Podwójne życie - czy można kochać dwóch facetów ? - Netkobiety.pl

Witam .
Chciałbym zabrać głos w tym temacie . Nadmienie , że mam 24 lata i jest to dobre alibi , zresztą bardzo modne
na tym serwisie  , żeby moje racje olać . Pierwsze pytanie - dlaczego ten topik ma AŻ jedenaście stron ?! Przecież
każda historia , niżej tutaj opisana , jest poprostu taka sama . Jeden , wielki absurd . Pytanie nr.2 Jest nieco bardziej
złożone od pytania nr.1 . Ale i tutaj "szanowne" "kobiety" nie udzielą sensownej odpowiedzi ... Jak chcecie
znaleźć zrozumienie wśród swoich partnerów jak samych siebie nie rozumiecie ? Ja wam troche rozjaśnie . W waszych
wypowiedziach , które cechuje N-I-E-S-A-M-O-W-I-T-E wręcz PUSZCZALSTWO ( wykraczające już o najwyższe stopmnie
nimfomanii , tak ,tak -  tak to nazywa nauka - mam kolegę profesora na psychologii - pocieszę was , drogie "kobiety" , że
podobno można tą wstrętną chorobę leczyc )I EGOIZM , padają takie słowa jak "miłość" czy "kocham". Wam nie pęka serce
tylko mózg plus d.pa !!! Wy ewidentnie dażycie do tzw. "wolnych związków ". Dam wam rade . Wsiądźcie w jeden
pociąg i udajcie sie w bezpowrotną podróz do Holandii . Tam jest wiecej takich jak wy i do dzieła . Zostawcie w świetym
spokoju swoje rodziny - bo mi ich szkoda poprostu - wiele wypowiedzi jest np. " mam super meża ale mi czegos brakuje"
Brakuje Ci klasy . Jeśli nie masz szacunku dla samej siebie , nie masz szczacunku dla innego człowieka . Proste.
Standardowa wersja to taka , że drogie panie dopiero wtedy mówią o nieszczęśliwej miłości jak pojawi się ktoś drugi .
Niesamowite ... Oczywiście wcześniej też już były nieszczęśliwe , ale o odejściu jest mowa dopiero wtedy , gdy
pojawi sie ten drugi ... I to jest poprostu już czyste kur..two !!!!!!!!!!!!!!!!! Boicie się prawdziwej samotności ( która
was czeka !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
bo zawsze zanim wszytko rozpieprzycie , musi byc już podstawiony "kochanek" ( ach , co za poetyckie określenie ).
O nie ... Takie pojęcie o szczęściu , miłość podchodzi mi pod najwyższy stopień schizofremii - schizofremię paranoidalną .
A może mam się zastanowić dlaczego ja nie zdradziłem i dlaczego mnie nikt nie zdradził . Może ludzie z honorem
porostu sa tu niemile widziani ? Faktycznie "troche" do siebie nie pasujemy . Ale to nie znaczy , że ludzie pokroju -
jakaś tam Xibala ( ksywka nie do powtórzenia , podobnie jak to co wyprawia ta pani ) mają prawo robic młodym ludziom
wodę z mózgu i prowokowac do jakiś dewiacji !!! Bo sa dziewczyny ktore jeszcze się wahaja czy się poprostu puścić czy nie,
a jakaś Xibala wali prosto z mostu - "każdy ma prawo do szczęścia" . Nie powiem jest jakas maluteńka grupka kobiet , które
mówia coś szlachetnego , ale drogie panie - trochę tak bez wyrazu . A może wasza córka też czyta to forum i ma ze
sobą taki problem - a tu nagle wyskakują jakieś " wyzwolone dewiantki" i robią sieczkę z mózgu . Co będzie , gdy któraś
z was wystartuje z problemem "kocham ich trzech" ? To samo .
Wiem , że jesteście zbyt zepsute aby odnieść się do moich stuprocentowych racji . Ja wiem tylko tyle , że życie
jest sprawiedliwe . Do bólu . I możecie wyć dniami i nocami , puszczać sie na 10 frontów - jak szczęścia nie zaznałyście ,
tak nie zaznacie . Miłość NIE JEST DLA WAS . Im szybciej to zrozumiecie , tym lepiej dla was samych . Oszczędzicie
cierpienia wielu niewinnym , nieświadomym zagrożenia z waszej strony , ludziom .
Może znalazłaby sie jakaś sympatyczna forumowiczka , która by poruszyła na łamach tego serwisu temat typu " Prawdziwa
Kobieta Z Klasą " . Myśle , że nie tylko ja bym sie poczuł miło , ale także wiele dziewczyn , które wchodząc w dorosłe życie ,
potrzebują odpowiedzi na wiele pytań byłyby uradowane . Tematy jak " kocham ich dwóch " ( o zgrozo ) powodują zbyt
duży ferment na tym forum i nic nie wnoszą dobrego .

