czuję, że każdego dnia gasnę....

Cześć Aga,

Pozostaje zaczekać aż dopiszesz c.d. , ale już wydźwięk tego co do tej pory przedstawiłaś mówi mi, że to jedna z tych historii, gdzie "niczego mu nie brakowało, ale nowa dupa była taka kusząca.." .Sorry za dosadność, ale naprawdę smutno się czyta jak ktoś cierpi przed skrajna nieodpowiedzialność kogoś, na kogo się 'postawiło'.. To jest powód, dla którego mnie nigdy nie ciągnęło do małżeństwa, jakichś wielkich obietnic na całe życie, etc.

Oczywiście każdy robi to, co w danej chwili do niego przemawia i nie o tym wątek

W każdym razie.. Nie martw się, wszystko jest do przetrawienia i przejścia, tyle że nastaw się z góry, że będą emocje, z którymi będziesz musiała się zmierzyć i będą chwilę, że będziesz chciała od tego uciec i się w sobie skulić, nie robić kroku do przodu ze strachu, że będzie jeszcze gorzej. Ale to będzie tylko taki 'test', na ile naprawdę chcesz pójść do przodu i na ile jesteś gotowa żeby najpierw przejść przez wielka połać gówna, jakim jest burza emocji, która jest czymś całkowicie naturalnym przy doświadczeniu zdrady.

Teraz tego nie wiesz, ale wyjdziesz z tego silniejsza - o ile odważysz się na konfrontacje z emocjami i nie schowasz głowy w piasek. Zresztą, już widać, że to się nie uda, bo emocje Cię zaczynają rozsadzać.. ale to dobrze, tak ma być.

Poczytaj inne wątki, gdzie temat radzenia sobie z emocjami w wyniku zdrady i opis wszystkich stadiów po kolei jest bardzo dobrze rozpisany.
Konfrontacja z doświadczeniami innych ludzi pozwoli Ci lepiej zrozumieć to co się z Tobą teraz dzieje.

Dobrze, że tu trafiłaś, będzie Ci teraz o wiele łatwiej i przede wszystkim tu są ludzie, którzy pomogą Ci przez to po kolei przejść.

Witaj Aga

Niestety będę szczery do bólu. Jak się kogos kocha to nie ma opcji że dojdzie do zdrady. Ta kobieta mogłaby nago tańczyć przed Twoim mężem a on nie powinien nic zrobic jeśli by Cię kochał... Kochasz, nie ranisz partnera, proste

eh...wiele osób mi to mówiło....

ale może to co się wydarzyło to też moja wina....nie wiem.....czasem szukam też tej winy w sobie....bo był moment, że mąż mi powiedział, że poniekąd to dzięki mnie ją poznał (mogł iść do pracy w policji, ale z racji naszych osobistych powodów tam nie poszedł i został w tej pracy)

eh... czasami jestem już tak zagubiona w tym wszystkim...a najgorsze jest to ze go kocham.....

o ile łatwiej by mi było gdybym go znienawidziła

Kochana, pobudka.. <sole otrzeźwiające>

KTO nawalił? I kto w związku z tym powinien się wywracać na lewą stronę żeby naprawić? Ty czy on?

Jeśli masz podejrzenia, że gdyby nie Twoja "walka" (cokolwiek to znaczy), on dawno by machnął na was ręką, to o jakim "powrocie" jego Ty mówisz.

Ja wywnioskowałam z tego co napisałaś na początku, że on w jakikolwiek sposób tego co zrobił żałuje i stara się..jakoś, ale się stara. A Ty piszesz, że g... robi i jeszcze przejmujesz się, co będzie jak TY odpuścisz?
Kobieto.. nie myślisz trzeźwo (mówiąc najdelikatniej jak się da).

być może....ja już czasami siebie nie poznaję..... :'(

z drugiej strony powiedział mi coś takiego, że gdyby mu na nas nie zależało to dawno by odszedł....a jednak jest...

to też mi daje do myślenia..ze nie powinnam odpuszczać

A mi by to dalo tymbardziej do myslenia by go kopnac w d... bo nie dosc ze zdradzil to nie wykazał cienia skruchy i woli naprawy sytuacji tylko dodatkowo wbija Ciebie w poczucie ze robi Ci wielka łaske zostajac przy Tobie Autorko.
Edit: a czemu nie odchodzi? Moze zwyczajnie z wygody. Wie ze jestes dobrą troskliwą zoną, moze kochanka poza fajnym cialem nie miala nic ciekawego wiecej do zaoferowania no i co powiedza znajomi i rodzina jak sie dowiedza o rozwodzie i jego przyczynach.

