Czy w imię dobrego związku mam spełnić największą zachcianke faceta?

Dla mnie to z Tobą wszystko ok, tylko w nim coś się "pali".

Rok czasu to mało na dogłębne poznanie człowieka, w sumie to cały czas się poznajecie i Twoje podejście do kwestii ślubu jest całkiem zdrowe.

A mieszkacie razem? Może do tego on dąży tylko zabiera się do tego tematu od d*py strony?

Według mnie on się boi utraty Ciebie ale im bardziej będzie napierał tym bardziej będziesz uciekać to nie ma sensu abyś wychodziła za niego wbrew własnej woli.On nie ma prawa Cię zmusić do ślubu Postaraj się porozmawiać z nim na temat ślubu może on myśli że po ślubie wasze życie  będzie wyglądało inaczej. Za ewentualne błędy językowe z góry przepraszam

nie ma żadnego pierścionka, jesteśmy ze sobą naprawde krótko. Ja mam troche taki charakter że nie umiem być całkowicie od niego uzależniona. Raz padły slowa z jego strony ze zapewne odrzuce zaręczyny. On cały czas wywołuje jakąs presje, nie chodzi o ślub ale tez o taka deklaracje że ja będe z nim do końca życia. Jak twierdzi, jest za "stary" na takie zabawy a ja napewno z dnia na dzien go rzuce...

On mi ciągle mówi, że zamiast cieszyc się ze on nie mysli o przygodach a o poważnym związku to ja szukam dziury w całym. On jest az tak zdesperowany?

Zapewne jest typem ludzi którzy wszystko wiedzą lepiej Zastanów się nad związkiem z taką osobą która dosłownie czyta Ci w myślach

Albo jesteś jego pierwszą dziewczyną, albo masz dużo dużo znajomych i obawia się konkurencji, albo jest cholernie zazdrosny i myśli, że jak Cię zaobrączkuje, to nagle przestaną Ci się inni podobać i będziesz fantazjowała tylko o nim.

Dziwne, że faceta tak ciągnie do ślubu

'
ale on mi ciągle powtarza ze "inna to napewno by sie zgodziła i by sie cieszyla z takiego faceta" wiec mam watpliwości czy mówiać takie coś on mnie kocha. To jest własnie odwrotna sytuacja, on chce ślubu a ja za chwile uciekne.

Dziwny "egzemplarz" z tego Twojego chłopaka. 24 lata i taki pęd do małżeństwa? Jeśli jest przekonany, że go rzucisz, to dlaczego z Tobą jest?
Jeżeli nie nadużyłaś jego zaufania tzn, że jego postawa jest jasnym dowodem na nieuzasadniony brak zaufania do Ciebie, a to jest w pewnym sensie obelgą.
On sam zapewne ma jakieś niedobory emocjonalne, niskie poczucie wartości, czy jest zazdrosny?
Twój chłopak jest nielogiczny, naiwny i niedojrzały.
Masz rację, on próbuje sobie Ciebie "zaklepać", po czym nastąpi dalsza presja w celu całkowitego podporządkowania Ciebie w imię jakiś jego wizji wspólnego życia.
Twoje zdanie, jak widać niewiele znaczy.

A co on jakiś narcyz?
Tak go zabolała Twoja odmowa, że zburzyła całe samouwielbienie i teraz pragnie to odzyskać, ciekawe

My go nie znamy tak jak Ty.
To zależy od tego, czy naprawdę Cię kocha(bo jeśli brak ślubu, to dla niego pretekst to odejścia, to raczej nie kocha, tylko ma humorki).
Czy ma duże powodzenie, jego przeszłość seksualna/ilość byłych, czy ma ciągoty do innych.

Jeśli szantażował Cię wizją znalezienia sobie innej panny, tzn, że faktycznie coś z nim nie ten teges.
Asiulaa, nie pozwól niczego na sobie wymuszać, bo w przyszłości ciągle będziesz miała ten problem.
Czy rozmawialiście na temat ewentualnego wspólnego zamieszkania? (oczywiście jeśli Ty jesteś gotowa)
Może to absurdalny pomysł, bo w przypadku tak krótkich związków raczej mało kto korzysta z pomocy psychologa, ale jeżeli zależy Ci na nim, zaproponuj mu taką wizytę.

