JAK ZYC Z CZLOWIEKIEM UZALEZNIONYM OD SEXU

http://www.youtube.com/watch?v=Vyp-xDdbXdw
Malinko, popłakałam się jak posłuchałam tego co wysłałaś na forum. Bardzo trafne!!!!Pozdrawiam Was- Nas wszystkie!!!

Dziękuję za odpowiedzi. Wiem, że sama muszę sobie z tym poradzić i w sumie radziłam od kilku tygodni, ale poczułam, że już nie mogę. Dziękuję Wam za to, że jesteście, za zainteresowanie, za kontakt. Nie mogę porozmawiać o tym z nikim ze znajomych, bo najzwyczajniej zdaję sobie spawę z tego, że nie będą w stanie mnie zrozumieć. Tego nie jest w stanie zrozumiec nikt, kto nie sprawdził siebie w podobnej sytuacji.

Ta najtrudniejsza rozmowa wciąż przed nami, wciąż na nas czeka. Oboje wiemy, że musimy się przed nią uspokoić, żeby nie żałować potem słów. A były już słowa, które na zawsze będą boleć. Aga - masz rację, one na pewno z czasem będą blednąć, ale wciąż będą.

Malinko, Twoje pytania są trudne, ale nie uciekam od nich, sama je sobie wciąż zadaję. I wciąż nie znam odpowiedzi...
Całe życie ufałam mu bezgranicznie, bardziej niż sobie. Czułam, że mnie kocha, że kocha mnie bardziej niż ja jego. A teraz mam tylko gruzy i muszę otrzymać od siebie samej pozwolenie na nową budowę.

Mariposa, wiem, że wiele z Was tutaj ma podobne przeżycia, co ja - dlatego tu jestem, to Waszego głosu potrzebuję, Waszej siły i Waszych doświadczeń.
Sama nie wiem czy wciąż przechodzę traumę. Najbardziej boję się, że zobojętnieję. Wtedy nie da się już nic zrobić.

Dziękuję za Twoje słowa. Za przypomnienie mi, że mam czas. "Czas, mój największy wróg, mój najlepszy przyjaciel" jak śpiewa Anja Ortodox.

Dziewczyny,
znow potrzebuje Waszej rady.....
Moj ex zaprasza mnie na nasze ostatnie wakacje - zgadnijcie, gdzie?!
Co ja mam o tym myslec?
Czy to kolejna manipulacja?
Czy to moze jego proba,zebysmy zostali " przyjaciolmi"?
Czy jak pojade,bede konformistka?
Czy jak odmowie,bede wiedzma?

Chce pojechac,bo uwielbiam ta wyspe ( to ta pragmatyczna ja i wiem,ze jak nie teraz ,to juz nigdy tam nie zawitam).
Czy jadac z nim,znow bede " podatna " na jego argumenty?

Wiecie co?
Jak to zwerbalizowalam i przeczytalam - doszlam do wniosku,ze zle ze mna........
Ja zawsze taka " wiedzaca", a teraz dylemat w takiej prostej sprawie.......

Nie wiem,co zrobic.

Jakies spostrzezenia?

Mariposa,

dziekuje.

Malinko
Jedz koniecznie, swieze oteczenie, swieze doznania, swiezy punkt widzenia... Aby to wszystko przywolalo usmiech na Twojej twrzy...

Witam wszystkich.
Jak wchodziłam pierwszy raz na to forum miałam jeden cel : znaleźć kogoś komu się udało. Czy są kobiety które żyją z seksoholikami i są szczęśliwe i czy są seksoholicy którzy zwalczyli nałóg i żyją w "trzeźwości" seksualnej. Niestety na forum tego nie znalazłam. Natomiast spotkałam takie kobiety. I dziś wiem że można. Obiecałam sobie wtedy, że jak zobaczę światełko w tunelu to nie będę tego ukrywać  Tylko opowiem wam jak Ja do tego doszłam.  Byłam zawsze sceptycznie nastawiona do wszelkiego rodzaju leczenia innego niż :tabletka, zastrzyk czy operacja. Nie wierzyłam w niekonwencjonalne metody leczenia, psychologia też była dla mnie trochę jak "czary mary" . Jako niedowiarek skorzystałam z pomocy lekarza specjalizującego się w medycynie chińskiej. Namówili mnie do tego przyjaciele. Rezultaty jakie osiągnęłam po tym leczeniu zaskoczyły najbardziej mnie. Nie może tu być mowy o typowej sytuacji "jak w coś bardzo wierzymy to się spełni" bo ja nie wierzyłam. Jak dowiedziałam się o uzależnieniu mojego M, zaufałam psychologii. Wiem że wiele z was nie wierzy tak jak ja i nie jest w stanie uwierzyć. Trwacie w zaklętym kręgu, z którego nie potraficie się wydostać. A może nie jest to kwestia wiary, tylko wstydu? Wstydzicie się iść i opowiedzieć co robi mąż i jak was traktuje? Przyznam że nie jest to łatwe. Najgorzej było mi otworzyć się na grupie dla współuzależnionych. Na pierwszym spotkaniu miałam powiedzieć z czym przychodzę i czego oczekuję od grupy. Najpierw wypowiadały się stałe uczestniczki, potem miałam ja zabrać głos. Zorientowałam się że wszystkie żyją z alkoholikami, są współuzależnione od alkoholu. Jak ja się źle czułam ze świadomością co muszę opowiedzieć. Ponieważ każdy mówi tam ile chce o sobie, to przychodziło mi nawet na myśl, żeby powiedzieć, że nie jestem gotowa na zwierzenia. Ale zdałam sobie sprawę że muszę to przełamać, dla siebie. Nie mamy obowiązku opowiadać całemu światu o naszych problemach, to że ukrywamy uzależnienie przed przyjaciółmi czy rodziną  nie jest oznaką wstydu. To są nasze tajemnice i każdy związek je posiada. Nie możemy  mieć wyrzutów z tego powodu. Natomiast jeżeli decydujemy się na psychologa i grupę terapeutyczną, to szczerość
jest konieczna. Możemy powiedzieć jedno zdanie ale zgodne z prawdą. Na całym  świecie leczenie seksoholizmu polega na psychoterapii. My też jesteśmy chore bo jesteśmy współuzależnione i tylko psychoterapia może nam pomóc. Dopóki współuzależniony sobie tego nie uświadomi będzie żył tak jak żyje. Będzie walczył bez widocznych zmian, w miarę upływu czasu będzie coraz gorzej bo niestety tu sam czas nie zaleczy ran bo za dużo nam ich zadano. Rany są głębokie i zabrudzone, a to już jeden krok do zakażenia czy gangreny.
Dziewczyny napiszcie jakie macie doświadczenia  z psychologami. Niech napiszą również te które nie wierzą w ten rodzaj pomocy.

