Wentylacja :)

Moi drodzy, potraktujcie to jako wentylację z mojej strony, bo jestem po prostu sfrustrowany, a wiem że takie wrzucenie posta w odmęt internetu pozwala mi się trochę uspokoić ;-) Nie oczekuję odpowiedzi ani rad, ale przeczytam jak coś się pojawi.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Natalię poznałem ponad pół roku temu, ja odchodziłem z pracy, ona przychodziła na moje miejsce. Przez ten krótki i intensywny okres spędzaliśmy ze sobą naprawdę dużo czasu, bo musiałem jej wiele przekazać. Wtedy się zauroczyłem, w Natalii podobało mi się wszystko. Już po tym jak odszedłem umówiliśmy się parę razy, bardziej spotkania koleżeńskie, ale bardzo miłe. Uczucie we mnie rosło, aż wreszcie zostało ucięte, Natalia powiedziała mi, że ma kogoś i nie jest zainteresowana znajomością inną niż koleżeńska. Rozstaliśmy się po przyjacielsku, ale dla mnie to był dramat, myślałem, że dużo lepiej to przyjmę, ale jednak mocno się to na mnie odbiło - jej tego nigdy nie okazałem.

Przez kolejne miesięcy praktycznie kontakt między nami był zerowy. Wszystko zmieniło się we wrześniu, kiedy Natalia sama zaczęła zaczepiać w SMSach, pytać co u mnie. Wreszcie pewnego dnia zaprosiła mnie na kawę. Podchodziłem do tego bardzo sceptycznie, nie chciałem znowu być zraniony. Trochę się obawiałem, że chce jakiś porad dotyczących pracy. W międzyczasie dowiedziałem się od znajomego ze starej firmy, że Natalia właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem, z którym mieszkała, całość była dość burzliwa i ciężka dla niej. Nasze spotkanie było kilka razy przekładane, wreszcie sam musiałem się o nie upomnieć (zrobiłem to trochę wbrew sobie, bo nie chciałem budować żadnej nadziei). Gdy wreszcie spotkaliśmy się w kawiarni nadal podchodziłem do wszystkiego z dużym dystansem, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, ale i tak było bardzo przyjemnie. Spotkanie skończyło się bez konkretnych wniosków, sam nie wiedziałem jak je interpretować. Ani ja nie poczyniłem jakiś kroków, ani ona. Nawet myślałem, że ostatecznie nie żałowała, że mnie zaprosiła i spotkała się ze mną tylko po moich naleganiach, bo było jej głupio.

Po spotkaniu SMSowaliśmy coraz częściej, mijały kolejne dni. W międzyczasie zauważyłem, że na swojej stronie, na pewnym portalu artystycznym, Natalia zaczęła wrzucać wiersze pełne cierpienia - mocno przeżywała rozstanie. Przez te cholerne SMSy moje stare uczucie ponownie się budziło, zaczynałem myśleć o niej coraz więcej. Wreszcie postanowiłem zrobić krok i zaprosić ją na spotkanie. Zakończyło się tym, że dostałem wymówkę. No cóż, jeden raz to jeszcze nie strata. Minęło parę dni, parę kolejnych SMSów, postanowiłem spróbować po raz kolejny Natalię gdzieś wyciągnąć. Nie dostałem żadnej odpowiedzi przez kolejny dzień.

Wtedy nastąpiła ciekawa sytuacja. Czekałem na przystanku tramwajowym i zajechał tramwaj, którym miałem jechać, ale ona w nim siedziała. Nasze oczy się spotkały. Uznałem, że brak odpowiedzi na spotkanie przez prawie dwa dni to jasny sygnał, że nie jest zainteresowana. W związku z tym nie chciałem wchodzić do tramwaju i tworzyć niezręcznej sytuacji. Tramwaj odjechał z nią, beze mnie. Wtedy dostaje SMSa, odpowiedź na tamtego "Hej, z chęcią spotkam się w weekend". Chwilę później, kolejny "Dlaczego nie wsiadłeś do tramwaju?". Odpowiedziałem szczerze, to co Wam, że nie chciałem robić niezręcznej atmosfery. Wróciliśmy do SMSowania. a ja byłem szczęśliwy z powodu umówienia się w weekend.

Nadchodził weekend, gdzie mieliśmy się spotkać. Dostaję kolejną wiadomość, że niestety musi wrócić na parę dni załatwić sprawy w rodzinnych stronach. No cóż, rozumiem sytuację, ale zabolało mnie to. Kolejne parę dni, kolejne parę SMSów. Natalia kilka razy zaznacza, że wraca w środę wieczorem. Więc wreszcie zapraszam ją na spotkanie w czwartek po południu. Kolejne kilka godzin bez odpowiedzi, następnego dnia SMS z przeprosinami, że jest już umówiona na oglądanie pokoju do wynajęcia. Oczywiście po raz kolejny bez próby zaproponowania jakiegoś alternatywnego terminu.

Wtedy trochę miarka dla mnie się przebrała. Zauważyłem, że robię z siebie durnia próbując po raz kolejny i dostając wymówkę bez alternatywnego terminu. Piszę więc głupiego SMSa w otwarte karty (chociaż starałem się pisać na luzie), czy jest w ogóle zainteresowana spotkaniem, bo jak nie to po prostu nie chcę się narzucać i dam sobie spokój. Dostaję w odpowiedzi długiego SMSa z przeprosinami, że ostatnio jest mocno zestresowana, ma dużo na głowie, przeprowadzka, załatwianie kilku spraw. Oczywiście bez odpowiedzi na moje pytanie. Odpisuję, że oczywiście nie jestem w stanie wiedzieć ile ma na głowie i postaram się to zrozumieć. Jak uzna już, że wyjdzie na prostą, to niech da mi znać, że chce się spotkać, bo mi też jest głupio raz po raz zapraszać i być zbywanym. Na tym dzisiejsza konwersacja się kończy...

Moje wnioski? Na Natalii bardzo mi zależy i po prostu serce mi się kraje jak czytam jej pełne bólu wiersze. Chciałbym jej pomóc, chciałbym ją wyciągnąć, ale nie mam okazji. Odnowiło się we mnie uczucie i teraz czuję się odrzucony, więc znowu wrócił smutek. Sam nie wiem jak interpretować obecną sytuację, co zrobić dalej, czy w ogóle coś robić, czy czekać aż ona sama coś zaproponuje. Sam postanowiłem sobie, że zachowam ciszę radiową i poczekam aż ona się odezwie. Pewnie jest to najlepsze dla nas obu, ale oczekiwanie boli

Najgorsze jest to, że wydaje mi się, że od samego początku to wszystko było skazane na porażkę. Że sam się niepotrzebnie nakręcałem, nadinterpretowałem fakty, robiłem nadzieję. I sam sobie naważyłem tę sytuację myśląc, że coś z tego może być.

Wersja krótka:
Odrodziło się we mnie stare uczucie. Próbuję ją bezskutecznie od ponad miesiąca wyciągnąć na spotkanie. Sam nie wiem czy nie nadinterpretuję faktów i czy od samego początku to było skazane na porażkę. Teraz żałuję za to, przed jaką sytuacją ją postawiłem.

-------------------------------
Uf, samo napisanie tej grafomanii mi pomogło, od razu lepiej...