Dziwne zachowanie Ex po rozstaniu - Netkobiety.pl

Co do sytuacji z moim exem to myślę, że wlasnie to, że mieszkaliśmy oddzielnie sprawiło, że jak on już przyszedł to chciał jak najbardziej wykorzystać ten czas; albo przyjsc bo nie widzieliśmy się kilka dni. Gdybyśmy mieli siebie na co dzień to raczej dałby mi spokój, bo przecież "nie pali się" albo odwrotnie - nadal byłby upierdliwy a ja bardzo szybko doszlabym do wniosku, że nie chce być w takim związku i w konsekwencji nie traciłabym czasu.
John pisal, że jego małolata to byk taki ogień w łóżku, a później - gdy zamieszkali razem - nagle okazało się, że "kocica" zniknęła. No i która jej twarz jest prawdziwa? Wydaje mi się, że ta "w domu".
Pytanie na czym nam zależy - czy na miłym spędzaniu czasu, super emocjach itp. czy jednak chcemy czegoś na dłużej, osoby do swojej codziennosci. Może etap tych randek jest potrzebny, aby wystarczająco wyidealizowac swój obiekt, aby się zakochac i później bardziej starać Może gdyby wszyscy poznawali się "od kuchni" to nie byłoby związków
Ja np. wiem, że nie mogłabym żyć z takim prawdziwym balaganiarzem - zwyczajnie nie miałabym ochoty chodzić za kimś i po nim sprzątać, a w syfie też przecież nie chce siedzieć. Zresztą dla mnie świadczyłoby to też ogólnie o charakterze tego człowieka - do tej pory ktoś musiał za niego sprzątać albo nie liczy się z innymi; nie ma w sobie poczucia odpowiedzialności za to co robi. Nie chodzi mi o to, że ktoś po sobie kubka nie umyje. Pamiętam jak odwiedziliśmy w akademiku naszych kolegów...w ich pokoju cała podłoga była czarna, od 4 miesięcy jej nie umyli - ogólnie brud, smród i ubóstwo, ale spodnie idealnie ułożone na krzeselku, bo on musi elegancko wyglądać. Najprzystojniejszy i najbardziej odpicowany chłopak na uczelni (o ciuchy dbał), a śpi i mieszka w takim syfie, że ciężko to opisać. Myślę, że ciężko byłoby mi być z taką osoba.

W końcu jakieś sensowne pytanie. Niestety nie mogę udzielić na nie odpowiedzi, bo sam pojęcia nie mam.
Może z kolejnym pójdzie mi lepiej...

Nie ma żadnej drugiej strony. Z drugiej strony są tylko wymówki i preteksty, żeby zachować stan obecny jak najdłużej
i każdy ma jakiś powód, którym najczęściej jest chęć zachowania tak zwanej niezależności czyli innymi słowami
być ze sobą ale nie być, na wypadek gdyby zaczęło się coś psuć albo kręcił się ktoś nowy i fajniejszy w pobliżu,
wtedy rach ciach i już jestem wolna/wolny, życie jest piękne, pięć lat "związku" poszło psu w dupę, no ale za to ten nowy...

Roxann nie unikniesz mieszkania razem, jeśli traktujecie siebie nawzajem poważnie, a obawa że coś pójdzie nie tak,
jest jak najbardziej uzasadniona, dlatego moim akurat zdaniem, im szybciej to się okaże, tym lepiej dla wszystkich.
Odwlekanie tego w czasie nic zasadniczo nie zmienia, bo ludzie są ludźmi i nie zmieniają się pod drugiego ot tak na zawołanie,
albo do siebie pasujecie, albo nie pasujecie, a nie stwierdzisz tego spotykając się po kilka godzin, raz u niego, raz u Ciebie
i tłumacząc to tym, że Ty lubisz dłużej pospać, a on lubi się załatwiać przy otwartych drzwiach od ubikacji
albo zasłaniając się swoim "ja wiem, że niektórzy..." wypisanym na tarczy, która ma Cię chronić przed ślubem, przed mieszkaniem
i przed wszystkim innym co mogłoby ograniczyć twoją przestrzeń, naruszyć twoją strefę komfortu lub wpłynąć na twój styl życia.
Masz do tego prawo, którego nikt Ci tutaj nie odbiera, tylko bądź szczera, a nie farmazony pociskasz staremu anderstudowi...