Teraz przeszliśmy od "on naciska na ślub a ja jeszcze niet" do "czy on mnie zostawi, bo ślubu na tą chwilę ze mną niet".

On jakiś zakompleksiony i po tym zdaniu zaczynam sądzić, że ty też. Jak Ci przeszkadza to, że on przykręca śrubę tematem ślubu to... może też przykręć śrubę? Gdzie oświadczyny? Byśmy może zamieszkali razem na początku by zobaczyć jak to jest (a w ten sposób najlepiej poznaje się 2gą osobę) ?

Piszesz że żyjesz z dnia na dzień, będzie to będzie, przyjdzie czas itd a może wg niego stoicie w miejscu? Może chce zrobić jakiś kroczek do przodu (ślub to za duży krok na tą chwilę dla was wg mnie) bo nie wie czy Ty się angażujesz w ten związek?

Nie wiem, nie znam się, nie orientuję się ... ale każda moneta ma dwie strony

Wspólne mieszkanie po ślubie... yhy, i pewnie cnotę też stracić po slubie? yhy...

O co chodzi z tym seksem? Współżyjecie?

Znaczy się, jesteś pierwszą z którą udało mu się mieć seks i obawia się, że ostatnią... Też bym chciała ślubu.

Ok, to ty byłaś jego pierwszą i domyślam się że on nie jest twoim pierwszym?

Na moje oko to on żyje w własnym świecie który jest wyidealizowany i wszystko ustawia pod swoją linijką a jak coś jest "odchyłem" od niej (linijki) to jest beee. W ten sposób chce nagiąć Ciebie do swojego świata, który dla niego jest idyllą i tak sobie wyobraził związek - a czy on jest pedantem?

"Związek", który trwał 2 lata i nie było seksu... To już nawet nie jest czerwona lampka... to jest cholerna czerwona jak nie wiem co latarnia!
On miał okazje, ale nie skorzystał. Był z nią 2 lata, mimo, że to była nieodpowiednia osoba... WTF?!
Niech zgadnę. Na drugie imię ma: Desperat.

2 lata w związku bez seksu... kastrat jakiś?

I że co, różaniec co noc odprawiali?

WTF?

Dziewczyno, poważnie zastanów się nad dalszym byciem z nim bo to nie rokuje dobrze.

To nie są rozmowy. w momecie kiedy jest jakiś konflikt on wyskakuje z tymi zalami. Ja mam nieco inne podejscie do zycia. To ze jestem z nim tak logicznie myśląc moze oznaczac slub w przyszłosci, bo niby dlaczego nie? ja sie wole skupić na teraźniejszosci. On ciągle potrzebuje zapewnień, deklaracji. Ja mam już naprawde róźne myśli, że on mi po prostu nie ufa. Ja kocham Go bardzo i jest dla mnie wszystkim ale tez mam swoje zycie, jestem niezależna od niego. To wspaniałe ze on nie widzi świata poza mną ale chce go "uczyć" tego, ze to moze być szkodliwe.

Zrozumieliby się z Kleo bez słów...

ale on to odbiera, że ja go odpycham, ze jest "sezonowym partnerem", ze jest dla mnie nikim i spotykam sie z nim jak mam ochote na seks albo jak mam dobry humor, a tak to jest rzucony w kąt.
Ręce opadają czasem, on tak wiele rzeczy potrafi sobie dopowiedzieć

wiesz, z jednej strony ja mu sie nie dziwie. Miał kiedys jedną dziewczyne i nie ma porównania. Przygląda się na otoczenie i może własnie stąd takie myśli. On ma siostre rodzoną która jest ode mnie rok młodsza a JUŻ jest zaręczona kolejny przykład= kuzynka która we wrześniu bierze ślub a jest w moim wieku. Napatrzy się chłopak i na mnie wymusza decyzje.

Narazie jest tak oburzony że sie do mnie wcale nie odzywa, próbowałam nawet dzwonić i nic.

Zastanów się dlaczego jeszcze z nim jesteś.

