Podwójne życie - czy można kochać dwóch facetów ? - Netkobiety.pl

Często jest tak że najwięcej udzielają się te osoby,które najmniej wiedzą na dany temat

Ja niestety to przeżyłam i nie da się na tym zapanować ( choć niektóre twierdzą inaczej)
Współczuje Wam dziewczyny że tak pechowo trafiłyście,że zakochałyście się w nieodpowiedniej osobie,w nieodpowiednim czasie.
To stres ogromny spotykać się z dwoma na raz,więc pytanie pierwsze czy warto tracić zdrowie?
Nie mamy dwóch serc,więc jak to możliwe by kochać obydwu? kochamy mocniej,słabiej.Zdecydujmy kogo bardziej,CHOCIAŻ...
w jednym poście była już o tym mowa.Czy rzeczywiście kochamy? skoro obydwóch okłamujemy,krzywdzimy,ranimy,oszukujemy,zdradzamy????
Przecież miłość na czymś innym polega.Miłość to spełnianie marzeń drugiej osoby,to życzenie jej jak najlepiej,to poświęcenie swojego życia drugiej osobie,to zaufanie,przyjaźń,oparcie itd.
Piszę o tym,bo sama to przeżyłam i mnie olśniło.
Że ja tak nie chce,że to nie jest prawdziwe,miłość nie może być budowana (skoro mowa o nowopoznanym) na okłamywaniu i oszukiwaniu oraz nie może trwać na braku lojalności do partnera.
Ja odeszłam od obydwóch,na szczęście nigdy nie dowiedzieli się o sobie.
Bo jeśli kogoś zdradzasz,nie zwalaj tego na innych.

Nad miłością nie zapanujesz, tak jak sama przychodzi, tak sama odchodzi.

A tam, a skąd wiadomo, że rozsądek i rozum to coś, z czym powinniśmy walczyć, a najważniejsza jest miłość i to co mówi serce??
Heh, jakby każdy się kierował rozsądkiem, a nie sercem... To byłby ten świat za dobry. A tak... Spontan, Uczucia, zdrady, miłości, rozterki, samotność, wielkie szczęście, że coś się udało.
Oj może bredzę, ale moim zdaniem brać ze wszystkiego ile wlezie, starać się nikogo nie krzywdzić, kochać, kochać, kochać. Niczego w życiu nie żałować, bo potem można żałować, że się żałowało. A życie jest jedno.

<Kochaj i szalej! - Nie pytaj co dalej!>

                                                ....Taka optymistyczna wizja świata...
              ...Fajnie jest czasami tak sobie pomyśleć......
         ....poczuć....
                   ...nie kierować się rozumem, tylko namiętnościami....
              ...może atut człowieka, to nie rozum, a serce??? Rozum jest tylko po to, żeby mieć świadomość serca....

Ajaj aj jaka ja dziś optymistyczna jestem

No wiem, wiem. Tylko widzisz... jak jest się kochanką czyjegoś męża... Albo nie jest a ON chce by się było... Ta kobita już cierpi. Lepsza czasami jest niewiedza to fakt. Ja już bym wolała nie wiedzieć, niech np mój mąż sobie to przeżyje, wolałabym nie wiedzieć, ale niech wróci i kocha jak dawniej. Ale z drugiej strony, wolałabym by był mi wierny do końca życia.
No ale to jest życie... Szaleć, starać się nie krzywdzić. Spokój to będzie dopiero po śmierci i to nie wiadomo :P

Ja też byłam taka optymistyczna....Spontan....Ale po tym co przeżyłam....Rozum na pierwszym miejscu....

..niestety mi tego optymizmu również brakuje... Kocham ją do szaleństwa i nie wiem co zrobić...  Przypominam, że mam  dziewczynę i na karku 32 lata.N ie zamierzam skrzywdzić mojej dziewczyny  i może będzie tak że ona się o tym nigdy nie dowie i będziemy szczęśliwi...? Nie czuję abym się poświęcał, wiem że tak można bez końca, trzeba wreszcie dać spokój.  Moje "fanaberie" (z zewnętrznego punktuy widzenia, bo dla mnie to bardzo glębokie uczucie)  i niepragmatyczne zachowania powinny nie  mieć miejsca i nie mogę ich stawiać ponad nią, ponad nami...

Nie chciałbym was atakować, ale może chęć bycia z innym wyrasta z waszego egoizmu? Nie przywiązujcie się tak bardzo do tej "bajeczki" o czerpaniu z życia co najlepsze..  Czasami najlepszym wyjściem jest pomyśleć o swoim partnerze. Często  sięgacie po coś co tylko zdaje się być takie kolorowe, ale niesie dramat i ludzkie nieszczęście... Czy to dla was nie ma znaczenia? Czy liczy się tylko to że kochacie jakiegoś innego gościa? A może warto pomyśleć tak: "już miałam w życiu tyke pięknych chwil, może Bóg mi dał już wszystko na co zasługuje"??

Niestetety, oto się okazuje, że kobiety są albo egoistycznie, albo materialistyczne, albo (przepraszam) głupie i nierozsądne. Lecicie na niebieskie oczy i dołki podczas uśmiechu?  A może na wręczone kwiaty co 2 dni?? Szanujcie facetów bo to nie są nie są rzeczy, ale normalni ludzie z uczuciami. Wiem, że częśc z nich to seksiści, ale uwierz, spośród moich kolegów, nikt nigdy nie wspomina nawet o seksie. Seks stanowi może 1/100 (albo i mniej) tego co widzimy w kobietkach fantastycznego.....

