Pomoc dziewczynie alkoholiczce - Netkobiety.pl

Wielokropku  myślisz  że  każdemu  innemu  facetowi  nie  będzie  przeszkadzało  to że  dziewczyna  ma  problem  z alkoholem? Chyba  takiemu  co  sam  pije  a każdy  fajny  facet  odpowiedzialny  będzie  się  bał. Widać  chęć  zmiany  życia  przez  tą  dziewczynę  ale  narazie  to  tylko  chęci. Pchasz  się  jak  dla  mnie  w kłopoty  myślę  że to nie ma sensu.

Marcinie, alkoholizm to jest poważna sprawa, a wyjście z niego to nie jest pięć minut, tylko lata pracy. Pomóc jej będziesz mógł dopiero wtedy, kiedy ona zdecyduje się na pomoc samej sobie i będzie konsekwentnie działać w tym kierunku. Twoja sytuacja jest tutaj jasna dla wielu osób, ponieważ znalazłeś się w sytuacji osoby współuzależnionej (albo zmierzającej do bycia taką), a tutaj jest mnóstwo osób, które mają podobne doświadczenia (nawet jeśli nie miały styczności z alkoholikiem).
Osobiście bym Ci odradzała kontakt z nią, a z własnego doświadczenia nie polecam poświęcania swojego zdrowia psychicznego i życia na siłowanie się z kimś kto chce tkwić w bagnie.

Gdyby sytuacja była na odwrót to pewnie byś szczuła tego faceta i nawoływała dziewczynę do tego aby go zostawiła, tak tutaj oczywiście w złym świetle stawiasz autora wątku, szkoda słów po prostu.

Co do tematu, to lepiej zostaw ją i poszukaj sobie jakiejś normalnej dziewczyny a nie patola który wciągnie cię w nałóg.
Uwierz mi ale dla alkoholików nic się nie liczy a tylko picie i normalnej relacji z taką osobą nie zbudujesz.

Może i rady są podobne ale za to wydźwięk już jest zupełnie inny

Zdecydowanie wydźwięk jest zupelnie inny

W kwestiach "uwierz"

Uwierz mi że tak nie jest spłyciłeś temat alkoholizmu do głębokości wody w łyżce stołowej

to może oznaczać, że nie wyniosła nic z terapii, w kwestii psychiki pozostawię bez komentarza
to wyjaśnij mi zapicia po 10 latach abstynencji?? nawrót słabej psychiki??

korzystałaś?? można trzeźwieć równie dobrze w takim środowisku, jest trudniej ale nie niemożliwe, zresztą wyjście z alko to "trudniejsza droga" niż "łatwiejsza"

masz świadomość w kontekście nie wyleczalności ze 1 kieliszek może to zmienić??

wspracie a "głaskanie" to są dwie różne strony medalu

czymże są te lata w związkach, zanim do zdiagnozowania alkoholizmu dojdzie, skoro o nie miłości mówimy, z perspektywy drugiej strony?? ściema?? samookłamywanie??

co to za nos, gdzie gościa ciągnie do tego co jest pod "czubkiem góry lodowej" zwanej alkoholizmem, ta całość pod spodem składa sie na to co wywala w postaci alkoholu, alkohol jest tylko oznaką tego całego "nie poukładania" pod spodem
więc albo nie zna na tyle tej osoby, albo właśnie te "toksyki" go ciagną, równie dobrze dał się na użalanie złapać

jak każda choroba

Alkoholizm jest chorobą nieuleczalną. Można zapic  po 10 latach jak i po 20. Bo takie osoby wracają do nałogu i do terapii tez. Jak komuś wydaje się ze jeden kieliszek może wypić i panuje nad sobą to jest to klamstwo. Pod względem picia kobiety są słabe. Maja slaba psychikę. Jak napije się partner to czemu nie ja? On może? Itd. Autora ciągnie do niej ale póki co trzyma się, nie daje się ponieść słowom tej dziewczyny i tu pisze o pomoc. Widzisz  w tym coś złego? I chyba nie chodzi o podważanie moich słów?  bo ja chce pomóc. A Ty rozdrabniasz jakbym robiła cos zlego. Przeżyłam swoje z alkoholikiem więc nie ucz mnie pokory

Czuje się wywołana do odpowiedzi. Ja jestem niepijaca alkoholiczka. Myślę, źe mój chłopak nie zamieniłby mnie na żadną inną. Śmiało mogę napisać, że wielu zamieniłby się z nim oddając swoje partnerki bez przejść.