Niewiele doświadczeń w życiu może się równać z ogromem bólu i cierpienia jakie wywołuje zdrada. Musisz po prostu zdać sobie sprawę, że przez jakiś czas będzie Ci bardzo trudno i że normalne jest, że czujesz się nieszczęśliwa w takiej sytuacji. Musisz sobie też zdać sprawę, że nigdy o tym nie zapomnisz, zawsze coś Ci o tym przypomni, program w tv, scena w filmie, nagłówek w gazecie itd.

Nigdy nie obwiniaj się za to co on zrobił, bo on może pomyśleć, że gdybyś była inna nie miałby motywacji do zdrady, faktycznie jest to jednak tylko chytre usprawiedliwienie z jego strony.

Sama jestem w podobnej sytuacji, kocham go, ale nie jestem w stanie dalej z nim żyć skoro wiem, że świadomie zrobił mi krzywdę, której ja bym mu nie była w stanie zrobić.

Jak sobie z tym wszystkim radzisz.....

Ja momentami próbuję sobie wyobrazić życie bez męża..ale narazie jest to cholernie trudne a wręcz niemożliwe.... milość...i po co mi to było ?

Szczerze ? Chyba nie radzę skoro tu jestem, bywają dni że jest zupełnie normalnie, a czami budzę się z wrażeniem, że mam wielka wyrwę w sercu. Jednak skoro i tak i tak mam cierpieć to dlaczego nie mam ułożyć sobie życia na nowo ?

Nic dodać, nic ująć

Skoro tak to widzisz to daj sobie czas na podjęcie tej decyzji. Z czasem sama się przekonasz, czy będziesz potrafiła z nim dalej żyć, jednak nie licz na to, że będzie jak wcześniej, bo mimo, że rany się goją, to żal pozostanie.

Majka, a ty serio piszesz, że ciebie to dziwi?

Jak inaczej wg ciebie autorka wątku ma dalej układać sobie życie ze zdradzaczem?
Przecież gdyby przyznała, że zdrada to wyłącznie jego wybór i on ani razu nawet nie pomyślał o niej i o tym, jak ją właśnie krzywdzi, to musiałaby przyznać sama przed sobą, że jest on zwykłym dupkiem, lecącym na każdą, która łaskawie na niego spojrzy i który ma ją w duuupppiiie. A wtedy musiałaby zastanowić się nad tym, dlaczego ona usilnie nadal chce być z kimś, kto jej nie szanuje i nie dba o jej uczucia. I mogłoby się wtedy okazać, że to ona ma problem, więc może lepiej i łatwiej wziąć na siebie trochę winy za zdradę, gdy chce się ze zdradzaczem tworzyć dalej związek?

Moja historia jest praktycznie taka sama,  dlatego wiem jak ci ciężko. Jestem ze swoim mężem nadal,  ale zdrada zmienia wszystko,  a z czasem mam wrażenie jest coraz gorzej.  W moim przypadku jest to rana,  która nie che się zagoić,  ale mam nadzieje że napiszesz coś więcej.  Podejmij właściwą decyzję i trzymam za ciebie kciuki.

Ech...
Gdyby tak było jak mówisz,to byłoby w miarę dobrze.

Trzeba siły,żeby się zmierzyć z tym,o czym mówisz.
Taka jest prawda,bez zaklinania rzeczywistości i życzeniowego myślenia.
Trzeba ją przyjąć,przetrawić i wys...rać,dla własnego dobra.To jest wykonalne, lecz kończy się rozstaniem,wiadomo.

Czy zdradzacz będzie miał w sobie jakieś wyrzuty?Wątpię.Bardziej obstaję za tym,że zwyczajnie będzie się bał konsekwencji.

Agnieszko, bardzo Ci współczuję, jednak kiepsko to wszystko widzę.
Z tego wynika, że Twój mąż tak na prawdę nie zrozumiał jaką krzywdę Ci wyrządził, nie specjalnie żałuje, nie stara się, za to skutecznie udało mu się  wpędzić Cię w poczucie winy.
Już ktoś tutaj napisał, że on zachowuje się tak, jakby robił Ci łaskę, że z Tobą pozostał ("gdyby mu nie zależało...").
Odsunął się, bo albo nie wyleczył się z tamtej baby (o ile prawdą jest, że rozstał się z nią), ewentualnie męczy go Twój smutek (oczekiwał zapewne, że spłynie to po Tobie jak woda po kaczce), czyli nie ma wyrzutów sumienia, nie odczuwa empatii wobec Ciebie, a już stwierdzenie dotyczące "standardów zdrowego mężczyzny", w obliczu tego co zrobił jest jawną kpiną z Ciebie.
To tak, jakby Ci wprost powiedział, że celibat nie jest dla zdrowych mężczyzn i on nie powiedział jeszcze ostatniego zdania w tej kwestii.
Trafił Ci się prawdziwy superman, wyznający zasadę, że przy jednej dziurze nawet kot by zdechł.
Niewiele piszesz jak z jego strony wyglądają próby naprawy tego co zniszczył, ale już to co napisałaś dyskwalifikuje go jako męża.