Pozdrówki,
Peter

Ból to przeważnie lekcja,to prawda.I dlatego trzeba z tej lekcji wyciągać wnioski bo jeśli się tego nie zrobi ból będzie się powtarzał,zło będzie trwało dalej.A zdanie "ranić bo ciebie też ranią" świadczyłoby o tym,że powinnam pomyśleć,iż skoro byłam zdradzona i okłamywana to teraz mam święte prawo robić to samo albo wręcz obowiązek.Mam być taka jak ktoś kto skrzywdził mnie?Nie chcę!Chcę być mądrzejsza również o ten ból.
xibalbaa ja rozumiem,że teraz cierpisz i szukasz źródeł siły wszędzie ale między "ranić bo ciebie ranią" a "starać się nikogo nie krzywdzić" (wszystko Twoje słowa) chyba jednak musisz coś wybrać...
Idelanego spokoju w związku nigdy nie będzie,to fakt.Ale życie niesie ze sobą tyle trudności,że związek powinien byc tą najpewniejszą ostoją.
A jeśli się kogos krzywdzi,choćby to była nieznana nam żona naszego kochanka-to jak później oczekiwać wierności i szacunku dla siebie?Na jakiej podstawie?Ani ja nie potrafiłabym szanować partnera,który dla mnie zostawił rodzinę lub choćby znajomością ze mną tą rodziną ryzykuje ani nie zdziwiłabym się gdyby on w końcu spojrzał na mnie z boku i stwierdził-bez skrupułów wlazła z butami w czyjeś małżeństwo.
To tak odnośnie szaleństwa bez rozsądku...

No wiem, wiem, źle to ujęłam... (Wiedziałam, że tak zabrzmi, kuźwa)... Nie o to mi chodziło, że ma się święte prawo do ranienia. Nie wiem, jak to wyjaśnić. Nic nie usprawiedliwia kogoś kto krzywdzi. Tylko... Może z innej strony. Nie mieć za złe komuś że Cię skrzywdził, bo to nie jest w sumie zło, a czasami dobro. Dlatego jak samemu się krzywdzi to... Normalne jest, że powinny i muszą być wyrzuty sumienia, ze się kogoś skrzywdziło - jak ktoś nie ma, to baaaaardzo zły jest.
Dobra, nie będę motać.
źle to napisałam.
Cofam co powiedziałam.
Nie wolno ranić bo Ciebie też ranią.
Chodziło mi o ogólne tego pojęcie. Normalna kolej rzeczy i życia: raz ranią Ciebie, raz Ty ranisz. Tylko z tego należy wyciągać tylko pozytywne wnioski. Tylko nie z tego, że samemu się rani! Motam, motam...
Żyj, cierp, ciesz się, płacz, rań, kłam, nabieraj się, kochaj, bądź kochanym... - o w takim sensie. Kolej rzeczy. Po prostu. I nie wolno niczego żałować.

...

Dziewczyny moja sytuacja jest bardzo skąplikowana a ja nie wiem co począć. Nie mam kogo się doradzić. Ale do rzeczy... Sprawa wygląda tak... & lat byłąm z chłopakiem (moja pierwsza prawdziwa miłośc. Bywało różnie czasm nawet brdzo ciężko bo on podniósł na mnie pare razy rękę. Mimo to było mnustwo chwil pięknych. Kochałam go i wiem że on mnie. planowaliśmy wspólne życie. I własnie wtedy pojawił się ten drugi. Żonaty starszy ode mnie o 15 lat, mówił, że nie układa mu się w małżenstwie. Był za granicą dużo spędzaliśmy razem czasu na skypie. Wspierał mnie kiedy moj ówczesny facet byłł dla mnie nie dobry chociaż czasem mysle że byl nie dobry przezemnie samą. I tak  się zaczeło. Na początku byla przyjaźń, a później on przyleciał do mnie i zaiskrzyło. Pojawiło się uczucie. Nadal jednak byłąm z tamtym bo wiedzia łąm żę też go kocham w końcu tyle byliśmy razem... Ten żonaty wiedział o nim i tolerował go ale... do czasu. Kiedy przyleciał do domu na święta podjeli decyzję z żona że się rozwodzą. No i teraz on się rozwodzi. Moj chłopak dowiedziła się o jego istnieniu. Znowu mnie "uderzył". Nie wytrzymałam odeszłam. Poszłam do żonatego. On pokazał że bardzo mnie kocha. Ja też tak myślałam. chłopak mów że nie umie beze mnie żyć ja bez niego też nie mogę wytrzymać. Te wspomnienia te marzenia.... to mnie dobija. Jednocześnie czuje że kocham tamtego drugiego i nie potrafię go też zranić kiedy próbuje z nim skończyć serce mi się kraje a on mój że jestem jego jedyną nadzieją żebym go nie zostawiła. Ale bez tego wcześniejszego też nie mogę wytrzymać. Mieliśmy plany. Nie wiem co mam robić bo kocham ich obu. I nie chce stracić żadnego z nich. Proszę dziewczyny pomóżcie bo nie daje rady. Nie mam już siły. Nie wiem co o tym myśleć.Niech mi ktoś pomoże szybko... bo ja już długo nie dam rady:(

Kochana Kasiu powiem Ci tylko jedno-kochasz chłopaka to zrozumiałe ale pamiętaj,on Cię nie raz już uderzył. Nie licz na to,że po ślubie coś się zmieni,myślę,że będzie jeszcze gorzej. Przemyśl dobrze czy chcesz takiego życia. Strach,ból,łzy...A obietnice,że się zmieni-tylko na chwile.

