radzenie sobie ze zdradą a wiara - Netkobiety.pl

Wszystko zależy od człowieka w co wierzy. Niby mówią,że miłość potrafi wybaczyć wszystko. Ale czy chcielibyśmy wybaczyć komuś to,że oszukał nas,nasze uczucia? Kogoś kto przysięgał i słowa nie dotrzymał? Zdrada nie jest tolerowana przez Boga,więc jak może być tolerowana przez ludzi?
Poza tym ja uważam,że jak jest źle to albo trzeba rozmawiać i naprawiać ,albo się rozstać,nigdy zdradzać.

Wiara i religia to dwie różne rzeczy. Mogą pomóc i zaszkodzić. Kościół ma swoje wspólnoty, które pomagają małżeństwom, parę innych religii radzi sobie nieco inaczej. Odnośnie zdrady, Jezus powołał się na zdradę małżeńską jako jedyny powód do rozwodu.

Myśle,że to indywidualne podejście. Dla mnie po zdradzie nie ma już nic,brak zaufania,podeptane przysięgi. Możesz z czasem wybaczyć ale nie zapomnisz.

Rozumiem, że chodzi Ci szczególnie o fragment: "A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę - chyba w wypadku nierządu - a bierze inną, popełnia cudzołóstwo".  We wcześniejszych Chrystus odnosi się do starego prawa mojżeszowego, w którym oddalenie żony dopuszczone było przez wzgląd na ludzkie słabości, co jednak nie oznacza pochwały tego oddalenia. Ostatni werset, a szczególnie klauzula: "chyba w wypadku nierządu" rzeczywiście budzi kontrowersje. Jest przede wszystkim pytanie, co rozumieć przez "nierząd".

To ciekawy temat i zachęcam do rozwijania go, ale też chcę dodać, że te rozważania są jednak nieco obok pytania, które zadałam na początku. Nie pytałam, czy jest jakieś prawo do rozstania, czy jakieś zapisy w nauce moralnej KK (lub innego wyznania) legitymizują brak wybaczenia i odsunięcie się. Zastanawiam się nad  czymś innym: czy wspólne doświadczenie otwarcia na wiarę - przede wszystkim w rozumieniu pogłębionej duchowości - pomaga w prawdziwym, głębokim wybaczeniu i odbudowie związku silniejszego, na mocniejszych podstawach?

Jasne, że zadaję sobie te pytania. Wybiłam sobie z głowy jakąkolwiek pewność. Pewności nie ma nigdy. Skąd masz pewność, że ktoś, kto nie zdradził, nie zdradzi w przyszłości? Też takiej pewności nikt Ci zagwarantować nie może. Ale uważnie słuchając i obserwując można - jak sądzę - zauważyć pewne niepokojące sygnały, świadczące o tym, że głębsza zmiana w istocie nie zachodzi i wtedy... no właśnie - jeszcze nie do końca wiem, co wtedy.

Enona, wiara to nie magiczne zaklęcie. Mogę przytaczać różne przykłady, ale co to da? Chcesz się posiłkować wiarą, religią w nawracaniu męża? Dostał facet rozum i wolną wolę od Boga. I to wystarczy, by zupełnie standardowo poczuł konsekwencje swoich działań zamiast głaskania po tyłku. Samo Twoje "chciałabym" nie wystarczy.

Wiara jest relacją Ty-istota wyższa. Gdzie tu miejsce na kogoś trzecieciego?
Owszem spotkałem się z pojęciem "sznur potrójny" i dotyczy małżeństw i ich oparcia na Bogu. Ale od naprawiania jesteście wy. Bóg daje swoje przykazania, słowo w postaci Biblii.
Opieracie się na katolicyzmie? Umiałabyś wyjść poza ten schemat?

Co to ma wspólnego z małżeństwem? Tym bardziej po zdradzie?
Na czym polega grzech i jego naprawa? Nie piszę o odkupieniu, bo to już załatwione od dwóch tysięcy lat. Na tym na czym w kk jest spowiedź. Idziesz, spowiadasz się, żałujesz, masz nie grzeszyć więcej. Miłość bliźniego ma oznaczać zgodę na byle jakie traktowanie?
Do czego potrzebujesz wiary? Chcesz coś usprawiedliwić, uniknąć decyzji, naprawić coś lub kogo? Cytowanie Biblii bez ładu i składu daje podstawę do czego sobie zamarzysz. Wydaje mi się, że szukasz siły, która wszystko załatwi i będzie po kłopocie. Typowe dla katolicyzmu, zupełnie obce protestantom. i ta sama podstawa-biblia.

