Tragedia w pięciu aktach. Prośba o pomoc - Netkobiety.pl

ACoMiTam91 napisał/a:

Roxann napisał/a:

Sorry, to Ty pierwszy dałeś ciała, reszta to odwetowe działanie w amoku.
Ja przynajmniej tak to widzę.

Tak, zaraz jeszcze napiszesz.

Nic nie napiszę.. bo dla mnie Twoja zdrada po tym jak już wyznaczyliście datę ślubu 1,5 roku przed i w domyśle kiedy już zdradzałeś były jakieś przygotowania, a na pewno w momencie kiedy do nich przyznałeś... no sorry..

Jak dla mnie to oboje popełnili błąd, kolejno każde zdradzając i błagając drugie o wybaczenie... a wynikło to pewnie z tego, co i dziś Autorem miota - "co powie rodzina"... a może i ze strachu przed nieznanym życiem bez siebie, skoro tyle lat właściwie byli "razem" ("razem", bo tak naprawdę wcale razem nie żyli, każde osobno).

santapietruszka napisał/a:

Jak dla mnie to oboje popełnili błąd, kolejno każde zdradzając i błagając drugie o wybaczenie... a wynikło to pewnie z tego, co i dziś Autorem miota - "co powie rodzina"... a może i ze strachu przed nieznanym życiem bez siebie, skoro tyle lat właściwie byli "razem" ("razem", bo tak naprawdę wcale razem nie żyli, każde osobno).

Ja Ci mogę powiedzieć, co mną motało: strach przed tym, że wreszcie powie sobie dość i mnie rzuci, bo zachciało mi się "interaktywnego porno".
Społeczne konsekwencje rozstania czy strach przed samotnością mnie nie dotyczą. Jednak ona z pewnością ma obawy o to, co powie rodzina i jak sobie poradzi beze mnie.
Mimo wszystko ja mam jakieś doświadczenia z poprzednich związków, a ona była tylko ze mną.

Proszę Was, nie wymyślajcie. Jak możecie o coś zapytać, to proszę bez domysłów.

Przy czym musicie zrozumieć, że co innego, gdy małżeństwo sypie się po 3 latach, a co innego, gdy kończy się po paru miesiącach. Ja też jestem poddawany presji społecznej.
Jak odbiorą to ludzie z mojego otoczenia?

Po co mam pytać o to, co już napisałeś?

Dzień później moja narzeczona leżała na podłodze zapłakana i błagała mnie, żebym się z nią ożenił. Przedstawiłem swoje oczekiwania i ostatecznie zgodziłem się na ten ślub. Po pierwsze dlatego, że ją kocham i chciałem z nią założyć rodzinę. Po drugie z powodu presji społecznej. Gdybyśmy odwołali ślub i wesele (na około 100 osób) na tydzień przed, to koszta tego byłyby dość duże (imprezę organizowali rodzice). Przy czym zwracałem uwagę na rolę presji otoczenia i "skandalu". Sugerowałem jej, że jeśli mnie nie kocha i wychodzi za mnie tylko z obawy przed konsekwencjami odwołania imprezy, to ja to wezmę na siebie i zapłacę ze swojej kasy (wniosłem do małżeństwa kilkadziesiąt tysięcy złotych, ona kilkaset...). Ona twierdziła jednak, że to nie jest dla niej istotne. Prosiłem ją jednak o zupełną szczerość. Obiecywałem, że to jest moment, kiedy może mi powiedzieć wszystko i ja jej to wybaczę. Stwierdziła patrząc mi w oczy, że wiem już o wszystkim i że kolejnych błędów już nie popełni. Niestety, zupełnie nie była wtedy szczera...

To był właściwy fragment. Oboje boicie się przyznać do tego, że to małżeństwo to jedna wielka pomyłka. Ty szukasz jej winy (zdradziła, ale bardziej niż Ty), ona Twojej (był tam taki gdzieś fragment, że miała nadzieję, że ją uderzysz, to by jej dało możliwość ewakuacji bez wielkiego tłumaczenia). Powtórzę - jak dla mnie, miotacie się jak jakieś dzieci we mgle, z których każde wolałoby iść w inną stronę, ale mama kazała trzymać się za ręce i każde teraz kombinuje, co by tu zrobić, żeby to ten drugi puścił tą rękę pierwszy.
A Ty nie czaruj tu jakąś wielką miłością do niej, bo tej miłości nie ma, może kiedyś była, ale zacząłeś ją zdradzać, to już nie - po prostu nie umiałeś podjąć konkretnej decyzji, jak i nadal nie potrafisz - i twierdzisz, że to przez to, że Cię błagała... z litości z nią jesteś? Z przyzwyczajenia? Z powodu presji społecznej? W każdym razie to, co teraz jest między Wami, nawet koło miłości nie leżało.

natolinka napisał/a:

ACoMiTam91 napisał/a:

Bardziej mi zależy na tym, żebym kiedyś mógł jeszcze wziąć ślub kościelny.