Co do podwójnego życia to fakt,że kogoś krzywdzimy ale najczęściej jest tak,że w ten sposób uciekamy od własnej krzywdy.
Powiedzmy sobie szczerze czy ktoś naprawdę szczęśliwy i po uszy zakochany szukałby tzw. "odskoczni". Uważam,że nie!
Czujemy się zaniedbywani przez partnera lub nieszczęśliwi w związku i chcemy znów poczuć,przeżyć te uniesienia.
Najłatwiej jest krytykować. A może warto zrozumieć co czuje taka osoba. Naprawdę nie jest łatwo prowadzić podwójne życie ale czasami to bardzo pomaga i jest motorem do dalszego życia.

                                    pozdrawiam

Wpisalam w google haslo "czy mozna kochac jednoczesnie 2 facetow" i okazalo sie, ze nie tylko ja mam takie problemy.
Jestem mezatka i to szczesliwa. Ale pare lat temu poznalam faceta ta znajomosc nie zapowiadala nic szczegolnego ale niestey mylialm sie. Znajomosc rozwijala sie ale niestety nie jako przyjazn. I w tym byl problem bo on dopiero po dlugim czasie dowiedzial sie, ze jestem mezatka. Moze to moja wina nie wiem... Ale nie w tym rzecz. Zakochalam sie tak po prostu. Poniewaz maj maz dostal propozycje pracy zagranica postanowilismy skorzystac z propozycji i rozwijac skrzydla. Wyjechal ale ja mialam doniego dojechac za okolo 6 miesiecy. I wiecie jak to jest zostalam sama. I zycie dalej toczylo sie swoim trybem. Praca, dom, pies, znajomi i oczywiscie On. Powiem, ze dluzsza rozlaka odzwyczaja bo czlowiek uczy sie bycia sam. Mnie bylo z tym dobrze bo dbalam tylko o siebie i psa. Ale niestety moje uczucie roslo i jedynym ratunkiem dla mnie byl wyjazd do meza. Kiedy moj znajomy sie o tym dowiedzial to postanowil rowniez wyjechac. Skonczylo sie to wielka awantura - powiedzilam Mu, ze jak pojedzie za mna to mi zniszczy malzenstwo. Posluchal ale znajomosc sie skonczyla. Tak mi sie przynajmniej wydawalo. Zapomnialam o nim bo zycie zagranica pochalnia bez reszty. Ale niestety odezwal sie i uczucia powrocily. Choc nie jestem pewna co to za uczucia. Najgorsze jest to, ze jak czuje wewnetrzny spokoj i uczucia gasna to on sie odzywa tak jakby czul, ze teraz nalezy zrobic ruch i troche rozpalic to gasnace ognisko. Poniewaz niemoge sobie z tym poradzic a jade na kilka dni do rodzinnego domu postanowilam sie z nim zobczyc. Nie wiem czy to dobre ale to jednyna opcja przekonania sie czy to jest tylko zludne marzenie i cienie przeszlosci czy jednak jakies uczucie.
Tak naprawde to sama nie wiem czego ja tak naprawe chce?
Bo czy mozna kochac jednoczesnie 2 facetow......

Chciala bym tak poprostu powiedziec juz Cie nie ma, nie istniejesz dla mnie ale jest to trudne bo kazda wiadomosc od niego wywoluje reakcje taka ktora ciezko opisac. To takie lekkie podniecenie, euforia, motyle w brzuchu. Dla mnie to jest tak naprawde koszmar bo chciala bym o Nim zapomniec ale moje wnetrze mowi mi cos innego.
Ratunku....

Gratuluje Ci podjecia decyzji ktora byla strasznie trudna. I zobaczysz, ze zycie przyniesie Ci jeszcze wiele niespodzianek ktore dadza Ci sile !!!

A ja tez mam podobny problem i nie moge już sama z sobą wytrzymać. Nie mam żadnego romansu jestem w długoletnim związku choć jestem młoda i wiecie co? Pracuje a  w pracy spotkalam pana X i zostawiłam rozum w domu. Wariuje choć trwa to może 2-3 dni a z moim obecnym jest mi dobrze, tak jest mi dobrze. Kocham Pana obecnego i do Pana X czuje ten niesamowity pociąg taką furię ikumulacje uczuć ktora mnie do niego pcha. Ale on on nic do mnie nie ma tak sądzę ego drobne gesty raczej nie świadczą o uczuciu, chociaż może nie wiem, zgubilam się i nie mogę się odnaleźć.

witam serdecznie,

chyba nadeszla na mnie kolej, aby dopisac sie do listy uwiklanych w chora sytuacje. Mieszkam z facetem od 3,5 roku, traktuje go jako przyjaciela i bardzo mi bliska osobe, ale nie czuje chyba, ze chcialabym spedzic z nim reszte zycia ...

Rozsadek mowi mi, ze przez tego czlowieka nie bede nigdy plakac, ze bedzie dla mnie dobry bo kocha mnie nad zycie ...

Serce z kolei pika coraz mocniej do kolegi, ktory z nami dzieli mieszkanie ...

Pika i jemu i mnie ... sytuacja jest coraz bardziej chora ...

I ja juz tez z tego wszystkiego zaczynam psychicznie wysiadac ... Kogo wybrac ? Co robic ? Pomozcie ...