Nie chodzi mi wykazywanie wyższości jednej czy drugiej religii. Nawet w obrębie jednego wyznania znajdziesz różne postawy na jeden temat. Tak więc najwięcej zależy co chcesz uzyskać. I tutaj z kolei bronisz się przed dokładną odpowiedzią. Chcesz naprawić relacje- są różne pomocne nakazy, wytłumaczenia. Chcesz za pomocą czegoś podświadomego (duch swięty, cokolwiek) wpłynąć na męża? Do czego Ci ta wiara potrzebna? 
Zwróciłem Ci również uwagę, że na wszystko można znaleźć odpowiedni cytat. Bardziej pomocna będzie szersza wykładnia. Bez jakiegoś nawracania. KK ma parę fajnych opracowań, od encyklik począwszy, przez Tischnera, ruchy świeckie, a na ich poradniach małżeńskich skończywszy. Są też inne wyznania i całkiem sensowne rady.  Gdy zdejmiesz otoczkę konkretnej religii, znajdziesz całkiem przyzwoite podejście, dla ludzi takimi jacy są - niedoskonali. I to podejście wcale się nie różni od współczesnej psychologii.
Czego oczekujesz? Cudu, wsparcia dla własnej siły, odpowiedzi? Te znajdziesz i tak w sobie.

Ja nie wierzę w Boga ale czy wybaczyłbym zdradę tego nie wiem. Dotychczas kobieta która mnie zdradziła odeszła do kochanka i słuch po niej zaginął. Na całe szczęście wiem iż żyje. Po 2 latach zapomniałem o niej i wybaczyłem jej. Żyją nadal z sobą to wiem ale teraz mnie to nie interesuje

Szukasz duchowości jako drogi do zrozumienia przede wszystkim siebie, a potem tej drugiej osoby?
Zdajesz sobie sprawę, że samo "objawienie" nie przyjdzie? Trochę trzeba mu pomóc, a wiara może być tylko wsparciem. Cennym, ale tylko wsparciem. Bierzesz wiarę tak bardzo po polsku i tak bardzo po katolicku. Nie zrozum mnie źle, ale wiara to kwestia osobista, tak bardzo, że potrafi pokonać nawet ramy wyznania. Dlatego chciałem podać przykład społeczeństw, narodów protestanckich, gdzie tak mocno nie czekają na ingerencję boską, ale żyją wg maksymy "bóg pomoże temu, kto sam sobie pomoże" .
Ramy wiary mamy w znacznej części narzucone tradycją, poglądami społeczeństwa i ludzi nam bliskich, własnemu doświadczeniu. Czym zatem jest Twoja wiara? Pytanie dość retoryczne i musisz sama sobie na nie odpowiedzieć.
Moja wiara jest tutaj nie ważna. Istotne, że pewne wbite mi schematy ograniczały najzwyklejsze widzenie ludzi, wydarzeń. Trwałość rodziny pomimo różnych cudów-zdrad co Cię interesuje również, itp nakazy. Jedną z pierwszych "duchowych" zmian była lektura " Przebudzenie" Anthony de Mello , jezuity, mistyka. Zburzyło moje myślenie o szczęściu, miłości.
Wiara nie nakazuje poświęcenia ślepego dla człowieka, który wykorzystuje innych. Nakazuje wierzyć w ludzką zdolność do czynienia dobra. Tu masz wiele przykładów z życia Jezusa - Maria Magdalena, złoczyńcy ukrzyżowani razem z nim. Przekazujesz dalej tę wiarę w człowieka. Jednak Jezus stanowczo przeciwstawiał się wielu niegodziwościom- handel w świątyni, uzdrawiał chorych w sabat wbrew kapłanom. Potępił również zdradę w przytoczonym Mateuszu. Dlaczego? Bo jest to tak mocny grzech przeciw bliskiej osobie, że zdradzony nie musi mieć mocy by wybaczyć. Podobnie z wybaczeniem na podstawie żalu grzesznika. Dokładnie ta sama reguła dotyczy w związku. Gdy zdrajca wydaje się niepoprawny jest grzechem przeciw samemu sobie trwać przy takim i bezsensownie cierpieć - nie zabijaj.
W nielicznych przypadkach można zmienić swoim przykładem "złego" współmałżonka. Konkretne przykłady znajdziesz w listach apostolskich. Czy aby nie chcesz nagiąć swojej wiary do zranionych pragnień? Odpuszczenie to również przejaw miłości.
Osobiście pozwoliłem swojej zdrajczyni odczuć jej wszelkie decyzje. Taka pokuta, aby potrafiła się zmierzyć efektami swoich czynów. Nie mieszam tu Boga czy innej siły wyższej. On pomógł mi w mojej drodze i w pewnym sensie pobłogosławił, ale całą pracę musiała zrobić zdrajczyni. Nie ma nic za darmo. Nawiasem mówiąc jej"wiara" była długo zasłoną dymną abym nic nie widział.

Jak można zdradę z duchowością powiązać, to tego nigdy nie pojmę. Na jakimś forum aktywnie udzielała się kobieta, którą mąż co jakiś czas zdradzał.  Ona też tak rozkminiała każdy przypadek, snuła kosmiczne wywody i jeszcze innym doradzała jak maja sobie radzić, Nie czytałam w swoim życiu nic bardziej przykrego.