Rozumiem. Wiesz to nie jest tak, bo niektórzy np ślubu nie chcą. Dlatego o podejściu do tego warto rozmawiać, ale bez żalów i zmuszania. Ja np ślubu chcę, z tym, że nie zmuszałabym i też nie po roku, ale jak najbardziej rozmawialiśmy o tym szybko i powiedzieliśmy, że w przyszłości ślubu chcemy. To dla mnie ważne, bo teraz mogę, ale całe życie jednak bez ślubu bym nie chciała, zwłaszcza jak będą dzieci, lepiej jak jest to wtedy uregulowane. No, ale skoro u niego to są żale i pretensje, to niefajnie. Zwłaszcza, że jedna osoba może być gotowa do ślubu w takim czasie, a inna w dłuższym, a rok razem to nie jest długo. Moim zdaniem powinnaś powiedzieć mocno i już ostatecznie, że męczy Cię to, kochasz go, kiedyś chcesz ślubu, ale nie teraz i nie możesz tego ciągle powtarzać, że będziecie musieli się rozstać, jeżeli będzie to na Tobie wymuszał. No i rozstaniecie się nie dlatego, że go nie kochasz, bo kochasz, ale dlatego, że Cię przymusza, a Ty nie jesteś gotowa, a nie jesteście jeszcze długo razem, nie szanuje Twoich decyzji. Niech wie, że możesz z nim zerwać jak będzie tak dalej postępował. Jak nic się nie zmieni, to lepiej jak z nim zerwiesz. Nie ma sensu, jeżeli on tak Cię zmusza, obraża się, ciągle nie ufa Ci, że go kochasz. Musi mieć duże kompleksy, no ale to to już sam powinien coś z tym zrobić.

Osobliwy nick, ciekawa teoria, ja jednak uważam, że lepiej się po prostu dobrze dobrać. Wtedy gdy wiem, że mój facet też chce ślubu, dzieci to wiem, że związek może być udany. Oczywiście miłość jest najważniejsza i gdybym go nie kochała, to nie myślałabym, żeby właśnie z nim wziąć kiedyś ślub i mieć dzieci. Jeżeli jednak on by miał zupełnie inne priorytety to nie wyobrażam sobie związku. Tylko, że ja do niczego, bym nie zmuszała. Jednak poświęcać się np rezygnować z tego też sobie nie wyobrażam. No przy czym co innego szukać byle jakiego faceta byle wziąć ślub a co innego pokochać i chcieć ślubu, nie chcieć inaczej. No pierwsza opcja nie dla mnie, ale takie całe życie bez ślubu też nie. Co nie zmienia faktu, że facet autorki ją do tego przymusza, obraża się niepotrzebnie i nie rozumie, że ona może nie być gotowa, nie ufa jej, że go kocha, a to jest złe.

Ludzie mają różne charaktery, różną moralność i ja akurat nie widzę nic złego w tym, że chłopak nie chciał iść do łóżka z osobą, której naprawdę nie kochał. I wyśmiewacie się z tego chłopaka, który zastawia się nad głębszym zaangażowaniem, kiedy w przypadku dziewczyn to powszechna postawa. Celuję, że chłopaka wychowywała przede wszystkim matka. Człowiek ma jednak wiele zalet, wiele wad. Ale to tak na marginesie.

Mogę sobie doskonale wyobrazić jak będzie wyglądał wasz związek. Na pewno nie byłby łatwy. Tylko, że. Żeby się udało (jeśli byś tego chciała) musisz nauczyć się stawiać na swoim i wymagać tego. Umieć sobie radzić z narzucaniem tematu rozmów. Odpowiednio na to reagować, na to co mówi, mieć dystans. Niestety takie doświadczenie przychodzi z czasem, często jest to wiele lat, nawet kilkanaście.

Próba życia w związku (zamieszkania) to bzdura. Jak się szybko pojawi rozczarowanie to łatwo się będzie rozstać a człowiek niczego się nie nauczy. Osoby, które piszą takie rzeczy nie rozumieją czym jest związek i małżeństwo.

Ale to ostanie powinno być oparte na solidnych podstawach, przede wszystkim dojrzałości.

Otóż, człowiek dojrzewa niejednocześnie, stopniowo. Najpierw pojawia się dojrzałość fizyczna w wieku nawet kilkunastu lat, potem psychiczna w wieku 18-21 lat, a na końcu społeczna (a więc taka, która jest potrzebna do zdrowego funkcjonowania w społeczeństwie, w tym do małżeństwa) w wieku nawet 26-27 lat (u mężczyzn) a u kobiet wcześniej.

