Studia, a niemowlę. - Netkobiety.pl

Nie wiem czy jest sens pytać, co my byśmy zrobiły na Twoim miejscu. To musi być Twoja decyzja i tylko Twoja. A chcesz w ogóle robić te studia, czy uważasz, że powinnaś robić jakieś studia? Czy dietetyka na pewno jest tym trafionym wyborem i jesteś jej absolutnie pewna? Czy taką samą pewność czułaś w październiku w przypadku wcześniejszych kierunków? Jeśli miałaby podzielić los pozostałych dwóch kierunków, to według mnie nie warto. Może to tylko moje wrażenie, ale czy nie za łatwo rezygnujesz i poddajesz się? Nie wiem jak wyglądała sprawa z drugim kierunkiem, ale egzaminy przecież można było przełożyć na wrzesień albo wziąć jakiś warunek, czy co tam się dało. Poza tym jeśli postanowiłaś o rzuceniu tych studiów, to równie dobrze mogłaś się nauczyć i na luzie podejść do ostatnich egzaminów, bo przecież niczego byś na tym nie traciła, więc nie byłoby stresu. Chyba nie do końca napisałaś o powodach rzucenia tego kierunku?

Mnie nie tyle martwiłoby przegapienie pierwszych kroków dziecka, co brak poczucia bliskości z nim. To raczej byłby dla mnie priorytet, a nie studia. Studia można zrobić sobie zawsze, a dziecko będzie małe tylko raz. Jednak tak jak napisałam - to moje zdanie. Nie będziesz złą matką tylko dlatego, że będziesz studiować. Bylebyś tym razem była pewna tego wyboru, to wtedy przy odpowiednim zmotywowaniu dasz radę sobie wszystko poukładać i nie będziesz żałować. A jeśli nie jesteś pewna i szukasz kierunku trochę na oślep (zupełnie różne dziedziny), to przerwa może dobrze zrobić, bo będziesz miała czas na zastanowienie się, co naprawdę Cię interesuje.

Nie wiem jak szukałaś, ale po wpisaniu w google wyskakuje oferta studiów zaocznych na kierunku dietetyka w każdym dużym mieście w Polsce.

Rozważyłabym na ile studia są mi w tym momencie konieczne i czy nie lepiej byłoby ich jednak odłożyć, a ten pierwszy okres życia maluszka, tak ważny dla niego i dla budowania wspólnej więzi, jednak spędzić w domu. To trzeba po prostu starannie przemyśleć i skalkulować.

Być może jednak ten okres przerwy rzeczywiście pozwoli Ci przekonać się co chcesz w przyszłości robić i wtedy będziesz pewna, jaki kierunek powinnaś wybrać, tym bardziej, że na tym etapie studia dla studiów chyba nie są najlepszym pomysłem.

Z drugiej strony jeśli uznasz, że to konieczne i że przerwy robić nie chcesz, nigdy nie daj sobie wmówić, że jesteś złą matką, można bowiem wszystko doskonale ze sobą pogodzić, a nie ilość czasu spędzanego z maluszkiem ma największe znaczenie, ale jego jakość. Nie Ty pierwsza zresztą i nie ostatnia .

P.S. Podziwiam, że nie żal Ci było odpuścić, kiedy do zaliczenia pozostały tylko dwa ostatnie egzaminy.

Dzięki dziewczyny za opinie. Nadal się nad tym zastanawiam.. Pogadałam z prowadzącą z anatomii, która powiedziała, że trochę szkoda będzie jezeli opuszczę rok (znowu), bo mam najlepsze wyniki z roku. Ale z drugiej strony jak patrzę na to małe cudo, to przykro mi się robi kiedy pomyślę sobie, że mimo złego startu nie będę mogła dzielić z nim każdego dnia tak jakbym chciała.

Averyl pytasz, po co studia. Mimo tego, że jestem dość leniwą osobą i mam "słomiany zapał" do studiowania (nawet mimo dobrych stopni zawsze jest "coś", co mi "przeszkadza (nudzi mnie, bądź to wymówka)" w studiowaniu, to nie wyobrażam sobie nie mieć wykształcenia wyższego. Może to dziwnie zabrzmi ale wiem, że jestem inteligentna i chciałabym to na swój sposób przypieczętować. Moi rodzice nie mieli wykształcenia wyższego, a tato w ogóle nie napiera na mnie. Nie miałam nigdy bodźca dość silnego, który byłby w stanie dać mi solidnego kopniaka, który zniwelowałby lenistwo.
Tłumaczę siebie też trochę tym, że straciłam mamę w okresie adolescencji, więc ten "wzór" do naśladowania gdzieś się rozmył i od tamtej pory tak naprawdę nie wiem co mogę robić.

Problemem jest także to, że naprawdę wiele rzeczy mnie interesuje i nie wiem na czym osiąść. Raz preferuję jedno, raz drugie.

