Podwójne życie - czy można kochać dwóch facetów ? - Netkobiety.pl

Coraz częściej trafia nam się zakazany owoc, tylko co z nim zrobić.
Zerwać i posmakować czy może zostawić aż zgnije i zniknie?
   Kocham bardzo a jeszcze bardziej cierpię...

Zakazane owoce, heh... a może im dłużej są zakazane tym lepiej i po prostu nie wolno ich zjadać? Tylko tak... chłonąć wzrokiem, pieścić dłońmi i liznąć trochę szczęścia:P

też miałam przypadek z zakazanym owocem i stwierdzam teraz że mogłam go sobie darować, b nie okazał sie aż taki ideałaem za jakiego go uważałam przy poznaniu

dokładnie z ust mi to wyjęłaś, był dla mie nieosiągalny a kiedy już go "zdobylam" odkrylam jego prawdziwą nature i twarz. przejechałam sie nieźle na nim:(

czasami nie warto ryzykować-zbyt duża stawka jest do stracenia a życie to nie poker .Koleje losu nie mają biletów powrotnych.W pewnym momencie może się okazać że się zajechało o jedną stację za daleko,gdzieś gdzie nie ma nic i wtedy pozostanie samotność i żal a nie o to w życiu chodzi.

A ja już wiem, jak to jest z moim podwójnym zakochaniem:) Jest sobie rzeczywistość i są sobie marzenia. W rzeczywistości kocham mojego chłopaka,on mnie, jesteśmy szczęśliwi. Ale pomarzyć sobie zawsze można, ot tak, po prostu, powzdychać. I wtedy trach! marzenia się spełniają, bo się okazuje, że ktoś, o kim się marzyło, marzy tak samo o Tobie. Marzenie się spełnia, a do tego, zamiast się troszkę rozsypać przy zetknięciu z rzeczywistością (no bo w marzeniach się idealizuje) okazuje się, że wyidealizowana osoba jest tak samo idealna, jak nie jeszcze bardziej, jak się marzyło. To się zdarza bardzo rzadko. Jakbym nie przeżyła, stwierdziłabym, że to jest niemożliwe. Teraz sobie myślę, cholera, jaka ze mnie szczęściara
Wniosek... nie wiem jaki. Może taki, że marzenia się spełniają:P Czasami nawet wtedy, jak się tego tak naprawdę nie pragnie.

nie moge czytac slow potepien na tym forum.Jak mozna oceniac jesli czegos sie nie przezylo?czy ktos z krytykujacych zastanowil sie ile cierpienia przynosi tak rozdarte serce?uwazacie ze jestesmy zle bo kochamy dwoch.A zadalyscie sobie pytanie dlaczego?samo z siebie?gdyby nam bylo dobrze w aktualnym zwiazku nie szukaloby sie podswiadomie czegos innego.Sluchacie nas co piszemy ale nie znacie calych historii,podloza tego co doprowadzilo do zboczenia z drogi stalego zwiazku.ja mam problem bo moj staly partner nie kocha mnie taka jaka jestem a chce mnie zmienic.Myslicie ze to nie rzutuje na umysl?pozatym jest cudowny,dobry a ten drugi czysty jak lza,zraniony.Nie raz peka mi serce z rozbicia co mam robic.Wiem nie zbuduje szczescia na czyims nieszczesciu.gdybym byla egoistka nie ciaglabm tego 2 lata,za bardzo licze sie z ostateczna decyzja i krzywada jaka wyrzadze i ta niepewnosc czy postapie dobrze.Prosze nie potepiajcie bo nie znacie meczarni tego stanu i wieczornych lez

Dokładnie tak jest ja Ciebie rozumiem, bo sama to przeżywam. Nie da się opisać poczucia winy, a jednocześnie nie potrafi się znaleźć rozwiązania

też tak miałam po jakiś 9 miesiącach w związku.
zaczęłam się obawiać czy aby na pewno on mnie wystarczająco kocha.
zaczęły się głupie sprzeczki wynikające z moich wiecznych, tak naprawde bezpodstawnych pretensji.

pewnego dnia usiedliśmy na spokojnie i rozmawialismy o swoich potrzebach,pragnieniach, obawach, wątpliwościach.
i to pomogło.
tylko szczerą rozmową można dojść do porozumienia.
facet często nie zrouzmie Twoich przesłań, gdyż może myśleć, że masz na myśli jasny sens wypowiedzi,a  nie aluzję.

