Zaplątałam się i straciłam sens - czy to już depresja czy tylko dołek?

Hmm...............
Wielokropek - dziękuję. Pewnie masz rację. Zrobiłam sobie "ciśnienie" w głowie, że MUSZĘ być twarda, nie mogę się rozklejać, nie mam na to czasu, muszę być super matką, super kobietą, teraz właśnie zrobić karierę. Zapomnieć jak najszybciej koszmar rozwodu, poczucie, że mi się nie udało. Zasypać to jakimś sukcesem, świetną kasą w pracy, podziwem mamy, że taka jestem ogarnięta....
Piszę to i płakać mi się chce. To nie działa....ciągle gdzieś się coś sypie, psuje i już drobny problem urasta do wielkiej tragedi...

Poza tym mam co drugi weekend wolny. Tęsknię za dzieckiem, które wtedy jest u ojca. Mam czas - doprowadza mnie to do szału. Kłębią się we mnie głupie myśli. Katuję się nimi. Mam przyjaciółki - umówmy się  - ile można kogoś katować swoimi problemami. Mam różne hobby - ale nie wiem dlaczego nawet do tego podchodzę negatywnie - tak, nie masz rodziny, nie masz normalnego życia  - to wszystko substytuty. Zapchajdziury, żeby nie leżeć i nie patrzeć w sufit....

Wielokropek bardzo dobrze pisze. Nic nie dzieje sie bez przyczyny. Ta samotnosc to bycie sam na sam ze soba, ktorego TY-jak zreszta wiele innych osob-nie potrafi zniesc. Obserwuj siebie i zobacz swoje leki, demony, co Cie przeraza, od czego uciekasz w dziecko, wyjscia, dlaczego nie chcesz byc ze soba?  Jestes kobieta,  ktora ma prawo byc slaba, nie wiedziec czegos, nie potrafic-nie jest ani Rambo ani Robokop. Masz prawo czuc sie zle, masz prawo nie chciec byc silna, masz prawo byc soba! I odkryj siebie w te wolne weekendy-jaka jestes naprawde? czy Ty to wiesz?

Dlaczego się katuję?? No właśnie? Bo źle zdecydowałam, cierpię ja, cierpi dziecko. wina - kara...

Poranna kawo (tu musze sie usmiechnac na ten zwrot), najpierw chce Ci powiedziec, ze ja doskonale rozumiem ten stan. Kiedys tez zostalam sama, tyle ze z dwojka takich malych dzieci. Najlepszymi momentami byl wtedy wieczor, gdy moglam pojsc spac i nie nie meczyc sie swoja sytuacja, najgorsze bylo przebudzenie. Nie wiedzialam skad brac sile na przetrwanie nastepnego dnia. Nie bylo niczego, co by mnie cieszylo, bylam przerazona tym, ze moze juz cale zycie tak spedze. Jedynie dzieci mnie jeszcze utrzymywaly przy zyciu, wiedzialam, ze musze to ciagnac, bo one mnie potrzebuja.
Objektywnie nie bylam wiele bardziej obarczona niz przed rozwodem. Nadal pracowalam, dobrze zarabialam, dom byl i przedtem na mojej glowie.
Ale mialam po prostu najzwyklejsza w swiecie depresje, jak dopiero pozniej sobie uprzytomnilam.
Wiem doskonale, ze w takiej sytuacji ogolne rady typu uwierz w siebie, dbaj o siebie, itd. wogole nie pomagaja.

Co robic? Skupiac sie na tym, co trzeba zrobic, nie dajac sie zawojowac tym czarnym mysla, no i...ja zaczelam terapie. Zaczelam poznawac przyczyny tego stanu, ktory tkwil we mnie juz od dawna, nie dopiero od rozwodu, ten tylko go wyciagnal na wierzch. Do tego momentu po prostu jakos funkcjonowalam, wiekszosc mojego zycia do tamtego czasu skladala sie z funkcjonowania, zreszta tak swietnego, jak i Twoje, ktore opisalas. Tez mi dotad wszystko wychodzilo.
Ale to nie jest sensem zycia i kiedys, predzej czy pozniej to sie zalamuje.

Wiesz, kim naprawde jestes? Bez tych ambitnych celow i wypelniania tych oczekiwanych od otoczenia rol, dostosowywania sie do ogolnie uznawanych spolecznych wartosc ? No wlasnie - wiesz co chcesz dalej zrobic z tym zyciem i po co ono wogole jest?
Nie wiesz! Bo nie zylas pewnie jeszcze nigdy tak naprawde swoim zyciem.

Dlatego jestem w tym wypadku zdania, ze powinnas poszukac pomocy, chocby tylko na poczatek. Samemu bardzo trudno sie z tego wyrwac.
Ja zaczelam szukac wlasnie kogos, kto sie zna na psychicznych zalamaniach. Nie zostawalam, jak mi nie odpowiadalo przy pierwszym terapeucie, tylko szukalam dalej. Znalazlam tez inne pomocne zrodla, jak na przyklad buddystyczna medytacje.
Pozwolilo mi to znalezc sile w sobie i zaczac inaczej zyc, zamiast tylko sie dopasowywac do panujacych schematow.