Niestety juz takie nasze losy, ze jest ich 2 a my biedne nie wiemy co tak naprawde zrobic. Mam tylko nadzieje, ze kazda z nas podejmie wlasciwa decyzje ktorej nie bedzie potem zalowac

Hey!mam podobny problem ,chcialam aby ktos mi pomogl trafilam na te forumi uwazam ze jest to najlepszy sposob aby sie wyzalic:)Może przejde do rzeczy.....więc jestem z moim chłopakiem już prawie 7 lat na poczatku naszego związku nie było kolorowo ,ale był to mój pierwszy związek wieć naprawde byłam zakochana z czasem zrozumialam ze czesto sie kłocimy i ze juz tak nie przepadam za nim jak na poczatku ,i ze sie mecze.Poszlam na studia bylam wtedy jeszcze młoda mialam 19 lat poznalam tam pewnego chlopaka ,na którego nie zwracałam uwagi ,ale on był bardzo miły czesto mnie zaczepial i sie pytal co u mnie ,mialam na studiach dobra kumpele ona mi powiedziala ze ja mu sie chyba podobam i od tamtej pory zaczelam na niego zwracac uwage ,ze wzgledu na to ze malo wszyscy sie znali malo kto wiedzial ze mam chlopaka ,wiec mu tez nic nie powiedzialam ,chcial sie ze mna nie raz umowic ale nigdy nie mialam czasu tzn. mój facet byl strasznie o mnie zazdrosny wiec wolalam nie ryzykowac.Niestety chodzilam na studia tylko pol roku i nadazyla sie okzazja aby wyjechac za granice bylam tak podekscytowana ze nie mialam z nikim kontaktow tylko z moja kumpela ze studiow.Niewiem jak to wyszło ale ktorego razu jak przyjechalam na urlop a to bylo juz gdzie 2 lata jak bylam za granica, wyslalam smsa do tego mojego kolegi ze studiow,nie wiem dlaczego to zrobiłam.Nie spotkalismy sie wtedy ale spotkalismy sie nastepnym razem jak bylam na urlopie ,nie winne spotkanie po latach nic takiego ,bardzo mi sie podobalo.Niestety musialam wracac zagranice do pracy i przyjechac za po roku jak zwykle(jak juz pisalam wczesniej nie ukladalo sie najlepiej z moich chlopakiem).Przyjechalam do polski (przez ten czaly czas pisalismy do siebie)spotkalam sie z nim ,moj chlopak nie przyjechal ze mna mial  inne sprawy, i wtedy to sie stało ,bylo mi tak dobrze  znim ze.....nie moge tego oipsac a z drugiej strony nie wiedzialam co mam zrobic duzo myslalam o nim niestety musialam wyjechac znow smutno mi bylo bo to co mi sie przytrafilo bylo piekne.Pisalismy do siebie caly czas ,pozniej znowu zblizal sie urlop znow sie spotkalismy ale ja mialam juz dosyc chcialam zostac i juz nie wracac do mojego chlopaka.Najgorsze jest to ze od poczatku wiedzielismy za ja z kims jestem nie chcialam go oklamaywac i on tez jest z kims, oby dwoje mamy kogos hmmmm to nie koniec  on bierze slub dowiedzialam sie o tym nie od niego od mojej kolezanki ze studiow ,on mi nic jeszcze nie powiedzial nie chce go pytac ,bo bym wyszla na wscipskababe ,ale czekam az mi powie prawde .Aby nie konczyc watku to zostalam w polsce poszlam do szkoly ,mam dosc dobra prace ,ale ... wrocilam z moicm chlopakiem teraz sie wszytsko zmienilo nawet polepszylo ,dotarlismy sie i jakos sie nam uklada ja wiem ze moj chlopak mnie kocha ale gdyby ten drugi powiedzial mi ze chce byc ze mna bez wachania bym sie zgodzila.Strasznie sie z tym czuje .....wariuje jestem zazdrosna o niego chcialabym byc na jej miejscu on jest taki opiekunczy czuje sie przy nim taka bezpieczna ,zazdroszcze jej.Zeby bylo waidomo jest odemnie starszy o 9 lat ale to nie ma az takiej duzej roznicy ja  mam 24.Niewiem co mam robic caly czas sie spotykamy teraz jak jestem w polsce nie mam wyrzutow sumienia nie wiem dlaczego ..... jestem zla sama na siebie chcialabym kochac tak mojego chlopaka jak jego i nie bylo by zadnych komplikacji.Powiedzial mi kiedys moj kochanek ze jej nie kocha bo gdyby ja kochal to by jej nigdy nie zdradzil jak ja mam to rozumiec skoro sie teraz hajta.Wiem ze on do mnie cos czuje nie raz mi to mowi ale jak on to powtarza nie chce mi ni obiecywac bo niechce zebym byla smutna...wiem ze go pociagam bo jego dziewczyna nie jest ladna ,ale nie o to tu chodzi ,boje sie z nim porozmawiac o tym bo on chyb anie chce zreszta zawsze jak schodze na ten temat to on tak wszystko prezyzyjnie omija nie wiem jak mam to rozumiec.Nie raz mi mowil ze boji sie ze w to zaangazowac bo boi sie ze ja go zostawie bo jestem ladna i ze ktos mu mni eodbije, ze ja kiedys stwierdze ze on jest za stary czy za brzydki dla mnie i go zostawie tak mi dal do zrozumienia.Ale ja taka nie jestem....Nie raz chce mu powiedziec ze to koniec ,ale wiem ze on nie bedzie o mnie walczyl widac ze on taki jest i pozwoli mi odejsc:(((a ja mam taki sentymet do niego on jest inny niz wszyscy faceci naprawde takiego jak on nie spotkalam ma super charakter .przepraszam ze tyle napisalam ale ...musialam sie wyzalic ,przepraszam i prosze o pomoc ,ktos tu napewno czuje to co ja ,pomóżcie