Aannaa,  fajnie, że napisałaś. Też jestem alkoholikiem. To co najistotniejsze - niepijąca/niepijący. Powinno być jeszcze nie leżący na laurach, nie możemy przespać naszej szansy i zdać się na partnerów, ich miłość. Autor ma inną bolączkę. Jego dziewczyna świadomie lub nie zastawia pułapkę dla obojga. Zmień mnie, pokochaj i będzie ok. W ten sposób to nie ma szans zadziałać.

sama "elita"
jest Was o jednego więcej

jak najbardziej się zgadzam, mam jedynie nadzieje że nieświadomy ten wybór "łatwej łagodniejszej drogi"
bo tylko będzie świadczył o nic nie robieniu ze sobą, staniu w miejscu

no wszystko ładnie pieknie, tylko czy ten chlopak ma poswiecic najblizszych 10 lat swojego zycia na ratowanie tej dziewczyny z alkoholizmu?

tak strzelam z tymi latami.
alkoholizm to nie to samo co rozrzucanie brudnych skarpetek po mieszkaniu, na co można przymknąć oko i żyć dalej.

Przed poznaniem jej nie zdawałem sobie sprawy z tego jak ogromnym problemem jest zycie z alkoholikiem. Poczytalem o tym naprawdę sporo na internecie i dopiero to naswietlilo mi sytuacje... wiem, ze każdy człowiek zachowuje się inaczej pod wpływem alkoholu, ale ona po prostu przesadza. Bardzo często gdy jest pijana to cos gubi/cos jej kradna (karta, telefon, portfel itp. to norma), ale zdarzylo się tez, ze spowodowala wypadek. Wsiadla za kierownice pod wpływem, nikomu nic się nie stało, jedynie wjechala w slup, ale to przecież kwestia szczęścia, rownie dobrze mogla kogos zabic... miała przez to sprawę w sadzie i teraz musi placic grube pieniądze (25 tys) by nie isc do wiezienia. Dlatego jej alkoholizm jest dla mnie GLOWNYM problemem, gdyby nie on to moglbym z nia być, wiem, ze ona to wszystko odwala pod wpływem. Poza tym wiem tez, ze jest manipulatorka, ale mna nie daje rady manipulować o czym już się przekonala. Jestem za tym by porozmawiać z nia i powiedzieć by radzila sobie sama, trudno, ja mam swoje zycie. Jej teraz nie ma w miescie, ale wczoraj w nocy dzwonily do mnie jej wspolokatorki, nie odbierałem od nich, wiec przyszly do mojego mieszkania i kilka minut walily w moje drzwi. "Moja" dziewczyna tak by się nie zachowywala, ale mieszka z jakimiś zwierzętami przez co mi jej szkoda, ale gdyby chciała to by się przeprowadzila. Opowiadala mi, ze kiedyś przez rok mieszkala z narkomanem, pewnego dnia stwierdzila, ze szala się przegiela, spakowala się i poszla mieszkac gdzies indziej. Naprawde strasznie mi jej szkoda, tym bardziej, ze swietnie się dogadujemy, mamy wspólne pasje, rozmawia mi się z nia lepiej niż z kimkolwiek innym (i to jest najważniejsze), ale zaczynam naprawdę cos do niej czuc, wiedzac, ze to będzie meka. Bardzo ciężko wybrać mi w tej sytuacji rozum, ale mam wrazenie, ze to jedyna prawidlowa droga. Ten post dodałem tutaj by posluchac rad osob zyjacych z alkoholikiem bądź bedacych alkoholikami, zastanawiając się czy jest możliwość by wiązanie się z nia nie było baaardzo trudna droga, ale widze, ze niestety nie. O jej rodzicach wiem na razie tyle, ze sa bogaci, oboje maja prywatne firmy, ale nie pomagają jej finansowo, matka nie chce mieć z nia kontaktu. Wiecej jeszcze nie wiem, ale ta dziewczyna naprawdę zaczela mi ufac i coraz bardziej się otwiera. Mysle, ze jeszcze przed nikim się tak nie otworzyla. Mnie do niej ciagnie pewnie dlatego, ze sam miałem w domu rodzinna bardzo ciezka sytuacje (tata był "ukrytym" alkoholikiem, ale zmarl gdy miałem 14 lat, wiec nie do końca tego doswiadczylem), a matka jest chora psychicznie. Jakakolwiek rozmowa z nia na ten temat odpada, z nia nie da się porozmawiać. Chcialem w końcu mieć inne zycie niż to w domu, chyba dlatego teraz mam problem z zaufaniem ludziom i cos w rozumie caly czas ostrzega mnie przed ta dziewczyna. A uwierzcie, ze naprawdę chciałbym jej pomoc, uważam ja za naprawdę swietna osobe, wiem, ze ona mnie pokochala, widze to w jej oczach, ale naprawdę chce mieć już normalne zycie.