Po pierwsze - zamieszkaliśmy razem po ok. 2 latach "chodzenia" nie wydaje mi się, żeby to było jakoś spektakularnie szybkie wejście.
Po drugie - nigdy nie mieliśmy w domu syfu, pomimo dwójki dzieci i kota na co dzień oraz jeszcze mojego syna u nas w weekendy.
Po trzecie - to słynne już siedzenie na kanapie z kiełbasą wzięło się od tego, że kiedyś tam po jakiejś drobnej sprzeczce nie wiem o co,
zadzwoniła do mnie i spytała co robię, więc odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że siedzę w domu, smażę kiełbasę i jestem trochę zajęty,
więc żeby się streszczała i w jakiej sprawie dzwoni, a że dostawała szału za każdym razem jak pytałem po co do mnie dzwoni,
to widocznie jej się utrwaliło z tą kiełbasą, którą swoją drogą lubię i jadam dość często, nie wiem czy to w naszym kraju już przestępstwo...
Po czwarte - Ex anderstuda irytowała już sama jego obecność w mieszkaniu, nawet jak siedział cichutko w kącie z laptopem i kawą,
bo właśnie wrócił z roboty po 10 godzinach w syfie i gnoju na budowie oraz 2 godzinach siedzenia w aucie na parkingu pod Lidlem,
żeby swojej Pani nie drażnić zbyt wczesnym powrotem, gdyż wiedział bardzo dobrze jakie cierpi katusze za każdym razem gdy go widzi...

Formalnie swojego mam jednego szczeniaka z moją drugą żoną.
Nieformalnie mam jeszcze dwójkę z moją pierwszą żoną. Niestety podczas rozwodu wyszło na jaw, że nie ja zalałem foremkę
i każde z naszych dzieci ma innego ojca, a żadnym z nich nie jestem ja. Dzisiaj dzieciaki są już dorosłe, więc i tak się nie liczy

Wiesz akademiki to inna bajka, ten "czarny" dywan to mogły być pozostałości po innych, wcześniejszych lokatorach już nie do "odnowienia", poza tym jeśli to inni kolatorzy byli fleją, to co on miał starać i po nich sprzątać? Wystarczy że krzesełko na swoje uprasowane ubrania znalazł i git Swoje mieszkanie to co innego.
Jeszcze co do mieszkania razem, w pewnym wieku też jesteśmy "gośćmi" w domu. Pracujemy do późna, wyjeżdżamy w delegacje itd. Zapewne inna jest wtedy komunikacja, nie czeka na "zaproszenie" ale też czeka na drugą osobę itd. Zapewne z czasem nie czułoby się już tego dyskomfortu o ile przez pierwszy test by przeszło. Myślę, że nawet po zamieszkaniu razem Twoja i jego reakcja w danej sytuacji (podczas choroby) byłaby podobna. Tzn na pewno inaczej jeśli np. wtedy mieszałaś z Rodzicami, ale jeśli sama, to naprawdę dużej różnicy nie ma.
Jeszcze apropos akademików... kiedyś zwykło się mówić, że najlepszy facet po wojsku - nauczony życia, porządku itd., potem (za moich czasów) mówiło się, że życia faceci uczą w akademikach - sami muszą dbać o jedzenie, ubranie itd. A nie że mamusia wszystko pod nos podstawia a potem Ty takiego "obsługuj"
Ja w A. bardzo cenię tą zaradność - już pomijając kwestie zawodowe - ugotuje, koszulę wypracuje, buty wypastuje, olej/opony w samochodzie zmieni, w domu jak trzeba też coś naprawi, wyremontuje itd. Ok, mając kasę wszystko można (kupić), ale ta zaradność bardzo dużo mówi o samym człowieku. I akurat z pewnością nie robi tego by mi zaimponować, tylko po prostu taki jest.