Drugi ślub kościelny dostaniesz jeśli dostaniesz rozwód z pierwszego,a to nie jest takie proste,na każde widzimisię nikt nie dostaje rozwodu, zresztą oboje nie jesteście bez winy,a Ty sam nie wiesz czego chcesz.

Ja nie mam widzimisię. Małżeństwo jest nieważne, jeśli jedna ze stron zataiła jakąś istotną informację.
Trwający romans jest taką informacją.
Mam dowody.
Nie jestem bez winy - zgadzam się, ale moja narzeczona o wszystkim wiedziała. Wiedziała, za kogo wychodzi. Nie to, co ja.
Ja jej mówiłem przed ślubem: nie kochasz mnie, to zakończę to wszystko. Płakała i błagała o ten ślub, przysięgając, ze mnie kocha i że z tamtym to już skończone.
To co ja mogłem lepszego zrobić, jak jej uwierzyć i się zgodzić? W końcu ja ją kocham i chciałem tego małżeństwa szczerze.

Poza tym mi nie zależy na winie. Możemy się rozejść bez jej orzekania.

Chcę być z kobietą, która jest szczera i mnie kocha, a moja żona... no właśnie.

To wiele wyjaśnia. Zrozum, ona zdawała sobie sprawę, że tamten nie porzuci rodziny, dlatego wyszła za Ciebie. Pewnie jechałaby na dwa fronty do czasu, aż by się między nimi nie posypało, albo tamten zdecydowałby się porzucić rodzinę. Uwierz mi, że wtedy rzuciłaby Cię bez mrugnięcia okiem. Ona działała w pełni świadomie. Spójrz na to z boku. Między Wami już dawno nie było miłości. Dlatego powinniście się rozstać.

Widzisz, piszesz z perspektywy kobiety. Ja znowu rozumiem autora, bo zostałem podobnie potraktowany. Tak, wina autora jest bezsprzeczna. Tylko chodzi mi bardziej o to, że on mimo wszystko się przyznał do winy, brał pod uwagę zmianę terminu ślubu. A jego żona... Hmm, pewnie masz rację, że z początku pewnie faktycznie szukała zrozumienia. Jednak na kilka miesięcy przed ślubem już wiedziała, że nie kocha autora, tylko tego kolegę, a mimo to nalegała na ślub. Uważam, że takie działanie świadczy o zepsuciu moralnym. Pewnie była pogubiona, na pewno niedojrzała. Oboje byli niedojrzali i teraz ponoszą konsekwencję swojej niedojrzałości.

Ja ją ciągle kocham, dlatego mam taki dylemat. Dlatego się motam i dlatego nie wiem co zrobić, bo rozum mówi: "kończ to!", a serce: "daj jej kolejną szansę!".

To było przedłużenie pornografii, ale wiem, że dla wielu kobiet sam fakt oglądania takich filmów to już zdrada. Dlatego my się nie zrozumiemy i się nie dogadamy. Dlatego też Twoje diagnozy, co do moich uczuć do żony, są zwyczajnie błędne i obciążone Twoim światopoglądem.

Roxann napisał/a:

Oboje tworzyli toksyczny związek i nie dojrzeli do ślubu.

Absolutnie się zgadzam, że nie dojrzeliśmy do ślubu. Czy to jest toksyczny związek? Mam ciągle wątpliwości. Natomiast nigdy się nie zgodzę z twierdzeniami, że ja jej już nie kocham. Wybaczcie, ale nikt z Was nie wie, co ja czuję i lektura forum Wam tego nie powie.

Jakbym jej nie kochał, to nie miałbym skrupułów, żeby to zakończyć. Nawet nie zacząłbym tego wątku. Po prostu złożyłbym wniosek o rozwód.

Ja ją ciągle kocham, dlatego mam taki dylemat. Dlatego się motam i dlatego nie wiem co zrobić, bo rozum mówi: "kończ to!", a serce: "daj jej kolejną szansę!".

A ja z perspektywy czasu Cię rozumiem, bo myślałem dokładnie tak samo jak Ty... Też wydawało mi się, że kocham, że sobie nie poradzę bez niej. A to nie jest miłość, tylko przyzwyczajenie, strach przed zmianami, przed podjęciem decyzji o rozstaniu.

Acomitam..Co do sex czatów, to może miały o tyle znaczenie, że coś w tej sferze nie grało, ale może i bez znaczenia, ok. w sensie nieważne dla Ciebie kobiety.
Ale to koleżankę żona wypominała, prawda? Pomyślałeś, że nieprzypadkowo pojawiła się w Twoim życiu.?
Nie chcesz w tą stronę patrzeć, bo dokonałeś wtedy WYBORU.. a ważniejsza była PRZYCZYNA..