Z wątpliwościami TERAZ nie mam problemu. Wiem ze kocha mnie jako osobe, a nie wybawiciela. Co będzie kiedyś to nie wiem, zresztą najprawdopodobniej nigdy się o tym nie przekonam.

Myślę  że  ona  ma  też  dwie  twarze  i trochę  przed  Tobą  gra  .Pomyśl  ma  lokatorów  którzy się  tak  zachowuje, mieszkała  z narkomanem  i ogólnie  jej  towarzystwo  jest  nie  ciekawe. Prawdopodobnie  z nimi  się  zachowuje  tak  jak  oni  a przy  Tobie  tylko  gra. Jest  mi  ciebie  szkoda  bo  zakochałes się  w złudzeniu  i do  Ciebie  ostateczna  decyzja  należy  czy  pchać  się  w większe  kłopoty.

zaręczam Ci w ciemno, że problemem samym w sobie do końca nie jest jak Ona się czy Alkoholik zachowuje pod wpływem, tutaj repertuar zachowań jest z grubsza tematem "zamkniętym"

tym czym jest esencją alkoholizmu jest to "jak się zachowuję w przerwach od alkoholu", przerwy są różnej długości, żeby było weselej dodam

i to jest potwierdzeniem o czym piszesz,
nie czaruj się że nie pełny model rodziny gdzie alkohol funkcjonował w Twoim mniemaniu 14 lat tylko, nie miał wpływu na Ciebie, bo funkcjonował zanim na świat dotarłeś tak naprawdę!!!

alkoholizm, to oprócz alkoholu, nie umiejętność  radzenia sobie z emocjami, psychiczne konsekwencje tego, konsekwentnie dalej: błędne decyzje, bardzo mocny wpływ na otoczenie poprzez różne tricki, alkoholika można przyrównać do reżysera własnej sztuki, gdzie rodzina i osoby najbliższe "grają z góry napisane role"

tu dość zgrabnie potwierdzenie tego masz
problem w tym ze miotasz się z jednej strony przed otwarciem się przed kimś, i to jest siłą napędową, która po trochu wypiera pewne sprawy, a reszta pozostaje akceptowalna ba jest pożądana

naturalnym więc będzie, że na takie "szczere" wynurzenia o lekkim zabarwieniu "potrzeby pomocy" będziesz patrzył, przychylniejszym okiem
a jak jeszcze dziewucha "zgrabna" to już byś nieba uchylił, tylko że w zamian możesz dostać wielkie nic, przynajmniej do momentu aż "podwórka' nie posprzątasz

dziękuj Bogu za mechanizm z dzieciństwa, który trzyma w ryzach twe "odbarowywanie zaufaniem" bo już byś popłynął
niestety dla własnego dobra, a i zdrowego rozwoju w związku musisz sięgnąć wyższej półki, podjąć się większego wyzwania, bo tak sprawisz sobie betonowe buciki na nóżki

powodzenia

Zdania, które zacytowałam w pierwszym swym poście wzbudziły, nie tylko u Ciebie, Autorze, wiele emocji. Teraz wiem, bo wcześniej tylko podejrzewałam, że trafiłam celnie.

Chcesz jej pomóc?
1. Przeczytaj o osobach współuzależnionych.
2. Przeczytaj o DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików).
3. Znajdź poradnię ds. uzależnień i podejmij terapię.

Odsądzanie od czci i wiary tudzież burza z piorunami.

Nie. Nie mam zbyt wysokiej samooceny.

Nie chcesz jej pomóc? Ok.
Chcesz mieć normalne życie?
1. Przeczytaj o osobach współuzależnionych.
2. Przeczytaj o DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików).
3. Znajdź poradnię ds. uzależnień i podejmij terapię.

Nie trafiłeś ani razu.

Teraz przeszłaś samą siebie - obrona czynnej alkoholiczki... Zdębiałem.

A Ty chłopie uciekaj i nie oglądaj się za siebie, z alkoholikiem nie ma życia.