Hej dobre i wyrozumiale kobietki:)) Jak sie pewnie juz kazda domyśla mam właśnie ten okropny problem, nie umiem sobie z nim poradzic:((
J      estem z chlopakiem 2,5 roku. Od pażdziernika zamieszkalismy razem w Łodzi, w kawalerce. Pragnelism tego oboje, bylismy zawsze szczesliwa para, ja niestey kiedys bylam osoba, ktora sciemniala, trzymala 3 chlopakow za ogon, ale to wlasnie dzieki Niemu sie zmienilam, tak bardzo mi na Nim zalezalo, i tak bardzo go Kochalam ze postanowilam sie zmienic, i mi sie udalo. Kochał mnie jak zaden inny, jest cudowny. Ale wszystko zepsulo sie pocąwszy od tego mieszkania wspólnego:(( Wkradla sie rutyna, coraz mniej pociagu seksualnego, podniecenia, klotnie, przychodzlismy z uczelni bo razem studiujemy i on siadal do kompa, ja tez, nie bylo juz teg co kidys, bolalo mnie to cholernie, nie umialam sobie z tym poradzic, chodzilam ciagle smutna, nieszczesliwa, bo nie sadzilam ze tak to sie skonczy, mialo nam sie wspaniale mieszkac a tu co??:(( W koncu na dodatek wszystkiego właściceiel wymowili nam mieszkanie, w sumie to my tez czesto rozmwialismy zeby moze jeszcze pomieszkac osobno:((
     I stalo sie, plakalam po kątach jak go nie bylo, ze nasze gniazdko sie skonczylo:(( Wydawalo mi sie ze jemu tez na mnie zalezy, mowil mi, ze znowu bedziemy sie spotykac, pocieszal mnie, ze naprawimy nasz zwiazek, ze mu zalezy. Uwierzylam mu w to....
     Ja wyprowadzilam sie do akademika 2 tyg temu a On mieszka z kumplem, myslalam ze bedie tak, jak mi obiecywal, a tymczasem co?? znowu smutek..myslalam ze bede u Niego przesiadywac, a tymczasem on po ajeciach wzial mnie na ciastko, pogadalismy troche i mowi ze on ma robote, ze odwiezie mnie za godzinke, e wtorek bylo to samo:( NIe opisze bólu, jaki wowczas mialam, nie umialam sie z tym pogodzic, szukalam wielu przyczyn, czy MU juz nie zalezy?? Dlaczego tak robi?? Znudzilam mu sie???  Ostatnio rozmawialismy...powiedzial, mi ze to nasza obojga wina, ale mi zarzucil ze mial dosc mojego marudzenia, nieszczesliwej miny, no ale jak mialam sie cieszyc jak widzialam co sie dzialo??:(( Postanowilam mu dac troche czasu, zeby ochlonal, ze moze zateskni za mna, jak bedzie widzial, ze sie nie odzywam, ze nie prosze sie o spotkania.
       Z kolei na fotce mam konto, napisal do mnie jakis czas temu taki fajny chlopak, zaczelismy pisac na gg, ostatnio sie spotkalismy, bylo fajnie, ni sadzilam ze na necie mozna byl poznac takiego fajnego i milego chlopaka. Spodobaam mu sie, chce sie ze mna spotykac, ale nie wiem ze mam kogos:((
       I wszystko sie zrypalo:(( Ból, rozgoryczenie, smutek, i kryzys w zwiazku pociągnąl mnie do tego, ze sie spotkalam z tym chlopakiem:(( Przyznaje ze w Łodzi nie mam nikogo, oprocz jednego kolegi i kolezanki, przyszlam na obcy grunt, grupa okazala sie porazka, a na dodatek jak posypalo mi sie wspolne mieszkania z chlopakiem to sie zalamalam:(( I zrobilam to, tlumaczywszy sobie, ze chce chociaz z kims pogadac, tymbardziej ze chlopak jest naprawde wporzadku:(
      Ale cholernie zle mi z tego powodu, ze jak bede sie spotykac dalej z nim, w koncu webrne dalej:((i trudniej bedzie sie wyplatac, ale boje sie, ze moj facet ma mnie juz dosc:( Brakuje mi milosci, bezpieczenstwa, troski o mnie, zeby se ktos mna interesowal i dlatego webrnelam w to:(( Nie tlumacze swojego czynu, ale analizuje swoja postepowanie:( Wczoraj bylam z tym chlopakiem z kinie, i jak na nieszczescie byl kolega z grupy, ale naszczescie nie mam z nim kontaktu, ale boje sie ze jakim cudem dowie sie o tym moj chlopak:( i nie wiem co zrobic, czy powiedziec mu ze z kolega bylam w kinie czy dac sobie spokoj, moze sie nie wyda:(
     Wiem, ze myslicie o mnie ze jestem jakas powalona, i ze zle postapilam, ale sie zagubilam:(( Samotnosci i to jak zaczal mnie traktowac facet pociagnelo mnie do tego, ze zaczelam sie z innym spotykac:( Narazie tylko rozmawiamy, smiejemy sie, ale co jak bedzie chcial co wiecej??np mnie pocalowac/?? ehhh...:( a przyrzekalam sobie kedys, ze zero oszukiwania,....ale chyba jednak to zostaje we krwi:(
     Prosze poradzcie mi cos///.....i przepraszam ze sie tyle obpisalam...pozdrawiam