Ja mam 0 wątpliwości że Ty sobie poradzisz.
Ale szukaj innej przyczyny dla której chcesz walczyć o związek.

Zidentyikuj te uczucia dobrze. Bo za parę lat będziecie nieudanym małżeństwem z dziećmi.. I wtedy mogą otworzyć Ci się oczy..

Jesteśmy ze sobą ponad 10 lat i w zasadzie nie mieliśmy nikogo przed sobą.

Mimo wszystko ja mam jakieś doświadczenia z poprzednich związków, a ona była tylko ze mną.

Poza tym, ja nie wiem chyba, co to znaczy zacząć od nowa.
Nawet nie mam pomysłu, jak się do tego zabrać..

nie boję się zmian (co wynika między innymi z mojego zawodu, w który zmiana jest wpisana); a decyzję o rozstaniu mógłbym podjąć z miejsca, gdyby nie uczucia do tej kobiety?

Wiecie co, tak sobie siedzę i dumam kolejną noc. Tym razem bez alkoholu. Dochodzę do wniosku, że mam ten ślub kościelny, że (jak już kilka razy to pisałem) zależy mi na ewentualnym unieważnieniu mojego małżeństwa, bo kiedyś chciałbym ponownie stanąć przed ołtarzem.
Ale uświadamiam sobie, że dla mnie - jak i mojej żony - to wszystko nie miało większej wartości, bo myśmy od kilku lat nie byli praktykujący.
Nie wiem do końca jak żona, muszę o tym z nią porozmawiać, ale ja nigdy wiary nie straciłem, chociaż od dłuższego czasu mocno ją zaniedbuję. Jest wygaszona, czy jakby kto inny powiedział: martwa.

Może ten cios już na samym wstępie małżeństwa to jest próba dla nas? Znak, że powinniśmy zwrócić się ku fundamentom małżeństwa sakramentalnego? Może tak bardzo o tym zapomnieliśmy, że nie było innej opcji jak "terapia" szokowa i zmuszenie nas do tego, by zwrócić się po pomoc i wsparcie duchowe?

No bo przecież nie podpisaliśmy kontraktu na bycie ze sobą (to też, ale w cywilnym), tylko jednak stworzyliśmy pewną wspólnotę religijną.

Tak sobie myślę, że gdybym odwołał się do tego religijnego źródła małżeństwa, to byłbym w stanie zobaczyć sens tych ostatnich wydarzeń i zupełnie wybaczyć żonie jej błądzenie (chrześcijańskie miłosierdzie), a ona może odnalazłaby ścieżkę do powrotu ku mnie?

Bo tak w sumie, jeśli dla nas ten ślub to była przede wszystkim ceremonia, to wszystko było i tak martwe od początku. Może na wierzchu piękne jak marmurowy grób (bo przecież każdy szczegół dopracowany; fajna muzyka, piękne zdjęcia etc.), ale w środku tylko zgnilizna i robactwo...

Może gdybyśmy z żoną powrócili do regularnej i wspólnej praktyki religijnej, poszukali wsparcia duchowego i psychologicznego, to udałoby się nam znieść ten trud i wrócić do wzajemnej miłości? Takiej miłości jak z 1 Listu do Koryntian? Może to jest próba naszego chrześcijaństwa?

Na naszym ślubie jej siostra czytała Hymn o Miłości i dopadło ją takie wzruszenie, że odebrało jej słowa i się popłakała. Może to jest taki widzialny znak, gdzie rozpocząć poszukiwania? Gdzie jest odpowiedź na tę dramatyczną sytuację, którą tu Wam (w sumie nieudolnie) opisuję?

@Pokręcona Owieczka, czy jakieś miłostki z początku liceum to wspomnienia warte odnotowania? Zbagatelizowałem ich rolę. Natomiast przypomniałem sobie o mojej wielkiej, internetowej miłości z gimnazjum, która ciągła się przez ponad 2 lata i ostatecznie okazała się jakimś teatrzykiem nastolatki, która okłamała mnie nawet w kwestii własnego imienia. Jaka to była wtedy rozpacz, kiedy ostatecznie się okazało, że ona kręci i manipuluje, chociaż do końca nie wiem, jak tam wtedy było. Ja jej jednak do końca wierzyłem i dawałem się zwodzić... może jestem zbyt ufny w stosunku do osób, które pokochałem?

Mimo wszystko ja mam jakieś doświadczenia z poprzednich związków...

To naprawdę, ale nie wiem czy się śmiać czy płakać ( bez urazy)

Decyzja jest do podjęcia teraz, na bazie przeszłości i teraźniejszości. A co przyniesie przyszłość to nigdy nie wiadomo.