porozmawiajcie i daj znać jak poszło

Oj Isia, żebyś wiedziała ile kobiet ma ten sam problem, i chyba nie ma na to odpowiedzi. rada tylko dla tych, których to nie spotkało....strzeżcie swoich uczuć do mężów, bo można bardzo łatwo wpaść w pułapkę innych, a wtedy to już tylko cierpienie, u mnie doszło do tego, że wczoraj po 2 latach takiego życia, po prostu wzięłam łyknęła tabletki już nie myśląc o niczym, nie dałam rady. Na szczeście nie zadziałały, miałam tylko rano kołatanie serca . Tak więc trzeba spijać wynik swojej słabości. wpadnij do mnie na mój wątek to pogadamy..buziak

wiesz twoja sytuacja jest dosc prosta bo.. chlopaka zawsze mozna zmienic ale meza juz troche gorzej, wiec uwazaj sie za szczesciare!!

Daaaaaaawno nie zaglądałam... Ale powiem że wiem, kogo kocham i z kim chcę spędzić całe życie, i że poszłabym za nim w ogień i leczyła z każdej choroby itd... (JAK TO WCZEŚNIEJ KTOŚ OKREŚLIŁ)... Ale ja po prostu chyba jak każda kobieta, potrzebuję tego stanu zakochania. Ostatnio znowu tak z tym żonatym miałam. Ale się nie dam. Wiem, że muszę w końcu wybrać. I wybrałam. Ale lubię sobie pomarzyć i nie uważam że przez to nie potrafię kochać mojego chłopaka. Która z nas nie poleciałaby za marzeniami jakby się spełniły? Hana by poleciała, jakby nie miała trudnej sytuacji. Tak samo Samanta. I wiele, wiele z nas... Też bym poleciała jakby nie jego żona, dziecko i mój chłopak. Ale wiem, że moje marzenie trwałoby krótko, bo tak naprawdę wcale nie potrzebuję go na codzień. A marzyć można w nieskończoność.... nie wiem czy ktos coś z tego rozumie, ale ja właśnie tak się czuję...

w znaczenie imion...hmmm tak cos w nich jest.kazde imie ma w sobie zawarte cechy...Artur-rozwydrzony niemily pyskaty i to sie sprawdzalo za kazdym razem gdy poznalam jakiegos Artura po prostu nie da sie do nich przemowic...

Witaj infetel,

Ten drugi czy ta druga zazwyczaj czuje się źle bo poza nawiasem.
A co się właściwie wydarzyło? Pisałeś (łaś) o tym na jakimś wątku?

Witaj,
Nikt nie powiedział, że życie jest proste. Jest bardzo skomplikowane. Być może ona jest mądrą kobietą i wybiera Ciebie bo widzi szansę na udany zwiazek właśnie z Tobą a nie z nim. Ja kiedyś kochałam niewyobrażalnie mocno kogoś, ale wiedziałam że zycie z nim nie będzie usłane różami i wybrałam innego, którego kochałam mniej. W końcu nie tylko o seks w życiu chodzi (lecz jest on jednym z kluczowych elementów udanego związku), ale równiez o charakter drugiego człowieka. To, że ona nie wie co do Ciebie czuje to nic wkońcu złego? Daj jest trochę czasu aby mogła sobie to wszystko jakoś poukładać. Ale postaraj się być przy niej, kochać ją i okazywać jej swoje uczucie. Życzę powodzenia.

Ja atakze mam podobny problem. Jestem w zwiazku od 2,5 roku z uroczym mezczyzna. Jest bardzo dobrym czlowiekiem i daje mi poczucie bezpieczenstwa, niestety nie jest polakiem i nie mieszka w Polsce. Poznalam go na ostatnim roku studiow, gdy wynajmowalam od niego pokoj. Zaczelo sie to powoli. Bez wiekszego zachwytu fizycznego z mojej strony, i problemami  z jego. Widywalismy sie raz na 2miesiace, bo konczylam studia. W miedzy czasie zaczelam chorowac, a on zaczal pomagac mi jeszcze finansowo. Natomiast w lozku sie nie uklada, a jego brak zainteresowania, czy strach jest troche meczacy. W miedzy czasie poznalam chlopaka, nie do konca odpowiadal mi jego poziom socjalny, ale mial swietne cialo, wiec stwierdzilam, ze co mi szkodzi. I tak zostalismy kochankami, ale to przerodzilo sie w cos wiecej. Dlugo wahalam sie co zrobic, postanowilam wyjechac i sprobowac nowego zycia, powoli wracalam do zdrowia, ale tesknilo mi sie za polska. Pojechalam na badania do kraju, i on zadzwonil, a ja musialam sie znim spotkac. Przeszedl transformacje i mysli o tym zebysmy razem mieszkali, opiekuje sie mna, i sex jest wspanialy. Ale w mojej glowie jest panika, ze w polsce sobie nie poradzimy, a ja bym chciala miec zycie na jakims normalnym poziomie. Chce dac moim dziciom wiecej niz sama dostala. Wiem ze panikuje strasznie, ale nie wiem co zrobic. Tego drugiego takze na swoj sposob kocham, nie wiem co robic.

