Hej dziewczyny!
Stoję przed dużym(jak dla mnie na ten moment życia) dylematem i liczę na wasze głosy :) Naturalnie chodzi o faceta, który albo jest nieśmiały, albo totalnie niezainteresowany. Pomóżcie mi to rozstrzygnąć. Mamy po dwadzieścia parę lat, kończymy studia i znamy się od roku. On spodobał mi się od razu, ot fajny facet. Poznałam go bliżej, powalił mnie charakterem i podejściem do życia, czuję że to jest taki ktoś, z kim mogłabym rozwiązywać najgorsze życiowe problemy.
A teraz do faktów:
od sierpnia spotykamy się od czasu do czasu we 2, ostatnio częściej. Kilka razy zaprosił mnie do kina, zabierał mnie samochodem i odwoził. Żadnych kwiatów. Proponował wspólny wyjazd za miasto we dwoje, pogoda nie dopisała, więc nie wyszło, dwa razy to ja go zaprosiłam, co komentował że bardzo się cieszy, no i przychodził. Ostatnio zaprosił mnie tez na kawę, po spotkaniu powtarzał jak to było miło i jak szybko zleciało nasze spotkanie. Po wyjściach we 2 na ogół pisze jeszcze smsa na dobranoc, dziękuje za spędzony wspólnie czas.
Teraz druga strona medalu:
Jest chojrak gdy jesteśmy we 2. Wtedy rozmowa się super toczy, żarty żarciki, pełnia szczęścia. W smsach też: och jak on lubi gdy się uśmiecham, jaka jestem słodka.
Natomiast jeśli pojawiają się osoby trzecie, to nagle kamienna twarz. Widzę że stoi gdzieś na korytarzu, ale jak ja nie podejdę, to on będzie stał za filarem i się czaił.
Nikt też nie wie, że się spotykamy, bo ja bałam się publicznie powiedzieć przy wspólnych znajomych, skoro on też nic nie wspomina...
Nigdy przenigdy nie spróbował mnie pocałować, ani wziąć za rękę. Nawet w kinie. Stykamy się ramionami i koniec. U mnie: będzie się kładł, położy mi głowę na ramieniu, ale nic więcej. Czasem na pożegnanie po zajęciach (jeśli nikogo nie ma) przytuli mnie przelotnie, sama też to często inicjuję. Boże, czy on się mnie wstydzi?
Jak dla mnie kiedy patrzymy sobie w oczy to chemia bucha. Jak dla mnie. Ja bym się rzuciła na niego jak dzika pantera, żeby go po prostu pocałować. No ale to facet powinien!
Nigdy kiedy do niego napisałam pierwsza, mimo że na ogół na niego zwalam pisanie i propozycje (ale czasami też to robię!) nie olał mnie, zawsze odpisze szybko, dużo.
Świetnie spędzamy razem czas a nie ma fizyczności: CZY W TAKIM RAZIE TO JEST PRZYJAŹŃ? Czy to możliwe że jestem w szufladce na przyjaciółki?
Co wy o tym myślicie? Zaprosiłam go na jutro do siebie. Pomóżcie mi zdecydować, bo chce wyjść z twarzą! Spróbować przełamać barierę, czy pozostać na tej ekhm...przyjacielskiej stopie?
Tak, nie ukrywajmy, boję się odrzucenia. Współczuję facetom, że to oni na ogół muszą ryzykować odmowę...:D
W liceum. Jak się spotykaliśmy z dziewczyną, to też zaprzeczaliśmy, że my to się przecież nie znamy. Wstydziliśmy się, nie chcieliśmy żeby ludzie gadali. Po lekcjach randki, spotkania, rozmowy na fejsie do późna, a przy innych byliśmy tylko znajomymi