Witajcie Kobiety,

wrocilam wczoraj I z marszu do roboty (dobrze,ze jeszcze jest).

Mowi sie tutaj ? jak latasz tanimi liniami -nic nie jedz,bo cie otruja.

Ja lecialam BA.
I jak zwykle u mnie bywa,uwierzylam bajerom- lecisz z BA = mozesz jesc.
Nic bardziej mylnego!

Po dotarciu do hotelu,jedyna czescia apatramentu,ktora znalam na pamiec i po ciemku ? byla lazienka.
Trwalo to ponad 24 godz, potem trzeba bylo wezwac medyka.
Przyjechal i momentalnie zabrano mnie do szpitala.
W Varadero medycy,po dwoch dniach doszli do wniosku,ze lepiej bedzie,jak mnie przetransportuja mnie do  Havany.
Co tez uczynili ( jeden z nielicznych krajow.w ktorym naprawde troszcza sie o turystow)
Bylam naprawde w kiepskiej kondycji ? salmonella. Jakiez trywialne. I to na wakacjach....
Ale podano mi na tacy prawde oczywista? moj system immunologiczny nie funkcjonuje tak,jak powinien,
( zasluga dziada,podejrzewam, nie ? jestem pewna,ze to jego zasluga).
Lezalam sobie w szpitalnym lozku,zamiast na plazy ? a ZDRAJCA ,caly czas u mojego boku.
Paru dni nie pamietam,bo bylo ze mna naprawde kiepsko.
Jak juz troche sie pozbieralam,powiedzialam mu,zeby pojechal do Varadero,bo to przeciez glupie,zebysmy oboje siedzieli w szpitalu. Odmowil.
Taki,kurde troskliwy........
Musze przyznac,ze pod wplywem lekarstw i wczesniejszych doswiadczen,przeszlo mi przez mysl.ze to ZDRAJCA,dosypal mi czegos,zeby sie wykazac....
Paranoja.

Tak wic,reasumujac ? pojechalam po slonce,a dalej wygladam jak personalna z mlyna.
Musialam przedluzyc pobyt i po powrocie przedstawic wszystkie notatki,sporzadzone przez tamtejszych doktorow,zeby potwierdzic wiarygodnosc moich slow.......

Wyobrazacie sobie ? leciec na Cube po to,zeby lezec w szpitalu przez dwa tyg.?!

Wszechswiat mnie jednak nie lubi....

Strasznie  tu cicho.......

Ale to chyba dobrze ? mysle,ze uporalyscie sie z problemami.

Pozdrawiam Was Wszystkie cieplutko.

Malinko Kochana
Tak sie ciesze, ze juz jestes.
Smutno mi tylko z powodu Twoich szpitalnych wakacji, bo nie tak miala byc.
Jak sie ogarniesz daj znac
Trzymaj sie kochana

Ja bym ze zdrajcą nie poleciała, za Chiny Ludowe! Nawet na Malediwy. Nigdy. Samolot (każdy) i każda wyspa jest za mała dla nas dwojga. On mi się całkowicie nie mieści.
Ale, faktycznie, przeleżeć egzotyczne wakacje w szpitalu, to przewrotność losu. A może los chciał Cię uchronić przed zbyt dużym wpływem zdrajcy i, na wszelki wypadek, odgrodził Cię od niego sztabem lekarzy i pielęgniarek?

Szkoda, że tak boleśnie los ją poucza. Mogła przecież leżeć na plaży, korzystać z uroków Kuby gorącej i mieć zdrajcę gdzieś, żeby mu unaocznić, jeśli jeszcze się łudzi. A tak? Rzygam na Twój widok???

Witaj Malinko
Dobrze, ze juz wrocilas.
Ja uwazam, ze jest to inny znak. Sila wyzsza chciala Ci pokazac, ze mimo krzywdy jaka Ci wyrzadzil mozesz na niego liczyc.
Wiekszosc z nas jest wsciekla na swoich ZDRAJCOW. Bedzie bolec jeszcze bardzo dlugo, ale nie kazdy jest zly.
Niektorzy sa naprawde uzaleznieni i chca z tym cos zrobic. Nie mozna ZDRAJCOW wsadzic do jednego kosza.
Niektorzy chca nad soba pracowac.
Mi sie nie udalo, ale nie wierze, ze Twoj jest taki sam.
Jest dobry, kocha Cie i okazuje to. Mozesz na niego liczyc, chociaz sprawil Ci tak wiele przykrosci, bolu swoim uzaleznieniem.
Teraz pewnie mi sie dostanie od inny kobietek, trudno, ale ja wierze w przemiane jezeli naprawde kochaja i im zalezy.
Oni to inny swiat, niedojrzali chlopcy. Musi upasc na dno, aby stal sie mezczyzna. Utrata Ciebie i Twoje odkrycie bylo tym jego dnem.

Drogie Siostry,
Nie żebym chciała wrzucać do jednego wora ... ale mam tylko jedno pytanie - której się udało? Ja, kiedy odkryłam ten koszmar STRASZNIE chciałam ratować. Jako umysł analityczny, wielopłaszczyznowo kształcony, postanowiłam poszukać odpowiedzi w słowie pisanym, literaturze naukowej, statystykach, na forach. Niestety. Zero pocieszenia, znikąd nadziei. Więc postanowiłam być tą pierwszą, której się uda MIMO WSZYSTKO. W nagrodę otrzymałam kolejną zdradę i kolejne, jeszcze bardziej zwyrodniałe kłamstwa.
Ja naprawdę WSZYSTKIM próbującym dobrze życzę. Mnie się nie udało, a raczej jemu się nie udało. A jak się nie udaje całę życie mimo sięgania dna po wielokroć, to znaczy, że taki już mają hardware i całkiem dobrze im się z tym żyje i szkoda naszego czasu, żeby się o tym znów i znów przekonywać.
Bo zdrada, bez względu na to czy w wykonaniu seksoholika czy pospolitego łajdaka jest jak rekin ludojad - jak raz sskosztuje ludzkiego mięsa, to potem nic mu już tak nie smakuje i będzie szukał, aż znajdzie.

