Jak walczyć o byt ze zdrajcą nie mając slubu? - Netkobiety.pl

Alojzy, prawda jest taka że jak ktoś nie szuka zwady po rozstaniu, ludzie są dorośli, to nie ma problemów z alimentacji. W takich wątkach Panie chcą udowodnić na siłę jakie to one były super a ich faceci be. Dlatego chcą ich zniszczyć. Zbyt długo żyję na świecie aby łykać takie żale.

1100 PLN od jednego rodzica na dziecko = 2200 PLN od dwóch.

2200 PLN na 2-latkę??

WaltonSimons napisał/a:

1100 PLN od jednego rodzica na dziecko = 2200 PLN od dwóch.

2200 PLN na 2-latkę??

Czego nie zrozumiałeś w wypowiedzi Autorki? 1100 zł koszt utrzymania dziecka. Dwójka rodziców to jest operacja matematyczna 1100/2=550. Tyle, że sąd wcale nie musi dokonać takiej prostej operacji matematycznej, bo jest jeszcze coś takiego jak wkład w codzienną opiekę i wychowanie dziecka. Rodzic którego wkład jest mniejszy może być obciążony bardziej jeśli chodzi o wkład finansowy.

Snake niestety niektórzy Panowie nie rozumieją. To są tak zwani egoiści, narobią dzieci trochę z jedna, trochę z drugą,  a potem pracuja na czarno, firmy zapisują na kogo innego, aby tylko dostać jak najmniejsze alimenty. Bo przecież on spłodził dziecko i starczy, ona jest matką i ona ma je wychować,  wykarmic, ubrać. A tatuś da 100, 200, 300 ( oczywiście oby jak najmniej)przyjdzie na parę h do dziecka i wielce kocha. Nie mówiąc już że maja zero szacunku do kobiety ktora to dziecko urodzila i ktora staje na  głowie aby wychować je na dobrego człowieka.  To przykre, że ktos kto kiedyś przecież kochał  po rozstaniu traktuje kobiete jak najgorsze zlo.
Niektorzy Panowie nie powinni wypuszczać swoich "węży" z rozporka skoro nie umieją wziąść odpowiedzialności za swoje czyny.

babydream napisał/a:

Ja więcej od niego nie chce, niż to co daje. Pokazał swoją prawdziwą twarz. Jak to mówią prawdziwego faceta poznaje się po tym jak kończy.
Ja zarobie na swoje dziecko, a on niech sie udławi tym mc Donaldem,  kfc i innymi.

To ja już się pogubiłam, dlaczego więcej od niego nie chcesz? Przecież o tym cały czas dyskutujemy. Uważam, że jak najbardziej powinien płacić więcej, ile? Sąd zadecyduje.
Nie wiem, czy w koszty utrzymania dziecka, jakie wyliczyłaś z adwokatem, wliczyłaś także koszt utrzymania mieszkania, ale on powinien wynagrodzić Ci także koszt obowiązku wychowawczo opiekuńczego, którego nie wypełnia. W tym wypadku Twoje straty z powodu problemów z podjęciem pracy ze wzglegu na brak opieki nad dzieckiem.
Pomysł z podjęciem się przez Ciebie opieki nad innym dzieckiem jest bardzo dobry.
Przygotuj sobie zaświadczenia z poprzedniej pracy po to, żeby udowodnić, że pracowałaś wcześniej, nawet do końca ciąży, to z pewnością będzie na Twoją korzyść.
Jesli masz jakiś dowód na to, że Twoje dziecko jest na liście przyjęć do przedszkola od września, także możesz to wykorzystać, a przy okazji skalkulować koszty jakie pokryjesz w związku z tym.
Na Twoim miejscu, nie wspominałabym w czasie rozprawy o tym, że finansowo wspomaga go rodzina, ani tego nie udowodnisz, a po za tym, to ich prywatna sprawa.

babydream napisał/a:

Snake niestety niektórzy Panowie nie rozumieją. To są tak zwani egoiści, narobią dzieci trochę z jedna, trochę z drugą,  a potem pracuja na czarno, firmy zapisują na kogo innego, aby tylko dostać jak najmniejsze alimenty. Bo przecież on spłodził dziecko i starczy, ona jest matką i ona ma je wychować,  wykarmic, ubrać. A tatuś da 100, 200, 300 ( oczywiście oby jak najmniej)przyjdzie na parę h do dziecka i wielce kocha. Nie mówiąc już że maja zero szacunku do kobiety ktora to dziecko urodzila i ktora staje na  głowie aby wychować je na dobrego człowieka.  To przykre, że ktos kto kiedyś przecież kochał  po rozstaniu traktuje kobiete jak najgorsze zlo.
Niektorzy Panowie nie powinni wypuszczać swoich "węży" z rozporka skoro nie umieją wziąść odpowiedzialności za swoje czyny.