Szukasz psychologa czy psychoterapeuty? Bo nie każdy psycholog prowadzi psychoterapię, nie każdy psychoterapeuta jest psychologiem.

Zanim znajdziesz odpowiednią osobę i rozpoczniesz psychoterapię, zacznij od prostej rzeczy. Napisz na kartce swoje zalety, systematycznie tę listę uzupełniaj i przynajmniej raz dziennie czytaj to, co napisałaś. Wiem, na początku jest trudno, włącza się (zwykle) krytyk, który podważa każdy punkt. Nie słuchaj go, nie bądź wobec siebie zbyt srogą; to, że kilka razy spóźniłaś się na jakieś spotkanie nie oznacza, że jesteś osobą niepunktualną.
Zacznę tę listę.
Jesteś (bo wiem to z Twoich postów): mądra, szczera, odważna, sympatyczna, odpowiedzialna, energiczna... . Początek już jest, możesz kontynuować (i to niekoniecznie tutaj - na forum).

Wielokropek...dziękuję... wzruszyłam się przed kompem i musiałam uciec do kuchni... ,

NIe mam pojęcia czy psychologa czy psychoterapeuty.... kogoś, komu mogę wyrzucić to co zbiera się w mojej głowie.  Mam wrażenie, że myślę szybko, działam szybko i z tego czasem robi mi się w głowe chaos. Potrzebuję nauczyć się to ogarniać. Przed rozwodem i przed wyprowadzką byłam u .... terapeutki (chyba). Byłam dwa razy. Po drugiej rozmowie, powiedziała, że nie widzi powodu abym do niej przychodziła, bo wszystko ze mną w porządku. Miałam się odezwać, jak będę potrzebowała się wygadać.
Są jednak sprawy, które mnie męczą, są dni kiedy chce mi się wyć. Ostatnie parę miesięcy to jakiś trudny czas.
Chcę przełamać te stereotypy w mojej głowie, przestać się bać. Zacząć wierzyć, że to jest moje drugie życie. Nauczyć się, że czasem słońce, czasem deszcz. Przestać sobie dowalać. Poczekać na miłość. Cieszyć się ze wspaniałego dziecka. Zastanawiałam się czy on jest unieszczęśliwiony. Chyba jednak nie. Dzięki decyzji o rozwodzie żyje w spokojnej, ciepłej atmosferze. Nie słucha awantur, wyzwisk, złości i pretensji. Jedyny problem to teraz eks i teściowa. Eks walczył w sądzie o kontakty. Zabiera go w każdy wtorek i co drugi weekend. Dobrze. Dziecko wie, że ma ojca. Problemem jest jednak to co z nim tam robią. Klasyk - weekendowy tatuś i babcia. Synek jak stamtąd wraca, jest kompletnie rozstrojony, niegrzeczny i płaczliwy. Chyba chodzi o to, że ja wychowuję a oni rozpuszczają. NIe mam niestety w nich partnerów do rozmowy tylko wrogów. (jak ja mogłam rozwalić rodzinę i się rozwieść). Na razie poprosiłam psychologa w przedszkolu o obserwację. Zobaczymy co będzie dalej.

Wielokropek, ta ostatnia ksiazka mnie zaciekawila, bede musiala przeczytac, nie znam jej.
Pewnie matka uczyla sie na synu...

Poranna kawo, jak pisze Wielokropek, chlon takie slowa i rycz ile sie da, to wyzwalajacy bol.

czytając co piszesz myslę ze jestś silną osobą. Chcesz coś zmienić i nie siedzisz tylko i nie narzekasz. Fakt płaczesz czasem i sie lamiesz ale kto tego nie robi? każdy ma mnijesze już większe problemy jesteśmy tylko ludzmi i wolno nam czasem poplakać albo zalamać sie na kilka dni i nie widzieć dokąd iść i nie każ siebie za to, masz do tego prawo.

Ja kiedyś przez 2 lata bylam w ciaglym dołku. myslalam wtedy ze jedyne co mam to praca. a przeciez mialam rodzine i zdrowie, które jest najważniejsze. zobacz na pozytywy swojego życia, na piękne dziecko które masz, które patrzy na Ciebie mamę z miłością. bądz dla niego najwazniejsza i najlepsza jaka możesz być. Moja mam mnie zostawiła i od 3 lat nie mam z nia kontaktu, momi że jestem juz dorosła boli bardzo.

ja polecilbym Ci iść do psychoterapeuty czy też psychiatry. sama leczyłam się nie dlugo u psychologa, a pożniej poszlam do psychiatry po tym jak mój psycholog zaproponowal mi to roziwązanie. Dostalam tabletki które bralam bardzo krótko, ale pomogly mi. myslę że pomoc tabletkami jest czasem wskazana i potrzebna.