Masz rację, Kachna. Wszystkim powtarzam to, co kiedyś mi powiedziała moja polonistka - życie tak, żeby nawet mimo niepowodzeń móc sobie powiedzieć - przynajmniej próbowałam. Ja też musiałam spróbować i przynajmniej się przekonałam. Podziwiam CIę, ja nie mogłam znieść tej mojej chłodnej miłości, czujnej, 50%-towej, gotowej na najgorsze. Masz w sobie moc.

Sayonara,
Jak ja Cię rozumiem. Dokładnie tak to wygląda. Każde jego wyjście/wyjazd/dłuższe zostanie w pracy/siedzenie przy komputerze/każdy mój wyjazd - wprawić w drążczkę mogło wszystko. Nigdy, przenigdy wcześniej w stosunku do moich partnerów nie byłam kontrolująca, sprawdzająca, grzebiąca a tu nagle obudziło się we mnie TO COŚ koszmarnego, upadlającego mnie.
Dziś już tego nie mam, bo jego nie ma, bo go wyprosiłam ze swojego życia z całą tą huśtawką kłamstwa-obietnice, zdrada-przebaczanie i za każdym razem, jak pojawia się tęsknota i nostalgia przypominam sobie te wszystkie razy, kiedy po kolejnym plugawym kłamstwie w zaparte, prosto w oczy odkrywałam kolejne obrzydliwe prawdy. Jak sobie to przypomnę, to myślę sobie - jestem wolna, nie boję się niczego, bo wszystko co najgorsze już mnie spotkało i TEGO nie będzie.
Nie będzie ciągłego stanu gotowości bojowej, i tego ciągłego odzierania z nadziei, wiary i ufności.
Dziś jestem wolna, chociaż umęczona i poturbowana ale to się da zregenerować. Moja godność za jakiś czas byłaby nieregenerowalna.
I jeszcze żeby przynajmniej gwiazdki z nieba mi przynosił, ale nie. Też byłam zapleczem infrastrukturalnym. Przestałam nawet czuć się kobietą a tylko jakimś babochłopem, który ze wszystkim musi sobie poradzić sam, bo on jest: zajęty, zmęczony, zapomniał, ma dość przypominania, w o góle ma dość.
Więc tak naprawdę ze wszech miar było warto. Przynajmniej nie nagięłam się do jego pokrętnej, chorej psychiki.
Bo mnie podoba się moja psychika - taka normalna i nie zwichrowana. Gdybym się dostosowała do niego, to mogłabym się nie spodobać komuś, kto mi jest jeszcze być może w życiu sądzony - NORMALNY.

Walcz, Kochana, walcz. Obojętne, jak to wszystko się skończy, wygrasz Ty.

Droga Malinko,
Dziękuję za te słowa pochwały, rumienię się

Wiesz przecież, to nie do końca jest tak, że się uporałam. Wczoraj przeczytałam jednym tchem książkę "Sposób na kłamcę", przedtem "Gdy twój partner łże jak pies", przedtem "Porady na zdrady". Za każdym razem dziwię się, jak mogłam być tak straszliwie ślepa, jak mogłam wypierać OCZYWISTE fakty i symptomy, jak straszliwą idiotkę dawałam z siebie robić. I to głównie złość mi pomaga zmierzyć się z tym koszmarem. To głównie niestety pewność, że ten koszmar nie skończyłby się NIGDY daje mi moc wytrwania w postanowieniu. Ale ja jestem w łatwiejszej sytuacji. Mój psychofag jest człowiekiem w określonym wieku. Zdążył "wypracować" sobie historię, która po pierwsze powinna mi była dużo powiedzieć na samym początku i skutecznie mnie odstraszyć, po drugie nasz związek trwał "tylko" 4 lata a nie np. 20.
Tak więc, jak już zebrałam wszystkie niezbędne fakty z jego przeszłości (np. cztery poprzednie partnerki i ich zeznania, poczta nabita mailami od kolejnych, słowa jego dzieci - "daruj sobie tego śmiecia, zniszczy ci życie, jak każdemu do kogo się zbliżył"), to zasłona z oczu opadła.
Sama nie wiem, jak udało mi się wygenerować w sobie tyle miłości, żebu przez te cztery lata oszukiwać siebie i swój organizm, który na poziomie somatycznym sygnalizował - żyjesz w jakiejś totalnej shizie, uciekaj!
Bo, widzicie, socjopaci dzielą się na dwie kategorie - jedni rozkochują w sobie kobiety, żebu dobrać się do ich pieniędzy, inni - żeby ukraść kobietom uczucia, żeby doprowadzić je do skrajnych emocji i tym się żywi ich chora psyche. Jak już sobie zdałam sprawę, że byłąm tylko OBIEKTEM, to się wyprostowałam. Nie wiem jednak, jak bym się zachowywała, gdyby okoliczności były inne - gdybym byłą np. pierwszą partnerką tego człowieka od początku jego "kariery", gdyby jego "kariera" nie nosiła tak ewidentnych objawów w postaci opowiadania kolejnym kobietom DOKŁADNIE TYCH SAMYCH tekstów, gdyby jego własna rodzina nie świadczyła przeciwko niemu ...

Pewnie nadal wyobrażałabym sobie, że to biedny miś potrzebujący mojej pomocy i to wahanie, ta niepewność rozerwałaby mną na strzępy.

Dlatego nie dziwię się żadnej dziewczynie, która próbuje. Bo jeśłi ja mimo tylu ewidentnych sygnałów ostrzegawczych dałam temu śmieciowi szansę, to jak można jej nie dać komuś, kto być może rzeczywiście TYLKO na chwilę zboczył.

Po tym horrorze, który przeszłąm dla mnie jednak na dzień dzisiejszy nie ulega kwestii, że już nie byłabym w stanie dać szansy nikomu więcej. To okazało się zbyt wypalające, poniżające, destrukcyjne dla mojej psychiki. Ja musiałabym dosłownie zgwałcić swój umysł, żeby nagiąć się do jego - chorej, żeby to zaakceptować i w tym żyć. Stąd odwaga i determinacja mimo OGROMNEGO strachu - co dalej, jak żyć, jak pożegnać się ze swoimi marzeniami o przyszłości, jak uwolnić się od jego obrazu.