Babydream, ale to o czym piszesz to strefa emocji, które z jednej strony rozumiem, ale z drugiej strony - nie są one wymierne i nie mają przelicznika finansowego.
Nie zabronisz mu wygłaszania takich, czy innych stwierdzeń, jeśli on jest przekonany że to prawda. Albo nawet robi to bez przekonania, po prostu czasem ma ochotę pogadać sobie na luzie co mu ślina na język przyniesie.
Nie możesz mu zakazać opowiadania o tym, jak to dziecko można utrzymac za 100 zł, albo jak to je bardzo kocha ...

Nie widzę żadnego wkładu z twojej strony w tym związku.

Dała radę

babydream napisał/a:

Skoro uwazasz, że kobieta zajmująca się sama domem i małym dzieckiem siedzi na tylku:)

Nie przesadzaj, że jesteś taka urobiona po pachy. Moja mama miała czwórkę w przedziale kolejnych 6 lat. Można powiedzieć, że typowo dla tamtych lat i co? Dała radę

Snake napisał/a:

WaltonSimons napisał/a:

1100 PLN od jednego rodzica na dziecko = 2200 PLN od dwóch.

2200 PLN na 2-latkę??

Czego nie zrozumiałeś w wypowiedzi Autorki? 1100 zł koszt utrzymania dziecka. Dwójka rodziców to jest operacja matematyczna 1100/2=550. Tyle, że sąd wcale nie musi dokonać takiej prostej operacji matematycznej, bo jest jeszcze coś takiego jak wkład w codzienną opiekę i wychowanie dziecka. Rodzic którego wkład jest mniejszy może być obciążony bardziej jeśli chodzi o wkład finansowy.

a co tu jest do rozumienia? autorce nie wystarcza 550 PLN, zatem mniemam, że nie wystarcza jej podział 50/50. jeśli chce "tysiaka", to i sama tyle na dziecko powinna dawać, wychodzi dość absurdalna kwota. Zamiast walczyć o 200zł, moim zdaniem lepsze byłoby zainteresowanie tatki własnym dzieckiem. Jaki by nie był, to ojcem pozostaje i powinien mieć jakikolwiek wkład (inny, niż finansowy) w życie własnego dziecka.

Snake napisał/a:

WaltonSimons napisał/a:

a co tu jest do rozumienia?

No właśnie widać, że to jakaś bardzo skomplikowana kwestia dla ciebie...

WaltonSimons napisał/a:

autorce nie wystarcza 550 PLN, zatem mniemam, że nie wystarcza jej podział 50/50. jeśli chce "tysiaka", to i sama tyle na dziecko powinna dawać, wychodzi dość absurdalna kwota.Zamiast walczyć o 200zł

Po pierwsze dostaje 500, a więc mniej niż połowa kosztów utrzymania dziecka jaka jej wychodzi, a na dodatek musi wysłuchiwać argumentów tatki, że i 300 by wystarczyło.
Po drugie dostaje, bo gość akurat ma taki dobry humor. Jak mu się skończy dobry humor, nowa pani go przyciśnie żeby się dokładał do jej utrzymania i jej ha, ha dziecka, to pewnie będzie zmierzał w kierunku tych 300 zł, które ponoć mają wystarczyć.
Po trzecie przeczytaj o wkładzie osobistym rodziców w opiekę nad dzieckiem. To Autorka zajmuje się dzieckiem 24/7, a tatka praktycznie w ogóle. W orzekaniu alimentów ma to znaczenie, bo sądy przychylają się do opinii, że rodzic, który ma mniej wkładu osobistego powinien pokrywać większą część kosztów finansowych.

WaltonSimons napisał/a:

moim zdaniem lepsze byłoby zainteresowanie tatki własnym dzieckiem.

Jakieś dobre rady dla Autorki? Ma jechać do niego pod dom, paść plackiem na ulicy, głośno zawodzić i błagać aby trochę bardziej interesował się dzieckiem? Może policję na niego nasłać? Panie władzo, pan go przywiezie żeby posiedział wieczór z dzieckiem?