Ja znam tego chlopaka jeszcze przed tym jak poznal swoja dziewczyne czyli ponad 3 lata:(on mi powiedzial ze naprawde chcial sie ze mna umowic i lepiej mnie poznac (na studiach),ale ja go odepchnełam, bo tak napewno bysmy byli razem ),teraz jest juz to wszystko bardziej skomplikowane .Ja wiem ze jego kocham ...natomiast mojego chlopaka.....to chyba raczej przyzwyajenie , natomiast nie chce mi sie juz wlaczyc o mojego kochanka on wie ze ja chcialabym z nim byc ,ale nie mam juz sil....do niczego go nie zmusze on sie boi ze mna zwiazać.....to wszystko sie wydaje takie proste ale.... nie zycze tego nikomu to jest okropne uczucie ,zrozumie ten co przezyl cos podobnego

Moja historia: Swoją pierwszą miłość poznałam jak miałam 17 lat,klasyka, po prostu nierozłączni, planowaliśmy wspólne życie, oboje prawosławni, nasi rodzice się znali, ideał.Ale on poszedł do wojska, ja na studia,poróżniło nas, a zwłaszca moje zamiłowanie do muzyki, od zawsze chciałam śpiewać, występować na scenie, a on tego nie potrafił znieść.Rozstaliśmy się w zgodzie po dwóch latach, ja poznałam chłopaka, zamieszkałam z nim(kolejne dwa lata), aż pewnego dnia zjawił się w mojej pracy i oświadczył  że zawsze będzie na mnie czekał, nie zrobiłąm nic. Oczywiści epo pwenym czasie wyprowadziłam się od tamtego, ale dowiedziałam się że mój Kochany ma dziewczynę, czekałam, chodziłam jego ścieżkami, wystawałąm po oknem, ale nie zbliżyłąm śię, czekałąm.Moje życie zawodowe kwitło, zaczęłam śpiewać w profesjonalnym zespole muzycznym-bajka, aż pewnego dnia spotkałam naszego wspólnego znajomego, który powiedziałmi że On się żeni przez ciążę, zwariowałam w tym momencie, wiedziałam gdzie będzie ślub, ale nie poszłąm choć miałam ochotę. Sam do mnie zadzwonił z tą informacją, chyba czuł że może coś się wydarzyć, tłumaczył się, przepraszał i pożegnał. Straciłam nadzieję na na całą przyszłość i też wyszłąm za mąż za pierwszego praktycznoie nieznanego mi człowieka. Urodziłam córkę, on ma syna, cały czas myślami byłam przy nim, z czasem jednak uznałam że to nie osiągalne i odpuściłam. A mój mąż choć dobry człowiek, nie potafiłąm go tak kochać, po prostu był.I co ???? I zakochała się!!!C.D.N.

Jak tak czytam te wszytskie posty o nas, naszych problemach to zastanawiam sie czy to tylko kobiety borykaja sie z takimi problemami czy mezczyzni tez przezywaja takie sercowe rozterki....

Witam! Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że jest nas tak wiele... Mój problem to niemalże połączenie wszystkich waszych, tyle, że w grę nie wchodzi problem małżeństwa... Ale do rzeczy. Jestem z moim chłopakiem od 2 lat, jest cudowny i kocha mnie nad życie. To najcudowniejsza osoba jaką znam, ma niesamowicie dobre serce, uwielbiam z nim rozmawiać, spedzać czas. Niestety odkąd wyjechałam na studia jest to związek na odległość... Jak często bywa, na studiach poznałam Tego Drugiego. Od początku była między nami chemia. Pewnego razu gdy odprowadzał mnie na autobus po imprezie pocałowaliśmy się. Od tej pory powtarzało się to na każdej imprezie. Ot tak, bez zobowiązań, on wiedział, że jestem zajęta, ale nie umieliśmy się przed tym bronić. To trwa już 9 miesięcy, z ok. czteromiesięczną przerwą, kiedy nic się nie działo i zachowywaliśmy się jak koleżeństwo... On od 2 miesięcy spotyka się z pewną dziewczyną. Nie traktuje tego poważnie, nie chce się z nikim wiązać, ma jednak wobec niej wyrzuty sumienia. Ja również czuje się fatalnie krzywdząc mojego nie świadomego niczego chłopaka... Moje uczucie do niego się zmieniło, jest bardziej "siostrzane" niż namiętne... Przestałam mieć ochotę na seks z nim. Za to z tym drugim ostatnio doszło do czegos więcej... Kochalibyśmy się, gdyby nie jego nerwy, wyrzuty sumienia. Nie mógł "stanąć na wysokości zadania", jednak spędziliśmy cudowny, namiętny wieczór. Pożegnaliśmy się czule, wiedząc, że to nie koniec, lecz że nie zobaczymy się przez prawie 4 miesiące, ponieważ wyjeżdza do pracy za granicę. Powiedział, że musi sobie to wszytko ułożyć, pomyśleć. Oboje jesteśmy bardzo zagubieni, to jakiś tragiczny czworokąt! On nie wie co czuje do tamtej ani jak traktować naszą relecję... Ja zatracam się coraz bardziej w uczuciu do niego, boję się, że to początek miłości... Nie wyobrażam sobie tych miesięcy bez niego, wakacji z moim chłopakiem... Nie wiem co będzie dalej, ani czy tamten nie prześpi się z kimś za granicą... Nie potrafię wyjść z tej sytuacji:( Wydaje mi się, że gdybym poznała swojego chłopaka później, wszystko wygladałoby inaczej... Mam 20 lat, chcę korzystać z życia, chodzić na randki, a on planuje ze mną wspólną przyszłość (jest 4 lata starszy)! Mam świetny kontakt z jego rodzicami, są dla mnie jak rodzina... Do tego wielokrotnie powtarzał, że jestem całym jego światem, że umarłby, gdyby mnie stracił... Wiem, że byłby zdolny do tego, by zrobić sobie krzywdę, gdybym go porzuciła... Ten drugi nie składa żadnych deklaracji, sama wiem, że nie nadaje się do związku, jednak łączy nas niesamowita namiętność... Mamy podobne temperamenty, jesteśmy weseli, towarzyscy, lubimy poznawać nowych ludzi. Mój chłopak natomiast to domator, czas najbardziej lubi spędzać ze mną, ew. wąskim gronem swoich przyjaciół. Nie pozwala mi wychodzić żeby potańczyć, a sam również ze mną nigdzie nie pójdzie, bo nie lubi, nie umie i umieć niew chce... Jak to napisała jedna z forumowiczek, to taki typ, który "był stary już w przedszkolu"... Jest poważniejszy od facetów w jego wieku, cudownie najdaje się na męża i ojca, ale dla mnie to za wcześnie!... Jestem go w 100% pewna, a ten drugi jest jakby trochę nieosiągalny... Jego dotyk przyprawia mnie o dreszcze, jego zapach sprawia, że uginają się pode mną kolana... Od jakiegoś czasu myślę o nim podczas intymnych chwil ze swoim chłopakiem, bardzo często mi się śni... Proszę Was kobietki o pomoc, wiem, że potraficie dać dobre rady i wsparcie...