Słusznie się więc obawiasz deklaracji, czując niepewność i widząc tę niedojrzałość u siebie i u niego. Postępujesz logiczne i zgodnie z samą sobą. Nikt nie może Cię zawrócić z tej drogi, tym bardziej naciski kogoś. Cały czas się trzymaj swojego stanowiska i nie zgadzaj się na ciągłe wałkowanie tego samego. Chyba jest wiele ciekawych tematów, rzeczy, które możecie razem robić? Na tym na razie postarajcie się skupić.

A jak będą podstawy do małżeństwa, a więc możliwości lokalowe, finansowe (nie jest to konieczne ale ułatwia), dojrzałość, związek taki, że się poznacie (zaczeliście uprawiać seks a to niestety zaczernia obraz) dobrze w różnych sytuacjach, będziecie mieli te same dążenia, chcieli mieć dzieci, to czemu nie? W końcu to klasyczny model życia społecznego człowieka w naszej kulturze (niszczony niestety przez różne zakłamane obrazy życia, które mają człowiekowi dać szczęście a raczej przyjemność, w końcowym rezultacie jednak człowieka niszczą i deprawują).

Pamiętaj że masz prawo do swojego zdania, do wątpliwości, do szacunku i do budowania życia na solidnych podstawach.

Ja myślę, że twójtwój chłopak ma rację ( jeśli chodzi o to, co napisałaś w tym poście) - Jeżeli nie jesteś pewna swoich uczuć to powiedz mu to wprost a nie marnuj jego czas. Chlopak jest dorosły, nie musisz go chronić przed nim samym - on chce jakichs deklaracji? - Ma rację- chce BUDOWAĆ swoją  przyszłość a nie zyc "a moze kiedys cos z tego bedzie".

Ty najwidoczniej nie doroslas do odpowiedzialności za czyjas przyszłość tez - twoj strach i niezdecydowanie marnuje jego czas, a ty ze strachu, ze cie zostawi mydlisz mu oczy gadkami o milosci. Gdybys naprawdę go kochala to sama bys snula plany na przyszłość a ty zyjesz jedynie dniem dzisiejszym, bo TERAZ ci doborze . Ale to również jego zycie.

I jak dla mnie kiedy mówisz, ze go kochasz to oszukujesz i jego, i siebie...

Myślę, że jest różnica między poważnym myśleniem o związku i zastanowieniem się nad przyszłością - a zaręczynami/ślubem. Dla mnie to nie są synonimy.

Można planować wspólną przyszłość, nie mieć najmniejszego zamiaru zwijać nagle żagli i nie chcieć ślubu/zaręczyn. Jeszcze nie w tej chwili, szczególnie po roku znajomości. W ogóle ci się nie dziwię. Dla mnie to "poważne podejście do związku", którego zdaje się tak szuka twój facet, to dużo bardziej kwestia codziennych spraw, niż wielkich deklaracji i planów (również tych ślubnych). Zaufanie, konsultowanie z partnerem decyzji (dużych i małych), branie do serca jego opinii, wspólne plany, okazywanie na codzień przywiązania, uczuć i szacunku - to jest dla mnie "poważne podejście" i lepsza gwarancja stabilności związku niż pierścionek (obrączka) na palcu.

I to nie tak, że jestem przeciwniczką małżeństwa. Nie jestem też gorącą zwolenniczką. Uważam, że to całkiem wygodna instytucja, gdy żyje się wspólnie, szczególnie z wielu prawnych, formalnych względów - ma swoje plusy i nie jest bezsensowna. Ale nie jest gwarantem niczego, a już szczególnie nieprzemijającej miłości. Jasne, trudniej się rozwieść niż po prostu ze sobą zerwać - tylko ja nie chciałabym pozostawać w związku, bo formalności rozwodowe są długie/skomplikowane. W ogóle jestem sceptyczna wobec osób, które prą do ślubu, bo to ma dać związkowi "pewność". Dla mnie to brzmi, jakby ta osoba była przekonana, że po zaobrączkowaniu zaklepuje sobie partnera raz na zawsze i już tak nie trzeba pracować nad wspólną relacją.

No i nie czuję zaręczyn dla samych zaręczyn. Moim zdaniem na zaręczyny jest moment, gdy ludzie są pewni, że chcą ślubu i w zasadzie są w stanie wyznaczyć datę - choćby przybliżoną.