Halo?????:(((

Masz dzieci tak?.. Pomyśl o dzieciach! Robisz im wielką krzywdę. Nie chciałabym za żadne skarby żeby moja matka spotykała się z kimś innym nawet teraz kiedy jestem już dorosła... Nie rozumiem jak można kochać faceta z czatu i swojego męża z który ma się dzieci tak samo.. Pomyśl nad tym jak bardzo krzywdzisz swoją rodzinę, nie bądź egoistką.

izuchna808 masz poważny problem spróbuje go zdiagnozować potem dam ci receptę ok

1 problem)Parafilia , zaburzenie preferencji seksualnych (dawniej: "dewiacja seksualna", "zboczenie seksualne", "perwersja seksualna"[1]) ? rodzaj zaburzenia na tle seksualnym, w którym wystąpienie podniecenia seksualnego i pełnej satysfakcji seksualnej uzależnione jest od pojawienia się specyficznych obiektów (w tym osób), rytuałów czy sytuacji, nie będących częścią normatywnej stymulacji[2]; długotrwałe, nawracające, silne, seksualnie podniecające fantazje, seksualne pobudki lub zachowania, które obejmują niezwykłe obiekty, działania, lub sytuacje (obiekty nieosobowe, cierpienie lub poniżenie, dzieci lub inne nie wyrażające zgody osoby), i powodują klinicznie znaczącą przykrość lub pogorszenie w społecznej, zarobkowej, lub innych ważnych dziedzinach funkcjonowania[3]. W definicjach niektórych parafilii przed słowem "powodują" dodane jest sformułowanie: "osoba działa zgodnie z tymi pobudkami, lub" dla umożliwienia w tych przypadkach rozpoznania schorzenia nawet w sytuacji braku przykrości lub pogorszenia funkcjonowania.
2 problem)Dewiacja społeczna ? odchylenie od reguł działania społecznego, postępowanie niezgodne z normami, a także z wartościami przyjętymi w społeczeństwie lub w grupie społecznej. Zachowania dewiacyjne nie są jednoznacznie interpretowane i ich określenie jest zależne od przyjętych systemów normatywnych w danym społeczeństwie. W niektórych ujęciach teoretycznych definiowane jest relatywistycznie jako zachowanie, które zostało przez społeczność zdefiniowane jako dewiacyjne. Pojęcie to upowszechniło się wpierw w socjologii amerykańskiej, dla odróżnienia od określenia patologii.

Jednym z pierwszym przedstawicieli nauk społecznych, którzy podejmowali problem odstępstw od norm, był Émile Durkheim, który w pracy Zasady metody socjologicznej poświęcił jeden rozdział na kwestię odróżniania faktów normalnych i patologicznych, gdzie pisał , że "o fakcie społecznym nie można tedy powiedzieć, że jest normalny dla określonego rodzaju społecznego, jeżeli się nie doda, jaką równie określoną fazę rozwojową mamy na myśli. W rezultacie, aby wiedzieć, czy faktowi przysługuje ta nazwa, nie wystarczy obserwować, w jakiej fazie występuje u większości społeczeństw danego rodzaju, lecz trzeba również brać pod uwagę odpowiednią fazę ich ewolucji". [1] Przy określaniu normalności nie podkreślał też aspektu moralnego: "Przede wszystkim zbrodnia jest normalna, ponieważ społeczeństwo bez zbrodni jest niemożliwe".[2] Odnosił się w tym przypadku do normalności, jako powszechności zjawisk w społeczeństwie.

3 problem)Schizofrenia paranoidalna - podtyp schizofrenii, który charakteryzuje się rozbudowanym i złożonym systemem urojeń (najczęściej prześladowczych, wielkościowych, urojeń odsłonięcia i oddziaływania zewnętrznego, urojeń nasyłania i wykradania myśli, ksobnych, czasem także urojeń zdrady, pochodzenia, hipochondrycznych) oraz niekiedy nasilonymi halucynacjami (najczęściej słuchowymi, praktycznie nigdy wzrokowymi). Częstokroć urojenia przybierają tak skomplikowaną formę, iż stają się zrozumiałe tylko i wyłącznie dla chorego.