Nie chciałabym być w dodatku zależna całkowicie od partnera, bo jak wiadomo "wypadki i wpadki się zdarzają"

bbasia, akurat moje miasto nie ma zupełnie dietetyki niestacjonarnej. Szukałam. Jedyne wojewódzkie miasto z uczelnią wyzszą.

cslady, Olinka, chodzi o pracę. Nie chcę zarabiać maksymalnie 2 tysiące co miesiąc przez 50 lat. Wiem, że życie płata figle (teściowa najpierw pracowała w banku, gdzie miała pensję 4k+, teraz zarabia mniej niż dwa tysiące), ale dobre studia, albo nawet i nie te dobre, jednak zwieńczone dobrymi znajomościami dają gwarancję dobrych zarobków.
Czy jako kobieta nie jesteśmy dyskryminowane w dziedzinie pracy? Statystycznie kobieta bez studiów zarabia mniej niż ta po studiach, to wiemy wszyscy. Oczywiście wyjątki są, lecz mówię o ogóle. Co mogę zrobić jako kobieta ze średnim wykształceniem, aby się wybić?

Cyngli znam, znam . I też trochę własnie Twoja postawa zmusiła mnie do refleksji na temat tego, czy nie ominę jakiejś ważnej chwili w życiu mojego Bobo?

gojka102 zawaliłam, zawaliłam Na dobrą sprawę mogłabym je wszystkie skończyć z minimalnym wkładem z własnej strony, ale często traktuję niepowodzenia jako coś karygodnego. Coś w stylu: "muszę być najlepsza".

A ja mam trochę inne zdanie niż większość z  Was.
Mnie się wydaje ze trochę szukasz kolejnej wymówki, trochę kombinujesz co by tu wymyśleć żeby móc i z tych studiów odejść.

Primo: dziecko jest jeszcze malutkie. Mimo wszystko nie jest jeszcze aż tak absorbujące. Nie twierdzę, ze nie potrzebuje mamy, ale myślę, że za parę lat będzie potrzebować Cię o wiele bardziej. Wyobrażasz sobie że np. za 5 lat będziesz wolała siedzieć nad książkami, niż np. wyjść z małym na spacer?
Secondo: Jesteś młoda. Nauka sama wchodzi Ci do głowy. Z wiekiem niestety  będzie dużo trudniej, uwierz.
Terzo: Dziewczyno, macierzyństwo to naprawdę piękna sprawa, ale nie rezygnuj z siebie. Tym bardziej że świetnie Ci idzie.

Ja mogę podać przykład, żony mojego kuzyna, która zaszła z nim w ciąże przez wpadkę i wiecie, na wsi to szybko ślub, z brzuchem i wspólne życie. Musiała zrezygnować z pierwszego roku studiów i zająć się sobą, kiedy urodziła, zajmowała się dzieckiem przez 5-6 miesięcy, już teraz nie pamiętam dokładnie i wróciła na studia dzienne i też nie spędzała czas ze swoim dzieckiem, tylko mojego kuzyna mama, a jej teściowa. I nie podchodziła do tego tak, jak ty. Oczywiście, chciała spędzać czas ze swoim synkiem, ale musiała iść na studia, po liceum, by przede wszystkim spełnić swoje marzenia, zawsze chciała być pedagogiem i jak dla mnie jest moim wzorem jeśli chodzi o chęci i niepoddawanie się. Pomimo, że miała dzienne studia, potrafiła w domu ugotować, posprzątać i uczyć się w nocy nawet do 24 i w tym wszystkim zajmować się swoim synkiem.  I tak przez 4 lata. I nie żałuje niczego, i szczerze też zrobiłabym tak jak ona Wiadomo dziecko jest bardzo ważne, jak nie najważniejsze, ale jednak trzeba pamiętać o sobie, że to co ty chcesz też jej ważne, a gdy ma się kto zająć dzieckiem, to czemu nie dążyć do tego czego się chcę

bbasia miałam na myśli to, że moje miasto wojewódzkie jako jedyne w całej Polsce nie ma dietetyki realizowanej zaocznie. Eh.

to zależy tylko od Ciebie, zależy jaka jesteś osobą. Dla mnie rok bycia z dzieckiem to było zdecydowanie za długo, ale podkreślam, DLA MNIE ale na pewno nie dla mojego dziecka. Kiedy córka się urodziła konczylam studia magisterskie, nie powiem, że było łatwo, zdecydowanie łatwiej było studiowac kiedy byłam w ciąży - nie rozumiem wymówki ze zrezygnowalas bo byłaś w ciazy... jeżeli tak to mając niemowlę tym bardziej zrezygnujesz, to będzie kolejna wymówka która właśnie sobie wpajasz. W ciazy ma się dużo czasu, przy dziecku już nie. Nigdy nie powiem ze żałuję że skończyłam studia i dodatkowe kursy majac niemowlę, pomimo ze musiałam zostawiac ja jak miała tydzien i jechać na egzaminy. Jestem trochę egoistka pod tym względem i nie mogłam doczekać się powrotu do pracy. Wiem że czasu straconego nic nie wróci ale jestem typem osoby która nie potrafi zrezygnować z siebie i odkładać czegoś, co chce osiagnac na później... pewnie mnie teraz wszystkie matki polki zjedzą hehe ale tak już mam. Zależy od charakteru, rób co chcesz i co czujesz, jeżeli zależy Ci na tych studiach, zrób je, ale nie popelniaj wcześniejszych błędów, bo takie zaczynanie i nie konczenie kierunków to dopiero strata czasu