A przecież prawda jest taka, że on NAPRAWDĘ NIE ISTNIAŁ. To, co żyło ze mną przez cztery lata to były tylko moje fantazje na jego temat. Wymyśliłam go sobie takim na podstawie tego kitu, który mi wcisnął na samym początku i karmił mnie nim stwarzając zupełnie nieprawdziwy ale pasujący mi obraz misia skrzywdzonego przez okrutny los, pazerne i chore psychicznie partnerki, niewdzięczne dzieci, podstępnych pracodawców. Kupiłam to i teraz za to płacę - muszę pracowicie dzień po dniu wygrzebywać ze swojego mózgu te fałszywe czipy, które mi tam wszczepił.

Moja rada dla wszystkich jest jedna - bardzo dokłądnie weryfikujcie to co słyszycie z tym, co widzicie. Nie dajcie sobie niczego wmówić, bo "o człowieku świadczą owoce jego".

Malinko. Jeśli chodzi o spotkanie rodzinne, to z przyjemnością użyczam Ci praw użytkowania. To dość dobry sprawdzian - mój się wykpił stosując bardzo przebiegłą metodę - "dołożę wszelkich starań, żeby spełnić to twoje życzenie ALE ona napewno się nie zgodzi a na siłę jej nie przyciągnę." Doskonale rozegrane. Przez ponad rok namawiał ją nie do takich rzeczy a na jedno spotkanie mu się, rozumiesz, nie uda

Malinko jako panna mieszkałam z rodzicami w bloku, w którym było ok 100 mieszkań, czyli 100 rodzin. Mieszkała tam kobieta, która była rozwiedziona i miała dwoje dorastających synów, którzy dość szybko wyprowadzili się od niej. Jak wyjechali na studia,to już do niej nie wrócili, pożenili się i zamieszkali ze swoimi żonami osobno. Pani ta była bardzo elegancka, zadbana i miała dobrą pracę i była sympatyczna. Lubiła informować znajomych jak często odwiedza fryzjera, kosmetyczkę, kino, i teatr. Opowiadała o proszonych obiadkach i kolacjach, na które była zapraszana przez przyjaciół. W swoim mniemaniu robiła to tak sprytnie, że nikt Ją nie posądzał o przechwalanie się. Mimochodem podczas rozmowy wtrącała  "jak wczoraj byłam u fryzjera, kosmetyczki, czy na proszonej kolacji to........."Taż sama kobieta miała przydomek, nadany jej przez sąsiadów "gazeta  blokowa". Skąd ten przydomek?  Ano ta kobieta z tymi proszonymi kolacjami, kosmetyczką i fryzjerem, nie miała swojego życia, dlatego interesowała się życiem innych. Wiedziała wszystko o każdej rodzinie w bloku. W swoim mniemaniu to właśnie jej opinia była jedyna i słuszna. Klasyfikacja małżeństw, i osób mieszkających w bloku, którą Ona stosowała była prawdziwa. Ona wiedziała jak żyje Ziuta Kowalska z Panem Kowalskim, Ona wiedziała że Nowakowa źle gotuje, Ona również wiedziała że Malinowski mało zarabia. O Zielińskich nie wiedziała nic, bo z nikim w bloku się nie przyjaźnili, byli wprawdzie mili, wszystkim się kłaniali, ale za Boga nie wdawali się w dyskusje o swojej prywatności, mieli jedno dziecko, które nie wychodziło na wspólne podwórko, a do szkoły chodziło nie w rejonie tylko gdzieś dalej i rodzice ja dziennie zawozili i przywozili. Ku wielkiej frustracji "Gazety" nikt o Nich nic nie wiedział, co uniemożliwiało Jej klasyfikację. Jak "Gazeta" przeszła na emeryturę to jej praca pt"Jak żyją Inni" osiągnęła rozmiar doktoratu. Przy czym stale zaznaczała jak o siebie dba. I Ona naprawdę wierzyła w to że zajmuje się tylko sobą. I wszystkim kobietom w  bloku robiła wykłady pt."Jak zadbać o siebie". Pamiętam jak koleżanka z bloku wychodziła za mąż, jej ślub odbył się w środę, to Pani Gazeta wzięła sobie urlop, bo przecież musiała zobaczyć jak wygląda Pani Młoda, ocenić, Pana Młodego nie musiała oglądać bo Go widywała jak przychodził do nierzeczonej. A przecież wiedziała z jakiej rodziny pochodzi, gdzie mieszka, czy jest majętny i jakie ma wykształcenie. Miłym dodatkiem było to ze mogła na własne oczy zobaczyć rodziców Pana Młodego. Odkąd pamiętam moja mama prosiła, abyśmy nie wdawali się z Nią  w rozmowy. Jak zaczynała pytać miałyśmy przygotowaną jedną odpowiedź "A dlaczego Pani mnie o to pyta?"  To Ją powstrzymywało od dalszych pytań.
I myślę Malinko, że tu mamy do czynienia z tym samym zjawiskiem. Są osoby które chcą pomóc i tego samego oczekują od innych. Nie oceniając, nie klasyfikując, czasem doradzając mniej lub bardziej udolnie. Są to osoby które naprawdę potrafią dbać o siebie, ale jak mogą to chętnie pomogą innym. J są  "Gazety forumowe" I tak jak "Gazeta blokowa" biegnie do okna, wygląda przez wizjer czy wychodzi na klatkę aby usłyszeć i zobaczyć co się tam dzieje, tak "Gazety forumowe" śledzą wątki innych, spędzają na forum dużo czasu, piszą po kilka, jak nie więcej postów dziennie. Przy czym nie każda osoba która dużo czasu spędza  na forum to gazeta. Wystarczy poczytać kilka postów forumowicza, żeby wiedzieć z kim mamy do czynienia. Od razu widać, bo wpisy "Gazety" to jedno wielkie ocenianie, klasyfikowanie, no i informowanie, jak to Ona (Gazeta) postępuje lepiej, jak wie jak zająć się sobą. Przy czym zajmuje się wszystkimi tylko nie sobą, co najwyżej opisze jak Ona myśli  i postępuje. Ale nie waż się krytykować, możesz pochwalić, ale od oceny negatywnej wara. "Gazeta", czy to blokowa, czy forumowa tak naprawdę jest bardzo nieszczęśliwa, ale nie chce niczyjej pomocy, to Ją poniża. Przez to że może oceniać dowartościowuje siebie, bo przecież tak logicznie mówi czy pisze. Jak trafia na kogoś takiego jak My kto pisze "Nie chciej chcieć Mnie oceniać" pisze to wprost, to co jej pozostaje? Ano tak jak "Gazeta blokowa" zacznie najzwyczajniej w świecie plotkować i obgadywać nas za naszymi plecami, to samo zrobi "Gazeta forumowa". Udowodniłaś Jej  tak jak Ja, nie raz nie dwa, że pisze bzdury. Wiedzą, że nie uciekniemy przed nimi, tylko stawimy Im czoła, to żeby Ich ego nie ucierpiało, muszą sobie poplotkować.
Nie mam zamiaru się tym przejmować, jest mi tak po ludzku ich żal.