gosiak
    Niewinne początki
    Zarejestrowany: 2009-07-11
    Posty: 1
    E-mail

Re: Który to ten Jedyny, czyli serce nie sługa...

Mój problem zaczął się od momentu jak moja miłosć z którą mieszkałam trzy lata została siła zabrana przez Policję za coś co zrobił 7 lat temu jak miał 20 lat, tej głupoty nigdy nie powtórzył,ale zabrali go na 2 lata.Wtedy zaczął się mój kszmar! to brzmi trochę patologicznie,ale to nie był patologia ,on zajmował sie handlem autami ja mu pomagałam niczego nam nie brakowało choć też się kłóciliśmy.Po tym jak go zabrali  po 5 mies,poznałam faceta ,który zaimponował mi tym na co w poprzednim związku nie mieliśmy czasu,kolacje,imprezy ,wycieczki itp. wygoda ,przy tym bardzo mnie pokochał ,zamieszkalismy razem o tym drugim starałam sie zapomniec i zamknąc ten rozdział, ale nie mogłam.trwał to prawie dwa lata, do momentu ,az ten pierwszy dostał pierwsza przepustkę,oszalałam .spakowałam sięi wyprowadziłam ,choć nie miałam pewności czy dobrze robię ,obecny chłopak był z dobrej zamożnej rodziny, inteligentny z przyszłością, były do wszystkiego musiał dojść sam i jeszcze więzienie...Udało mi się z nim spotkać i ubłagać...wciąż jeszcze mnie kochał ,zaczeliśmy sie spotykać.ale definitywnie nie zakończyłam tamtego związku.Po miesiącu wszystko się wydało,choć tak ich przed sobą ukrywałam,rozmawiali ze sobą i wszystko sobie powiedzieli,wyszło,ze ich okłamywałam itp.ale najgorsze jest to ,ze oboje mi wybaczyli i kochają mnie niesamowicie,zgodzili się abym poszła do psychologa i dopiero zdecydowała z którym chcę być! Dzwonią co dzień raz jeden raz drugi, zapewniają o swojej miłości a ja nie wiem co robić!pomocy!!!

Online

jestem kobieta w długim  zwiazku,mam 6letnie dziecko ,które jest dla mnie wszytskim,mój partner z którym mieszkam wyjezdza w delegacje więc często zostawałam sama,wiecznie czekałam na swojego partnera,ale z czasem zaczeły się problemy weszła rutyna,zaczeły się zgrzyty wymiana zdań,niezgodność charakteru,oboje wiemy że praktycznie sie nie znamy mało o sobie wiemy,ale  jestesmy bo szkoda straconego czasu i mamy dziecko to musimy być razem.Któregoś razu całkiem przypadkiem weszłam na czata i poznałam super faceta zaczeliśmy pisać ze sobą,dzwonić aż doszło do spotkania,jak go zobaczyłam i spojrzał na mnie tymi swoimi oczami nogi mi się ugieły,a serce zaczeło bić jak szalone spędziliśmy ze sobą miły dzień pocałowaliśmy się serce mi waliło jak oszalałe wiedziałam że to nie jest normale uczucie sympati tylko miłość, nie mogłam spać jeść ciagle myślałam tylko o nim,zaczeliśmy się spotykać i to trwa juz dobrych kilka msc,ale on też jest zajęty bierze ślub ,urodziło mu się dziecko,wiem że to złe co robimy ale nie potrafimy podjąć decyzji o rozstaniu ze względu na dzieci jakie to ciężkie ale nie potrafimy też żyć bez siebie,trudne to dla mnie bo kiedy go niema nie potrafie oddychać ale świadomośc ze jest z nią też mnie zabija nie wiem co mam robić zbliża się data jego ślubu i to mnie zabija ale nie chce z niego rezygnować,jestem rozbita,ale chcę byc z nim chociaż jako ta druga

