Jak się z tym pogodzić?

Na pogodzenie sie sposobów nie znam.
Na poradzenie sobie kilka by się znalazło:
1. przestać czytać Pudelka
2. wstawić na stosownym portalu ogłoszenie "szukam sponsora"
3. ruszyć swoje 4 litery i wziąć się do roboty.

Mądre zdania , dzięki. Ale wiecie co? nie jestem złą osobą, czasem bywam nawet za dobra, uczę się stawiać granicę.I co z tego? Tyram od rana do wieczora , a w weekendy nawet żadnej atrakcji. Mój chłopak znów wyskoczył , że pójdziemy na sylwestra do jego znajomych do takiej trochę obskurnej remizy, no bo co mamy innego/ także super.

Kochana, ludzie som rozne...

Czasem rodza sie z ulomnosciami, czasem ulegaja wypadkom, maja rozne losy, za ktore nie odpowiadaja- odpowiadaja tylko za to, co w danej sytuacji ze swoim zyciem zrobia.
Co wyrzezbia z tej gliny, ktora los dal im w rece...

Ci wielcy, nawet w skrajnie trudnych warunkach, potrafia pozostac wielcy, ci mali chamieja bez wyraznych powodow...

Moze ktos taki jak ty, ( z twoim losem/krzyzem) jest potrzebny w ludzkim ekosystemie?

Troszkę mnie pocieszacie, ale ostatnio mam taką niemoc, myśli złe. Mam 27 lat. Ludzie w moim wieku mają rodziny itd a ja borykam się po dużym mieście za pracą. Miałam taką sobie, nie wytrzymywałam i jestem na etapie poszukiwań, mam hobby na którym jakies 600 zł miesięcznie wyciągam.Można i więcej. Ostatnio zastanawiam się czy nie wrócić i siedzieć w domu u siebie w małej miejscowości i w sumie może kiedyś tam dostanę pracę a jak nie to tez mi to zwisa. Mam chłopaka , kóry niby mnie kocha, a łazi w jakichś byle jakich przy krótkich rzeczach . pochodzi On z biednej rodziny, ja nie patrzę pod tym kątem, nie miał nic a ja go pokochałam, bo tez jestpracowity i nie mogę powiedzieć że zły , ale c z tego jak nie dba o zdrowie, pali, obżera się jak maszyna jakaś a raczej zwierzę. Nic mnie już nie cieszy.Czym ludzie sobie zasłużą na zarąbiste życie? co ja takiego zrobiłam

A jakie to jest, wedlug ciebie, " zarabiste zycie"?

A czujesz sie warta tego?
( warta takiego partnera, takich zarobkow, takich inicjatyw)
Czy oceniasz sie, ze to " za wysokie progi"?

A ja widzę strasznie zblazowaną dziewczynę.Nic Ciebie nie cieszy...
A to każdy coś ma,a Ty nie...
A to wycieczki...a Ty nie...
A to chłopak z nadwagą....i "wogle".
Zachowujesz się jak człowiek na końcu życia...tu strzyka, tam boli...i skąd tu na trumnę wziąć?

Weź się dziewczyno za siebie,bo zdewociejesz do końca.Przestań zazdrościć innym!Masz dwie zdrowe ręce i głowę na karku?
Pomyśl,że ludzie też maja problemy...i to o wiele większe od Ciebie.Mają majątki,które muszą wyprzedać,bo mają chore dziecko skazane na śmierć.To są problemy...a nie takie...sorrki z doopy.

A dlaczego godzić się z tym, że masz gówniane życie?
Nie lepiej zastanowić się, jak uczynić je fajnym?