Guziczek jak dobrze znam twoje słowa, bo one są wyciągnięte ze mnie. Mnie sprzed kilku miesięcy. Dziś wiem że straciłam czas na zastanawianiu się "czemu chcę z nim zostać?". Było by mi lżej gdybym to przyjęła i skupiła się na tym jak to zrobić, aby już nigdy nie musieć zadawać sobie tego pytania. Ale usilnie potrzebowałam potwierdzenia, że warto i to że chcę ma jakieś logiczne wyjaśnienie. Ale wiem również że było mi to potrzebne w tamtym okresie życia. Coś we mnie mówiło chcę, a rozum dawał inne sygnały. Cała trudność polega na tym że nie chodzi o to aby przeczekać burzę ale żeby nauczyć się tańczyć w deszczu 
Odsyłam Cię do mojego postu http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=522413#p522413  tam opisywałam ten stan w którym byłam, a Ty właśnie go przechodzisz. Trzymam kciuki za twoją siłę i wytrwałość. Bo wiesz jak to jest- najważniejsze że wiesz czego chcesz, a to dlaczego ? jest naprawdę drugorzędną sprawą. Odpowiedź na pytanie "dlaczego chcę?"  sama do ciebie przyjdzie. A to czy wam się uda i czy Ty będziesz szczęśliwa zależy od twojej pamięci. Pamięci o tym że przykazanie miłości "Kochaj bliźniego swego" ma druki człon " Jak siebie samego" i pod żadnym pozorem nie wolno nam o nim zapominać.
Jeśli nie wiesz do jakiego portu żeglujesz,żaden wiatr nie jest dobry.(Lucjusz Anneusz Seneka)

Witam
Przeczytałam co piszecie moje kochane,bardzo współczuję Wam wszystkim.
Niektóre pisały w moim wątku ...... Zdrada po 35 latach małżeństwa .....jak dalej żyć..
Obecnie od paru dni jestem już sama mąż się wyprowadził, jestem zagubiona,nie umiem sobie z tym poradzić,wstaje same łzy mi leca,kładę sie spać tez płacze.Zal mi,ze zycie przebiega obok mnie ja nie potrafie w nim uczestniczyć,nie potrafię sie cieszyć.Najlepiej to potrafie tylko mysleć o tym ,że ja jemu tak ufałam,a on tyle lat prowadził podwójne zycie.Te jego wieloletnie zdrady z prostytutkami,zakochany najpierw w pielegniarce,ale to była platoniczna miłość,potem zakochany w prostytutce 2 lata trwał romans do czego sie przyznał pod wpływem alkoholu,jak zaczął pić bo obecnie jest zakochany w koleżance z pracy o 20 lat młodszej,on natomist rozpaczał,że ona go nie chce.Obecnie też wyskoki od paru lat na masaże erotyczne.To wszystko mnie przerosło,cały czas nie chce mi sie wierzyć,że TO ROBIŁ MÓJ MAŻ !!!!!!!!!!!! Wydaje mi sie ,że to sen i sie z niego obudzę. Czy kiedys nadejdzie ten dzień,że nie będę myslała tylko o tym ??? Czy to nigdy nie nastapi ??? Pozdrawiam.serdecznie.

Make Tarantella nie wiem czy widziałyście taki polski  film "Samum"? Gra tam Radosław Pazura syna i Marek Kondrat ojca, który jedzie do Iraku uwolnić syna z więzienia, gdzie jest przetrzymywany i torturowany. Gdy Ojciec dostaje się do więzienia, zabija wszystkich strażników jakich tam spotyka. Gdy wchodzi do piwnicy w której jego syn jest zamknięty w klatce, strzela do oprawcy ukrywającego się pod schodami. Natomiast gdy kieruje broń w stronę ostatniego, pozostałego przy życiu strażnika, skulonego w kącie, jego syn krzyczy "NIE" Jego nie zabijaj.Ten właśnie Irakijczyk, pracujący w tamtym więzieniu jako jedyny okazał mu trochę dobroci. Wprawdzie nie uwolnił Go, ale przynosił mu jedzenie i karmił go jak był za słaby po torturach. Jak nie miał sił, tłumaczył mu że musi jeść, żeby przeżyć.
Opisałam Wam fragment tego filmu w celach porównawczych. Bo są strażnicy i strażnicy. Tak samo są seksoholicy i seksoholicy. I wreszcie są zdrajcy i zdrajcy - bo nie każdy zdrajca jest seksoholikiem. J
Jeden strażnik, seksoholik czy zdrajca nadaje się tylko do odstrzału a innemu warto darować życie.
Bez względu na to jaki i kim jest nasz zdrajca ból który otrzymujemy jest taki sam. Wszystkie tłumaczenia typu : "bo On był dobry, bo nie wiedział co robi, czy zapomniał się, uzależniony to chory ....." są bez znaczenia jak stają na przeciwko naszego bólu, żalu czy złości. Nie pomagają porównania, typu "Ta ma gorzej bo.... A ja mam lepiej bo..."Są przez nas obliczone na zmniejszenie bólu, ale tak na prawdę nie przynoszą ulgi.
  Po co to piszę?
Przez wszystkie te miesiące budowałam sobie takie więzienie. Ściany składały się z bólu oskarżeń, zarzutów i nie wiem czego jeszcze, ale nie było to nic miłego. I myślę że każda z nas buduje sobie takie mury więzienne. Ale kiedyś trzeba zdecydować, czy strażnik który nas pilnuje nadaje się do odstrzału, czy może warto mu darować życie. Czasem tak jak u Make sam ucieka nie oglądając się za siebie. Ale czy to że mamy broń znaczy że jesteśmy wolne? Najczęściej dobrowolnie zostajemy w naszej klatce, bo nie widzimy wyjścia. Nie wiem na co się czeka, mimo że tam byłam, nadal nie wiem. Może podświadomie liczyłam, że wpadnie super-bohater i mnie uratuje? Pewnego dnia zorientowałam się, że w tym moim więzieniu drzwi stoją otwarte, strażnik dalej mi przynosi jedzenie, coś tam gada, pokazując wyjście. Bardzo ostrożnie, z lękiem zaczęłam zmierzać w kierunku wyjścia i nie ukrywam, dużą pomocą był psycholog i terapia, którą przeszłam.
I wiecie co warto było zdobyć się na tą  odwagę. Bez względu na to czy strażnika odstrzeliliśmy, sam sobie poszedł czy darowaliśmy mu życie,warto było. Bo poza tym więzieniem życie toczy się normalnie, tak jak przedtem , ba mało kto zauważa że byłyśmy na zesłaniu. A poza nim czekają nasze pasje, rzeczy które lubimy robić, przyjaciele, którzy się nie zmienili.
I wiem że w tych naszych więzieniach nie ma drzwi, to my przedłużamy sobie pobyt. Czasem nie rozumiemy  ze o od nas zależy ile tam posiedzimy, czasem potrzebny jest psycholog aby nam pomóc przez to przejść.