Ona jest na zakręcie, nie wie co robić, przezywa rozterkę. Rozmawiaj z nia i nie dopuszczaj. Cos napewno do Ciebie czuje, skoro pragnie z Tobą być i  zwróciła sie po jakims czasu znowu w Twoja stronę. Pisanie to co innego niż spotkania na zywo. Może warto ja widywać częściej a miłosc odrodzi się lub narodzi na nowo. Zawsze jest szansa na cos więcej. Postaraj się o to, w końcu my kobiety lubimy jak facet czasem przejmuje inicjatywę i stara sie o nas. Mówie przynajmniej o sobie. Znasz ją i wiesz co lubi a czego nie. Wykorzystaj to co o niej wiesz i przyciągnij ją do siebie.

Chcesz mieć życie na jakimś normalnym poziomie ? To do do pracy !!!
W czym problem ? Czy chcesz byc utrzymankom ?

Cześć wszystkim...ja chyba też potrzebuje porady, zdaje się, że zaplątałam się w coś zbyt trudnego jak dla mnie. Od 2,5 roku byłam z facetem, który miał po prostu wszystko, był przystojny, miał cudowny charakter, bardzo dużo mi pomógł, ale sam związek przyjemnie wyglądał tylko przez rok, a potem nawet nie pamiętam ile razy pakowałam walizki, ale jednak wolałam zostać może też dlatego, że strasznie się od niego uzależniłam pod każdym względem. Po pierwsze mieszkam u niego, razem pracujemy, w domu jest mi bardzo dobrze jestem studentką i mam bardzo dobre warunki do nauki, ale...Ostatnie 1,5 roku to pasmo ciągłych kłótni. Ja jestem w dodatku strasznie emocjonalna i wybchowa, i wiem, że czasem źle się działo przeze mnie, ale i tak nam się nie układało, a ja chyba byłam po prostu zbyt wygodna żeby to uciąć...ostatnio byliśmy razem na biznesowej imprezie i...poznałam faceta, okazało się, że się znają, on wrócił dopiero z Nowego Jorku żeby zostać już w Polsce, pojechaliśmy z chłopakiem i innymi znajomymi do niego, o 3 w nocy wszyscy się popili i poszli spać;) zostaliśmy we dwoje bo cudownie się nam rozmawiało jak jeszcze nigdy w życiu, poczułam, że to cudowny facet-przyjaciel i, że dobrze,że poznałam kogoś z kim tak dobrze się czuję i będę mogła się spotykać, wszystko było przy pełnej aprobacie chłopaka, bo powiedziałam mu od razu, że bardzo polubiłam Pan I., znali się od 10 lat i zgodził się żebym kontynuowała znajomść tym bardziej, że I. mógł mi dużo pomóc zawodowo. Mimo tego, że nam się nie układało nie chciałam odejść, bo wiedziałam, że nie mam dokąd, po co i za co, przynajmniej na razie. Pan I....wyznał jednak co do mnie czuję, nie wiem czy miał dobry bajer po prostu i ja jestem taka naiwna, ale uwierzyłam w te słowa, że jeszcze nigdy nie spotkał kogoś takiego ja...najgorsze, że do mnie dotarło, że czuje do niego to samo. I. nie może się już przy mnie opanować, ale ja nie dałam się, do niczego między nami nie doszło, bo wiedziałam, ze nie moge zrobić tego mojemu chłopakowi po tym wszystkim...po jakimś doszło między mną a moim facet do kłótni po kolejnej imprezie, na której obskakiwały go inne laski, a ja zawsze źle sobie radziłam z bogatą przeszłością moich byłych. Wybuchłam i zerwałam z nim, ale doszli się do wniosku, że tyle nas łączy, że nie będziemy całkowicie zrywać kontaktu bo za dużo spraw nas łączy, ale oboje zgodziliśmy się ,że jako para to już nie ma sensu. Pozwolił mi być wolną, ale jednocześnie mieszkać u niego dopóki nie stane na nogi. Obaj często wyjeżdżają niestety Pan I. częściej i dalej...spotykamy się, czuje, że go kocham...pocałowaliśmy się...w tej chwili, czuję że możemy spróbować być razem, ale on mnie powstrzymuje teraz, mówi, że za wcześnie, że teraz na pewno nie myśle racjonalnie, ale ja wiem, że uderzyło mnie coś odkąd tylko go zobyczyłam z tym, że miałam tę świadomość, że nie mogę chcieć go jako faceta...on również ma bogatą przeszłość, ja w swoim dorosłym życiu byłam tak naprwde tylko z 3, nie wiem czy zniosę te jego stare historie i to, że nie ma go tak często...u swojego byłego nie zniosłam, ale on jednak mógł być przy mnie częściej...teraz wole go jako przyjeciala, żałuje, że dałam szanse temu związkowi bo lepiej jakbyśmy się tylko znali i przyjaźnili, trzeba mi było wyprowadzić się od razu jak tylko stanęłam po raz 1 w drzwiach z walizkami rok temu. O Panu I. nie mogę przestać w tej chwili myśleć, nie mogę spać, nie mogę skupić się na niczym innym przez niego...ale boje się...a najbardziej tego, że tylko wydawało mi się, że któregoś z nich kocham i w ogóle kiedykolwiek kochałam....przepraszam za ilość tekstu.