jestem ze swoim facetem 3,5 roku Kocham Go, D. poznałam 7 miesiecy temu, jest żonaty. myslalam ze istnieje przyjazn miedzy kobieta a mężczyzna dlatego  moj chlopak wiedzial ze od czasu do czasu spotykam sie z D. i rozmawiamy sobie tak poprostu(naiwna bylam co do tej przyjazni.) chcial zostawic dla mnie wszystko. mówił ze mnie kocha , powiedzialam nic z tego  po pierwsze jestem z adrianem (czasem jest miedzy nami dobrze c\zasem zle  jak w kazdym zwiazku ale kocham go i nie wyobrazam sobie życia bez niego), po drugie ma zone , a nie rozbije malzenstwa, nawet nie moge sobie wyobrazic jak jego zona mogla sie czuc kiedy powiedzial jej ze mnie kocha.  rozmawialam z nia bo uwazam ze nie zrobilam nic zlego , rozmawialismy tylko. obiecalam jej ze nigdy wiecej sie z D.  sie nie spotkam. Oni probuja naprawic małzenstwo z tego co mi wiadomo. mimo  ze D. probuje miec ze mna kontakt probuje sie spotkac, nie odpowiadam mimo ze tak mi go brakuje , , często ogarnia mnie cholerna tesknota , i placze bez powodu , brakuje mi jego spojrzenia  naszych rozmów. Mój chłopak wie tak naprawdwe co sie dzialo po koleii rozmowe z D. zona, wie o wiadomosciac od niego , Tak jak powiedzialam nie potrafila bym skrzywdzic ojego faceta Kocham go , ale czasem zastanawiam sie jak by sie życie potoczylo gdybym wsystko dla D. zostawila, . Wiem że dobrze zrobilam zrywajac z nim kontakt. Adrain jest dla mnie najwazniejszy ale D. zawsze bedzie u mnie głęboko w sercu. nigdy nie zapomne naszych dlugich rozmów o niczym:) wiec rozumiem kazda z was  ktora przez podobna sytulacje przeszla. mozna Kochać Dwóch facetów naraz

Prawda jest taka że kobieta to stworzenie poligamiczne, co tyczy się również facetów.
Mimo że żyjemy otoczeni zdobyczami XXI wieku to tam w głębinach naszego jestestwa gdzie egzystują nasze innstynkty i popędy jesteśmy głęboko zanurzeni w mentalności naszych jaskiniowych przodków.
U zarania naszych dziejów królowała POLIGAMIA i tak pozostało w naszych instynktach.                             To fakt że nasze dzieciaki przez długi czas wymagają stałej opieki matki a matka potrzebuje kogoś kto ją obroni , nakarmi i zapewni spokojny rozwój potomstwa spowodowal że ludzie zaczeli kojażyć się w pary>>>>>
Zaczeli tworzyć związki , wykształcili uczucia, pojawiło się KOCHANIE które zapewnialo trwałość związku ,choćby do czasu aż młode osiągną samodzielność>>> Dlatego tak wiele osób po odchowaniu dzieci przeżywa drugą miłość bo coś się WYPALIŁO>>>>
Wszystko o czym piszecie ma swoje korzenie w strefie INSTYNKTÓW czy nam się to podoba czy nie>>>>
Nasze instynkty odziewamy w zgrabne CIUSZKI pod tytułem >>KOCHAM>> MIŁOŚĆ>>>UCZUCIE>>
Tródne wybory??? Bo tego kocham i tamtego ?? Bo przy tym spokój i stabilność >>Kocham go bo zapewni mi odpowiednie warunki dla wychowania dzieci>>>>
Ale tamten....przy nim czuje się kobietą , przy nim krew krąży mocniej w żyłach, ekscytuje pociąga przyprawia o zawrót głowy>>> Mocne geny , najlepszy materiał na dawce genów>>>>
Którego wybrać???? To pytanie tylko w swerze moralnej i uczuciowej, bo wasz instynkt już wybrał>>>
Jeden doskonały opiekun >>Drugi doskonaly ojciec>

euforia.. i wszystkie forumowiczki.. witam Was serdecznie... Cieszę się że znalazłam to forum, bo jestem w takiej samej sytuacji. Jestem z moim mężem 6 lat, poznaliśmy się jeszcze w L.O. Jest niebiańsko przystojnym, szeroko zbudowanym mężczyznom, o ładgodnym pogodnym i dobrym usposobieniu, bardzo mnie kocha szanuje i pomimo kilku trudniejszych momentów w Naszym życiu, zawsze mogłam liczyć na niego liczyć. Wszystko pięknie, fajnie brzmi .. a jednak miesiąc prze ślubem poznałam W. starszego ode mnie o 7 lat, dojrzałego faceta, który tak naprawdę nie wyróżniał się niczym. A jednak po spotkaniu firmowym nie mogłam się doczekać kiedy mnie odnajdzie. Nic nie zapowiadało takiego wychuchu uczuć jaki nas zalał Nas od momentu kiedy tak naprawdę wpadliśmy na siebie zupełnie przypadkiem. Wracając do domu autobusem całą drogę trzymał mnie za ręce, a ja czułam na przemian falę gorąca i zimna, zarzenowanie co ten gość wogóle robi? a Jednak nie umiałam się sprzeciwić pomimo że nie raz w podobnej sytuacji potrafiłam gościowi dać do zrozumienia "spadaj zajęte". I tak minął już rok i dwa miesiące, pomimo ciągłych prób rozstań i powiedzenia sobie przykrych słów tylko po to żeby druga strona dała sobie spokój... bezskutecznie.... pierwszy raz próbował pocałować mnie w listopadzie zeszłego roku. Odmówiłam. Dwa miesiące temu poległam.. pocałował mnie i było cudownie, siedzieliśmy w samochodzie 3 godziny i tak naprawdę nic nie miało znaczenia. Na drugi dzień czułam się podle, ale z drugiej strony kocham ich obu, każdego z nich inaczej... Próbowałam sobie z tym poradzić ale .. bezskutecznie... może to kwestia charakteru, ale na uczucia nie ma mocnych, zadręczanie sumienia.. co to zmieni... każdy ma jakąś granicę przyzwitości, moralności kiedy masz nóż na gardle ona sie przesuwa... mi zajęło to rok i sama nie wiem w którym to idzie kierunku. Gdy mój mąż dowiedziałby się o tym nie próbowałabym zaprzeczać, nie raz chciałabym żeby się po prostu zapytał wprost. Nie umiem żyć w kłamstwie, ale chyba nie mam innego wyboru. Czekam aż to się samo rozwiąże, nie naciskam, nie wymuszam jakiś decyzji, czy jestem szczęśliwa? Nie wiem.. staram się być jak każda z Nas, stąd właśnie te dylematy o których tutaj piszemy. Człowiek jest egoistą i tak naprawdę myśli tylko o tym co czuje, spełnia to czego pragnie, a z drugiej strony mamy być samobiczującymi się samarytaninami? Może to co piszę jest okrutne, ale uwielbiam kiedy dotyka mnie bo szyi, całuje, pożądliwie z taką pasją i oddaniem, kocham kiedy robią to oboje, chodź każda z tych chwil jest inna. Czasem zastanawiam się jaki wpływ na to wszystko (trudność z ulokowaniem uczuć) ma dzieciństwo.. w moim wypadku ma ogromne. Ja tak samo nie chce nikogo skrzywdzić ale siebie też nie chce. Dlatego robię wszystko by tak się nie stało ... pozdrawiam