A teraz parę słów do tych które nie wiedzą : dać szansę czy odstrzelić? Puki siedzicie w tym więzieniu i nie widzicie tych drzwi
stojących otworem nic się nie zmieni. Najpierw decyzja -darowanie życia czy odstrzał. Bez tego ani rusz. Ciężko jest zdecydować. Wiem.  Mamy jakieś powody skoro do tej pory Go nie wyeliminowałyśmy. Boimy się że  ów mimo że nas karmił, na zewnątrz może się okazać oprawcą. Ale tego nie dowiemy się zamknięte w więzieniu, mimo otwartych drzwi.Nikt nie mówi że mamy sobie wziąć tego strażnika do domu na wieczność. Jak okaże się oprawcą można zawsze go odstrzelić Ale dajmy szansę SOBIE, weźmy go ze sobą albo kula w łeb, nie skazujmy się ani chwili więcej na zamknięcie. Jakby nie dość było bólu który Nam zadano. Musimy sobie jeszcze dokładać? A w imię czego?
Mamy wybór, życie ze zdrajcą albo bez niego, w więzieniu bólu i oskarżeń  czy na wolności. Życie to nie film. Nie ma tak że przystojniak da nam do wyboru dwie pigułki i potem możemy sobie wskoczyć raz do prawdziwego życia, a raz do matrix a.
To tylko życie i aż życie.I drugiej szansy nie dostaniemy. Zero pigułek, nie ma dwóch światów w które możemy wchodzić w razie potrzeby.

No niestety Malinka ten towar nie podlega wymianie, możesz zwrócić lub oddać do naprawy. Dobra pamięć to skarb, a słaba to tylko czasem błogosławieństwo. Dlatego warto pamiętać, że My Ich nie naprawimy,od tego są fachowcy, wiem coś o tym,bo próbowałam . Natomiast na pewno możemy zmienić siebie i nie godzić się na nic czego nie chcemy, nie lubimy nie i nie i jeszcze tyle "nie" ile nam potrzebne. Malinka kupiłam sobie jakiś czas temu perfumy, zapach cudny, ale niestety nie mogę używać. Po około 1/2 godz po zastosowaniu zaczyna mnie mdlić, i do puki nie zmienię ubrań i nie zafunduję sobie kąpieli,  nie chce przestać. Stały sobie te perfumy na półeczce jakiś czas bo żal mi było je oddać, a ja po zastosowaniu czuję się tak jak Ty w Hawanie . Malinka czasem tak jest, ze mimo iż pachnie to śmierdzi i nie jesteśmy w stanie tego sprawdzić przy zakupie, trzeba coś z tym zrobić. Ale zanim się go pozbyłam próbowałam jeszcze raz użyć, bo przecież musiałam potwierdzić czy to jego zapach powodował te mdłości.
Zdrajca też wnosi do domu smród, mimo że w ładnym opakowaniu i jakiś czas tak pięknie pachnie. Potem zaczyna się sprzątanie. Sprząta On, sprzątamy My, bo przecież On sam nie poradzi Patrzymy  mu na ręce, ale wcale nas nie satysfakcjonuje ten błysk i czystość która nastała. Chodzimy obwąchujemy jego i wszystkie kąty. I już nie wiemy czy nam się wydaje że nadal śmierdzi, czy też w którymś kacie coś zalega. A nawet jak nic nie czujemy to i tak obwąchujemy, bo przecież może nowe gówno przynieść. Ale tak jak napisałaś 50/50 %. Jak mu podziękujesz kopem za drzwi za wspólne życie to nigdy się tego nie dowiesz. Nigdy nie będziesz tego wiedzieć, ale nie masz również gwarancji, że jak zostanie to nie wymyśli sobie, że jak czasem pobawi się w gównie, to Ty nie poczujesz. Bo to nie Matrix i połknięcie pigułki nie wystarczy,aby zobaczyć prawdziwe życie. Czasem trzeba coś wybrać. Ja bardzo nie lubię sytuacji gdzie muszę wybierać i po niepewnym wyborze nie mam odwrotu. Zawsze się potem zastanawiam co by było gdyby? Dobrze jak mój wybór jest jedyny i trafny, ale przecież nie zawsze. Dlatego lubię wybory "odwracalne", tak jak w tym przypadku. Dałam mu szansę, i na dziś nie żałuję. Nie znam przyszłości, i nie zastanawiam się co będzie jak ....? Bo ja to wiem. Odstrzał będzie, wtedy pewny bez wątpliwości. I to nie tylko jak kolejny raz zdradzi, ale również są inne "jak". Dzięki temu że podjęłam tą decyzję mogłam wyjść z tego więzienia, zacząć żyć. Bo szkoda mi czasu w tym życiu. Bo to  jest moje życie i mam tylko jeden egzemplarz, drugiego nie dostanę, bo mi nie wyszło, poczyniłam, złe wybory, czy zmarnowałam czas. I to nie tak że jemu dałam szansę. Zadbałam o swoje, bo ja chcę spróbować, czy sobie z tym poradzę. 
Malinka każdy dzień jest początkiem czegoś wspaniałego, nie zobaczysz tego jak się nie obudzisz. I nawet zła decyzja jest lepsza od żadnej. A przecież masz 50/50%, więc żadna nie jest ani zła ani dobra. 
Dla Ciebie ode Mnie: http://www.youtube.com/watch?v=3FM3GBBUpjA

To co napisalą malina jest prawdą, ktorą niestety niełatwo odkryć.
Każda z nas tęskni za czasem, gdy milość delikatnie płynęła i była wieczna. Żadna w realny sposób nie wyobrażała sobie, że mogłaby się skończyć, ze coś nie zagra.