Piękny cytat i jakże treściwy.

Ale że co bo chyba nie zrozumiałam... gonisz nową bo Ci się nie chce ale gdyby to była ex (czy jej podobna) to by Ci się chciało? Czy ex małolata nie miała takich wymagań dlatego było Ci idealnie?

No więc co się mażesz, ja z A. spotykamy się od nieco ponad pół roku.

Nie chce mi się szukać cytatu, ale o syfie sam pisałeś, że musiałeś omijać odchody kota w przedpokoju itd. i nic z tym nie robiłeś bo nie Twój kot
Każdy ma inne pojęcie "syfu" i komfortu

Jak zwykle wynalazła najważniejsze zdanie w całej wypowiedzi
Ciekawe jakie byłoby twoje pojęcie syfu i komfortu, gdybyś była na moim miejscu i u swojego faceta musiała kocie gówna sprzątać.

I tu zonk. Bo A. ma w domu kota już nawet w sędziwym wieku, który był córki, ale ona wyprowadzając się do chłopaka go nie zabrała. No więc... nie miałam doświadczenia z kotami w domu ale temu też zdarzyło się coś zrobić poza kuwetą. I serio nie wyobrażam sobie, że przeszłabym obok i by mi to nie przeszkadzało. Bo niby nie mój kot.

Akurat on twardo stąpał po ziemi. Ma firmę związana z tym, co wykonywał i ogólnie troche jest materialistą. Raz zarzucilam mu, że jest interesowny (tzn. że zadaje się tylko z ludźmi z których ma jakąś korzyść) a on odpowiedział "zobaczysz, pozniej też taka będziesz" - jest starszy 4 lata. I teraz - widząc jak moja "przyjaciółka" postąpiła - zastanawiam się czy nie ma w tym trochę racji.
Mimo, że miał wysoki poziom emocjonalności to twardo stąpał po ziemi.
Nasze pierwsze zblizenie (które było dość szybko - jeszcze nie było żadnych deklaracji) wyglądało jakbyśmy kochali się nad życie i chyba wtedy faktycznie się zakochaliśmy A wyglądało tak, bo daleko temu było do jakiegoś zwykłego "pukania" czy nawet zwykłej namiętności - tam były przede wszystkim emocje w spojrzeniu i wielu innych gestach. Pod tym względem byliśmy idealnie dobrani a tak to w łóżku wyglądało (wydaje mi się) z powodu jego (i mojej) artystycznej duszy.

Ja Ci nie powiem dlaczego łóżko raz jest cudowne a innym razem jak od niechcenia. Nie ma reguły. Albo trafisz na odpowiednią osobę albo nie. A powiedzmy sobie szczerze, to bardzo ważny element związku.
Można se gadać/picać, wysyłać serduszka itd. ale jak ta sfera uwiera, to marne szanse. Z drugiej strony jeśli tylko to łączy to też bez sensu.
Dlatego najważniejszy jest "balans" i komfort.

Myślę, że duże znaczenie odgrywa jaki ktoś ma sposób okazywania uczuć. Dla jednych będzie to obecność, dla innych słowa a jeszcze dla innych dotyk i wszystko co sensualne. Ja należę do tej trzeciej grupy. W słowach nie potrafię tego ująć i słowa też na mnie aż tak nie działają. Ten drugi ex byl bardzo pomocny, byl przy mnie w trudnych momentach (za co zawsze będę wdzięczna), ale on tą swoją emocjonalność trzymal raczej w środku; myślę, że dotyk itp. nie odgrywał dla niego tak dużej roli. A dla mnie jest czymś fundamentalnym.