True..Tylko nie pomyślałaś, że ten Inny facet musiałby mieć Inna niż autorka kobietę, co by go pod tymi ścianami dobrze przeczołgała?
Czego on ma się bać i o co, skoro to Autorka lata za nim i chodzi na paluszkach

i dokładnie dlatego specjalnie napisałam, że ciz reklamy to faceci przebrani za parówki, a ten twój ubrany w kutasa.
Nie wiem jakim cudem ten facet działa na ciebie, jako mężczyzna- i czy on w ogóle działa jeszcze na ciebie w taki sposób, czy tobie bardziej chodzi o strach przed rozwodem, o rewolucję w swoim zyciu, o rewolucję, której nie cchesz i której się nie spodziewałaś. Bo cizęko jest mi wyobrazić sobie, by ten człowiek dalej podniecał cię jako mężczyzna- ja nie moglabym kochac się z kimś takim. Patrzyłabym tępo w sufit i modliłabym się, żeby on jak najszybciej skończył- jak jest z toba pod tym względem? Napiszesz nam o tym czy to zbyt osobiste i krępujące dla ciebie?
Próbuję po prostu cię zrozumieć.

Czytam sobie wszystkie Wasze odpowiedzi i tyle w nich prawdy...
Jeszcze nie tak dawno takich samych rad udzielałabym każdej  kobiecie w mojej sytuacji.

Ale rozum swoje, a serce swoje....

oliwia9195 to nie do końca jest tak.... w naszym związku to ja jestem osoba bardziej temperamentną. Mąż jest człowiekiem spokojnym, wyciszonym....trudno go wyprowadzić  z równowagi. Chociaż po ostatnich wydarzeniach zauważyłam u niego spadki cierpliwości. Wiele razem przeszliśmy.... zawsze byliśmy dla siebie i ze sobą.

W momencie kiedy wszystko się posypało i dowiedziałam się o tym i tamtym wiele sobie powiedzieliśmy, wygarnęliśmy. Jedyną osobą z naszego wspólnego środowiska (tu na śląsku), która wie o wszystkim jest kolega męża, jak sam się kiedyś określił "przyjaciel rodziny". Zaczął go wypytywać o szczegóły itd. Pewnego dnia zapytał czy ja pracuję. Mąż wtedy odpowiedział, że nie (na tamten moment tak było), że tylko w okresie letnim przynoszę dochody. No i wtedy się zaczęła gloryfikacja. Padły między innymi słowa: "no ja to cie podziwiam w takim układzie...gdybym był na twoim miejscu to po robocie oczekiwałbym wysprzątanego na błysk mieszkania, gorącego obiadu i na wejściu kleknięcia do loda" Dodam że rad udzielił 30letni facet mieszkający z mamusią, która mu pierze, gotuje i zmienia pościel gdy ta zacznie sztywnieć. Mąż mi o tym powiedział i przez chwilę rzeczywiście w jego oku gdzieś tam zauważyłam błysk "panowania" jednak potem powiedział, że wcale tak nie uważa.

Zaimponować mi swoim spokojem, ciepłem, które wokół siebie roztaczał...tym że w kryzysowych dla mnie momentach przyszedł mocno przytulił i to wystarczało....rozwiązania problemów same przychodziły...

Fakt dla mnie liczy się rodzina, jest dla mnie priorytetem i nigdy nie zrobię nic przeciwko osobie, którą kocham. Zaraz mi powiecie, że on dla mnie zrobił takie świństwo....to prawda...stało się i boli to jak cholera.

Jednak ciągle uważam że nie powinnam tak szybko tego skreślać, tak szybko się poddawać.

Są dni kiedy nie mam już sił i wtedy boję się....boję się tego jak długo wytrzymam jeszcze

Chcę wierzyć....chcę mocno wierzyć w to, że jeszcze będzie dobrze...