Z drugiej strony, jeśli twój facet chce zaręczyn/ślubu już teraz, to jego prawo. On widocznie ma potrzebę przejść na inny etap życia niż ten, na którym ty teraz jesteś. Przekonywanie go mija się z celem i przeciąganie obecnego stanu rzeczy jest moim zdaniem w pewien sposób nieuczciwe. Oboje marnujecie swój czas, bo w tak fundamentalnych kwestiach trudno o kompromis. Myślę, że powinnaś mu jasno powiedzieć, że w tym momencie o zaręczynach mowy nie ma i on albo to akceptuje i chce czekać na rozwój sytuacji, albo powinien poszukać sobie kobiety o bardziej zbieżnym podejściu.

Przeczytaj co napisała ruda. W związku to jest kwestia relacji. I tak się zastanawiam jak można ciągle wałkować jeden temat a nie rozwijać relacji między sobą poprzez KONSTRUKTYWNE przebywanie ze sobą. Rozumiem, że gdyby w domu zbiła się szyba w oknie to żona codziennie wałkowała by mi konieczność jej wymiany (lub okna). Ale to co robi Twój chłopak to wygląda na jakieś niezdrowe natręctwo. Poza tym on odbiega od tematu. Pisałem, że związek się tworzy a nie o nim ciągle rozmawia. Być może to jest test, może to jego zachowanie to jest jakaś toksyczność? Ale jesteś kobietą, posiadasz intuicję i jak już będziesz robić coś wbrew sobie to będziesz się z tym źle czuła.

Może poradzę Ci tak. Powiedz chłopakowi, że jest dla Ciebie ważny i że do tematu wrócicie powiedzmy za pół roku. Będzie to test na jego męskość i umiejętność szanowania Ciebie. Przynajmniej lepiej go poznasz.

Bo ja się obawiam jednego, że poza tym tematem nic między wami innego nie ma. Dlatego się zastanawiam jak to było od początku? Czy chłopak chodził z napisem "szukam żony"? Przepraszam za ironię, ale nie wyobrażam sobie jak wasze kontakty wyglądały wcześniej, zanim ten temat się pojawił? O czym rozmawialiście, co robiliście? Jeśli wtedy było dobrze, to należy do tego wrócić.

Sprawa jest o tyle prosta, że sposób zachowania w momencie nacisku to poluźnienie relacji a nie uleganie naciskom. Może należy pójść w tym kierunku? Wyznaczyć ramy dla tej znajomości? Wrócić do tego co było na początku?

Dla mnie jest spora różnica między "nie chcę ci niczego obiecywać, nie wiem, co będzie za miesiąc, żyjmy dniem dzisiejszym", a "traktuję cię poważnie, myślę o wspólnej przyszłości, ale na rozmowy o ślubie nie jestem jeszcze gotowa" - szczególnie gdy ta druga postawa jest wzmocniona codziennymi oznakami poważnego traktowania.

Moim zdaniem oni się po prostu nie dopasowali tempem zacieśniania relacji. Bywa, szczególnie jak na początku związku te tematy omija się szerokim łukiem, ewentualnie nie jest się kompletnie szczerym z dugą stroną - z obawy, że zwieje. A przecież oczywiste jest, że jeśli nie ma porozumienia w tak podstawowych kwestiach, to ta osoba i tak zwieje, bo prędzej czy później wyjdą na jaw różnice w priorytetach.

Ja szczerze mówiąc nigdy nie widziałam tak zakochanego faceta, ale życie jest zyciem i trzeba zejść na ziemie. Odrobina doświadczenia nauczyła mnie, że na początku to jest zazwyczaj taka euforia drugą osobą. Widze że u niego to szybko nie minie i jest mi z tego powodu bardzo miło. Temat ślubu i zaręczyn zaczał sie całkiem niedawno. Kiedys mu powiedziałam zebyśmy zostawili ten temat i kiedyś do niego wrócimy, on oczywiscie dorobił sobie drugie dno że ja nie chce być z nim i pewnie czekam na kogoś lepszego. Niestety ja po roku czasu nie jestem w stanie stwierdzić czy to ta własciwa osoba i na całe życie. Chyba lepiej przed ślubem podjąc własciwą decyzje niż się wzajmnie "męczyć"
Moj partner tez ma troche niskie poczucie własnej wartosci i obawiam się że boi się utraty mnie albo ma myśli, że może nikogo nie znaleźć innego.
On ma w głowie troche taki wyidealizowany obraz zycia. Niedawno powiedział mi że on nie potrafiłby być w związku z dziewczyną która nie jest dziewicą... to sa jego zasady