musisz wybrać tego bez którego jak sobie pomyslisz nie umialabyś żyć ...wyobraź sobie że nie masz ich dwoch nie jesteś z żadnym z nich ...i teraz sobie pomyśl za którym tęsknisz ,którego chcialabyś miec przysboie w trudnej chwili ,albo pomyśl dla którego jestes w stanie zrobić dosłownie prawie wszystko jak będziesz mysląła własnie o tym jednym to odpowiedz juz znasz a jak sama nie wiesz to poczekaj los sam ci podyktuje a może okaże sie że pojawi się w twoim zyciu jeszcze jakis inny ktos kto będzie połączeniem ich obu w jednej osobie i okaże się ze to ten jedyny ...tak naprawdę wybór jest dośc prosty trzeba tylko zagłębic sie w swoich myslach i stwierdzic bez którego nie jestes w stnie normalnie funkcjonowac ....... tez Ci to troszke zagmatwałam ale mam nadzieję że pojmniesz co miałam na mysli

Zastanów się czy warto prowadzić takie :"podwójne życie"- bo jezeli dojdzie do tego że faktycznie świata nie będziesz za nim widziec to  twoja rodzina (mąż) może  dowiedzieć sie o tym i będziesz Tą najgorszą która zraniła rodzine i rozwaliła małżeństwo ,bo niestety w życiu juz tak bywa że jak się coś w związku psuje (najcześciej z przyczyny nie doceniania nas kobiet przez mężów) to i tak na koniec jest nasza wina bo przecierz każdy powie a takie z nich było zgodne małżeństwo ...co ona najlepszego mu zrobiła .....czy ona zapomniała że ma dziecko i męża ...Plotka niestety rozprzestrzenia się bardzo szybko .Więc najlepszym dla Ciebie rozwiązaniem będzie przeprowadzenie poważnej rozmowy z mężem bo gdy szukasz u innego uczucia nktórego nie daje ci mąż to chyba czas na taka rozmowę i albo w te albo w tamta stronę ustalcie cos żeby nie krzywdzić na wzajem siebie i bliskich .Oczywiście nie mów mu odrazu że jest w twoim życiu taki ktoś bo faceci już tak maja że odrazu mieszał by Cię z błotem i obwiniał za wszystko ...powiedz mu poprostu jak bardzo jest Ci źle i że coś musicie zmienić bo dłuzej nie dasz tak rady .

Jak dobrze, że znalazłam to forum ;-)
Kochane dziewczyny nie sądziłam , że aż tyle kobiet ma takie problemy.
Moja historia wygladą tak. Byłam z chłopakiem 4 lata i był on moją wielką miłością. Wiele razy się rozstawaliśmy i nigdy przez nikogo tak wiele nie płakałam. W końcu rozstaliśmy się "na dobre" on to skoczył. Lecz ciągle mną manipulował po rozstaniu pisząc mi, że mnie kocha, że tęskni, że nie chce z nikim innym się kochać. Manipulował tak dobrze, że mu ulegałam chodząc z nim do łóżka. On w tym czasie spotykał się z innymi kobietami. Ale za każdym razem gdy się widzieliśmy płakał i mówił, że nie wie czy dobrze zrobił, że kocha i tęskni. To trwało prawie 7 miesięcy aż postanowiłam iść dalej. Poznałam rewelacyjnego faceta. Przeciwieństwo mojego ex. I zakochałam się w nim. Lecz w głowie ciągle miałam również byłego który ciągle mieszał i prowadził swoją gierkę. Teraz pytał mnie kilka razy czy chcę do niego wrócić. Nie chcę bo wiem czym się to skończy dla mnie. Ten związek był toksyczny, ciągle płakałam. Ale mam do niego słabość bądz jak wolicie darze go ślepą miłością. Jestem w związku, a gdy widzę byłego za każdym razem nie potrafię się mu oprzeć, kocham go z każdą jego wielką wadą. :-( strasznie mnie to wyniszcza. Nie potrafię zerwać z nim kontaktu gdyż zawsze był moim najlepszym przyjacielem i była między nami niesamowita więź.