To jest na pewno ciezki okres dla Ciebie ale zdaj sobie sprawę z tego ile jeszcze życia przed Tobą postaraj się aby bylo ono jak najlepsze, znajdz w sobie siłe i żyj

Wielokropek... też ściskam!

Jako jedynaczka mam chyba jakąś obsesję, żeby syn czuł, że ma nie tylko mnie. Nie wiem jak to wytłumaczyć - że skoro rozwaliło mi się małżeństwo, to jest jeszcze ktoś, babcia. Moja matka jest nierówna. Bywa z nią ok, ale ma wyskoki. Trzeba ją wtedy podtemperować. Opiekuje się ojcem, któremu wszystko trzeba mówić, czy ma siedzieć, czy ma stać, demencja. Siedziałam z nim w marcu tydzień, jak ona była w szpitalu. Wiem, że z taką opieką można zwariować. Nie chcę jej jednak tłumaczyć, sma się zapętla nie szukająć pomocy. Mam wrażenie, że jest sfrustrowana, pomagam ile mogę ale sama mam swoje sprawy. Wnuka widzi raz na dwa tygodnie, nie jest więc jakaś przesada.
Teściowa  - to jest problem. NIestety nic z tym nie zrobię. Eks jeżdzi z dzieckiem do nich na działkę w swoje weekendy. Nie ograniczę tego. Poprosiłam tylko o obserwację syna przez psycholog, potem najwyżej trzeba będzie spotkać się z eksem i ustalić zasady postępowania i uświadomić co dziecku zrobią nieodpowiednim postępowaniem.

Oczywisty jest u samych podstaw wszystkich problemow temat relacji z matka. Ciagle spiecie by pokazac,ze jestes perfekcyjna a ona i  tak tego nie dostrzega i przy dogodnej okazji Cie karze. To,ze sama sie nie spelnila to nie Twoj problem i nie powinna obarczac Ciebie narzucajac Ci powinnas robic w zyciu. Bardzo dobrze zrobilas niesluchajac jej lecz idac za glosem serca bo dzis byloby duzo gorzej. Rozwod to ciezkie przezycie i nie Ty jedna to przechodzisz wiec pociesz sie,ze ten ciezki czas minie. Tonie jest porazka to sukces potrafic wydostac siebie i dziecko z toksycznego domu. Jestes silna kobieta, bardzo przebowoja, wytrzymala, zdeterminowana-masz te cechy, ktore potrzebne sa do przezycia i dlatego uda Ci sie Tak ja pisalas Ty i dziewczyy:nowa jakosc zycia, nowy poczatek, podejdz moze do  tego z ciekawoscia bo mozesz wiele wykreowac, wiele zalezy od Ciebie samej.jestes bardzo swiadoma swojej sytuacji i siebie a to jest bardzo duzo by osiagnac cel. Nie wydaje mi sie bys miala potrzebe leczenia farmakologicznego ale psychoterapia jak najbardziej. Koniecznie nalezy przerobic temat matki. To,ze chcemy byc docenieni w oczach rodzicow jest normalne i ma miejsce w kazdym wieku.
Co do rodziny meza: dobrze,ze syn spotyka sie z ojcem, mam nadzieje,ze poswieca mu efektywnie swoj czas. Nie zamartwiaj sie co tam sie dzieje, Ty masz dziecko przez caly tydzien wiec wychowujesz je Ty a on wyrobi sobie wlasna relacje a tata.
Postaraj sie znalezc filozofie zycia, ktora pozwoli Ci dzialac pozytywnie, tak jak mowisz: dostrzez dobre strony, docen co masz. Z Twoim charakterem naprawde poradzisz sobie.

Grinta - wczoraj od dobrej koleżanki usłyszałam właśnie, że ona uważa mój rozwód - z człowiekiem przemocowcem za akt odwagi, nie porażkę. Nie chcę już teraz pisać, co on i teściowa wtedy usiłowali ze mną zrobić, było bardzo trudno  - do tego stopnia, że składając pozew o rozwód wystąpiłam o zabezpieczenie kontkatów jego z dzieckiem, bo inaczej się nie dało. Mam siłę, wiem, mam coś takiego jak samonakręcająca się spręzyna. Tylko, że ostatnio przygnębienie sięgnęło zenitu. Miałam wrażenie, że już nie wstanę....