Nie napisałem ani słowa o sądach i nie zamierzam tego czytać, ale dzięki, że tak dobrze oceniasz moją zdolność zrozumienia elementarnych zagadnień z zakresu odpowiedzialności i podziału obowiązków Zaiste, czuję się zaszczycony. Odpowiadając Ci - do pewnych rzeczy można podchodzić wyłącznie prawnie, a do innych - w tym alimentów - niekoniecznie, np. autorka może uznać, że podział 50/50 jest fair. Nie zamierzam pisać, którą opcję powinna wybrać, naturalnie - jej to decyzja.

Nie mam rad do autorki. To była luźna obserwacja z mojej strony. Ironizowanie jest zupełnie zbędne, bo brak obojga rodziców jest tragedią dla dziecka - większą i wyrządzającą większą życiową krzywdę, niż 100zł mniejsze alimenty. Być może istnieje sposób, by tatkę do tego przekonać - uświadomić mu to jakoś. Siedzisz w jego głowie? Wiesz, co on właściwie myśli w tym temacie? znasz treść rozmów autorki i jej eksa?

Próbowałaś z nim porozmawiać, na spokojnie i bez emocji, w sprawie tego, że brak jednego rodzica to krzywda dziecka?

Mam na myśli to, że taki "ziomal" może po prostu nie zdawać sobie sprawy, że robi krzywdę własnemu dziecku. Tak, chodzą takie tępaki po świecie - w ciasnym rozumku takiego misia może być obecnie tylko to, że eks jest "natarczywa i chciwa".

Wątpię w sukces takiej rozmowy, ale i tak warto spróbować. Czasami potrafi to rozbudzić sumienie, o ile misio je posiada. Być może brzmi to jak banał, ale ludzie bez wyobraźni (zwłaszcza tej emocjonalnej) potrzebują niekiedy takiego impulsu, bo sami nie są w stanie z siebie tego wykrzesać.

Naiwna jesteś strasznie i skończy się to dla was źle. On nie jest zazdrosny. On szuka haka. I tak jak pisałam wygody i spokoju. Wymówka dla uzyskania ich jest juz gotowa: jesteś w nowym związku, więc niech Tobą i dzieckiem zajmie się Twój „nowy”. W sądzie się nie cackaj.

_v_ napisał/a:

ja nie rozumiem czemu Ty, autorko,i inne kobiety w podobnej sytuacji tak usilnie staracie sie angazowac takich "ludzi" w ojcostwo.
jaki ten człowiek da przykład dziecku? na serii lepszy zly ojciec niz zadny?

idz do sadu,wycyckaj go na maksa,bo tylko do tego on sie nadaje i trzymaj dziecko z dala od tego typa

_v_  robię to dlatego, że on twierdzi, że kocha dziecko. Więc jak kocha to niech pokaże,  nie pokaże to będę wiedziała, że racja była moja, a on nie powie mi, że ja mu broniłam.
Dziecko to nie zabawka i nie można się nim zajmować wtedy kiedy nam wygodnie, kiedy my mamy ochotę i czas. Więc niech się wykaże jakim jest kochającym ojcem w każdej sytuacji.

_v_ napisał/a:

co ja Ci będę mówić - zobaczysz sobie za 20, 30 lat jakie związki będzie tworzyć Twoja córka
tylko wtedy będzie już za późno.