Nie wiem czy za wszelką cenę próbujesz coś mi udowodnić, czy gdzieś tam już za mocno odlatujesz w tej nowej relacji...
Związek dwojga ludzi nie polega na bezgranicznym uwielbieniu wszystkiego czego dotknął nasz partner,
wyręczaniu jego czy jego bliskich w codziennych czynnościach i obowiązkach, lataniu metr nad ziemią i wzdychaniu z zachwytem,
kiedy tylko on/ona się poruszy albo przekręci na drugi bok. To samo miała moja druga żona z tym swoim nowym obecnym.
Założyła nawet specjalny blog, na którym bez pamięci rozpisywała się na całe strony o tym jak cudownie trzyma ją za rękę
i inne tego typu historie z których sama dzisiaj ryje przyznając, że miała jakieś zaćmienie    
Serio dorosła kobieta uważa, że miarą męskości czy zaradności jest wypranie sobie gaci albo zmiana kół w samochodzie?
To ja nie wiem z kim się wcześniej zadawałaś, ale uwierz mi na słowo, takie rzeczy robi wokół siebie każdy normalny facet.

Teoretyzowanie na temat jak powinny wyglądać relacje ojczyma z pasierbami też jest delikatnie mówiąc nie na miejscu,
zwłaszcza w wykonaniu osób, które jak diabeł święconej wody chcą uniknąć zajmowania się cudzymi dziećmi,
podobnie jak opowiadanie z pełnym przekonaniem o tym jak to powinno być, kiedy mieszka się razem,
podczas gdy samemu się wzdryga na samą myśl o wspólnym mieszkaniu na stałe pod jednym dachem.

Skoro uważasz, że powinienem spać na podłodze, bo jakiś kot i jego nawyki są ważniejsze ode mnie, to sobie śpij na podłodze,
ja śpię w łóżku, jak nie w tym, to w innym i nie widzę tu nawet pola do dyskusji na ten temat, więc mnie akurat nie przekonasz.
To samo dotyczy wymagania posłuszeństwa i szacunku nieletnich względem dorosłych, które należy bezwzględnie egzekwować,
a nie pobłażać, ignorować, udawać że nic się nie stało i głaskać po główce, bo to synek czy córeczka partnera i "tak nie można".
Polecam najpierw samemu spróbować, a potem ewentualnie się brać za pisanie poradników, bo na odwrót to tak raczej średnio

Jeśli kiedykolwiek w przyszłości będę zmuszony do przymilania się i podkładania cudzym dzieciom, żeby nie robić im przykrości
i nie narażać się na gniew ich matki, natychmiast się wycofam i zakończę taką relację jednym szybkim cięciem.
To samo się stanie w momencie, gdy o moim komforcie i warunkach mojego życia będzie decydowało widzimisię jakiegoś pchlarza,
jego spanie w łóżku, sranie gdzie popadnie czy cokolwiek innego, co będzie miało negatywny wpływ na moje samopoczucie.

Jak chcesz mnie dalej przekonywać, że wszyscy dookoła są super, tylko ja jeden jakiś nienormalny, bo czegoś wymagam ...
Rozumiem, że jednym ze sposobów na udany związek jest spełnianie oczekiwań i wymagań, a nawet wychodzenie przed szereg,
samemu nie oczekując niczego w zamian, bo prawdziwa miłość jest bezwarunkowa i nie oczekuje nic w zamian, już nie raz to słyszałem.
Spoko, weź mi jeszcze wytłumacz tak żebym zrozumiał, dlaczego to działa tylko w jedną stronę i akurat przypadkiem na waszą korzyść