Dzień dobry ,
muszę się pochwalić, że wczoraj po raz pierwszy od X czasu ugotowałam sobie obiad i zjadłam ze smakiem
Wielokropek... jeśli chodzi o sympatię otoczenia - przywykłam, że albo się mnie kocha albo nienawidzi i unika. Mam jedną, dosłownie jedną przyjaciółkę (tylko ją mogę tak nazwać). Jest to osoba, która wie o mnie chyba większość, osoba, która podczas mojego największego doła, kiedy zawalił się mój świat i schudłam 10 kg, karmiła mnie osobiście łyżką do buzi. Oprócz tego 4 bardzo dobre koleżanki. Fakt, zawsze mam kogoś do kogo mogę zadzwonić w nocy, o północy. Dużo różnych znajomych, to tu, to tam. Czy moja mama? Nawet jeśli tak, to nigdy nie potrafiła mi tego okazać. Chociaż nie, okazała parę razy, zawsze jednak potem robiła tak, żebym wyraźnie odczuła, że nic nie jest za darmo.
Dzięki tym doświadczeniom staram się komletnie inaczej podchodzić do mojego dziecka...

Dziękuję Wielokropku. Mam z dzieckiem fajny kontakt. Staram się wpajać mu wiarę w siebie, siłę i optymizm. Eks trochę bruździ, mówiąc, że jest to biedne, małe dziecko, z rozwalonej rodziny. Kretyn. Co do mamy - dystans. Ona już się nie zmieni.
A ja.... przestawiam myślenie, odrzucam stereotypy. Otwieram szerzej oczy na rozmaitość życia.
Jeszcze jeden problem mam... jako dziecko, młodzież  nie musiałam nigdy się niczego uczyć, wchodziło mi "samo" do głowy.  Przez co nie wykształciłam w sobie wytrwałości. Myślę, że to jest też moim problemem. Jestem uparta  - czy jednak upartość (a właśnie, że to zrobię) równa się wytrwałość? są tematy, które zarzucam gdzieś, bo nie dawały zbyt szybkich wyników. Potem żałuję, bo pewnie wyszłyby gdybym trochę poczekała...

Poranna kawo, gratuluje smacznego obiadku
Widze, ze Ty rzeczywiscie jestes szybko-dzialajaca. Ledwo cel sie wylonil, a juz w realizacji (mam na mysli to dbanie o wlasne dobro).
Tak trzymac! Jak jeszcze pojdziesz na spacer i zachwycisz sie na chwilke pieknymi kolorami jesieni albo posluchasz przez moment z przyjemnoscia kawalka muzyki, to jestes na najlepszej drodze.
Trzeba szukac choc krotkich momentow, w ktorych zycie jest warte zycia. To wytchnienie dla ducha, ktore on natychmiast bez naszego udzialu wykorzystuje na zdrowienie. Im czesciej sie takie momenty swiadomie do siebie dopusci, tym bardziej zaczna sie one rozprzestrzeniac w tym systemie zwanym czlowiekiem.
Posiadamy bowiem niezwykle zdolnosci do samouzdrawiania, tylko trzeba dac im szanse.
Nasze zycie podaza za nasza uwaga, wiec warto ta uwage kierowac tam, gdzie daje to szanse na dobre samopoczucie, a tym samym na dobre zycie.

Co do tych zarzucanych tematow - znam tez ten bol, tez niewiele musialam robic. Ale czy naprawde trzeba sie meczyc i ciezko pracowac, gdy sie niekoniecznie musi? To tez jakies takie wpojone wierzenia, ktore czasem moznaby bylo zweryfikowac. To tez nalezy do choroby.....
Ja wiem jedno, ze jak trafi sie na cos, co naprawde nas wchlonie, to nie trzeba sie wcale mobilizowac do wytrwalosci, bo po prostu nie mozna sie od tematu oderwac. A wszystko inne widocznie nie bylo az tak warte zachodu.
Mozliwoscia sprawdzenia, co jest dla nas naprawde wazne, jest zmierzenie sie z wlasna smiertelnoscia. Czego nie chcesz zalowac na lozu smierci? Jakich rzeczy czy dzialan, ktore sie zrobilo, lub...nie zrobilo.
Jest taka ksiazka pt. Gdybyś miał przed sobą rok życia, autor Stephen Levine
Gdy sie ja rzeczywiscie dokladnie przepracuje, to priorytety staja sie bardziej wyrazne.

Podejrzewam, że nowaa czarna dziura jest mocno związana z tym, co dzieje się za oknem. Nie spotkałam jeszcze dzisiaj osoby, która by nie wlokła swej szczęki za sobą.

Współczuję.
Z drugiej strony... potwierdził opinię o swej klasie. Mały człowiek, który patrzy jak może ugryźć. Teraz (?) już nie masz wątpliwości.

Chcesz zrejterować? Chcesz odpuścić to, co się Tobie należy, w imię świętego spokoju? Ok.
Tylko... czy wówczas Twój spokój będzie święty (jeśli w ogóle jakiś będzie)?

Uwolnisz się od niego po załatwieniu w sądzie wszelkich spraw z nim związanych.