Autorko, czemu sie trzymasz tego faceta jak pies psiego ogona? Jesteście razem zaledwie rok, spadły ci różowe okulary zakochania i okazuje sie, że królewicz jest żabą. To dośc normalne. Ty sie jednak uparłaś, ze będziesz tę żabę przerabiać na królewicza. To zadanie ponad Twoje siły, więc jesteś zmęczona, zniechęcona i przerzucasz to na wszystkie aspekty swojego życia.
Wypuśc żabkę na wolność. On nie jest odpowiedni dla Ciebie, ale na pewno będzie ideałem jakiejś innej kobiety. Kuku mu nie zrobisz. A sama zacznij układać swoje życie tak jak tego chcesz - z odpowiednim facetem, w odpowiedniej pracy, robiąc to, co Ci sprawia przyjemność.
Jesteś młoda, naprawdę nie widzę powodu, dla którego miałabyś pogodzić sie z sytuacją (nie znam nikogo, kto pogodziłby sie kiedykolwiek ze swoim niezadowoleniem ze związku) zamiast zrobić wszystko, zeby Twoje życie bardziej spełniało Twoje oczekiwania.

A skoro tak już się po otoczeniu rozglądasz to zauważ, że raczej nikt, komu zazdrościsz nie dostał gwiazdki z nieba. Ma fajnego faceta? Bo sobie takiego znalazła. Osobiście. Na pewno nie została z pierwszym, któy okazał jej zainteresowanie. Ma dużo kasy? Bo taką znalazła pracę. Też osobiście. Chyba, ze ma bogatego męża. Ale tego też musiała osobiście znaleźć Niemal na wszystko mamy wpływ. A Ty usilnie próbujesz przekonać samą siebie, że Twoim życiem rządzi wyłącznie niedobry los...

Ludzie Kochani jak się cieszę, że trafiłam na to forum. Tego mi było trzeba. Najgorsze, że ja nie wiem co czuję. To nie jest tak,że Go nie kocham. On dba o mnie, wspiera mnie, dziś widział, że jestem smutna i wysłał mojego brata po snickersa , robi naprawdę wiele  zeby mi poprawić nastrój. Otula, gdy zimno, przytula. Nie chcę stracić dobrego człowieka.Zdarzało nam się nieraz razem to samo powiedzieć lub pomyśleć.Może to o czym piszę nie jest aż tak poważne może przesadzam. Dziś wspomniałam mu kolejny raz o brzuszku, to odp że jemu też to przeszkadza , że marudzę i to denerwujące, ale powiedział to spokojnie, normalnie mnie tulił itd i zrozumiałam że taką postawą popsuję wszystko.Muszęsię określić i może faktycznie cieszyć drobnymi sprawami. Nie chcę być sama, boję się, że może mój obecny chłopak jest tak fajny że już nie poznam nikogo tak dobrego. Mi głównie chodzi o charakter, opiekuńczość.

morska falo, jak to ktos madry rzekl, ale nie pamietam kto, szczescie to nie okres w zyciu, ale stan ducha. Myslisz, ze oni wszyscy sa szczesliwi?
Czasem moglabys sie zdziwic...
Wiadomo, lepiej smiac sie w autobusie, niz plakac w mercedesie. Ale z drugiej strony - lepiej plakac w mercedesie, niz autobusie

Oczywiscie daz do tego, abys miala w zyciu lepiej, ale nie skupiaj sie na tym zupelnie. Bo w tej pogoni za szczesciem i lepszym zyciem mozesz przegapic samo zycie. A w zyciu tak naprawde piekne sa tylko chwile, ktorych zycze Ci jak najwiecej

Morska_falo, Twoje "zarzuty" nie są przegięciem. Sa jedynie świadectwem, ze ten chłopak nie spełnia Twoich oczekiwań pod kątem życiowego partnera. Po roku związku facet powinien Cię fascynować, pociągać, powinnaś patrzec na niego jak na kogoś wyjątkowego. Ty nie patrzysz.
Nie musisz przecież teraz podejmowac decyzji. Poświęć trochę czasu na przemyślenie czy potrafisz go zaakceptować takiego jaki jest, czy umiesz widzieć w nim mężczyznę i czy wyobrażasz sobie z nim przeżyć wiele lat. Z takim jaki jest teraz, nie z takim, jakiego pragnęłabyś go stworzyć. Bo może brzuch mu zniknie, ale równie dobrze może mu jeszcze urosnąć...

