Czy to poligamia czy nimfomania?

Od 2 lat prowadzę skomplikowane życie. Na początku to było bardzo interesujące, nowe wrażenia, nowe odczucia, emocje. Słowem niezła zabawa. Ucieczka od normalnego, ustabilizowanego życia.
Od 3,5 roku jestem mężatką, a od 2 lat matką. Z moim obecnym mężem wzięłam ślub po 2 latach znajomości. Wcześniej dużo imprezowałam, gdy go poznałam byłam w początkującym związku z innym. Wydawało mi się wymarzonym, mężczyzną. Byliśmy lekkoduchami i życie z nim wydawało mi się jak na "rollercosterze"... Poza tym on miał wówczas roczną córkę, nie był w związku z jej matką, nie miał stałej pracy, a miał wówczas 29lat. Moi rodzice nigdy by tego nie zaakceptowali. I nagle pojawił się mężczyzna, stateczny, posiadający b. dobrą pracę, przystojny, nieźle zarabiający, mający poukładane w życiu, posiadający normalnych rodziców itp. itd. Słowem - idealny kandydat na męża. Odrazu włączyło mi się myślenie, zadziałał efekt kontrastu. Mimo, iż tamtego kochałam, zerwałam z nim i byłam z tym "idealnym na męża". Wydawało mi się że go kochałam lecz tęskniłam za tamtym...
Życie po ślubie było bardzo ułożone i monotonne... Wszystko jak należy, ślub, własne mieszkanie, dziecko... I po porodzie przyszły trudniejsze chwile, które zamiast nas zbliżyć totalnie nas od siebie odróżniły... Cóż życie to nie bajka, ale zaczęliśmy się od siebie oddalać, on wiecznie zestresowany pracą, rachunkami, dzieckiem (bo nie dawało w nocy spać). Ja potrzebująca po prostu uczucia i przytulenia. Życie seksualne totalnie się posypało (chociaż od początku się nie zgrywaliśmy). Pół roku temu pojawił się mężczyzna, który miał podpobne problemy jak ja. Szybko poszliśmy do łóżka, potem drugi i trzeci raz. Potrzebowałam przelać te wszystkie uczucia na niego, lecz on miał już kochankę, z którą nie mógł być i ja miałam być tylko antidotum na jego ból... Cóż... W ciągu tygodnia poszłam na całość z kolegą ze studiów, który od kilku lat namawiał mnie na nieziemski sex. Nie kłamał, był cudowny. Lecz wyjechał na drugi koniec Polski. Z mężem ciągle to samo, udawanie, że jest ok i nieustanne szukanie różnych wymówek co do spotkań, nawet wirtualnych z tymi dwoma. Niedawno pojawił się inny mężczyzna, z którym spotkałam się kilka razy, nieustannie ciągnie mnie do sexu, a ja czuję, że długo już mu się nie oprę. W tym samym czasie pojawił się jeszcze inny, który mnie bardzo ale to bardzo adoruje i nie ukrywa o co mu konkretnie chodzi... narazie się powstrzymuję ale nie potrafię go odesłać....
2 tygodnie temu spotkałam przypadkiem właśnie tego pierwszego mężczyznę, z którego zrezygnowałam dla obecnego męża... Spotkaliśmy się po 5 latach, nie potrafiłam okiełznać swoich emocji i po prostu rzuciłam mu się na szyję, mówiąc, że strasznie tęskniłam, że żałuję... nie potrafiłam tego opanować, to było dużo silniejsze ode mnie. Nigdy czegoś takiego nie czułam. Spotkaliśmy się po kilku dniach aby spokojnie porozmawiać i wyjaśnić sobie jak to się stało, że się rozstaliśmy, bo w sumie pożegnałam go bez słowa wyjaśnienia. Nie mogliśmy się nagadać, a ja byłam w innym świecie. Oszalałam na jego punkcie... Poczułam, że znów chcę z nim być. Po tych 5 latach widzę, że wszystko było do wypracowania, a ja zamiast iść śmiało przez życie to stchórzyłam i poszłam po najmniejszej linii oporu... :-(
"Tamci" dzwonią, piszą.... niby widzę teraz tylko jego, a nie potrafię im odmówić... Mąż, jak nic nie podejrzewał, tak teraz dziwnie na mnie spogląda, chyba zaczyna się zastanawiać co się ze mną dzieje... A mi myśli wariują... Nie wiem co mam robić... Boję się, że jak nawet odejdę od męża to znów zdradzę kolejnego i kolejnego mężczyznę... ja nie umiem być wierna, nie mam żadnych wyrzutów sumienia po tych zdradach... jak czuję podniecienie to nie mogę się opanować... To jest silniejsze ode mnie, nie wiem co mam robić. Mam dość tego małżeństwa, nie kocham męża, ale żal mi go zostawić, jest słaby psychicznie, strasznie by to przeżył, kiedyś wspominał, że beze mnie nie widzi sensu swojego życia i gdybym kiedyś od niego odeszła to by popełnił samobójstwo... Nie mogę mu tego zrobić... Boję się, że nawet jeśli będę z tym którego naprawdę kocham, nie będę mu wierna... Boję się, że nie będę potrafiła odmówić tamtym trzem mężczyznom i nadal będę to ciągnąć lub pojawią się inni... Jak widzę jakiegoś przystojnego mężczyznę to nie potrafię powstrzymać się od flirtu, a że mam w sobie mnóstwo sexapilu, to żaden nie przejdzie obok mnie obojętnie... A nawet jeśli jestem tylko miła (tak mi się wydaje) to praktycznie każdy mężczyzna odbiera to jakoś coś więcej niż zwykłą uprzejmość...Ja już sobie nie ufam ;-( Nie wiem co mam zrobić...