Właściwie to wolałabym, żeby to nie było zauroczenie...naprawdę ciężko jest nam się powstrzymać, żeby nie wiem...nie dotknąć się w jakiś sposób choćby przypadkiem, a ich relacje...znają się chyba z 8 albo 9 lat, nie wiem jak bardzo zażyłe to były stusunki wiem tylko, że jakieś 4 lata temu stracili ze sobą kontakt zresztą Pan I.spędził je głównie w USA, właściwie to na tej imprezie, której go poznałam to było coś na kształt spotkania po latach dlatego też wszystko się poźniej przeniosło do niego domu...nie wiem jak teraz postąpić...z jednej strony wiem, że nie chcę być z R. i, że muszę się jak najszybciej wyrowadzić, ale boję się też czy jestem w stanie spróbować  i poświęcić się całkowicie I.
Dzięki za słowa zainteresowania, troszkę to zamotane....

Prawdopodobnie jesteś  MI głupiutką utrzymanką starszych facetów i tak właśnie cię traktują. Jeden nie ma mic przeciw temu- by zabawiał sie z tobą drugi. Tak "po starej męskiej przyjaźni". Albo jak w sex-aferze Samoobronie - gdzie "Łyżwa" częstował szefa "landrynką"

Edytko, przede wszystkim, skoro uwikłałaś się w drugi związek, to znaczy, że Twoja miłość do chłopaka pierwszego nie była na tyle silna, byś miała tylko jego w sercu. Jeśli się tak naprawdę kocha, to nie dopuścisz nikogo do siebie a już na pewno do łóżka. Coś musiało być nie tak między wami, i podświadomie to wiesz, choć trudno Ci to teraz pewnie rozgraniczyć. Z jednym jest przywiązanie, z drugim zauroczenie, boisz się zranić któregokolwiek, ale im dłużej będziesz tkwiła w tym stanie, tym coraz bardziej Twoja psychika będzie wysiadać. Człowiek nie jest stworzony do podwójnego zwiazku, dlatego tak trudno nam jest się w takich sytuacjach odnaleźć, od Ciebie samej zależy jak długo będziesz w tym tkwić. Oczywiście, ze czas pokaże, ale czy Ty sama, potrafisz tulić się do jednego i drugiego? potrafisz im obu mówić "kocham Cię"? z jednym i drugim iść do łóżka?
Przeciętna kobieta tego nie potrafi, więc któryś jest skrzywdzony, odtrącony, nawet jeśli nie fizycznie, to na pewno duchowo.