Dobra kawo, Maniek dobrze gada. To nie ex decyduje o tym, czy bedzie placil alimenty, tylko sad.
Ja tez musialam walczyc, nauczyc sie walczyc. Bo odpuszczanie wszystkiego ze strachu, to zadna strategia.
On robi to samo, co zawsze robil w stosunku do Ciebie i widac pozwalalas mu na duzo za duzo, bo mysli, ze to nadal bedzie skutkowac. Prawdopodobnie pozwolilas podeptac wiele swoich granic. Teraz musisz zaczal ustalac je na nowo i nie dopuszczac juz wiecej do tego, zeby byly kiedykolwiek przez kogokolwiek naruszone.
Czasem przychodzi taki moment, ze trzeba zawalczyc, nawet jak sie bardzo nie chce. To inwestycja na przyszlosc, cwiczenie sily, ktora bedzie Cie bronic.
Widac dotad walczylas za malo.

Walcz o to, co sie nalezy Twojemu dziecku i Tobie. Takich typow jak Twoj ex trzeba traktowac czasem tymi metodami, ktore oni sami stosuja. Ja uwazam, ze czasem (prawie) wszystkie chwyty sa dozwolone.
Jak bedziesz mu mogla gdzies dowalic na postraszenie, to korzystaj z tego. Na zimno, z przemysleniem i madrze, na pewno to potrafisz i znasz jego slabe strony. Tak zebys Ty byla na pewnym gruncie, a to on zaczal sie bac Ciebie, a nie odwrotnie. On zaczal wojne, wiec teraz musi ponosic tego skutki. Rob to nie emocjonalnie, tylko strategicznie, wykorzystaj swoje zdolnosci, po to je masz i masz ich wystarczajaco.
Takie sytuacje sa po to, zeby wyciagnac swoje mocne strony z podziemi i dowiedziec sie, kim sie jest.
Nie musisz zadac wiecej, niz sie nalezy, ale alimenty na dziecko to jego psi obowiazek.
Walka moze byc porzadna, bo jak powyzej, jemu wydaje sie, ze jak juz wlazl kiedys na cudze terytorium, czyli Tobie na glowe, to ma prawa przez zasiedzenie.
A jednak bedzie musial zrozumiec, ze ich nie ma!

Skad ja to znam...  

Trzymaj sie.

Marajka - nie wiem skąd to wszystko wiesz, Twój post wydrukowałam i czytam wtedy, kiedy mam ochotę powiedzieć sobie, że mam dość, nie chcę, nie mogę. W życiu spotkałam dwie osoby, które potrafiły trafić do mojej głowy i nazwać, określić to co mnie boli, tak abym wreszcie nazywając problem wiedziała, co mam z nim zrobić. Jesteś trzecia...
Tak, wlazł mi na głowę, pozwoliłam podeptać wszystko, do tego stopnia, że czułam się przy nim nikim. Był agresywny i złośliwy. Umiał uderzyć w czułe punkty, wykorzystywał moje słabe strony. Najpierw byłam zakochana, nie zauważałam manipulacji a potem, potem to już uzależniona finansowo i chyba emocjonalnie. Na koniec już się tylko go bałam, stał się agresywny również fizycznie. Ja  - energiczna, konkretna, wesoła, stałam się wrakiem. Długo uczyłam się jak mam od niego odejść, jak przestać się bać, żeby zrobić ten krok. Zrobiłam. Widzę jednak, że to wraca - lęk przed nim wraca, jak wyuczony odruch psa Pawłowa. On zaczyna swoją gierkę a ja szukam ucieczki, żeby tego nie przeżywać. Przekroczy jakieś moje granice - zacinam się i czynam walczyć o swoje ale boję się i szukam ucieczki.
NIe nauczyłam się walczyć, bo wcześniej za bardzo nie musiałam. Gdzieś tam wydawało mi się, że czasem lepiej odpuścić, że takiego typa lepiej nie ruszać, że po co wchodzić w konflikt. Tym czasem masz rację. Czasem trzeba właśnie zawalczyć nawet  jeśli sie nie chce. Jak mne to zmobilizowało! Tak się wściekłam, że doprowadziłam go do tego, że mnie wczoraj przepraszał za wszystko. Choć wiem, że to był moment, być może kolejna manipulacja - miałam chwilową satysfakcję. Muszę teraz obrać strategię "na zimno" i pokazać mu czego nie ma prawa wobec mnie robić.

Dziękuję! Dziękuję Wam wszystkim za mądre słowa!

Poranno kawo, skad wiem? Czytam z fusow kawowych
A tak konkretniej, to w sumie z Twoich wpisow. Napisalas gdzies, ze maz mial problemy z agresja, wiec wygladalo mi to na wielokrotne przekroczenia granic, na ktore nie zareagowalas od razu.
To wyrazenie "mial problemy z agresja" zdradza, ze tolerowalas i bagatelizowalas, byc moze nawet sie wstydzilas, ze zdarza sie to Tobie. Tymczasem to nie tylko on mial "problemy z agresja", tylko i Ty mialas problem bycia ofiara.