Zycie pokazało inna rzeczywistość. Zawsze ryzykujemy wchodząc z kimś w związek - nawet przyjacielem (-ółką). Nie można być pewnym ani siebie, ani partnera - miłości. I trudno się z tym żyje. Ale ja powoli zaczynam się tego uczyć. Może zrozumienie kruchości tego kochania, pozwala nam dojrzeć i świadomiej budować związek. Najlepiej by wiedziały o tym obie strony.

Na pewno nie można to nas blokować przed walka o miłość z tym samym lub kolejnym partnerem, bo staniemy w miejscu- w bólu i niepewności- w tym więzieniu, o którym mówi kachna. Jestem przekonana, że gdy miłość przestaje być pewna, staramy się bardziej, co nie znaczy, że nie może ona nam dawać bezpieczeństwa.

Arbi- treść Twojego powyższego posta nijak się ma pozostałych, które umieściłeś na forum. Albo tam albo tu kłamiesz.
A na tym forum nie tolerujemy kłamstw!

"Jak zyc z czlowiekiem uzaleznionym od sexu"?

NIE DA SIE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Egonschiele, gdybys kiedykolwiek potrzebowala wsparcia, to mozesz na mnie liczyc.
Jestem silna i moge uzyczyc Ci swojej sily
Nie mam smialosci pisac na maila, ale jesli Ty napiszesz z cala pewnoscia odpisze.
Pozdrawiam Cie serdecznie i jestem z Toba.

Aga, opisalas mnie dokladnie jak nikt.
Taka wlasnie jestem, to moje szczescie, a jednoczesnie to ze taka jestem powoduje, ze
- widze swiat dusza i wszystko to mnie boli wrecz fizycznie
- potrafie pokazac swoja dusze czy to czynem , czy na plotnie , czy w rzezbie
Ale wiem tez , ze kobiety wrazliwe, a takie jestesmy my tu wszystkie, czuja to samo co ja.

Aga jestem taka jak opisalas, to niesamowite

Przekopiowałam swój post z innego wątku.
Konflikt powstaje, gdy zjawia się rozdźwięk między tym,co powinno być, a tym, co jest.                                                                                                                                 
                                                                                                                      (Jiddu Krishnamurti)