Jeśli ktoś mówi że kocha dwóch meżczyzn albo dwie kobiety to tak naprawde nie kocha żadnej z tych osób a juz na pewno nie prawdziwą miłością. Jeśłi kiedys dane wam będzie naprawde kochać zrozumiecie o czym mówię a tymczasem, bawcie się dalej w waszą "miłość i kochanie"

Dziewczyny...
od roku prowadze podwojne zycie...moja sytuacja bardzo przypomina historie edyta23. Od 5 lat mam chłopaka od kilku szesciu miesiecy z nim mieszkam, a od roku spotykam sie tez z X. Mieszkam z chlopakiem dlatego,ze tak dawno bylo usatlone,ze razem mielismy byc zawsze, ze jego rodzice traktuja mnie jak prawdziwa corke, on chce bym byla jego zona. Niestety tak naprawde to ciagle jestem rozstrojona, nie umiem mu mowic ze kocham,ze nie chce sie z nim kochac, bo czuje jakby to byl przymus...za to jak mysle o X to hmmm...wiem,ze to za uroczenie, tymbardziej ,ze X jest taki niedostepny i to mnie kreci, poza tym slepo nie zabiega o mnie..ale na kazdym kroku daje do zroumienia,ze chce sie usatkowac. Poznalam go przypadkiem, on mnie zacezpil, a potem juz zawsze mnie zaczepial ... Oni o sobie nie wiedzą...tkwie w tym wszystkim sama ;( .... na dodatek dzisiaj moja najlepsza przyjaciolka napisala,ze tez kocha chlopaka...nie swojego...:(

czyli chyba nigdy nie wyjde za maz...to jest przerazajaca perspektywa w samotnosci.... bo zawsze istnieje obawa,ze pojawi sie ten drugi, ale ja tak bardzo chcialabym umiec wybrac jednego tego wlasciwego...ale chyab zbyt wiele oczekuje...Caly czas mysle o tym co mnie czeka w te swiateczne dni...juz powiedzialam chlopakowi ze nie mam ochoty isc na zabawe sylwetrowa do jego znjaomych i zostane sama w domu...SAMA !

Osobny Sylwester to akurat nie jet problem. Tylko ta samotność...mówisz,żę to zależy ode mnie. Nie zgadzam się z Tobą. Ja nie chce być samotna a jestem Chcę być z kimś na stałe, naprawdę z tym jedynym... a nie jestem...to los tak steruje nie ja ... pozdrwiam

elastyna, ale nie ejstes, bo nie spokałas takiego, czy może się nie ułożyło ?

zatem to nieprawda że kocha cie bardziej niz tamtego..... jest z tamtym bo jej tak wygodnie? ...... to jakies jedno wielkie nieporozumienie, zastanów się nad tym bo to rzeczywiście bez sensu uganiać się za kimś tak okrutnym w swej szczerości.

Pamiętacie wypowiedź Andrzeja:

" Przypadkiem...
stwierdzam jedno nie jesteście warte facetów a jednak my nie mozemy bez Was żyć jestem nastolatkiem poszukujacym ideałów wzorców poszukującym sposobów na bycie idealnym kochankiem mężem ojcem jednak ten świat coraz bardziej nie ma dla mnie sensu poza zaspakajaniem własnych potrzeb idea wielkiej miłości jest już dla mnie nie realna gdy widze takie fora i kobiety wielce spragnione uczuć zaniedbywane o co Wam w ogóle chodzi pokażcie swoim facetom czego potrzebujecie uczucia okażą Wam je jesteśmy nie skomplikowani ale myśle że przez to madrzejsi nie zaprzatamy sobie głowy takimi bzdetami.. rozpisuje sie nie potrzebnie bo wiele mozna pisać a Wy i tak swoje...

STWIEDZAM WSZEM I WOBEC KOBIETA JEST TYLKO PO TO BY PRZEDŁUŻYC GATUNEK NIE WARTO JEJ PIELEGNOWAĆ W DŁUGIM ZWIĄZKU GDYŻ PRĘDZEJ CZY PÓZNIEJ PUSCI CIĘ KANTEM."