Rany... nie pytałem co on uważa. Pytałem co TYYYYYY uważasz... rozumiesz -- co TY... TY... TY uważasz.
Fajny z niego bedize mąż? Ma super wykształcenie, macie super seks, jest zaradny, mądry, fajnie bedize z nim razem iść przez życie?

Wiesz, po tym co piszesz teraz uważam podobnie jak Iceni. W sumie z tego co piszesz chłopak nie pisze, że już powinniście się pobrać. Chce po prostu większej pewności, że Tobie też bardzo zależy. O takich sprawach jak ślub też się rozmawia co nie znaczy, że już zaraz się go weźmie. Gdyby mi chłopak powiedział "Wiesz, no nie wiem, nie chcę wybiegać w przyszłość", to pomyślałabym, że mnie zbywa i że nawet po paru latach powie to samo, że nigdy nie będę dla niego tą, z którą wiąże przyszłość. Nie chodzi o to, byś powiedziała, że chcesz już z nim brać ślub, ale jeśli go kochasz, to chyba chcesz być z nim całe życie (nie wiadomo czy da się, ale to wiadomo). Dlatego powinnaś powiedzieć, że tak jak najbardziej chcesz z nim ślubu kiedyś, bo ja będąc rok z facetem, to mimo że ślubu jeszcze nie chciałabym, to wiedziałam, że kiedyś chcę, skoro go kocham i jestem z nim szczęśliwa. To nie jest powiedzenie, że już zaraz ślub, ale że tak wiąże z Tobą plany i chce kiedyś wziąć z Tobą ślub, traktuje Cię poważnie, a nie na zasadzie fajnie, że jesteś, ale zobaczymy. To jakby asekuracja "Nic nie obiecuję", no niby wiadomo, że różnie w życiu bywa, ale to wygląda jak niechęć do planów z tą osobą, jakby to jednak nie było to. Tak to odbieram. No, ale może się mylę w Twojej sytuacji.

Sama piszesz, że chłopak jest bardzo zakochany, a ja niestety po tym co teraz piszesz nie widzę tego u Ciebie. To podobna sytuacja jak chłopak właśnie zbywa temat i mówi pogadamy o tym kiedyś. No i jak wtedy ma dziewczyna pewność czy on myśli o niej poważnie? Może kiedyś też uzna, że to jednak nie to? Co innego jakbyś powiedziała, że tak myślisz o nim poważnie, a Ty nawet tego nie jesteś pewna. Oczywiście, może być tak, że bardzo kochamy, chcemy być razem na zawsze, ale mimo tego nie wyjdzie. No, ale nikt dojrzały nie ma o to pretensji. No, ale widzisz on chce wiązać z Tobą przyszłość, Ty nie jesteś pewna. Rozumiem jak on może się czuć. Co innego jakby faktycznie mówił, że powinnaś już wziąć z nim ślub, że nie ma sensu czekać - to wtedy jest naciskanie, niezrozumienie, że dla Ciebie za szybko. No, ale jednak po tym co teraz piszesz on po prostu czuje, że Ty nie jesteś pewna. Może w ogóle nie jesteś pewna uczuć do niego, jest przyjemnie, ale czekasz właśnie aż poznasz kogoś fajniejszego dla Ciebie? Nie takie historie były. Przemyśl to.

Gdybyś jeszcze faktycznie podała konkretnie, że właśnie np za pół roku wrócicie do tematu, to ok, myślę, że jeszcze można to przyjąć. No, ale jeżeli mówisz "kiedyś", to pomyśl jak czuje się chłopak. Te kiedyś może kiedyś nie nastąpić, to brzmi jak zbywanie, wybacz.

Inne sprawy, to jak się dogadujecie, że może macie też inne poglądy na mieszkanie razem przed ślubem też są ważne. Nie pisz, że nie. Może po prostu do siebie nie pasujecie.