Poza tym odnajduje w Twojej historii elementy podobne do mojej. Moj ex tez probowal mi dowalac i kazde ustepstwo zamiast zapewnic mi pozadany przeze mnie spokoj prowadzilo do tego, ze szedl dalej.
Musialam wyciagnac na wierzch armaty i to dopiero poskutkowalo.

Masz racje, ze ogolnie walka nie jest najlepsza metoda na zycie i zwykle lepiej nie wchodzic w konflikt.
No ale w zwiazku jest to zazwyczaj fatalne, pozwalac przekraczac swoje granice, bo agresor bedzie isc coraz dalej. Tak jak opisujesz. To zyskuje wlasna dynamike.

Zachowaj sobie ten gniew i wscieklosc gdzies w zasiegu reki, tak, zebys to czula na tyle, zeby czerpac z tego sile, ale nie musiala dzialac impulsywnie. Niech on czuje, ze to nie byl jeden raz, tylko ze ta sila jest teraz stale w Tobie.
Mam wrazenie, ze umiesz to kontrolowac.
Sluszny gniew budzi sily zyciowe i wypedza strach. Tego teraz potrzebujesz, zeby exowi postawic te granice.

Czy wiesz, ze tlumiony gniew jest tez jedna z przyczyn depresji?
Ty musisz miec tego niezle poklady w sobie, bo on wystarczajaco dlugo po Tobie deptal.
Gniew w przypadku przekraczania granic jest czyms naturalnym i potrzebnym, a Ty go gdzies upychalas do podziemi, bo strach bral gore.

Jak zaczal przepraszac, nawet jesli to mialaby byc gierka, to mysle, ze nie wyglada to az tak zle, nie jest to taki twardziel ani psychopata, ten ostatni wpadlby tylko w wieksza zlosc.
Widac masz sile przebicia, gdy tylko ja do dzialania dopuscisz.

I nie wiem co to jest, że odpuszczałam, czasem teraz też odpuszczam. Brak wiary w siebie?

No ... właśnie Wielokropku. Nie wiem! odkąd postanowiłam odejść, szukam tego czegoś, tego miejsca w mojej głowie, które sprawiło, że się poddałam temu człowiekowi i że się go bałam, czasem jeszcze się boję. Pokonuję ten strach ale pierwsze zawsze jest to uczucie kłucia i atak paniki, który mówi mojej głowie uciekaj!

Mówię mu - masz obowiązek płacić alimenty - a on do mnie - masz obowiązek płacić swoje długi i wyciąga jakieś rzeczy sprzed 10 lat, że mam mu oddać pieniądze, bo za coś tam kiedyś za mnie płacił. Mówię - dziecko ma być przywiezione do przedszkola rano (przywozi go na 13) bo traci zajęcia - on do mnie, że to nie jego wina, że przeprowadziłam się na drugą stronę miasta i on teraz ma daleko... potem już tylko wyzwiska i wypominanie a i tak ignoruje mnie i robi swoje.
Do mnie na przykład pisze, że MAM OBOWIĄZEK informować go o wizytach lekarskich synka...

Pomijając wszystko inne, to wasze wzajemne szafowanie słowem "to Twój obowiązek" jest niezłym przyczynkiem agresji. Nie rozmawiacie ze sobą, nie mówicie do siebie, tylko wydajecie rozkazy. Po pewnym czasie też ignorowałbym rozkazywanie.

Marajka mam ochotę Cię wyściskać mam wsparcie, mam 5 koleżanek, każda ma wszystko na tapecie na bieżąco. Nie w tym problem. Problem tak jak napisałaś tkwi w reakcjach. W schemacie. Nie umiem , nie wiem jak reagować żeby to zmienić. Przykład z dzisiaj:
- nagle dowiedział się, że mam nową nianię, która odbiera dziecko z przedszkola. Jego reakcja cytuję: - Przesyłam oficjalne przypomnienie w sprawie twoich obowiązków (to do mnie) i moich praw (to o sobie). NIe masz żadnego prawa do upoważniania do odbierania dziecka z przedszkola dla jakichś starszych pań. Ja mam prawo wykreślić takie upoważnienie. Więc do końca tygodnia oczekuję od Ciebie zorganizowania spotkania z tą panią. Chcę zobaczyć jak opiekuje się Julkiem. NIe masz prawa sama sobie powieżać opieki nad naszym dzieckiem bez mojej zgody i informowania mnie o tym fakcie. - koniec cytatu. Jak ja mam z nim gadać jak już mam ochotę, nie powiem co zrobić.....