Oprócz powyższych objawów u chorych na schizofrenię paranoidalną stosunkowo rzadko obserwuje się głęboką dezorganizację zachowania, niespójność myślenia, otępienie czy nieadekwatne reakcje emocjonalne, które pojawiają się w innych podtypach schizofrenii. Czasem wydaje się wręcz, że wyłączywszy urojenia i omamy, chory na co dzień funkcjonuje względnie sprawnie.

4 problem)

Egoizm (łac. ego - ja) - nadmierna albo wyłączna miłość do samego siebie. Egoista kieruje się przeważnie własnym dobrem i interesem, nie zwracając zbytniej uwagi na potrzeby i oczekiwania innych. Odnosi wszystko do siebie, patrzy na świat poprzez pryzmat "JA", nie uznaje wewnętrznie systemu wartości społecznie akceptowanych.

5 problem)

Zdrada ? w ogólnym znaczeniu, świadome i intencjonalne zawiedzenie zaufania danego przez osobę, organizację, państwo lub grupę społeczną, które z tego powodu ponoszą straty tudzież uważają, że ponoszą straty. Zdrada jest zwykle moralnie potępiana społecznie i w zależności od jej charakteru może też prowadzić do samosądu, być karana przez państwo lub w inny sposób sankcjonowana.

hmm? ciężka sprawa masz bardzo chory mózg i powinas się leczyć jak najszybciej
recepta ::weź kochanka do domu i powiedz mężowi ze chcecie zrobić trójkącik w łóżku ,on  na pewno ci wytłumaczy resztę ???  zaufaj mi??na pytanie kim jesteś i kim się okazałaś odpowie ci twój maż ja nie musze??

Widze ze jest duzo lasek ktory maja takie problemy...
Ja tez jestem rozdarta.... cholernie głupie uczucie.. niewiadomo cozrobic..
;(
;( Nigdy nie myslalam ze mnie to spotka....:-/

Pozdrawiam was i jestem z wami....

Konrad, podjecie decyzji aby odsunąć się pomoże Tobie i jej.
Czasem trzeba coś stracić by poznać na kim/czym nam najbardziej zależy, a ty nie musisz godzić się na pół środki.

Jeśli kochasz ją mocno i prawdziwie, pozwól jej wybrać - daj jej czas. Miłość jest niesamowita i ma swoje drogi nieprzewidywalne.

Jestem z chłopakiem od 2 lat, jednak z powodu jego studiów widujemy się w rodzinnym mieście tylko w weekendy. Natomiast w mojej klasie jest chłopak, z którym znam się o kilka miesięcy dłuzej niż z moim. Od początku było widac, że nas do siebie ciągnie, jednak nie chciałam kogoś z klasy, ponieważ w razie rozstania mogłoby by ciężko. Nie czułam do niego jeszcze wtedy tyle co teraz. Jest coraz ciężej, kochał swojego chłopaka, jednak czegoś mi brakuje. Kocham też tego drugiego, mimo to boję się zaryzykowac i stracic to co mam teraz. CO robic?

patusia, nigdy nie zakładaj dwóch wątków na ten sam temat - wyraźnie mówi o tym regulamin. Zapoznaj się z nim proszę. Moderatorka Yvette

a ja mam tak. tez kocham dwoch, z jednym jestem ponad dwa lata, zareczylismy sie i za rok mamy wziasc slub ale.... jest tez drugi z ktorym bylam kilka lat temu, znamy sie prawie 10 lat i raz na jakis czas sie spotykamy, poniewaz on jest zagranica, oboje wiemy o tym ze dalej cos do siebie czujemy, a nawet ze nadal kochamy siebie na wzajem, z tym ze on tez kogos ma juz dlugo, i kiedys probowal zakonczy ten jego zwiazek ale nie dal rady zranic tamtej dziewczyny. ciagle mysle o nim i nie potrafie zapomniec chociaz czasami bym chciala, ale nie potrafie urwac z nim kontaktow, i nie wiem co mam robic bo bardzo kocham swojego chlopaka i nie potrafilabym go zranic.

Ale jesteś obłudna i zjada Cię złość, gniew, zawsiść, a wchodzenie i radzenie, a właściwie dopieprzanie mi, to Twoja terapia i wyładowanie złości. Dobrze Ci zrobiła Święta Inkwizycja jak widzę.