Akurat szacunek czy posłuszeństwo dzieci względem dorosłych jest sprawą oczywistą. Nie wyobrażam sobie, żeby dziecko pozwalało sobie na zbyt wiele, poprzez nieodpowiednie odzywki czy zachowania. Patrząc na to, jak często dzieci nie akceptują nowych partnerów swoich rodziców, to jednak powinny wiedzieć jak się należy zachować.
Nie wiem, czy każdy facet jest w stanie wszystko ogarnąć w swoim otoczeniu. Ale chyba nie należy od niego tego bez przerwy wymagać. Czy ma być tak, że każdy musi wykonywać zadania z góry do kogoś przypisane? Nie wiem, czy posiadając w domu zwierzaka, miałbym się uchylać od chociaz częściowej opieki nad nim? Dajmy na to: jesli mój syn/córka ma swoje domowe zwierzątko, to ja mam się honorem unosić i ani razu nie wyjść z takim pieskiem na spacer?
Co do wzajemnej relacji z partnerem, to jak juz wspomniałęm wcześniej, podejśćie Rox wydaje mi się jakoś dużo bardziej zdrowe Związek z kimś bez wzajemnego szacunku, zdolności do kompromisów czy ustępstw, jak również okazywania wdzięczności przez parę miłych słów jest zwyczajnie niemożliwy. Nikt nie mówi o lataniu nad ziemią czy wiecznym uwielbieniu.

Anderstud, znasz powiedzenie: z dobrodziejstwem inwentarza?
Niestety  co do dzieci masz rację, ale co do zwierząt, ? Łudzi się kto myśli że to zmienialne.. Więc ja jako niezwolenniczka kotów po prostu przed czyjąś kocicą pass i good bye,
Znam parę, gdzie oboje uwielbiają koty i jest to najczystszy dom jaki znam
Ale zanim się poznali oboje mieli podobne do tego podejście.
Ps dla miłośników zwierząt, parę kotów mam na sumieniu:) uratowanych i się ich w żaden sposób nie brzydzę, a co gorsza wszystkie koty znajomych się do mnie garną, nie wiedzieć dlaczego..:/

Autoreklama i komplement w jednym

Moim zdaniem jest jednak różnica w ocenie czyichś decyzji życiowych, których skutki dotyczą tylko tej osoby, a oceną czyichś relacji.
Samantha Jones miała na to prosty test:
Jak związek  udany masz taką minę
A jak do d.. to taką.
A co do pierścionka przez lata był dawany  przed wspólnym zamieszkaniem.

Przez lata 25 letnia niezamężna kobieta była uważana za starą pannę, każda kobieta marzyła o białej sukni - która notabene oznaczała czystość, no bo do ślubu była dziewicą... jak te czasy się zmieniły ...

anderstud szacun, nie wiem jakbym się pozbierał, quźwa moralność tej kobiety to jakaś zupełnie inna liga! Swoją drogą nic dziwnego, że masz wyje*ane nic gorszego już ze strony kobiet spotkać cię nie może.

Rozwiodłem się, to prawda. Po niemal 9 latach zgodnego małżeństwa, które zakłócały jedynie scysje i utarczki z synem mojej żony,
którego za bardzo poniosła wyobraźnia pewnego dnia i na własne życzenie praktycznie sam się nadział na moją rękę.
Tak się właśnie kończy pobłażanie smarkom na co dzień, aż w końcu stają się dorośli i we łbach im się całkiem pie*doli.
Jak go zobaczyła leżącego na łóżku z krwawiącym nosem, nastrzelała mnie po ryju i kazała się wynosić, no to się wyniosłem.
Przez jeszcze kilka miesięcy mieszkając oddzielnie, utrzymywaliśmy normalny kontakt, spędzając wspólnie wolny czas,
na przykład wyjeżdżając sobie na majówkę do Trójmiasta z naszym synem, gdzie przez trzy dni byliśmy na powrót fajną rodzinką. 
No i tak to trwało i trwało, nikt nie miał pomysłu na dobre wyjście z patowej sytuacji, aż kwestię rozjaśnił nowy kolega mojej żony,
którego sobie w końcu gdzieś tam zapoznała, pykło i poszło. Oczywiście ja nie jestem tu bez winy, bo sam nie robiłem nic,
żeby jakoś to wyprostować, raz że nie miałem pomysłu, dwa że zaczęło mi się podobać życie singla, nie będę ukrywał...

