czy z taką kobietą warto planować dalsza przyszlosc? - Netkobiety.pl

Na pewno nie każda dziewczyna w wieku lat 23 ma już sprecyzowane plany na przyszłość. A na pewno nie każda musi w tym wieku przejawiać instynkt macierzyński i być skłonna do układania sobie planów życiowych z chłopakiem, którego zna od roku.
Owszem, niektóre już w wieku lat 18 szukają męża i ojca swoich dzieci, ale Twoja akurat do nich nie należy i nie ma w tym nic nienormalnego.

Jeśli Ty również należysz do tej grupy, która ma jasny plan co do ślubu i rodziny, to niestety musisz pogodzić się z tym, że Twoja dziewczyna tego planu nie podziela. Rozwiazanie jest proste: albo czekasz na nią, aż ona dojrzeje, albo po prostu szukasz innej dziewczyny, która ma takie samo podejście jak Ty, czyli po studiach chce stabilizacji i zakładania rodziny.

Aczkolwiek jak dla mnie, to chyba problem polega u Ciebie bardziej na tym, że sie po prostu boisz, że Cię zostawi. A narzekania na brak poważnych zamiarów z jej strony wygląda po prostu tak, jakbyś oczekiwał od niej "dowodu miłości" - przyjmie oświadczyny/porozmawia poważnie o przyszłości = nie zostawi mnie...

A czego właściwie tak naprawdę chciałbyś od tej dziewczyny?

Facet - po pierwsze przyjmij do wiadomości, że to, że część kobiet w wieku twojej lubej galopem gna w stronę ołtarza po drodze wybierając tapetę do sypialni bobaska nie znaczy, że mają tak wszystkie czy nawet większość. Ja jestem twoją rówieśnicą, a jak widzę na fb zdjęcie kolejnej koleżanki w sukni ślubnej, to tylko wzruszam ramionami. Nie znaczy to, że mam awersję do ślubu - ale w najbliższych latach nie ma na niego miejsca w moich planach, mimo że jestem w związku o stażu zbliżonym do twojego. Dzieci się nie brzydzę, przez pół godziny mam nawet frajdę z zabawy z brzdącem, który umie już sam siedzieć prosto, ale własnego nie planuję w najbliższym pięcioleciu.

Rozumiem pewne zaniepokojenie tym, że dziewczyna absolutnie nie chce podejmować tematów długofalowych - pytanie jak ty z nią o tym rozmawiasz? Akurat ja ze swoim facetem nie boję się rozmawiać o przyszłości - bo wiem, że on wykazuje się w tej kwestii zrozumieniem, nie podważa moich wyborów i do niczego nie namawia mnie jeśli nie jestem przekonana. Od pewnego czasu na przykład dyskutujemy o wspólnym mieszkaniu - dla mnie warunek konieczny jest oczywisty, muszę najpierw mieć stałą pracę i utrzymanie. Więc może to potrwać jeszcze pół roku, a może i cały rok, bo chwilowo jestem w samym środku studiów i praca owszem, ale na pół etatu, a to zdecydowanie za mało. On mógłby mnie utrzymywać, ale ja nie wyobrażam sobie być na garnuszku swojego mężczyzny. Więc póki co mieszkamy osobno.

Myślę, że gdybyś wykazywał zrozumienie dla jej postawy, to nie unikałaby rozmów o przyszłości tak alergicznie. Nie wyobrażam sobie tłumaczyć się partnerowi z tego, że nie mam jeszcze ochoty na dziecko. Byłam gotowa mu to uczciwie zakomunikować na wypadek, gdyby on miał pilną potrzebę się rozmnażać - ma prawo wiedzieć, że ze mną jej nie zrealizuje. Ale jakiekolwiek próby przekonywania mnie, że może jednak tylko by mnie zniechęciły do jakiejkolwiek rozmowy.

Coś czuję, że macie po prostu inne priorytety. Sądząc po Twojej wypowiedzi Ty chciałbyś żonę, dzieci i dom, a ona niekoniecznie.
Oba zachowania są jak najbardziej normalne. Jedni widzą potrzebę budowania rodziny w tym wieku, inni za pięć lat, a jeszcze inni nigdy.
Być może Twojej dziewczynie się to zmieni za kilka lat, ale nawet ona nie jest w stanie powiedzieć kiedy dokładnie.
Wybór należy do Ciebie - albo to zaakceptujesz i dasz jej tyle czasu ile będzie potrzebowała albo to zakończysz.
Jest dużo dziewczyn, które w Twoim wieku skłonne są budować już przyszłość, a dla niej natomiast mógłbym znaleźć się ktoś kto by o przyszłości póki co nie myślał.

Dziękuję za wszelkie odpowiedzi. Wydaje mi się ze każdy normalny facet chciałby mniej więcej wiedzieć na czym stoi w związku.  Dziewczyna słysząc o słowie ślub/ zaręczyny nawet jak opowiadam o kim innym widzę ze dostaje wścieklizny. Działa to na nią jak płachta na byka. Nie wyjadę mi się to normalnie a martwi mnie ten stan rzeczy.
Z tym telefonem tez niby infantylna sprawa ale widzę na spotkaniach jak się boi żebym przypadkiem tak nie zajrzał. Chyba w związku powinna panować taka otwartość. Moja siostra z narzeczonym nie mają takich tajemnic wręcz "grzebia" sobie w telefonach. Powiedziałem jej ze wygląda to strasznie podejrzanie kiedy zbliżam się do jej telefonu a ona go natychmiast zabiera z pola widzenia. Jej zachowanie jest okropne

Jak by mi facet chciał zaglądać do telefonu, to też bym go zabierała z pola widzenia, jakby tylko zerknął w jego kierunku. Nie mam pojęcia skąd ten chory pogląd, że grzebanie sobie w telefonach/mailach/itp. to objaw zaufania. To objaw paranoi. Nie chciałabym, żeby facet czytał każdego smsa, którego wymieniam z koleżanką czy z mamą. Ludzie mają prawo do prywatności - jeśli ty jej to prawo chcesz odebrać, to nic dziwnego, że reaguje alergicznie.