Konflikt taki zawsze prowadzi do utraty energii i nasila się gdy usiłujemy go zwalczyć jedynie siła woli. Zabiegając, na siłę, o kontrolę nad swoimi zachowaniami, osłabiamy się coraz bardziej. Nie zastanawiamy się skąd w nas takie emocje i czemu właśnie takie, tylko usiłujemy zwalczyć uczucie które w nas się pojawiają. Droga do lepszego samopoczucia nie tędy prowadzi. Bo tłumione uczucia raz po raz wybuchają i to z coraz większą siłą. Musimy je rozumieć i pozwolić im przelać się przez nasz umysł i serce.Uczucia które nami miotają są sprzeczne i nie wystarczy rozumieć że kochamy bo kochaliśmy, a nienawidzimy bo zdradził. To by było bardzo proste i zbawienny czas nie był by potrzebny. Ale tak nie jest. Czas nie jest po to aby mijał i oddalał nas od dnia informacji, która zmieniła nasze życie.  Musimy poznać , siebie, a to długotrwały proces. I po to potrzebny jest nam czas.
Kiedyś na tym forum ktoś napisał "Odejdź od niego bo to nie ma prawa się udać, wiem bo próbowałam. zdradził znaczy nie kochał, uświadom to sobie". To tak jak bym weszła do lasu w celu zbierania grzybów. I zamiast chodzić po lesie 2 godz i zbierać grzyby wyszłabym po 2 min oczekując że mam pełny koszyk. Nie da się tak. Muszę spędzić te 2 godz chodząc po lesie. I zdaję sobie sprawę że efekt końcowy nie zawsze może być szczęśliwy. Bo mogę uzbierać pełny kosz grzybów jadalnych, lub trujących. Mogę nic nie uzbierać, bo nie ma grzybów w tym lesie. I wreszcie mogę się zgubić i nigdy nie znaleźć właściwej drogi. Ale musimy wejść do tego lasu i spędzić tam trochę czasu. Możemy nie mieć ochoty na grzyby i nawet nie próbować. Tak się dzieje gdy po prostu odchodzimy od razu.
Ja lubiłam zawsze grzyby, zaryzykowałam i nie żałuję. Wyszłam z pełnym koszykiem grzybów jadalnych. A stawiam bardzo wysokie wymagania, zbieram tylko borowiki. Ale sama musiałam się przekonać co znajdę i czy w ogóle coś znajdę.
Dziewczyny, jeżeli czujecie że wasz mąż naprawdę chce i żałuje tego co zrobił to dajcie mu szansę. Ale to jest jedyny moment w którym należy myśleć o nim. Dać mu szansę to tylko pozwolenie mu na przebywanie obok, kiedy Ja poznaję siebie i myślę tylko o sobie. Nie o nim. To z sobą musicie sobie poradzić. On ma swój kosz który musi zapełnić. Jeżeli będziemy dreptać za nim sprawdzając każdego grzyba którego on znajdzie, to same nic nie uzbieramy. I na koniec okaże się że jego kosz jest pełny a my wychodzimy z niczym. Na początku moje myśli krążyły w 100% wokół Mojego M. Nie widziałam powodu żeby myśleć o sobie. I wyszłam z  pustym koszykiem.
Wiem jak trudno zrozumieć o co chodzi w tym myśleniu o sobie, z tym miałam największy problem. Ale nie dam wam recepty na to jak zrozumieć słowa "myśl o sobie". Ja zaczęłam czytać książki, na interesujące mnie tematy. Na początku też czytałam, ale to były książki o problemie który ma mój M   Potem zaczęłam siebie rozliczać z czasu który poświęcam na myślenie o Nim. Dziś moje myśli kierują się tylko na moje uczucia. Jego uczucia są jego własnością i mnie nie obchodzą. Jak mi źle to drę się na głos, jak dobrze to się cieszę, i już nie chcę słyszeć co on czuje i jak cierpi i jak to nie może sobie wybaczyć. Nie obchodzi mnie to i nawet jak bym chciała to mu nie pomogę. A nie chcę. Nie chcę mu pomagać, nie chcę nawet wiedzieć o tym jak On sobie radzi.
Wiem co mi zrobił nie zapomniałam i nie mam klapek na oczach. Ta wiedza dała mi siłę. Siłę która nie pozwoli mu już mnie zranić. Gdyby mnie kiedykolwiek jeszcze zdradził, to będzie mi przykro,wkurzy mnie to, ale mnie nie zrani. Ale pożegnam się z nim bez bólu. I myślę sobie że właśnie w takim stanie są kobiety które jak dowiadują się o zdradzie, otwierają  drzwi i żegnają zdrajcę. Są przede wszystkim wściekłe. Wydawało mi się że nie można żyć bez zaufania. Otóż można. Zaufanie jest potrzebne tym , którzy oddają swoje życie w ręce drugiej osoby, nie tym którzy żyją swoim życiem mając przy sobie osobę którą kochają. Jak to kiedyś jedna z forumowiczek ładnie mi napisała "można kochać i nie mieszkać z osobą ukochaną". I to jest prawda, ale wtedy tego nie rozumiałam, bo moje życie i szczęście oddałam w jego ręce. Dziś wiem ze moje życie i moje szczęście należy do mnie i nie oddam go nikomu. Po co mi zaufanie, które można w każdej chwili odebrać. Chcę żyć i żyję swoim życiem i już nie oddam go nikomu, bo tylko w moich rękach jest bezpieczne.
Wiem że mój M mnie kocha i to wystarcza, aby mu pozwolić przy mnie żyć. Wiem że jest fajnym facetem, który gdzieś zgubił siebie i przy okazji mnie. Zapomniał o tym że wcisnęłam mu również moje życie. Nie mam zamiaru rozdrabniać i oceniać  jego uczuć i myśli , bo to są jego myśli i jego życie. A ja kocham tę wolność którą teraz mam w sobie. Kocham tę wiedzę o sobie. Kocham wiedzieć co znaczy zająć się sobą. Żal mi osób które piszą "znam swoja wartość i kocham siebie" piszą rady mniej lub bardziej mądre, oparte na własnych przekonaniach, które często nijak się mają do stanu faktycznego. " On mnie nie interesuje", ja jestem ważna, a za chwilę czytamy co On powiedział, albo obawa przed tym co powie lub zrobi. Co powie sąsiadka, szwagierka, teściowa czy kto tam jeszcze, strach się bać. Żal mi takich osób bo są w czarnej du.. , a ja wiem że tam jest nieprzyjemnie i źle. Wiem bo sama tam kiedyś byłam. Dbanie o siebie to również nie przejmowanie się tym co inni mówią i jak reagują na moje dbanie o siebie. Nie kosztem innej osoby, nie krzywdzę nikogo, Ja nie wyrażam zgody na krzywdzenie siebie. A słowa "to Ty jesteś najgorsza bo nie dałaś się kopnąć " płyną do mnie jak sygnał z gwizdka ultradźwiękowego do tresury psów. Ja ich nie słyszę, więc się ich nie obawiam. Godzę się z tym że są, bo to nie moje słowa i nie mam wpływu na to że są wypowiadane.  Ale nie mam zamiaru się nimi zajmować, a na to mam wpływ.
Ellu ta siła jest w Tobie, nie musisz brać jej od nikogo. Tylko znajdź ją tylko w sobie.

Witam Kobiety.

Jak sie macie?

Mialam juz nie dopisywac niczego w tym watku,ale nie wiem,gdzie " wsadzic " ten cytat, jakze znamienny .....
Mysle,ze pasuje jak ulal do tego watku:

To oni:

"    Chyba wiążemy zbyt wielkie nadzieje związane z orgazmem, oczekując, że zrekompensuje on pustkę panującą w innych dziedzinach życia "

? Woody Allen.

I co Wy na to?

Tarantella,
napisalam
" to oni" ,majac na mysli,jak ladnie ich zdefiniowalas - psychofagow...
Bo podejrzwam,ze oni wlasnie tak " rozumuja ".

Ciesze sie niezmiernie,ze wychodzisz z calej sytuacji z podniesiona przylbica.
Czytanie Twoich postow,to przyjemnosc.

A Twoja DEKLARACJA NIEPODLEGLOSCI, powinna byc tematem obowiazkowym w kazdej szkole,na zajeciach  z psychologii,ktore,z kolei, powinny byc obowiazkowe,zamiast np.rachunku prawdopodobienstwa w matematyce.

Tarantella,
Ty juz jestes w pionie i sadzac z tego,co piszesz,do poziomu nie wrocisz juz nigdy!

The only way is up........

I Ty juz o tym wiesz.

Zycze ci szczescia i spelnienia,

Ten niedobry poczytałam twoje pierwsze posty. Czy powiedziałeś to wszystko żonie? Może warto napisać list do niej. Widzisz list ma tą przewagę nad rozmową , że mona wszystko powiedzieć, bez przerywania, bez nerwów,bo nie słucha i bez oderwania się żeby odpowiedzieć na wtrącone pytanie. . Poza tym czy myślałeś o terapii odwykowej? Wiem że możesz czuć się urażony, bo alkoholik kojarzy nam się z zapitym gościem brudnym i często polegującym byle gdzie.
Może to że widzisz swój problem przekona twoją żonę że warto da wam szansę? Przeczytaj polecam:
http://www.alkoholizm.akcjasos.pl/133.php
Widzisz kobieta która została skrzywdzona nijak nie chce wierzyć w słowa, tylko czyny mogą coś zdziałać.A uzależnienie to zaburzenie osobowości które można leczyć. Jeżeli chcesz napisz n mojego e mail wyślę ci książkę Dorosłe Dzieci Alkoholików.