zdrada ....

chciałabym mieć taką żonę, którą mogłabym zdradzać, zakochiwać się w innych a ona zamiast nakopać mi w 4 litery i strzelić w pysk, jeszcze by mnie do łożeczka przygarnęła.
To pochodznie z nieciekawej rodziny, czyli paskudne doświadczenia, wiele tłumaczy. Pytasz, czy warto. I tak zrobisz wszystko i poświecisz wszystko, żeby go odzyskać.

Mieliście kryzys .Kłóciliście się...Ty dużo wyrzucałaś.Ale nie bierz na siebie winy za jego zdradę...widać słaby egzemplarz...
Domyślam się,że ogarnia Ciebie przeogromny strach,bo dzieci malutkie,Ty sama....współczuję Ci bardzo.

O nie jest w stanie sobie wybaczyć,ale nadal robi to co robi,tak?
To niech sobie nie wybacza...zabawa się skończy i nadejdzie refleksja.

Autorka, pewnie że warto próbować.

Życzę wam byście wyciągnęli dobre wnioski na przyszłość i również by wasze dzieci na tym skorzystały.

Wg. mnie Twój mąż jest w szoku, a tak.naprawdę chce to.wszystko naprawić.

On dobrze wie co robi, wcale nie ma ochoty naprawiać, on drży tylko przed niepewnością jaką niesie nowy związek, z kochanka jest bardzo krótko, ona nie ma jeszcze rozwodu, dobrze jej nie zna nie wie jaka jest w związku i dlatego gra takiego zagubionego, bo a nóż zostanie na lodzie wtedy będzie chciał pewnie wrócić. Na terapie jak najbardziej idź, nawet sama ale bardziej polecam ci terapię dla  DDA i DDD, bo w sobie musisz znaleźć siłę i na sobie głównie oprzeć się. Masz dzieci dla nich musisz być silna emocjonalnie, na męża nie licz on nie szukał rozwiązania kryzysu w terapii on terapie sobie robił u koleżanki, która sama rozwala sobie rodzinę i pomaga rozwalić rodzinę koledze.

W to wątpię żeby chciał naprawić.  Mówi ze coś do mnie czuje ale żebym nie robiła sobie żadnych nadzieji ze po terapii będziemy ze sobą.  Nie potrafię zrozumieć o co mu chodzi. .. i on sam chyba też nie może. ...  Zapytałam czy wierzy w to że będziemy razem.,odpowiedział ze nie....

On z góry zakłada że terapia nic nie da, bo on chce sprawdzić jak to z nią będzie. On chce nowości. Nie staraj się go nawet rozumieć, bo nie wiesz co mu chodzi po głowie, on ci nie powie, będzie udawał zagubionego

Joanna wrzuć swój temat w dziale zdrady tam jest więcej doświadczonych ludzi w temacie zdrad, uzyskasz tam więcej porad.

joanaa
Musisz zrozumieć jedną rzecz. Kochanka twojego męża jest przypadkowa, randomowa - w twoim przypadku trafiła się akurat taka, która po rozstaniu potrzebuje się dowartościować i obawia się samotności, no i trafił się jej taki sam przypadkowy pocieszyciel. Problemem jest twój mąż, który zmęczył się małżeńskim życiem, nie poradził sobie (biedulek)z kryzysem w związku i wybrał łatwą i prostą drogę, a że ten jego wybór wiąże się z jego nieuczciwością, nielojalnością i twoją oraz dzieci krzywdą to dla niego dyskomfort, bo on taki ideał nie może przyjąć prawdy o swoim prawdziwym obliczu.
A to oznacza, że ani ty, ani wasza rodzina nie stanowią dla niego wartości. Gdyby tak było nie miałby teraz dylematu, czy wybrać kobietę, której ślubował i z którą stworzył związek i dzieci, czy przypadkową chętną dziurką, która jeszcze nawet nie wiadomo, co ma do zaoferowania w prawdziwym życiu.
Ustał z nim zasady opieki nad dziećmi oraz kwotę, którą comiesięcznie ma płacić na dzieci i niech idzie w siną dal.

Ten styl wypowiedzi...te pytania....adresowanie problemu...chyba dałam się nabrać temu samemu trollowi.
Spadam...poczekaj na Sponi.

Przynajmniej spróbuj. Postaraj się wykorzystać możliwości. Terapie są dla ludzi, dla takich jak wy. Jeśli kochanka ma dzieci to nie będzie mu łatwo zaakceptować nieswoje potomstwo. On będzie ciągnął do własnych dzieci, a przez to także do Ciebie.

joanaa25 wszyscy próbują Ci tutaj uświadomić, że jeżeli w ogóle bierzesz pod uwagę jego ewentualny powrót, to musisz całkowicie zmienić swoje postępowanie względem niego.
Jego zdrady nic nie usprawiedliwia, więc przestań powtarzać z maniackim uporem, że to Twoja wina.
Jesteś spanikowana i zrozpaczona, ale tak długo jak będziesz płaszczyć się przed nim i błagać o szansę i powrót, tak długo on będzie Cię zwodzić i lekceważyć.
Jedyne, co możesz zrobić dla swojego dobra, to opanować emocje, przestać go błagać i przepraszać (posłuchaj jak to brzmi w obliczu tego, co on Ci zrobił) i odciąć się od niego.
Jak najbardziej skorzystaj z terapii, a tymczasem musisz być twarda i obojętna, to jedyna szansa na to, że on się opamięta, co nie znaczy, że tak właśnie będzie.
A wtedy Ty zdecydujesz, czy nadal chcesz żyć z takim typem.
zmierzch dobrze Ci radzi, przeczytaj jeszcze raz to, co napisała.