Dziś ma tu przyjechać. W weekend pojedziemy do jej rodziców i przedstawimy sytuację.

santapietruszka napisał/a:

Ale przecież nie masz obowiązku pisania na forum, jak Ci się nie podoba.

No nie mam. Stwierdziłem, że o pewnej osobistej kwestii napisać nie muszę, to się pojawiły zarzuty o trolling.
Wyjaśniłem to.
No to Ty dałaś potwierdzenie tego, że pisać nie było sensu, bo kwestię wyśmiałaś.

Tak trudno zrozumieć, że nie wiem co zrobić, bo rozum podpowiada co innego niż serce?

Pokręcona Owieczka napisał/a:

To naprawdę, ale nie wiem czy się śmiać czy płakać ( bez urazy)

No widzisz, więc po co się było przyznawać? Żeby jakaś obca osoba pisała o mojej osobistej traumie w taki sposób?
Sama podajesz argumenty za tym, że na forum nie można być do końca szczerym.
To jednak nie jest cichy gabinet psychologa, który wie, jak z człowiekiem rozmawiać.

Pokręcona Owieczka napisał/a:

Decyzja jest do podjęcia teraz, na bazie przeszłości i teraźniejszości. A co przyniesie przyszłość to nigdy nie wiadomo.

Otóż zupełnie nie na teraz, bo moja żona cały czas domaga się czasu na przemyślenia i podjęcie ostatecznej decyzji.

Dziś ma tu przyjechać. W weekend pojedziemy do jej rodziców i przedstawimy sytuację.

Autorze, z całym szacunkiem, ale jak ktoś pisze, że ma za sobą jakieś doświadczenia, że był w związku, to rozumiem, że był w na tyle poważnej relacji, która pokazała mu na czym polega związek. Ty natomiast powołujesz się na związek przez internet w czasach gimnazjum, który sam nazwałeś niepoważny.

Nie napisałem, że to było niepoważne. Czytaj jak stoi! .

Natomiast przypomniałem sobie o mojej wielkiej, internetowej miłości z gimnazjum, która ciągła się przez ponad 2 lata i ostatecznie okazała się jakimś teatrzykiem nastolatki...

Poza tym, miałem też jakieś przelotne miłostki na początku liceum. Ona nic takiego nie przeżyła.

Czytasz i dalej nie rozumiesz. Skoro to była dla mnie "wielka miłość", to chyba jasne, że się w to całkowicie zaangażowałem emocjonalnie, a później musiałem znieść świadomość tego, że z drugiej strony to było w jakiejś mierze przedstawienie? Musiałem więc przełknąć nie tylko robienie w c*uja, ale też zakończenie tej ponad 2-letniej i bardzo intensywnej (wielogodzinne, codzienne kontakty) znajomości. No i tak, byłem naiwnym dzieciakiem, ale to tylko utrudnia sprawę.

Z pewnością moją żona była kiedyś zakochana, ale nigdy nie była w parze i nie musiała kończyć z kimś znajomości opartej na takich uczuciach.

Wybacz, ale albo sam jesteś niepoważny albo forumowiczów masz za kompletnych idiotów.

Roxann napisał/a:

Wybacz, ale albo sam jesteś niepoważny albo forumowiczów masz za kompletnych idiotów.

Zdaje się, że dzieli nas istotna różnica wieku, może dlatego ciągle się nie rozumiemy, a Ty cały czas zarzucasz mi manipulacje i kłamstwa.
Jesteśmy bardzo różni i nie ma opcji, żebyś mogła cokolwiek powiedzieć o moim życiu uczuciowym. Tym bardziej na odległość.
Daruj sobie, bo szkoda Twojego czasu.

chceuciekacstad napisał/a:

Z pewnością moją żona była kiedyś zakochana, ale nigdy nie była w parze i nie musiała kończyć z kimś znajomości opartej na takich uczuciach.

możesz się mylić ... bo cierpi rozstanie z kochankiem.... i "musi " kończyć znajomość ...

Teraz to wiadomo, że cierpi utratę kochanka (albo cierpi, że nie mogą kontynuować swojego podwójnego życia - przynajmniej na ten moment).
W tym co cytujesz to chodziło o nasze doświadczenia sprzed ślubu.

Chociaż rzeczywiście, już po akcji z kochankiem mogłaby wiedzieć, jak to jest kogoś stracić.

Roxann napisał/a:

A, i jeżeli masz rzeczywiscie 28 lat, to jestem tylko kilka l starsza... nie jest więc to istotna więc różnica.

Tak, ja uważam, że można się zakochać i zaangażować w związek internetowy (czy na odległość), bo sam takie coś przeżyłem.
Ty możesz mieć inne zdanie.
Nie, nie uważam, że jest to niepoważne.
Ty możesz mieć odmienny pogląd.