę wierzę w Twoje możliwości. Bardzo trzeźwo widzisz sytuację, a to już ogromny krok do przodu. Przyszła pora na nowe plany (oparte na starych, udoskonalonych, i już trzeźwych marzeniach) i ich stopniową realizację:)

Jeszcze raz Cię zapraszam na Grupę wsparcia dla kobiet kochających za bardzo. Proponuję czytać od początku, choć temat długi jak rzeka, wyniesiesz z niego wiele.
Do tego polecam blogi terapia przez pisanie, moje dwie glowy, uzaleznienie od milosci i stronę Kobiece Serca.

Na wątku dostaniesz spis lektur.

Jak wątek poczytasz zobaczysz jak dziewczyny, czyli każda z nas powolutku wypełniała tą pustkę w sercu, a taka obserwacja innych to najlepsza droga, by znaleźć własny sposób.

Przyznam Ci sie szczerze, ze mi sie udalo tylko przez kilkadziesiat stron Ale wiele mi to dalo - jak i po prostu bycie w tym watku. Dziure mam juz w sobie bardzo malutka.

.....

Nie musisz wklejać definicji int emocjonalnej bo doskonale wiem co to jest jak i również to, że "mój partner" ma jej duży deficyt.

Próbuje znaleść tutaj kogoś kto ma podobne doświadczenia do moich i będzie mi/nam w stanie pomóc.

Spokojnej niedzieli

Chatonek- pamiętam Twój wątek. To piękne, że chcesz mu pomóc. Moja siostra poszła pomóc swojemu do MONARU i dostała jedną radę "zrobimy wszystko by Pani od niego odeszła". Co? Ja chcę mu pomóc-mówiła. Proszę Panią NIGDY mu Pani nie pomoże, nie pozwalając mu odpowiadać za swoje błędy. Lepiej- w końcu Pani będzie winna jego niepowodzeń.

Czyli idąc za głosem specjalistów. Niech on szuka takowej pomocy, a nie Ty za niego. To ON MA SIĘ starać, tylko wtedy jak włoży wysiłek w proces zdrowienia to powinnaś się DOPIERO zastanowić czy być z nim.

Kochanie, wiem że teorie teoriami, a życie życiem. Masz dziecko + drugie w drodze. Zgłoś się do specjalisty sama, nie musisz odpowiadać za innych (z tego co pamiętam robiłaś tak w dzieciństwie- DDA lub DDD)

Masz rację, pewnie sam powinien kogoś poszukać, nie wiem może nawet to robi bo wyjechałam z naszego domu. Nie kontaktowałam się z nim przez tydzień, on sam najpierw napisał a potem zadzwonił, że nie chce nas stracić i że chce pójść na terapię bo chyba sam wie, że nie potrafi sobie sam z tym poradzić. Wydawałoby się to nawet śmieszne, Pan Prezes, autorytet dla innych, trochę nieśmiały ale w biznesie przebojowy jak mało kto i po raz pierwszy w życiu prosi o pomoc. Wiem, że nie osiągnął jeszcze dna od którego mógłby się odbić, może jeszcze żadna niczym go nie zaraziła, może jeszcze wierzy że do niego wrócę. A nawet jeśli nie niejedna znajdzie się na moje miejsce, jest bardzo przystojny,inteligentny, bogaty, tylko ten "mały defekt". Wiem, że są kobiety które potrafiłyby to zaakceptować i żyć z nim.
Przez to, że zawsze musiałam sobie radzić sama, może dlatego teraz myślę że też się jakoś wykaraskam.
Te wszystkie doświadczenia które miałam myślę, że uczyniły mnie lepszym człowiekiem, bardziej otwartym na innych i ich rozumiejących.
Tak mi się wydaje, że człowiek który przeżył w swoim życiu jakąś traumę zyskuje jakąś taką mądrość życiową i potrafi doceniać nawet drobne rzeczy.
Kiedy poszłam do nowej pracy,pamiętam, że dziewczyny za bardzo nie chciały mnie poznać i trzymały na dystans. Co innego z mężczyznami. Dopiero po czasie jak już mnie poznały stwierdziły, że na początku wydawało im się, że "taka ładna dziewczyna na pewno będzie wredna i zarozumiała" a okazało się, że jest trochę nieśmiała i wcale nie ma takiego paskudnego charakteru. Pozory tak często mylą. Co do tej terapii nie jestem jakoś ogromoną huraoptmistką , wolę się nie nastawiać, że mu pomoże i że będzie tak jak kiedyś. Bo tak jak kiedyś nigdy nie będzie ale jeżeli jest jakaś szansa, że mogę mu pomóc to chcę spróbować a jeżeli się okaże że to nic nie da przynajmniej nie będę miała żalu do siebie, że nie spróbowała.
Parafrazując słowa bohaterki ostatniego filmu Larsa Von Triera , pewnie dla "mojego partnera" zachód słońca był dla  zawsze za mało spektakularny:)

Kachna66- dziękuję za odpowiedź:)