I jeszcze jedno - Marajka - jako jedynaczka nie miałam prawa do żadnych swoich decyzji, bo to równe było z karami, szlabanem i nieodzywaniem się matki do mnie. Mogłam tylko się uczyć. Gdy przychodził ktoś znajomy do mnie - nie mogłam zamknąć drzwi do swojego pokoju, jeśli to zrobiłam, matka wchodziła i ostentacyjnie je otwierała. Nie mogłam właściwie wychodzić nigdzie po szkole, musiałam się uczyć. Jeśli chciałam wyjść zaraz był komentarz, że się "szlajam". Dlatego nie wychodziłam i nikogo nie zapraszałam. Dlatego, mimo świetnych warunków finansowych rodziców poszłam na zaoczne studia i do pracy a jak miałam 21 lat wyprowadziłam się z domu i zaczełam wieść wesołe studenckie życie

Rety, jakbym czytala mojego ex!
Az sie we mnie pieni, jak to czytam, wiec rozumiem Cie doskonale.
Jak masz reagowac? Wkurzaj sie sama ile chcesz, wal w poduchy i....zignoruj dupka kompletnie.
Wogole sie nie odzywaj.
Cokolwiek bys nie zrobila, on bedzie atakowac tym bardziej.
Jesli rzeczywiscie to zrobi czym zagrozil, to ja bym zastanowila sie sama nad podaniem tego do sadu i ukroceniem jego praw rodzicielskich w pewnych zakresach, bo tu absolutnie wyraznie widac, ze wogole nie chodzi o dziecko, tylko on chce Tobie dowalic, a to byloby kosztem dziecka, bo kto mialby sie nim zajmowac?
Czy wiesz o kims, kto spedza czas z dzieckiem u niego, jakas kochanka moze? Wtedy moglabys zagrozic, ze wystapisz sadownie o zabronienie kontaktow z taka osoba (jako przeciwsrodek na to, czym on teraz grozi).

Albo moze masz jakies informacje z jakiejkolwiek dziedziny jego zycia, ktore moglabys uzyc przeciw niemu? To uzyj. Zagroz doniesieniem do urzedu skarbowego albo gdzie indziej, pomysl, co tak naprawde moze go przyhamowac i gdzie porzadnie zaboli ....
Ja nie wahalabym sie przed wynajeciem detektywa, zeby cos wygrzebal, zeby miec atuty.
To metody dzialania zewnetrznego, ktore byc moze beda potrzebne. Nie uzywaj tego na zapas, tylko naprawde w sytuacji, gdy musisz liczyc sie z naprawde powaznymi konsekwencjami dla Ciebie lub dziecka. Konfliktu nie trzeba zaostrzac, ale nie wolno ustepowac terytorium w tym wypadku.
Wewnetrzne dzialania dalej ponizej i te sa jeszcze wazniejsze, a do tego mozesz je przeprowadzic sama i bez walki.

Niestety, moze tak byc, ze tez bedziesz musiala prowadzic walke do gorzkiego konca, az go pobijesz jego wlasna bronia.
Ja musialam to zrobic. Moj ex w nieco podobnych sytuacjach wystapil o odebranie mi praw rodzicielskich, ale dzieci mialy byc u mnie (!!!). Ja wtedy wystapilam z przeciwwnioskiem, jemu te prawa odebrac i wygralam, bo nawet porypany sad uznal, ze z takim psycholem nie da sie wspolnie sprawowac wladzy rodzicielskiej.

A wiec ignoruj go, na ile tylko mozesz, i na wszelki wypadek zbieraj to wszystko, dokumentuj i czekaj, az on w swoim pieniactwie zacznie robic kardynalne bledy albo Tobie nadarza sie jakies korzystne okazje, zeby to ukrocic.
Na pyskowki nie musisz wogole reagowac.

Wszystkie dzialania rob bardzo przemyslanie i nie reaguj w stosunku do niego spontanicznie, bo to tylko utrzymuje ten energetyczny wzorek.
On wylewa na Ciebie swoja zolc a Ty to lykasz. Jemu przez to chwilowo lepiej, dopoki go znow nie zacznie zalewac.
Ty robisz za smietnik na jego brudy. Bedziesz nim tak dlugo, jak dlugo bedziesz na to, czym on rzyga, reagowac, czyli wlasnie lykac.
Gdy zacznie sie odbijac od muru, to musi sie cos zmienic. A wiec musisz zrobic wszystko, zeby zmienic te reakcje u siebie, dlatego jakas profesjonalna pomoc bylaby potrzebna, albo choc rady doswiadczonych.

Jestescie poki co jak dwa bieguny, miedzy ktorymi plynie prad energii. Musisz to w jakis sposob przeciac. Musisz przeciac to niezdrowe polaczenie miedzy Wami.
Gdy przestaniesz byc tym do niego przeciwstawnym biegunem, ktory umozliwia ten przeplyw, to wtedy on juz nie bedzie mial mozliwosci wyladowania swojego ladunku w Twoim kierunku i straci zainteresowanie w tych atakach, bo nic mu to nie bedzie dawac, albo wlasnie zacznie robic bledy i dzialac zupelnie nielogicznie i bedziesz mogla to wtedy wykorzystac.