Nie widzę tutaj nawet cienia podobieństwa do sytuacji twojego A. choć usilnie się starasz przeprowadzać karkołomne porównania
mojego ożenku z laską która była ze mną w ciąży (ja chciałem mieć dziecko i chciałem mieć żonę, bo chyba Ci umyka ten drobny detal)
a zawinięciem się w angielskim stylu i odwróceniem na pięcie od problemów w postaci stałej baby z ryczącym gówniakiem na ręku.
Dla Ciebie to jedno i to samo, no dla mnie akurat nie. John i ja zmierzamy do tego, że dla tamtej mógł być tak samo cudowny i wspaniały,
mógł jej opowiadać nawet dokładnie te same pierdoły, bo gadanie akurat nic nie kosztuje, ale kiedy przyszło przekuć słowa w czyny,
to Pan Ładny się ulotnił zostawiając ciężko zdziwioną pannę samą sobie. Mogło tak być? Tak samo potraktuje Ciebie. Może tak być?
A my się tutaj wszyscy o Ciebie martwimy, dlatego z niepokojem obserwujemy rozwój wypadków

W Twoim wątku Rox widać właśnie jak można całkowicie powierzchownie ocenić kogoś po jednorazowym i dawnym zresztą występku. Po błędzie, przez który ludzie wytykaliby Cię palcami, gdyby tylko wiedzieli, co się stało. Coś tam się w przeszłości wydarzyło w naszym życiu, ale człowiek wyciągnął wnioski i poszedł po rozum do głowy. Teraz wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że ktoś się zmienił, stara się, i swoimi czynami a nie słowami, pokazuje swoje zaangażowanie. Tylko komuś tam cały czas z tyłu głowy siedzi to potknięcie z przeszłości i próbuje na siłę tworzyć teorie spiskowe, na siłę się doszukując drugiego dna.
Gdzieś z kolei, w sąsiednim wątku, Autorka cały czas się zadręcza, rozpamiętuje i rozdrapuje rany, użalając się nad sobą. Pomimo, że jej były partner całym swoim zachowaniem pokazuje, że nie nadaje się na partnera.

Ok, może wtedy jak byłeś młodszy chciałeś żonę i to dziecko - mieć rodzinę, ale sam piszesz, że po rozstaniu spodobało Ci się życie singla. Ty rozwiodłeś się po 9latach, A. po (aż) 20-stu. Też jego ex znalazła innego. On był wtedy w wieku, w jakim Ty jesteś obecnie. I jaką teraz postawę prezentujesz? Cytując Johna - masz centralnie wyje*ane.
No i teraz załóżmy czysto teoretycznie... pani od pralkosuszarki (zakładając, że to była jednorazowa akcja i z tą panią nie planujesz relacji rozwijać) wyskakuje Ci z "radosną nowiną". Co robisz? Proszę, odpowiedz szczerze.

W punkt, to jest ostrzeżenie od nas. Może mylne, ale za dużo znam takich Panów. A co do małego dziecka moim zdaniem nie masz czym się przejmować, zwykle mężczyźni jak tylko pojawia się dziecko z nowego związku o swoim innym dziecku zapominają. Szczególnie jak matka tego dziecka na boku, robi problemy, jest niestabilna emocjonalnie, albo pojawia się nowy absztyfikant. Patrz wątek Becketta.

Pytanie czy byłaby taka opcja. Wiem, wiem, awaria techniczna, ale po to są tabletki "PO" i jedzie się do lekarza, a nie czeka, że może się uda. Nie w tym wieku.

Czy naprawdę uważasz, że 50 letni facet zrobił ten trick pierwszy raz?