No i wlasnie ja nie chce znalezc sie w tym worku z kochajaca ich dwoch, czy tuzin, zdradzajacymi, z moja byla tesciowa, poslanka Berger.... etc
wiec prosze mnie do wora nie wwalac.
... ja tez moge widziec zbior mezczyzn jako zestaw Wakashimazu Ken, tesc jednej forumowiczki, przyjaciel skandalista poslankki Berger i dawny zapijaczony sasiad... no i robi sie niemilo.
Mam duzo z kota... moze dlatego draznia mnie worki.

yhyy... syna kocham jak syna jak rodzine
a meza jak mezczyzne

hej tez mam podobny problem mam chlopaka ktorego kocham jestesmy i troche sporo okolo 6 miesiecy ale juz wczesniej bylismy tez okolo6miechow i znam go 3 lata i duzo mu wybaczylam zeby z nim po raz kolejny byc bo nie potrafilam bez niego ...teraz w naszym zyciu pojawil sie jego przyjaciel-dobry kolega namieszal troche w zyciu bylismy u niego na domowce tam ja go poznalam bardzo wporzadku chlopak i chyba poczatkowo sie zauroczylam tyle ma zalet i przez niego zaczelam zauwazac wady w swoim chlopaku .moj chlopak o niego jest ostro zazdrosny ale jak mam problem to  wiem ze do tego kolesia moge zadzwonic i zawsze mi pomoze ostatnio kilka razy z nim sie spotkalam bo mialam sprawe do niego wiem ze to nie wporzadku w stosunku do mojego chlopaka ;p ostatnio na dyskotece poklocilismy sie ja to sprowokowalam moze z podswiadomoscia i glupia mysla ze sprobuje z jego kumplem z ktorym wiem ze zycie mialabym dobre bo to dobry chlopak lecz ja kocham swojego lecz gdy po tej klotni jak doszlo do siadomosci mi ze nie jestesmy razem plakalam ze chce do niego a teraz znowu gdy z nim jestem mysle jak by bylo z jego kumplem.dziwne to uczucie a ja nie mam pojecia co ja mam zrobic

Julia 2106 - jak dla mnie to Ty nie kochasz ani jednego ani drugiego tylko chcesz byc z kims na sile. Spojrz z boku na siebie, na swoje rozterki, na nich. Gdyby Ci naprawde na ktorymkolwiek zalezalo to nie spojrzalabys na innego faceta. Przestan szukac milosci na sile tam gdzie jej, nie ma. Pierwszy prawdopodobnie sie Toba bawi, to cie w nim pociaga, bo jest niezbyt dotepny. Drugiemu zalezy, ale jak dla Ciebie, to wydaje mi sie , ze to raczej material na dobrego kumpla / przyjaciela - interesuje sie Toba, Twoimi problemami, jest "pod reka w razie problemow". Jestes najzwyczajniej zauroczona, spragniona milosci i uwagi. Pierwszego "ölej" z drugim pozostan na stopie przyjacielskiej a prawdziwa milosc w koncu sama przyjdzie pozdrawiam

Wiesz Konrad, aż z niedowierzaniem czytałam Twój post że potrafiłeś się oprzeć kobiecie która jednak Ci się podobała...Ale jeśli to prawda- gratulacje. Tu jest ten problem,że jedna strona się stara aby wszystko było w jak najlepszym porządku a druga nie jest w stanie tego docenić. Być może Twoją ukochana się pogubiła i nie jest gotowa na poważny związek. Jeśli ktoś kocha bez opamiętania nigdy by tak nie powiedział. Także zastanów się czy warto brnąc w coś co być może okaże się złudzeniem..A być z kimś dla samego bycia to żadna satysfakcja tylko terror,bo jak widzisz z jej strony nie wyjdzie inicyjatywna w stosunku do Twojej osoby. Związek dwojga ludzi opiera się na wspieraniu i szanowaniu,ale obie osoby powinny o to walczyć..nie Jedna..

Moim zdaniem to fascynacja. Przeczytaj sama co napisałaś, jesteś już długo, szcześliwa z chłopakiem, zakochana w nim i jest Wam dobrze, być może mężczyna który pojawił się w Twoim życiu w jakiś sposób Ci imponuje, ma pewne cechy charakteru które cię urzekły, może jest dobrym ojcem i mężem i to Ci się tak bardzo w nim spodobało, moze wspólne zainteresowania i łatwość nawiązywania kontaktów..

Jesli jednak nie mam racji i czujesz, że go kochasz, chcesz z nim być, nie możesz pomimo usilnych prób zapomnieć.. to jedź za nim, zadzwoń, on zostawi rodzinę i zbudujecie wasze "szczęście" na nieszczęściu innych...!

Wiesz, że to niemożliwe, prawda ? o tym uczuciu trzeba zapomnieć, wymazać je z serca, zakończyć, przestać
o nim mysleć, da się to zrobić, wystarczą chęci i silna wola, Ty jesteś jeszcze wolna, możesz rozejść się
z chłopakiem, nie łączy Was przysięga małżeńska, on już ma żonę, dziecko, zresztą wyjechał, nie kontaktuje się z Tobą , czyli podjął już decyzję...