Dokładnie, wymagaj od niego opieki nad dziećmi i w tym czasie zostawiaj go samego samego z nimi, a Ty w tym czasie wyjdź gdzieś i zajmij się swoimi sprawami.

Skorzystaj więc z okazji i kuj żelazo póki gorące.
Rozumiem, że jesteś w szoku, bo ta sytuacja trwa dopiero od tygodnia, a jeśli jego romans od 5 tygodni! (o ile to prawda) tzn. że Twój mąż jest idiotą.
Jeśli on chce Ci wszystko zostawić, natychmiast umów się do notariusza i wykorzystaj okazję, ciekawe jak on zareaguje na tak rzeczową Twoją postawę.
To, czy zostaniesz w tym mieszkaniu, czy nie, nie jest w tej chwili istotne.  Na decyzje przyjdzie czas, tylko przestań go błagać, przepraszać i atakować telefonami.

Witajcie, jestem tu nowa. Od dawna czytam forum i musze przyznać ze bardzo mi to pomogło w trudnym momencie. Mam nadzieje ze zdobędę się na odwagę by podzielić się moja historią, a teraz do autorki kilka słów. 
Moja droga, forumowicze bardzo dobrze ci tutaj radzą. To dobrze, ze zrozumiałas swoje błędy, ja też swoje zrozumiałam i tak samo jak ty zaczęłam się płaszczyc przed mężem kiedy znalazł sobie pocieszycielke, bo to moja wina i w ogóle.  Na szczęście trafiłam na to forum. Zaczęłam czytać i rozumieć ze przecież nie jest to tylko moja wina i dlaczego mam się poniżac. Po rozmawiałam z mężem, że wiem co ja zrobiłam ale też on święty nie był i jeśli chce możemy spróbować ratować nasze małżeństwo, a jeśli jest pewien ze chce odejść to droga wolna tylko powrotu nie ma. Dodam tylko ze chodziło o jego koleżankę z pracy z którą jak odkryłam rozmawiał codziennie przez tel bo ona go tak świetnie rozumiała. Nie mieli romansu ale zaczęła ich łączyć dziwna relacja,  on zaczął widzieć w niej ideał a we mnie tylko wady. Od kilku miesięcy traktował mnie obojętnie albo robił jakieś uwagi, na początku nie wiedziałam co jest tego przyczyną, ale kiedy to odkryłam najpierwbbyła awantura a później na siłę jego uszczęśliwianie, mój błąd wtedy, bo on mnie odpychal jeszcze bardziej. Autorko porozmawiaj z mężem ze jesteś gotowa na zmiany, ale z obydwu stron. Ty zrozumiałas co robiłaś źle i chcesz to naprawić, ale jeśli on nie podejmie próby to i tak nic z tego nie będzie. Daj mu trochę czasu na zastanawienie. Nie proś, nie poruszaj tematu przez jakiś czas, zadbaj o siebie, bądź miła, ale bez przesady, bez wlazenia w tyłek.  On musi sam dojść do wniosku co może stracić, nic na siłę.

joanaa25, nowa netkobieta, obydwie zauważyłyście, że przyczyniłyście się do tego, że Wasze związki się rozpadły. Rozumiecie błędy itd... jakkolwiek będzie wyglądała Wasza przyszlość, stanowicie przykład Tych kobiet - innym mam nadzieje ku przestrodze! - co myślą sobie, że jak raz zagieły parol na mężczyźnie (ślub) - to obojętnie co potem z mężczyzną bedą robiły - to on ma przy Was trwać, znosić wszystko i być twardym bo tak.... Jak wy macie pretensje, to facet tego słuchać, i oczywiście macie monopol na poczucie bycia pokrzywdzonym albo upokrzywdzonym i w gorszej sytuacji, gdy dochodzi do różnicy zdań - to Tylko Wy jesteście pokrzywdzone.... ale to preciż nic, bo on jest mżem i musi to znosić - Wasze zachowania. Prawda jest taka, że jak baba narzeka na faceta, to zamiast w kółko słuchać tych samych argumentów i odbijać sie od Was jak piłeczka od ściany, będzie wolał wyrzucić to na grunt lepiej poddatny, zupełnie inny od tego czym same jesteście. Jak taki facet widzi kobietę w swoim związku, nawet jeśli kocha? No właśnie jako kąsającą ose. Wy się zapewne żalicie innym, a jeśli nawet nie, to wylewacie te żale na swojego faceta, a ten facet ... no cóż nie widzie po pewnym czasie w Was adekwatnego do problemu adwersarza.

Chyba trafiłaś w sedno. Naprawdę do unikatów niemal muzealnych należą małżeństwa z długim stażem, gdzie nie wdarła się monotonia a tak właściwie proza życia codziennego. Miłość małżeńska ewoluuje od tej szalonej, do spokojniej, dojrzałej, mądrej. Chyba nawet sama natura dba o nas, bo jak długo dałoby się funkcjonować na "haju" z przysłowiowymi motylami w brzuchu? Żaden organizm nie wytrzymałby na dłuższa metę takich końskich dawek hormonów, choćby były to same szczęśliwe endorfiny. A na jakość związku pracować powinny obie strony. Jeżeli coś jest nie tak, to komunikować a nie wybierać drogę na skróty - ucieczkę do nowego, pozornie tylko atrakcyjniejszego "szczęścia".

To dorzucę ci jeszcze jeden wątek - też znajomy styl autorki
http://www.netkobiety.pl/t88447.html