Ci, którzy nie pamiętają przeszłości, skazani są na jej powtarzanie.(George Santayana) i chodzi tylko o to żeby Roxann nie powtórzyła historii obecnej Pani.

Ok, ale mówimy tu czysto teoretycznie. Przecież po takiej "awarii technicznej" (o ile są oboje jej świadomi, bo może tylko 1 osoba w tym wypadku zakładamy, że kobieta), on jej siłą chyba nie zmusi do wzięcia pigułki "po".
No i co wtedy?

Roxann, pytanie jest tendencyjne
Spędziłem z nią w sumie może trzy doby, nie licząc pisania przez mesendżery, nie oczekuj zatem odpowiedzi - tak, wziąłbym ślub -
bo wiemy oboje, że taka odpowiedź paść nie może, a czy byłbym z nią... Teraz na ten moment? Zastanówmy się przez chwilę...
Po odpaleniu już na wstępie Pani Lekarz (przemyślałem to, bez sensu) nie mam żadnej innej na oku, a ta od suszarki wydaje się naprawdę sensowna,
myślę że na pewno chciałbym przynajmniej spróbować, chociażby tylko po to, żeby się przekonać jak będzie, na pewno bym jej nie zostawił samej sobie.
Zresztą za tydzień wyjeżdżam do Polski na ferie i pierwsze kroki kieruję od razu do niej, a nic mi nie wiadomo na temat zostania ponownie tatą

P.S.
Jak już wspominałem moja była żona numer dwa, zawodowo zajmuje się fotografią, więc siłą rzeczy posiada na twardych dyskach
miliardy zdjęć naszego syna od urodzenia z których co fajniejsze mi wysyła i jak tak sobie patrzę na tego mojego małego potomka z lokami...
Może namówię moją suszarkę na bambino, skoro i tak żadnego swojego nie ma

I to już jest konkretna odpowiedź.
Ale pójdźmy dalej... okazuje się, że kompletnie się nie dogadujecie, nie widzisz z nią przyszłości.
Mało tego, docierają do Ciebie informacje, że w tym klubie nie znalazła się przypadkiem, tylko taki miała styl i nie jeden (mniej lub bardziej przypadkowy) facet dostąpił zaszczytu skorzystania z jej suszarki.
John wciąż powtarza o uczeniu na błędach... a Ty sam przyznałeś, że pierwsza żona wdrobiła Cię w 2-kę dzieci. Nie zapaliłaby Ci się czerwona lampka?

Odpowiedź jest prosta jak drut: z pewnością bym jej nie zostawił na lodzie żegnając słowami - to nie mój problem, radź sobie sama -
ale przecież nie powiem wam teraz dzisiaj teraz już czy bym się z nią ożenił, bo sam ryknę śmiechem, że chyba mi wyrwie pokrywę laptopa

Bardzo możliwe, ale jak to mówił Sofronow - nie można mieć w życiu wszystkiego.
Jeśli już muszę wybierać, wybieram bramkę numer jeden. Kluczenie między bramkami i łapanie dwóch srok za ogon, to nie na moje nerwy.

Może jeszcze na koniec pokusisz się o wykazanie związku z czymkolwiek, bo jak tak mamy sobie gdybać o wszystkim i o niczym,
to zaraz dojdziemy do teoretycznej analizy strategicznej przewagi na polu bitwy napędu parowego nad elektrycznym...
Wyszliśmy zdaje się z założenia, że nie ma większej różnicy pomiędzy zapłodnieniem kobiety i zaproponowaniem jej małżeństwa,
a zapłodnieniem kobiety i olaniem w momencie gdy dowiadujemy się o fakcie zajścia prze nią w ciążę. No dobrze i jaka jest puenta?