Określ swoje oczekiwania wobec idealnego partnera. Sama przed sobą. I sprawdź w jakim stopniu Twój obecny chłopak je spełnia. Twoje podejście to coś na zasadzie: "lepszy taki niż żaden". Owszem, można tak przeżyć życie, ale nie można być szczęśliwym. No i miej świadomość, że pozostając w związku, w którym nie jesteś szczęśliwa nie dajesz sobie szansy na poznanie "tego lepszego".

Tak, ja wiem, że mają gorzej , sama byłam samotna przez wiele lat, spotkałam Jego i to było niesamowite, motyle w  brzuchu, wyczekiwanie na rozmowę, sms, dodawało sił, nie muszę zresztą o tym pisać, wiadomo. Muszę przyznać, że to nie jest tak, że Go nie widzę w roli partnera życiowego , widzę w Nim wiele fajnych cech :
-zaradny
-pomocny
-sympatyczny
-szczery
-opiekuńczy
-wyrozumiały'\
-pogodny

I tu nie chodzi o to, że się boję , że nic lepszego, tylko obawiam się, że kogo nie poznam i tak będzie coś , np nie będzie :

-odstającego brzucha
-papierosów
-ubogiej garderoby(mam zamiar Mu kupić jakieś koszulki na urodziny)
-kiepska gospodarność

tak jak u mojego, ale będzie coś innego np
- małomówność
-lenistwo
-niewierność

Mam rację? O to t u chodzi. Zależy mi na nim, gdy się dowiedziałam że jest chory, ryczałam jak bóbr itd, ale muszę sobie to wszystko przemyśleć.
Dla mnie to niemożliwe spotkać idealnego faceta.Tylko myślałam, że to ten jedyny a trochę mnie w Nim drażni. Martwię się, że będzie uparty itp

Jak mam sprawdzić czy to prawdziwa miłość?? na jakiej podstawie ? a może to przywiązanie? a to co opisałam wyżej nie świadczy o miłości? bardzo się pogubiłam. Chcę być szczęśliwa, bo mój nastrój bardzo wpływa na związek.

Jest uparty, bo np wie, że mi zależy żeby nosił czapkę, gdy jest zimno,nie palił , kupił fajny ciuch to oczywiście NIE. czy naprawdę tak wiele wymagam? Jeśli jest tak uparty w tych sprawach, w innych też może tak być

Nie rozumiem. Chłopaka nie kochasz, nie odpowiada Ci, męczysz się z nim. Po co? Nie tylko go oszukujesz w ten sposób, ale sama sobie robisz źle. Boisz się przyszłości, bycia samą? Ale o ile gorzej jest bycie w tej niekomfortowej sytuacji.

Twoje życie i Twój los leży tylko w Twoich rękach.

gdzieś mi się obiło o uszy
coś w stylu " nie pożądaj - Ani żadnej rzeczy, która jego jest."

nie będzie Ci smutno,

nawet gdy to osiągniesz, smutek może nie zniknąć, opieram to na swoich doświadczeniach

życie nie polega na tym rodzaju "mieć"

jest sposób , jest wiele sposobów

pewnie nic nowego nie wymyślę, jak powiem że po pierwsze wziąść się w garść
nie uzależniać swojego samopoczucia, podejścia od tego co ktoś inny musi, albo może zrobić

i chyba w sumie dla mnie najważniejsze

zacząć dawać od siebie bezinteresownie, nie oczekując rewanżu
, bo to wraca do nas, i to daje sens
nie tylko oczekiwać, bo oczekiwanie męczy, czekanie na efekty, męczy, a efekty często przychodzą nie takie jakbyśmy chcieli

a "pogodzenie", i odczucie sprawiedliwości
przyjdzie samo

pozdr