Na to też do końca nie ma reguły... ja się wychowałam w pełnej rodzinie, rodzice są, a kiedyś na pewno byli typem włoskiej rodziny, ale są bardzo za sobą, jeżdżą razem co weekend na jakieś wypady poza miasto, spacery, rower itd. Może jako nastolatce nie poświęcali mi za dużo uwagi, ale na pewno jak wyszłam z domu to często dawali mi do zrozumienia, że tu jest mój dom, że mnie kochają itp. Jednak mi się totalnie nie udało ułożyć życia... byłam już w kilku związkach, jednym 5letnim, a z ostatniego pozostał mi rosnący brzuch i też będę synka wychowywać sama i boję się błędów starałam się eks zainteresować ciążą, wysyłałam zdjęcia USG i co kupiłam maluchowi, ale miał to gdzieś. Zostawił mnie totalnie z tym wszystkim, wiem, że kwestię alimentów ustalę sądownie bo nie mam ochoty walczyć na tzw. "gębę" ale po tym jak mnie potraktował i odrzucił syna (żeby mu było łatwiej z wyrzutami sumienia to powtarza ciągle, że pewnie dziecko nie jest jego - mimo, że ja jak ta głupia ciągle mówiłam mu, że jest i jak się urodzi niech robi testy jak tak woli). Nie chcę żeby później do nas przyjeżdżał... ja będę potrzebowała spokoju, żeby budować więź z dzieckiem, a wiem, że mam tak ogromny do niego żal, że przy jego obecności będę tylko poddenerwowana. Nie chcę, żeby on go zabierał kiedykolwiek do siebie, bo boję się, że będzie dziecko przekupywał fast foodami i jako weekendowy tatuś będzie tym lepszym, fajniejszym rodzicem. Jeżeli on zrobi rozprawę o widzenia to zgodzę się na widzenie tylko w mojej obecności bo mu nie ufam po wszystkich akcjach, które mi zafundował...
Dlatego ja Ci się Babydream dziwie, że tak Ci na tym zależy, żeby ojciec dziecka był... Bądź samodzielnym, a nie samotnym rodzicem. Po co Ci ta szarpanina. Nie ma ochoty, to nie. Dziecko się cieszy jak tam jedzie bo dla niego to atrakcja, inni ludzie, każdy się trochę pobawi, poświęci mu uwagi. A jak już to wyznacz mu granice. Jak ma dziecko być o tej godzinie to ma być, a nie że odwozi kiedy mu się podoba. Może Cię wtedy nie być w domu, a jemu nie musisz się spowiadać. Chociaż cały czas mam wrażenie jak Cię czytam, że Ty liczysz na jego powrót. Już dawno by wrócił gdyby tak miało być. Jak mu zależy na Was, czy na córce to sam by o to walczył. Prawda jest inna.

co ja Ci będę mówić - zobaczysz sobie za 20, 30 lat jakie związki będzie tworzyć Twoja córka
tylko wtedy będzie już za późno.

Kajmakowe napisał/a:

_v_ napisał/a:

co ja Ci będę mówić - zobaczysz sobie za 20, 30 lat jakie związki będzie tworzyć Twoja córka
tylko wtedy będzie już za późno.

Na to też do końca nie ma reguły... ja się wychowałam w pełnej rodzinie, rodzice są, a kiedyś na pewno byli typem włoskiej rodziny, ale są bardzo za sobą, jeżdżą razem co weekend na jakieś wypady poza miasto, spacery, rower itd. Może jako nastolatce nie poświęcali mi za dużo uwagi, ale na pewno jak wyszłam z domu to często dawali mi do zrozumienia, że tu jest mój dom, że mnie kochają itp. Jednak mi się totalnie nie udało ułożyć życia... byłam już w kilku związkach, jednym 5letnim, a z ostatniego pozostał mi rosnący brzuch i też będę synka wychowywać sama i boję się błędów starałam się eks zainteresować ciążą, wysyłałam zdjęcia USG i co kupiłam maluchowi, ale miał to gdzieś. Zostawił mnie totalnie z tym wszystkim, wiem, że kwestię alimentów ustalę sądownie bo nie mam ochoty walczyć na tzw. "gębę" ale po tym jak mnie potraktował i odrzucił syna (żeby mu było łatwiej z wyrzutami sumienia to powtarza ciągle, że pewnie dziecko nie jest jego - mimo, że ja jak ta głupia ciągle mówiłam mu, że jest i jak się urodzi niech robi testy jak tak woli). Nie chcę żeby później do nas przyjeżdżał... ja będę potrzebowała spokoju, żeby budować więź z dzieckiem, a wiem, że mam tak ogromny do niego żal, że przy jego obecności będę tylko poddenerwowana. Nie chcę, żeby on go zabierał kiedykolwiek do siebie, bo boję się, że będzie dziecko przekupywał fast foodami i jako weekendowy tatuś będzie tym lepszym, fajniejszym rodzicem. Jeżeli on zrobi rozprawę o widzenia to zgodzę się na widzenie tylko w mojej obecności bo mu nie ufam po wszystkich akcjach, które mi zafundował...
Dlatego ja Ci się Babydream dziwie, że tak Ci na tym zależy, żeby ojciec dziecka był... Bądź samodzielnym, a nie samotnym rodzicem. Po co Ci ta szarpanina. Nie ma ochoty, to nie. Dziecko się cieszy jak tam jedzie bo dla niego to atrakcja, inni ludzie, każdy się trochę pobawi, poświęci mu uwagi. A jak już to wyznacz mu granice. Jak ma dziecko być o tej godzinie to ma być, a nie że odwozi kiedy mu się podoba. Może Cię wtedy nie być w domu, a jemu nie musisz się spowiadać. Chociaż cały czas mam wrażenie jak Cię czytam, że Ty liczysz na jego powrót. Już dawno by wrócił gdyby tak miało być. Jak mu zależy na Was, czy na córce to sam by o to walczył. Prawda jest inna.