Witam. Widzę, że ten temat przygasł już dawno temu, ale to jak na razie najbardziej rozbudowane forum jakie udało mi się znaleźć. Tak więc, postanowiłam umieścić tu także moją historię. Z moim chłopakiem poznaliśmy się w wieku 15 lat, nikogo przed nim nie miałam. W ogóle nie był w moim typie. Unikałam go, ale on się nie poddawał. Zaprzyjaźniliśmy się, w końcu i ja coś poczułam i dalej jakoś się potoczyło i tak trwa od 5 lat. Nie mieliśmy żadnych zerwań w tym czasie i większych problemów, bo jesteśmy stałymi osobami. Nasze charaktery pasują do siebie idealnie - z wyjątkiem jednej ważnej rzeczy. Ja zanim go poznałam, byłam raczej typem towarzyskiej i zabawowej osoby (jeśli można tak powiedzieć o 15-latce), a on odkąd pamiętam jest typem domatora i ,,narzekacza na ludzi". Nie lubi wszelkich wyjść, jeśli już gdzieś się razem wybierzemy to nie opuszcza mnie na krok - rozmawia tylko ze mną. Czasami widzi się tylko ze swoim wąskim gronem znajomych z dawnych czasów - ale to bardzo rzadko. Generalnie ja źle się czuję wychodząc z nim na jakiekolwiek zabawy. A propos jego wąskiego grona znajomych...oczywiście ich poznałam dawno temu. No i teraz zaczyna się...jest wśród nich pewien chłopak R. Znam go z widzenia równie długo co mojego chłopaka. No, ale w taką prawdziwą znajomość wprowadził nas własnie mój chłopak. W zasadzie nie byliśmy sobą zainteresowani (ja i R.) - zwyczajny kolega mojego chłopaka, zero emocji. Ale pewnego dnia...jakieś półtora roku temu...coś mnie zaciekawiło w R. Jego wieczne zamyślenie i taki jakby...wewnętrzny smutek. Napisałam do niego w celach koleżeńskich i z ciekawości...co to może być, co on może w sobie skrywać? No i tak oto wywiązała się długa wymiana zdań - trwa już ponad 1,5 roku. W pewnym momencie złapałam się na tym, że częściej myślę o R. niż o moim chłopaku. Czułam się z tym źle i postanowiłam zakończyć moją przyjaźń z R...Wyznałam mu, dlaczego to robię itd. Zasmucił się, ale powiedział mi, że mnie rozumie i sam sobie wiele uświadomił. Pożegnaliśmy się, ale na następny dzień nie mogłam normalnie funkcjonować. Musiałam wszystko odkręcić. On powiedział, że nigdy sobie niczego więcej nie wyobrażał, bo musiałby złamać wszystkie swoje zasady, a do tego nigdy nie dojdzie. No i tak to sobie trwało w starym stanie, ale wciąż czułam się jak oszustka w stosunku do mojego chłopaka. Postanowiłam zakończyć mój długoletni związek (spróbować rozwiązać to w drugą stronę). Mój chłopak miał łzy w oczach, co chwile dzwonił, pisał, że on nie może żyć beze mnie...zaczęłam się bać, że zrobi coś głupiego...Nie mogłam znieść jego cierpienia i dałam mu nadzieję...separację. Chociaż wszyscy wokół myślą, że zerwaliśmy kompletnie (włącznie z R.). Z czasem nasza separacja zaczęła wyglądać znowu jak nasz poprzedni związek, tylko ukrywany, bo po prostu nie mogę się przemóc, żeby znowu z nim być publicznie. Co do R. widujemy się zazwyczaj na koncertach - rzadko, ale mimo jego nieśmiałości, jest zabawowym, spontanicznym człowiekiem. Mamy dużo wspólnych zainteresowań. Ostatnio R. zrobił coś zaskakującego, jak na niego...zaproponował, że możemy iść razem na jeśli chcę. Powiedziałam, że już się umówiłam z koleżankami, ale możemy usiąść wszyscy razem. Zgodził się. Przez połowę koncertu byliśmy jednak sami, a później odprowadził mnie do domu i rozmawialiśmy długo pod moją bramą. Nie wiem, czy to miało jakieś znaczenie ,,nie-koleżeńskie". W końcu powiedział kiedyś, że nic by z tego dobrego nie wyszło. W końcu jest wieloletnim kolegą mojego chłopaka. No i tak oto tkwię w pogmatwanej sytuacji. Od mojego chłopaka nie umiem odejść, ani nie umiem w pełni z nim być. Z kolei z R. nie mogę być z wiadomych przyczyn, ale czuję coś do niego...i nie mogę przestać o nim myśleć. Pewnie mi poradzicie, żebym zostawiła ich obu...ale jak już wspominałam - nie udało się. Komplikacją jest to, że z R. prawdopodobnie zaczynamy studia na tym samym kierunku. Także będę go widywała częściej. Nie wiem co robić...czuję się jak zdrajczyni, mimo, że nie doszło do żadnego fizycznego kontaktu - nawet najmniejszego.