Postaw sobie jako cel przeciecie energetyczne tego zlego polaczenia i zrob to na ten moment swoim nadrzednym celem.
Przypominaj sobie o tym codziennie, powies kartke nad lozkiem, ze masz od rana cos w tym kierunku zrobic u siebie samej, zeby sie odciac od tego i miec spokojne zycie. Nasze intencje sa czyms ogromnie skutecznym.
Gdy bedziesz skupiac uwage na pozytywnym celu, to wzmacniasz sily, ktore do tego daza.
Gdy codziennie twoja uwaga jest skupiona na strachu przed tym, co on dzis zrobi i czym Ci jeszcze dowali, to wzmacniasz wlasnie ta energie i takie beda rezultaty.
Energia dziala zawsze w ta strone, gdzie jest skierowana uwaga. I nie ma znaczenia, czy jest to nieswiadoma, czy swiadoma uwaga.
Wiec warto to robic swiadomie, zeby moc wybierac lepsze sytuacje.

Pal kadzidelka jako symbol na ochrone, czy wymysl jakis rytual, ktory symbolizuje przeciecie tego polaczenia i rob tez codziennie, nawet jak nie bedziesz w to za bardzo wierzyc.
Zrob sobie wizualizacje, w ktorej roztaczasz wokol siebie otoczke dobrej energii, ktora Cie chroni.
Albo cos innego, co Ci samej wpadnie do glowy i poczujesz, ze to dla Ciebie dziala. Ale powinno to miec cechy rytualu, chocby calkiem malutkiego, jak odpukanie w niemalowane drewno .
Nie wysylaj w jego strone zlych zyczen, bo to podsyca Twoje trwanie w konflikcie. Wystarczy, ze bedziesz sie chronic, zeby jego zle zyczenia nie osiagnely Ciebie.
To naprawde dziala!
Powtarzane rytualy utrwalaja podswiadomie zwiazane z nimi uczucia, emocje i intencje. Jestesmy ukondycjonowanymi organizmami i w zwiazku z tym mozna te ukondycjonowania tez zmienic. Wiec kondycjonuj sie na przeciecie polaczenia i utrwalanie ochrony swoich granic.
Na razie jestes ukondycjonowana na ich tratowanie i bezsilna zlosc z tego powodu, ktora doprowadza do rezygnacji, bo nie widzisz wyjscia z sytuacji.
Wyjsciem jest zmiana tych ukondycjonowan, najpierw we wlasnych przekonaniach. Jak te sie zmienia, to przyjda za nimi konkretne sytuacje, jak sie wyplatac z zewnetrznych sytuacji.
A wiec rob rytualy w tych wlasciwych uczuciach i intencjach.
Tak pracuje sie z podswiadomoscia, a ta ma na nas potezny wplyw.

No i szukaj koniecznie dla siebie metody, jak sie wewnetrznie uporac ze swoimi emocjami.
Przede wszystkim trzeba je do siebie dopuszczac, ale nie reagowac pod ich wplywem na zewnatrz. Po jakims czasie slabna.
Mozesz poczytac o medytacji Vipassana albo zrobic jakis kurs, to mozna robic tez w domu, albo poszukac podobnych technik z psychologii albo jej pogranicza.

No tak, ta domowa sytuacja w dziecinstwie wiele wyjasnia! teraz kontroluje Cie ex.
Ja tez bylam scisle kontrolowana.
Nawet po zakonczeniu zwiazkow ta kontrola nadal funkcjonuje wewnatrz.
Jak o tym wiesz, to obserwuj takie sytuacje i uswiadamiaj sobie podobienstwa do wczesniejszych emocjonalnych stanow. Wystarczy obserwacja i uswiadomienie sobie tego, wtedy nie bedziesz musiala rzucac sie, gdy dopadna Cie nieswiadome emocje.

No teraz dostałam litanię na maila! Jeeezuu....................... no ale dobrze... nie odzywam się..............

Kochani, dziękuję, że czytacie i piszecie, bo pozwala mi to nie zwariować. Lexpar - dziecko jest przy mnie, nie ograniczałam tamtemu jednak praw. Jest to teraz argument koronny. Uważa, że ma ich 100% i ja mam wobec niego obowiązek - informacyjny, mam go pytać o zgodę na wszystko etc.... Najchętniej wkleiłabym tu to co wypisuje w mailu.....
Marajka - Twój wpis już wydrukowany, czytam i zapamiętuję, żeby mieć kierunkowskaz w momencie trwogi. Rozmawiałam z adwokatem, zbieram dowody, maile i smsy. Zobaczę co zrobi z nianią. Muszę jechać do przedszkola, bo jakiejś kaszany tam narobił i muszę wyjaśnić .