Myślę, że oczywiście nie można tego stwierdzenia generalizować.Powyższy cytat nie dotyczy tylko kobiet, mężczyźni też są podobni. Ale odnosi się to do osób wam podobnych. Pan Józef też ma rację.
Nie można kochać dwóch osób naraz.1-kochacie swojego obecnego partnera a jesteście tylko zauroczeni tą drugą osobą,po jakimś czasie to minie,2- nie kochacie partnera, wypaliło się...Jesteście z nim z przyzwyczajania, spędziliście ze sobą kawał życia, więc żal się rozstawać, współczujecie.3-kochacie tą drugą osobę, chcecie być z nią.
Nie jestem nastolatkiem. Miałem podobna sytuację co wy.Szybko się wycofałem i zrozumiałem kogo naprawdę kocham.
Teraz jestem w sytuacji kiedy moja żona mnie zdradziła.Dodam że w tej sytuacji nikt nie jest bez winy.Moją winą było to że  pozwoliłem żonie zostać 3 miesiące dłużej w Anglii, a sam wróciłem już do Polski. Rozkręcałem interes a ona miała zaraz do mnie  przyjechać. byliśmy ponad 7 lat w związku i 3 miesiące po ślubie.
Poświęciłem sporo czasu  na forach żeby zobaczyć co tacy ludzie jak wy myślą w takich sytuacjach.Na wymioty mnie zrywa jak czytam coś takiego. Jeżeli się kogoś nie kocha to bierze się rozwód. Jeżeli myśli się że kocha 2 osoby to są przyczyny o których napisałem powyższej  . Nie można kochać dwóch partnerów naraz.To jest myślenie cholernie egoistyczne. Taki osoby nie dorosły jeszcze do związku, albo się nie nadają.Chciałbym żeby to do was wróciło ze zdwojoną siłą. wtedy może byście zrozumiały co czuje drugi partner jeżeli na horyzoncie jest ktoś trzeci.

witam! być może spotkam się tu z ludźmi którzy obrzucą mnie obelgami ale widzę że nie jestem sama.. Mam wielki problem właściwie nie wiem od czego zacząć. 2 lata temu byłam w związku dodam ze mam 22 lata. Mojego chlopaka poznalam w szkole mialam 15 lat gdy zaczelismy ze soba chodzic, bylismy ze soba 5 lat. Wszystko jednak rozpadlo sie gdy on wyjechał za granicę. Ja tez pojechalam do niego ale niestety zle mnie traktowal byl oschly, wygadywal ze mniej zarabiam nie byl dla mnie wsparciem pomimo tego ze ja mialam tam tylko jego a on mial jeszcze rodzicow. Po 3 miesiacach zjechalam do polski bo pomyslalam ze jesli mnie kocha to wroci on jednak wykonal 1 telefon i wiecej sie nie odezwal... nawet nie chcial mnie znac za to ze wyjechalam...Bardzo wtedy cierpiałam myślałam że życie nie ma sensu.. Po jakimś czasie się ogarnęłam zdałam sobie sprawę z tego ze nigdy nie będziemy razem i żyje się dalej... po poltora roku zwiazalam sie z fantastycznym chlopakiem ktorego znalam wczesniej z pracy i juz wtedy mielismy sie ku sobie tylko ze on mial dziewczyne..ale go zdradzila..ja byłam wówczas jego przyjaciólką a że mielismy ze soba wiele wspolnego po jakims czasie zostalismy parą.. bylismy ze soba bardzo szczesliwi..czulam sie przy nim jak w niebie...gral mi na gitarze,zabieral na romantyczne kolacje, na imprezy, na spacery do lasu, duzo ze soba rozmawialismy i nigdy mnie nie skrzywdzil...problem w tym ze jest uzalezniony od gier w maszyny i piwa. w sumie na poczatku mi to nie przeszkadzalo bo nie zachowywal sie zle ale pozniej zaczelo mnie to zastanawiac...wlasciwie dopiero wtedy gdy pojawil sie moj eks, spotkalam sie z nim zeby wyjasnic dlaczego tak sie miedzy nami potoczylo...to nie byl dobry pomysl poniewaz emocje wziely gore no i zdradzilam swojego obecnego chlopaka, pozniej mialam wielkie wyrzuty sumienia bo wiem ze on by mi czegos takiego nie zrobil a ja nienawidzilam takich dziewczyn ktore zachowuja sie tak jak sama sie zachowalam.... moj eks powiedzial ze zjechalby dla mnie do polski gdybym wrocila do niego, a ja sugerujac sie opiniami rodzicow przyjaciol i nie mogac spojrzec w twarz obecnemu zerwalam z nim z powodu naduzywania alkoholu i zgodzilam sie byc z tym eks...i teraz tego zaluje zaledwie po tygodniu zaczelam tesknic za P... A eks tez wyjechal na pol roku potem ma wrocic do mnie tylko ze za nim tak nie tesknie...nie wiem co robic  bo zwiazek z tym eks jest bardziej z rozsadku no i przyzwyczajenia znam go tyle czadsu w sumie nie bylo z nim zle tylko przez ten wyjazd pokazal inna twarz, no i dodam ze kiedys mnie zdradzil.. po prostu ten eks to jest czlowiek z ktorym czeka mnie lepsza przyszlosc finansowa ktorego akceptuja rodzice znajomi byloby latwiej z nim byc pod wzgledem opini otoczenia.. ale nie ma takiej chemii jak z P..., jednego i drugiego boje sie stracic, Bo skad mam wiedziec ktora droga jest wlasciwa?, czy ten z ktorym bylam 5 lat i obudzil sie po 2 latach ze nie umie beze mnie zyc gwarantujac mi dobra przyszlosc? czy ten ktory nie wyrzadzil mi zadnej krzywdy ktory obiecal ze przestanie pic, powiedzial ze jestem jedynym szczesciem jakie go spotkalo i przy ktorym zapominam o calym swiecie..a KTOREGO POD WPLYWEM EMOCJI ZDRADZILAM CHOC TEGO ZALUJE BARDZO...? dodam ze obu tak naprawde zdradzilam bo mojemu eks obiecalam ze wroce ale jak wyjechal zaczelam tesknic za tym romantycznym chlopcem z gitara i wrocilam do niego tylko ze nie powiedzialam o tym temu eks..zaden z nich nie wie o drugim i jestem z dwoma na raz tylko ze z jednym sie spotykam i czuje sie wtedy jak w niebie tylko ze musze sie ukrywac przed rodzina ktora go skreslila przez to ze pije... z drugim rozmawiam przez telefon ale wyczuwa ze cos jest nie tak...Jest mi tak strasznie ciezko zadnego z ich nie chcialam zranic a przeciez juz tyle zlego wyrzadzilam... to takie zakrecone mam juz dosyc...ja po prostu nie chce zalowac swojej decyzji...bo ktoregokolwiek wybiore moze okazac sie ze to nie jest to... mozecie myslec co chcecie ale ja nigdy nie bylam z tych co zdradzaja i pewnie gdyby nie pojawil sie ten eks bylabym szczesliwa a teraz mam metlik w glowie... pomozcie co robic bo i tak za duzo krzywdy juz wyrzadzilam im i sobie!...