KOCHANI, proszę o poradę, w mojej sytuacji

Mam 29 lat. W związku od ok 7 lat z partnerem z którym byłam zaręczona. Robiliśmy ze sobą różne rzeczy. Wyjazdy zagraniczne, restauracje, imprezy, plener, ale przez ten cały okres nie wydarzyło się nic co mogłoby świadczyć, że chcemy iść do przodu. Tzn. wesele, planowanie mieszkania, wspólne rozmowy, wzajemne wsparcie. Mieszkaliśmy u mnie, jeździliśmy moim samochodem, z kolei on nie żałował na rozrywki. Kłóciliśmy się często, był o mnie zawsze bardzo zazdrosny, nie chciałam go denerwować, więc wszędzie jeździliśmy razem. Seks-średnio zadowalający. No i w zeszłym roku rozchorowałam się, przez co do tej pory muszę się leczyć. Już jest dobrze, ale w momencie mojej choroby nie miałam wsparcia z jego strony. W sumie to jedyna rzecz, którą mu zawdzięczam to że nie odszedł. Nic po za tym. Dochodząc do siebie zaczęłam tj widzieć nasz związek z zewnątrz. W końcu anonimowo zaczęłam pisać z pewnym człowiekiem w sieci. Nie wiedziałam jak wygląda, ale wspierał mnie psychicznie. Z czasem zbliżyliśmy się i pochłonęło mnie to zupełnie. Nie potrafię nikogo oszukiwać, więc poinformowałam pierwszego że chcę się rozstać i żeby się wyprowadził. Załamał się, no ale wiedziałam że nie zwracał uwagi na to że w naszym związku dużo moich łez zostało wylanych. Teraz był w wielkim szoku, ale się wyprowadził.

Ja dostałam propozycję wspólnego zamieszkania w mieszkaniu nowego i tak też zrobiłam. Nie tęskniłam za ex, ale widziałam jego poświęcenie. Powiedział ze dostał nauczkę i teraz nigdy nie dopuściłby do tego, żebym go zostawiła bo się zmienił. Cały czas dzwonił i próbował. Pisał że przyjedzie do mnie do pracy. Obawiałam się tego wiec powiedziałam ze porozmawiamy. Spotkałam się z nim. Spytał o moje uczucia do nowego. Powiedziałam, że bardzo się różnimy i że czas pokarze. Bałam się urwać tą nitkę, która daje mi możliwość odwrotu.

Nowy też aniołem nie jest. Wcześniej miał dość sporo kobiet w tym ostatnia 2 lata. Oczywiście deklaracja uczuć z jego strony była i jest wielka. Mam być jego żoną, bo do żadnej kobiety nie czuł jeszcze tak wiele. Tylko, że jak sie poznajemy widzę nasze różnice. Ja chodząca adhd, on spokojny. Ja nie pasuje do roli kobiety pracującej + gotującej + sprzątającej+ prasującej, no ale on przywykł do takiego domu i widzi moją dezaprobatę. Mam rzucić palenie (bo tym go krzywdzę), no dba o moje zdrowie, ale wszystko w swoim czasie, no i chyba sama muszę chcieć? DOdatkowo namawia mnie na antykoncepcję, a ja zawsze miałam uprzedzenia to tych tabletek, bo pamiętam jak słabo się na nich psychicznie czułam i nawet jeśli nie były one tego powodem to uprzedzenie pozostało. Niby stwierdził, że w takim razie mogę ich nie brać (ale dodał że opieram się na plotkach i że to wynika z mojej małej wiedzy- trochę obraźliwie?). No i ciągle robię coś za mało (przytulam, gotuje, wspieram, sprzątam, za dużo- wymagam). Łeee? No nie jestem leniwa, ale bez przesady. Seks- super ;-)

Tak więc siedzę sobie dzisiaj i wylewam moją historię na forum. Nie wiem co robić, kogo wybrać, nie wiem już nic. Czasami myślę że powinnam być sama (ale nigdy nie byłam). Jeju ;-(. Może idealizuje życie i dlatego mam wątpliwości, a może mam racje. W mojej głowie jest chaos.

chyba nie będzie rad.

No właśnie wiem- zmian u pierwszego nie będzie. Może jakieś małe, ale może być również sytuacja że jak już poczuje się stabilnie to mi dopiero pokaże (za to że śmiałam go zostawić). ;-/

Nowy-hymm - jest nowy więc 3 miesiącach co ja mogę powiedzieć? No dużo rzeczy dopiero teraz zauważam, bo zauroczenie opadło.

Mąż- wymarzony mąż... czy tacy istnieją, czy za bardzo w to wierze? Jedno będzie na plus, za to inne na minus. Masz to na co godzisz się.