Z całym szacunkiem chłopie, ale co to da? Ja się nie czuję kompetentny, bo to relacja Rox i sama wie najlepiej co robi i sama postąpi według swojego uznania, a wszystko wskazuje na to, że postępuje słusznie.
Czego by tutaj Rox nie przedstawiła, to i tak będziecie z johnem widzieć wszędzie drugie dno. Nie wiem, czy gdybyście nawet zamieszkali razem z Rox i jej facetem, to nie przyjęlibyście do wiadomości tego, jak jest.
Każdy patrzy przez pryzmat własnych doświadczeń. To w sumie zrozumiałe, tylko nie popadajmy w paranoję.

Niektórzy mężczyźni chyba ogólnie mają coś z tym "zapłodnianiem". Moja "przyjaciółka" spotykała się z (chyba 45-letnim) mezczyzna, który miał dorosłego syna z pierwszego małżeństwa; 6-letnia (albo ok.tyle lat, nie wiem dokładnie) córkę z drugiego związku; z moją "przyjaciółka" spotykał się niezobowiązująca i również finiszował w niej (wiedział, że nie bierze tabletek antykoncepcyjnych - nie zaszła w ciążę); a potem spotykał się z lekarka (ach, te lekarki), która zaszła w ciąże, ale nie wiadomo czy to jego dziecko; a co teraz z nim się dzieje to nie wiem. Co prawda facet ustawiony, ale on aż tak lubi alimenty płacić czy o co mu chodzi?

Co Twoim zdaniem powinien zrobić gość któremu JUZ się zdarzyło zostać ojcem z przypadkową Panią?
Może rzecz niewyobrażalna dla wytrawnych graczy znających kobiety, ale nie wszyscy tacy są, nawet koło 50

Ja za niego ręki sobie uciąć nie dam:D
Ale uważam że przesadzacie.
I wprawiony w bojach gość nie da się na dziecko złapać jak 18 latek.

Ja tam niczego nie żałuję akurat, poobijany i poharatany, ale ciągle żyję i mam się świetnie.
Zobaczymy czy twoje samopoczucie będzie równie dobre jak dzisiaj moje, kiedy twój wspaniały książę okaże się "niefrajerem"
i zapali Ci kopa w odwłok przy pierwszym twoim napomknięciu, że chcesz dziecko albo co gorsza będziesz już w ciąży.
Nawet nie jesteś w stanie sobie wyobrazić ile bym dał, żeby zobaczyć wtedy twoją minę

Nie mieszkanie razem po pół roku znajomości jest zupełnie normalne, za to robienie show z pierścionkiem i zaręczynami już nie.

Podsumowując gość w dobrze jakby był jak anderstud, ale... żadna z Pań nie chciałaby faceta jak anderstud, ja, czy beckett ... hmmm paradoks?

Amen!

Ale kto powiedział, że dobrze by był jak Anderstud?
Mnie jego tłumaczenia (pokrętne zresztą) i deklaracje nie przekonują.
Może i by na początku nie zostawił kobiety samej, ale znając jego historie i podejście do różnych rzeczy, bardzo wątpliwe, że związek by przetrwał.
On może i by się cieszył, że ma kolejnego potomka (o ile alimenty by go nie przerosły) i może być dumnym "odświętnym tatą".

No właśnie m.in. przez tą nieszczęsną matematykę się tak Ciebie uczepiłam po tym jak się przyznałeś, że masz 46l, a nie 43. Niby nie duża różnica, ale... tak się akurat składa, że masz tyle lat co on wtedy. W dodatku niedawny rozwód za sobą, dziecko z małżeństwa... tylko nieślubnego Ci brakuje  
A. wpadł mając jakieś 47-48, więc wszystko przed Tobą!
No dobra, daję już Ci spokój

PS. Ale nie mogłam się powstrzymać i nie wykorzystać okazji by się dowiedzieć co siedzi w głowie faceta w tym wieku, po takich doświadczeniach i jakie jest jego podejście do kobiet/związków/dzieci.
Tak wiem, każdy facet inny, ale też nie każdy chce mówić o tym szczerze, a zakładamy że tu na anonim forum może i to bez skrępowania