Nie tylko facet w tym wieku chciałby wiedzieć, na czym stoi. Dziewczyny też chcą wiedzieć. Z tym, że wbrew twojej definicji "wiem, na czym stoję" =/= "jestem pewien, że za 2 lata się zaręczymy, za 3 będzie ślub, a za 5 chrzciny pierworodnego". Może ona jest sceptyczna wobec małżeństwa, może go wcale nie chce? I nie znaczy to, że nie chce być z tobą na poważnie, że ciągle się rozgląda za lepszym kandydatem. Po prostu małżeństwo, zaręczyny kojarzą jej się źle. Może ktoś wśród jej bliskich się rozwodził, może ktoś tkwił w patologicznym związku bo "małżeństwo jest święte"? Może jej starszą koleżankę facet zaczął olewać, jak już ją zaklepał przez zaobrączkowanie. Takie rzeczy mają wpływ na to, jak się małżeństwo postrzega.

Im więcej piszesz, tym bardziej mam wrażenie, że tobie się wydaje, że tylko jedna opcja na związek jest słuszna - ta, która zakłada narzeczeństwo i ślub. I kiedy rozmawiasz na ten temat ze swoją dziewczyną, to nie próbujesz zrozumieć, dlaczego ona ma takie podejście, jakie ma. Tylko uparcie ją przekonujesz, że twój scenariusz jest lepszy. Widocznie dla niej nie jest. Bądź spokojny - skoro to znosi, to jej zależy, w innym wypadku już dawno wymieniłaby cię na kogoś bardziej bezproblemowego. Jej zależy, ale boi się powiedzieć ci wprost, że może być z tobą do końca życia, ale ślubu nie chce - bo ma obawę, że jak to usłyszysz, to ją rzucisz. Że dla ciebie obrączka na palcu jest ważniejsza od niej.

Mam 26 lat i nawet teraz nie czuję "instynktu macierzyńskiego". To indywidualna sprawa. I zależy od tego, z kim miałabym tworzyć rodzinę. gdyby ktoś 3 lata temu mnie pytał o ślub, dzieci i przyszłość poza zakończeniem studiów, to chyba bym uciekła na drugi koniec świata. Więc to nic dziwnego. Tylko tyle, że pod tym względem nie jesteście na tym samym etapie.

Nie przymusisz jej do tego. Nie wywołasz w niej chęci "osiedlenia się". Nie wywołasz w niej nagle, że pojawią się u niej plany na przyszłość. To coś, do czego ona musi dojrzeć. A każdy dojrzewa w swoim tempie.

(A propos telefonu - też bronię go zaciekle, nikt nie ma prawa go dotykać, bo są to moje prywatne sprawy. Może prowadzę z kimś rozmowę o sekretach, których mi nie wolno wyjawić, żeby nie zawieść zaufania? Albo czytam rzeczy związane z jakimś moim intymnym problemem - nie chcę, żeby ktoś zaglądał do mojej przeglądarki i zobaczył, co sprawdzam.)

Chęć posiadania męza a dziecka to 2 różne rzeczy. Nie każda kobieta chce być matką i miło by było, gdyby panowie przyjęli to wreszcie do wiadomości.
Oczywiście, dziewczyny mogą mieć rację - Twoja wybranka po prostu nie myśli jeszcze poważnie o życiu w ogóle, ale kiedyś będzie myśleć i będzie chciała mieć męża, dziecko i wszystko. Ale przedstawię Ci też drugą perspektywę - moją.
Nie wyobrażam sobie nie chcieć małżeństwa, długofalowych perspektyw itp. z mężczyzną, którego kocham (a to czułam od razu - chcę albo nie chcę i kropka).
Dziewczyna, która się przed tym wzbrania... sorry za szczerość, ale nie wierzę, żeby Cię kochała. Oczywiście patrzę przez własny pryzmat - jak kocham, to o tym wiem i koniec, chcę być z tą osobą i chcę ślubu, chcę wszystkiego, co by mnie do niej przywiązało.
Ale dzieci to osobna sprawa - instynkt macierzyński można czuć w wieku 20 lat, 30, 40, a można wcale. To nie ma nic wspólnego z Tobą. Kocham mojego męza do nieprzytomności, ale dzieci mieć nie chcę i kropka. Dlatego zapytaj siebie - co, jeśli ona też nie będzie chciała mieć? Nigdy? Bo może zechce, ale może też nie...
I na tej podstawie sam dojdź do ładu ze sobą, wybierając priorytety, zamiast słuchać obcych ludzi
PS. Sprawa z telefonem - to jest kwestia podejścia do intymności. Też chowam swój telefon i mam zabezpieczony, mimo, że nic tam nie ma. Po prostu cenię sobie intymność i prywatnosć, nie grzebię w telefonie męża i nie życzę sobie, żeby grzebał w moim. Choćbym miała do cna wyczyszczony, chodzi o sam gest. Prywatność jest dla mnie wartością samą w sobie i nikt nie ma prawa jej naruszać.