Mętlik do potęgi

Witajcie!
Jest to mój pierwszy wpis i mam nadzieję, że dobrze utrafiłam w dział.
Otóż - zakochałam się. Pewnie ktoś by spytał: w czym więc problem?
Problem polega na tym, że mam kompletny mętlik w głowie. Znam się z K. około 3 lata. Kumplowaliśmy się. Kilka razy flirtowaliśmy, ale na niczym poważniejszym się nie kończyło. Każdy miał jakby swoje życie, swoich partnerów. Od niecałego roku rozmawiamy codziennie, praktycznie w każdej wolnej chwili. Stajemy się sobie jakby coraz bliżsi. Pociąga mnie jego inteligencja, choć w wielu kwestiach się nie zgadzamy i nigdy nie szukałam kogoś takiego jak on, to jest w nim jednak coś, co nie pozwala mi przestać o nim myśleć.
Czuję się tym bardziej skołowana, bo czasem robi mi małe prezenty. Sam z siebie naprawia mi sprzęt, przynosi słodycze, do których wie, że mam słabość, zabiera na wycieczki. Polubił nawet moje zwierzęta. Ilekroć przychodzi, mówi, że teraz są jego, oczywiście w żartach. Z drugiej jednak strony opowiada mi o swoich koleżankach i o tym, że "bardzo miło spędził z nimi czas". Niby będąc w związku nie zdradza, ale z drugiej flirtuje ze mną, jednocześnie robiąc to z innymi kobietami. Oboje nastoletnie życie mamy dawno za sobą, dobiegamy do trzydziestki, a ja od kilku miesięcy czekam. Przez to jego niejednoznaczne zachowanie boję się zrobić coś pierwsza, bo nie chcę wyjść na kompletną kretynkę, która naiwnie zakochała się w przyjacielu. Najgorsze jest to, że jest on mi potrzebny do życia tak bardzo, jak powietrze i zdarza mi się to po raz pierwszy. Nie wiem co mam robić. Boję się, ale to siedzenie i czekanie wykańcza mnie nerwowo. Jedyną podporą są dla mnie teraz moje trzy koty, ale i one nie są ze mną cały czas.