Czy można wyleczyć depresję tylko lekami? - Netkobiety.pl

Zgadzam się z Tobą, mam podobne doświadczenia.
Po 1. nawiąże jeszcze do marioosh "A leki na receptę po pierwszej wizycie bez pełnej diagnostyki to się powinno brać? Przecież to powszechne zjawisko. Przepisuje, a jak nie pomoże to pacjent ma wrócić." Kiedyś mnie lekarz wkurzył przepisując masę leków, a nawet porządnego wywiadu nie przeprowadził, nie skierował na badania, to mu powiedziałam jasno: ja tych leków nie wykupię i nie będę zażywać, dopóki nie dowiem się co mi jest. Nie będę eksperymentować na moim zdrowiu. Po to przychodzę do lekarza, aby skierował mnie na badania, zdiagnozował i leczył, a nie na oślep przepisywał byle co. Gdy nie pomoże to mam przyjść po inne leki? Lekarz twierdził, że odmawiam leczenia . Poszłam do innego, łaski bez.
Po 2. Gdyby nie zielarze i specjaliści od medycyny niekonwencjonalnej, to nie wiem jak ja bym dziś funkcjonowała. Na lekarzy nie mogłam liczyć, każdy zlewał, przepisywał pełno leków, które więcej szkodziły niż pomagały. Drugi przykład to moja łuszczyca. Podobno suplementy nie leczą . Ciekawe, ze ponad 20 lat nie wyleczyły mnie maści i kremy (ponoć łuszczyca jest nieuleczalna), a w 2 lata wyleczyła mnie dieta, suplementy i zioła. Ludzie się naśmiewali, że co ja za głupoty wymyślam, ze mi odbiło, że dziwaczka. A dziś... już 3-ci łuszczyk mnie pyta co zrobiłam i jak to zrobiłam.
Kolejny przykład mojej córy. 2 lata jeździłam z nią od lekarza do lekarza, badania stale powtarzano te same, jakby innych nie było. Spychano na okres dojrzewania, że brzuszek i główka to szkolna wymówka. Wystarczyła jedna prywatna wizyta w centrum diagnostyki organizmu, by zlokalizować problem. Potwierdziłam to badaniami, lekarzowi pokazałam, ale nie podjęłam się leczenia u niego. Córka wyleczyła się suplemantami, witaminami i dietą. Dla niedowiarków dodam: potwierdziłam badaniem, że jest zdrowa. Zresztą nawet nie musiałabym, bo widziałam, że czuje się dobrze i to był dla mnie dowód.

Averyl - leczenie farmakologiczne bywa konieczne. Zalezy to od rodzaju depresji i jej nasilenia. Jeśli depresja jest wywołana okolicznościami zewnętrznymi i polega głównie na obniżonym nastroju, problemach z wybudzaniem się i gorszym apetytem to możliwe, że terapia będzie wystarczająca. Jeśli jednak depresja jest endogenna, wynika z obniżonego wydzielania neuroprzekaźników takich jak serotonina i noradrenalina, jest nawracająca, jest mocno nasilona (myśli samobójcze, bezsenność, rozpacz, utrata siły do życia, głodzenie się itp.) to leki są konieczne! Czasem jest tak, że leki mogą wystarczyć. Jeśli depresja jest sytuacyjna to wazne jest zmiana, która spowoduje eliminacje złej sytuacji ( szef-psychopata trzeba zmienic pracę. Leki pozwolą na bardziej obiektywna ocenę sytuacji i poszukiwanie rozwiązań. Będzie można wygrzebać sie z dołka i rozejrzeć za możliwościami. Jak się troszkę rozejrzy to może uzna, że terapia jest dobrym pomysłem. W czasie ataki depresji cieżko jest podejmować decyzje i człowiek stara się po prostu jakoś urzymać na powierzchni. Nie ma sily na zaangażowanie się. Warto zacząć od jakiegokolwiek leczenia - obojętne czy leków czy terapii a potem ewentualnie szukać dodatkowych możliwości. Oczywiście optymalne jest połączenie farma- i psychoterapii.

A Waszym zdaniem bardziej pomoże psycholog czy psychiatra?

Jedno i drugie  Kolejki są długie, zarejestruj się do obu, oboje pomogą- jeden farmakologicznie, drugi psychologicznie ("mentalnie").

Jeśli masz możliwośc, polecam zastanowić się nad zapisaniem się prywatnie. Dzięki temu uzyskasz pomoc od razu: https://www.psychiatrzy.warszawa.pl/ Od siebie daję namiar na taką poradnię.