Witam, wszystkich! Ja również potrzebuje pomocy....
10 lat temu poznałam super chłopaka, chodziliśmy ze sobą do póki nie zaszła mowa o poważnym związku.. Spanikowałam, zerwałam z nim i tylko potem zrozumiałam że popełniłam błąd.
Było już za późno. Rok później on się ożenił na dziewczynie która bardzo przypominała mnie...
Nasze drogi się rozeszły, po tylu latach los chciał abyśmy się znowu spotkali.
   Jak tylko usłyszałam ego głos  w środku drżałam tak że ledwo potrafiłam odpowiadać na pytania.
Utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny przez rok. Ale problem polega na tym, że dwa lata temu wyszłam za mąż, i nie potrafię wyrzucić z serca tego pierwszego. Wystarczyło że się zapytał: "JAK SIĘ MASZ?"
Bardzo kocham swojego męża. On jest ideałem dla kobiety Dobry,troskliwy, wprawie każda moja zachcianka jest spełniona. Rozmawiam z nim o wszystkim- jest lepszy od najlepszej przyjaciółki.
Tylko o tym  nie po trafie, powiedzieć ani słowa. Ponieważ sama do końca nie wiem jakie uczucie mieszka w moim sercu..... A ten mój ex chłopak chyba się rozwodzi. Jestem zdenerwowana tym, że nie wiem na czym stoję. Jeden telefon i ja się zamieniam w ducha. Mąż się pyta co mi jest, a ja nie mogę znaleźć sobie miejsce jak telefon nie dzwoni. Już tak dalej nie mogę. Muszę z tym skończyć!!!! bo małżeństwo mi się rozpadnie. Tylko jak??????

Sama nie wiem. Tylko kiedy dzwoni mój były ja zapominam, że jestem mężatką. Cały świat dookoła przestaje istnieć.  Rozmawiamy o nas o tym co było co jest i cisza kiedy wiemy że za chwilę z naszych ust mogły by zlecieć słowa które przewrócą cały nasz świat do góry dnem.