Trudna milosc - czy wytrwac?

Witam wszystkich,

Spotkałam się z pewnym chłopakiem od ponad roku. Widywaliśmy się bardzo często, spędzaliśmy ze sobą czas także nawzajem, w swoich domach - wspolne nocowanie, gotowanie etc. Poznał moją Mamę, a ja jego rodzinę  (całą, na weselu, gdzie zostałam polubiona i przedstawiona jako dziewczyna). Niestety kiedy wszystko układało się dobrze w ostatnie wakacje wydarzyła się w moim życiu tragedia - najbliższa mi osoba w rodzinie, odebrała sobie życie. Jego to jednak nie odstraszyło, był wspierał i otoczył opieką o którą nawet go nie posądzałam. Paradoksalnie stało się między nami lepiej niż było dotychczas. Niestety nadal borykam się z traumą, co przekłada się na to, że jestem zbyt wrażliwa, często mam gorsze dni i płaczę. Niemniej jednak nigdy nie usłyszałam od niego nic złego, słowa "Kocham Cię" również padły z jego strony.

W zeszłym tygodniu "pokłóciliśmy" się. W zasadzie nie wiadomo o co, ale on w złości wykrzyczał parę słów za dużo, co w moim stanie było odebrane jako jeszcze gorsze niż miało brzmieć. Na drugi dzień chwilę porozmawialiśmy - powiedział, że wie że mam problemy, ale może to czas żeby każdy spróbował zająć się swoimi sprawami, żeby trochę poluzować kontakty. Poprosił też, żebym w związku z sytuacją rodzinną nie przerywała wizyt u psychologa, które niedawno zaczęłam. Napisał (kiedy już się nie spodziewałam smsa - że mam się nie gniewać tylko na niego, że wszystko będzie dobrze). Nie lubię czegoś takiego, więc postawiłam sprawę jasno - że jak już teraz nie chce żeby nic nas łączyło to ma mi to powiedzieć od razu. Od razu zmienił temat, tak jakby nie chciał powiedzieć czegoś aż tak definitywnego. Wczoraj napisał że porozmawiamy za jakiś czas, że teraz jest za wcześnie. Odparłam, że mnie interesują rozmowy, które mają na celu poprawe sytuacji pomiędzy nami, a nie inne. Znowu zamiast konkretu dostałam wykręt w postaci "Zobaczymy co będzie".

Postanowiłam się po prostu nie odzywać, zero kontaktu. I dać sobie spokój, co nie ukrywam jest trudne. Wolę spróbować już się z nim pożegnać i potem ewentualnie się rozczarować.

Dodam, że przyczyną na pewno nie jest ktoś inny, bo on nie ma na to czasu.

Czy to w ogóle ma szansę powodzenia?