Życie solo- nie wiem, ale może to właśnie najlepsze życie. Nie wiem jednak jak to jest być sama.

mili moi, będę wdzięczna za więcej porad.

Ja też kiedyś podobną decyzję podjąłem. Nie ma dobrego rozwiązania, bo musiałabyś przeżyć życie z jednym, a potem z drugim i na końcu powiedzieć które było lepsze. Skoro juz jesteś z tym nowym, to go chociaż dobrze poznaj. Mieszkacie razem? Kłócicie się? Przy którym miałaś więcej wolności? Prawdziwa miłość daje dużo wolności.

ecia, sluu, maneka... sorry ale wy jakieś poryp..ne jesteście.
Byłyście w związkach, potem zaczęłyście zdradzać a teraz nie wiecie czy zdradzić obecnego z byłym czy nie...
sorry ale wymiękam nad tą kobiecą logiką.
Niestety ale takie kobiece rozumowanie to już prawie norma

Piszesz że,nigdy nie zdradziłaś faceta z którym Jesteś.Hm.To już zapomniałaś jak poznałaś tego obecnego?.

Niestety?.
Żałujesz czegoś?

A tego że,zdradziłaś będąc w związku także nie żałujesz?.

Cześć... czy jest tu ktoś, kto chciałby wysłuchać mojej historii?

___________________

Przepraszam was. Tu był mój długi post, który napisałam, bo myślałam, że będzie mi lżej. Nie jest. Kasuję, przepraszam.
Strasznie się wstydzę.

18 lat to chyba odpowiedni wiek, żeby przekonać się, że uczucia, o ile jakieś są, nie mają znaczenia.

Dlatego to napisałam, żebyście mogli kojarzyć łóżko z pettingiem, a nie penetracją.
Kiedyś byłam stała...

Dziewczyny!!

Temat, który poruszacie jest mi bliski, znajomy i trudny i wolę oczywiście do niego nie wracać, ale jeśli moje słowa mogą komuś pomóc w podjęciu decyzji to nie zawaham się tego napisać.

Byłam w takiej samej sytuacji. Stały związek - rutyna, brak zaangażowania i starań, brak rozmowy i zrozumienia. Nowy znajomy - zafascynowany mną, a ja nim, motylki w brzuchu, ciągła chęć, żeby go zobaczyć.

Zdradziłam chłopaka, z którym byłam od lat (nie był to wcale dobry związek) i związałam się z tym drugim facetem (ten związek był jeszcze gorszy).

Po pierwsze okazało się, że nowa "miłość" jest totalną odwrotnością starej. Czyli: nowy facet posiada cechy, których wcale nie szukam u mężczyzny, a fascynowały mnie jedynie dlatego, że były odmienne. Po kilku miesiącach był zaś tak nie do wytrzymania, że oczywiście musiałam zakończyć ten "związek", żeby nie ranić faceta ciągłą niechęcią do niego.

Znam doskonale ten smak tego, jaki ktoś jest pociągający, ujmujący... Okazuje się to wszystko iluzją, gdy można już mieć to na wyciągnięcie ręki.

Zdradę przypłaciłam półrocznymi, bezustannymi wyrzutami sumienia, które doprowadziły do okrutnych stanów i myśli samobójczych. Być może dlatego, że o wiele łatwiej jest być ofiarą niż "katem". Ofiara ma prawo do żalu i bólu, kat - może liczyć się tylko z linczem społecznym.

Mi też się wydawało, że nie mogę bez "nowego" żyć, nie chciałam rozstawać się nawet na chwilę. Dziś brzydzę się nim i sobą. Dopiero podnoszę się po tym, co się stało.

Z perspektywy czasu jednak nie żałuję, bo w moim poprzednim związku naprawdę źle się działo, a ja byłam tak uzależniona od tego mężczyzny, że gdyby nie nowy pewnie nigdy bym się od niego nie uwolniła!

Bo to, że pociąga nas ktoś inny jest zawsze wskazaniem na DEFICYT w stałym związku. Jeśli jest możliwe wypełnić ten deficyt, wzajemną rozmową, szacunkiem do siebie, miłością i zrozumieniem to WALCZCIE o tej związek!! Jeśli nie można - odejdźcie, a dopiero potem zacznijcie szukać nowej miłości.

Bo po zdradzie bardzo trudno żyć, także tej zdradzającej stronie.

Polecam poczytać wątki kobiet, które zdradziły swoich mężów - poczytajcie o ich uczuciach. Może strach przed konsekwencjami będzie odpowiednim hamulcem.

Jest też taki film: "Take This Waltz".

Jeśli któraś z Was chciałaby dokładniej porozmawiać o swoich emocjach i doświadczeniach zapraszam do prywatnej konwersacji.