Wlasnie poprzez internet zdalem sobie sprawe z tego, co tutaj piszecie - z alkoholikiem zycie niestety wyglada przerazajaco inaczej niz zycie ze zdrowa osoba. Nie zamierzam sie w to pakowac. Mam naprawde wiele sil i naprawde wiele jestem w stanie dzwignac, ale po co? Nie usmiecha mi sie robienie za wolontariat. Nie chce calkowicie zrywac kontaktu z ta dziewczyna, bo naprawde swietnie mi sie z nia rozmawia, ale tez nie chce sie w zaden sposob angazowac. Juz mialem do czynienia z jej kilkoma "grubszymi" akcjami (w koncu znamy sie juz 10 miesiecy) i bardzo lubie ja jako osobe, ale tak jak wspomnialem - pakowac sie w to nie zamierzam. Nie zawsze mozna byc rycerzem, trzeba myslec o sobie. Dziekuje za wszelkie rady. Ta dziewczyna wlasnie do mnie pisze, wyraznie liczy na cos wiecej, wiem, ze zaczela mi ufac i kochac, ale coz... bedziemy mimowolnie widywali sie na uczelni, nie mam nic przeciwko rozmowom z nia, ale nie chce nic wiecej.

Oj Marcin, nie demonizuj też alkoholików. Alkoholizm ma różne oblicza, a i z alkoholikiem da się żyć mając odpowiednią wiedzę i mechanizmy obronne. Zajrzyj na "insane-reality" . To blog prowadzony przez żonę alkoholika i dla bliskich alkoholików. Można i alkoholika darzyć uczuciem, kwestia wewnętrznych granic. Piszesz jakbyś chciał kierować emocjami i uczuciami. Tylko do pewnego stopnia możliwe. Jeśli ją kochasz lub darzysz sympatią, to sam się odkochaj. Ale nie rób z wszystkich alkoholików nie wartych niczego, nawet odrobiny uczucia czy szacunku skończonych łajz. Znam wielu lepszych alkoholików niż niejeden niepijący.

Żona alkoholika , która chce ratować męża i rodzinę za wszelką cenę to nie to samo co obcy chłopak wchodzący w relację z alkoholiczką. Marcin nie zdążył się jeszcze zadłużyć i było by głupotą doradzanie mu pchanie się w taką relację . Każdy zasługuje na szacunek i współczucie ale nie koniecznie na związek z osobą , która się nie leczy.

Wydaje mi sie, ze stawianie jej jakiegokolwiek ultimatum nie ma sensu. Ona wtedy bedzie pila, ale w ukryciu przede mna. Nie ma co sie oszukiwac, nie ufam jej. Nie chce zrywac z nia calkowicie kontaktu (przez studiowanie razem jest to wrecz niemozliwe), ale chce miec swoje zycie, bez niej.

Apologises - uwierz mi, mam szacunek do kazdego czlowieka, do alkoholikow rowniez.

Zaczalem cos do niej czuc i sie do niej przywiazywac. Ona jako osoba naprawde jest ok. Tak jak wspomnialem super mi sie z nia rozmawia, mamy wspolne pasje, jest wyrozumiala, ma poczucie humoru i dystans do siebie. Ale ten alkoholizm powoduje ogromne problemy. Szczerze mowiac, wbrew pozorom - czym bardziej sie do niej zblizam i czym blizej ja poznaje, tym bardziej jestem zniechecony i tym bardziej jej nie chce. Dzisiaj mialem zly humor, ona caly czas przy mnie byla, zainteresowala sie tym i naprawde robila wszystko by mi pomoc. Teraz ma duzy problem z rodzicami, oni mowia jej, ze nie beda dawali jej pieniedzy, bo wszystko przechleje. Wiem, ze jest jej z tym bardzo ciezko (z tym jak rodzice na nia naskakuja), nie okazuje tego, ale po czesci zgadzam sie z jej rodzicami. Teraz gdy z nia rozmawiam to wgl nie mysle o niej jako swojej ewentualnej przyszlej dziewczynie, po prostu chce jej pomoc, ale zwiazku z nia sobie nie wyobrazam. Lubie ja jako osobe, nie jako jakis obiekt pozadania. Wiem, ze ma ciezko w zyciu, a ten alkoholizm skads musial sie wziac. Chcialbym poznac jej historie, wiem, ze ona musiala strasznie duzo przejsc w zyciu. Interesuje sie psychologia i chyba przez to zawsze mam ochote by ja wysluchac, ona jest wyjatkowo ciekawym "przypadkiem", ale nie zaczynam do niej odczuwac jakiejs milosci czy czegos w tym stylu. Boje sie jedynie o to, ze ona zaczyna i ze to skonczy sie tak, ze ja bede zdystansowany, a ona sie serio zakocha i ze strasznie ja zranie.