Kajmakowe - nie dziw się, że eks nie ruszają zdjęcia USG czy ubranka. Może być całkiem inaczej kiedy się synek urodzi- chyba, że będziesz izolować dziecko od ojca. Nie stworzy z nim więzi i przestanie zabiegać o jakiekolwiek kontakty. Mam taki obrazek w otoczeniu. Ojciec początkowo przychodził, ale ponieważ stali nad nim i matka dziecka i jej rodzice dogadując - przestał. Oni się niby cieszą, bo mogą opowiadać jaki z niego kiepski ojciec. Czy ktoś z nich myśli o dziecku, o tym, że ma prawo do ojca - w to wątpię.
Nie wiem dlaczego niektórzy doradzają autorce wątku by  zaczęła utrudniać dziecku kontakt z ojcem. Dzieci to nie własność kobiety i nie są niestety gwarancją związku. Trzeba dojrzałości by rozgraniczyć rozstanie rodziców i kontakty ojca z dzieckiem. Mówię to jako rzucona dla innej. Miałam przeogromną ochotę "nie dawać" dziecka, ale zagryzałam zęby bo to dla dziecka ważne wiedzieć , że ojciec je kocha. Kto chciałby , żeby jego własne dziecko myślało, że jest niekochane przez rodzica?

babydream napisał/a:

_v_ napisał/a:

co ja Ci będę mówić - zobaczysz sobie za 20, 30 lat jakie związki będzie tworzyć Twoja córka
tylko wtedy będzie już za późno.

Myślisz,  że lepszym wyjściem byłoby całkowite odizolowanie malej od niego?
Nie miałaby mi kiedyś tego za złe, że odcięłam ją od ojca?
On twierdzi, że ją kocha
Skoro kocha to niech pokaże,  koniec tej wygody. Niech wstaje w nocy, niech karmi, niech będzie odpowiedzialny sam za nią jak jest u niego. Niech się przekona, że zajmowanie się dzieckiem to "ciężka praca" i obowiązki czy się chce czy nie. Będzie z nią sam to sam będzie musiał sobie radzić,  bo mnie nie będzie.  Niech się wykaże.

Dokładnie. Nie rób z siebie Syzyfa, ani Matki Polki co to wszystko zrobi, bo jest też Ojciec Polak
Relacje jakie sobie stworzy z córką takie będzie miał.
Najważniejsze to żebyś zadbała o odpowiednie zabezpieczenie dla córki. Ustal alimenty i ustal wizyty sądownie, a obędzie się bez manipulowania z jego strony i oskarżania Ciebie/wydzielania czegokolwiek w zależności czy będziesz reagować na komendy On już szuka haków na Ciebie, żeby wykręcić się jak najmniejszym kosztem dla siebie, więc nie patyczkuj się.

Oczywiście, że nie chce chodzić po sądach, bo wtedy nie on ustala wysokość alimentów i nie on wydziela je kiedy chce, w zależności od tego czy zachowujesz się dobrze, czy źle Już teraz próbuje ograniczyć alimenty, bo wg niego da się i można na córce zaoszczędzić, tylko Ty nie umiesz, bo nie chcesz/chciwa jesteś/itp co sobie wymyśli   Nie rozumiem jak mogłaś tak długo czekać z podjęciem formalnych kroków. Nawet w dobrych relacjach po rozstaniu dobrze jest ustalić wszystko formalnie po to by nie tworzyć punktów zapalnych. Potem oczywiście można poszerzać ustalenia sądu we własnym zakresie jeśli wszystko gra. Ale najczęściej dobrze gra właśnie dlatego, że formalności są załatwione i żadna ze stron nie ma dużego pola do wywierania nacisków, manipulowania itp. Jest baza na której można budować.
A Ty masz do czynienia z cwaniaczkiem, któremu ustępujesz, bo masz sentyment. On nie ma już żadnych sentymentów więc ma większe pole do popisu. Sama mu je dałaś.