Związek z mężatą kobietą. Mąż szantażuje samobójstwem.

to sie wkopales w nieciekawa sytuacje
jedno dziwnie mnie niepokoi jak ona po raz pierwszy wie co to milosc, a maz dziecko to jak byly bez milosci?
moze i tobie kłamie jak jemu
powinna calkowicie sie odciac od meza juz dawno
wiadomo proste to nie jest ale skoro nie chce z nim byc

Nie zgodzę się z poprzedniczkami. Nie jesteśmy w głowie tej kobiety i nie wiemy czy cię oklamuje. Sama znam kobietę, która mieszka od kilku lat osobno z mężem a nie rozwodzi się, bo on jej grozi. Co powinieneś zrobić? Moim zdaniem powiedzieć jej, że masz dość i albo decyduje się być z tobą tu i teraz i bierze rozwód, albo odchodzisz.

Ona musi złożyć papiery rozwodowe. Oczywiście, że tamten będzie szalał, to wtedy kwalifikuje się do leczenia psychiatrycznego. Z nim nie ma co negocjować, tłumaczyć, bo on widzi, że jego metoda działa. I to może trwać latami. Działajcie spokojnie, ale stanowczo. Teraz tkwicie w jakimś zawieszeniu, dla nikogo to nie jest dobre. Jeżeli na prawdę będzie chciał się zabić( co innego mówić a co innego to zrobić), to będzie to jego decyzja.
A może spróbujcie z mediatorem rodzinnym, poszukajcie w CPR albo Sądzie Rodzinnym.

Chyba nie byłaś nigdy w takiej sytuacji...

Ja znam a autopsji takie szantaże. Trwało to rok, zanim zdecydowałam się na odejście, terapię u psychologa, wyprowadzkę i złożenie pozwu o rozwód. To najgorszy czas w moim życiu. Niesamowity strach, który paraliżuje wszystko, brak snu, nerwy. Odcinanie pętli, które wiązał aby się wieszać, chowanie noży...
Terapia psychologiczna i psychiatryczna pomogła mi uwierzyć, że to tylko szantaż emocjonalny. Że muszę odejść od chorego człowieka, bo zagraża on mojemu i dziecka bezpieczeństwu.
Strach, niemoc...potrzebne jej wsparcie i terapia. Wszystko się z czasem kończy...ja nadal czekam na swój koniec związku.

Nikt mi nigdy nie groził samobójstwem, ale mam za sobą nieudaną próbę samobójczą, więc wiem, że jeśli ktoś chce popełnić samobójstwo, to nie gada o tym, tylko to robi.

Co się tyczy odejścia - odchodziłam w życiu od kilku mężczyzn. Jak się chce od kogoś odejść, to się odchodzi.
Groźby męża ta kobieta może zgłosić na policji - ktoś się gościem zajmie, na 98% psychiatra.

Ogólnie uważam, że babka robi na dwa fronty. Kochankowi wmawia, że zostaje z mężem ze względu na jego stan psychiczny, a mężowi nie mówi o kochanku.
To już było i to najpewniejszy scenariusz.

Ja również znam z autopsji takie szantaże. Tylko moja reakcja była diametralnie różna od Twojej. Ja nic nie chowałam, nic nie odcinałam, na telefony o rzucaniu się pod pociąg odpowiadałam: "jesteś dorosły, to twoja decyzja, nic mi do tego - ja już swoją decyzję podjęłam". Skutek: szantażysta żyje sobie do tej pory, nie wiem czy szczęśliwie czy nie, ważne, że daleko ode mnie. Na groźby pod moim adresem (grożenie kolegami, którzy mi zrobią krzywdę itp.) odpowiadałąm, żeby znalazł takich, którzy zrobią to porządnie, bo jeśli tę "krzywdę" przeżyję to on resztę żywota spędzi za kratkami. To był całkiem dobry czas w moim życiu. Czułam, że podjęłam właściwą decyzję a te "drobne" komplikacje traktowałam jako ostatnią przeszkodę na drodze do wolności.
Wyłącznie stanowczość i konsekwencja mogą zakończyć taki patologiczny układ. Naprawdę małe są szanse na to, że on podejmie jakieś konkretne działania. Natomiast sprzeczne sygnały, wahanie i strach motywują go do działania, ponieważ są dowodem na to, że sprawa jest do wygrania. Tutaj kobieta musi być silniejsza od szantażysty i musi to pokazać. Nie jest to specjalnie trudne, ponieważ do takich zagrywek zwykle posuwają się ludzie słabi psychicznie, zakompleksieni, popaprani emocjonalnie.

Dziękuję bardzo za odpowiedzi.

Ona (Kobieta z wątku) już nieraz mówiła mi o tym, że potrzebuje zwrócić się do kogoś, kto zna się na takich sytuacjach, że potrzebuje pomocy psychologa. Że jest jeszcze jego więźniem emocjonalnym, choć ostatnimi czasy mówi, że zaczęła sobie uświadamiać, jak wielkie błędy popełniała, jak bardzo dawała sobą manipulować i że już nie pozwoli nikomu na to. Często reaguje już złością i poirytowaniem na Jego zagrywki, ale równie często reaguje jeszcze strachem i daje sobą manipulować, daje sobie wymusić odpowiedzi, że go kocha itp. Niby jest twardsza, ale dalej jest tak samo. Czasem miałem ochotę sam go uświadomić, ale czuję, że wszystko bym zepsuł. Myślę, że w tej sytuacji naprawdę po prostu najlepiej udać się na terapię, która pozwoliłaby jej wyleczyć się z tego uzależnienia od Niego. Jej przyjaciółka mówiła mi, że On przez cały związek Ją szantażował i zachowało się to już w jej podświadomości i żebym był cierpliwy, wspierał Ją i troszczył się. Bardzo często Ona mówi, że sobie nie radzi już ze wszystkim, ma problemy finansowe, nie ma za co opłacać wielu istotnych rzeczy, a na jej męża nie ma co liczyć. Teraz akurat już oboje znaleźliśmy pracę w tym samym miejscu, będziemy razem chodzić do pracy. Mówiłem jej, że chcę zadbać o Nią i o Jej syna, że są dla mnie najważniejsi. Rozmawiałem z Nią też bardzo poważnie o tym, że musi uporządkować tę sytuację z mężem i że jeżeli nic z tym nie zrobi, to niestety będzie to koniec. Odpowiedziała z równą powagą, że uporządkuje to, że bardzo mnie kocha i nie chce mnie stracić. Ja, szczerze mówiąc, czuję że takie rozmowy na niewiele się zdadzą i trzeba po prostu udać się do psychologa.

Ty rycerz na białym koniu uwolniłeś tą kobietę. Pokazałeś jej nowe życie i odnaleźliście sens w drodze do wieczności. Niestey zły smok wciąż 3ma ją szponami, a ona biedna boi się go zranić.. To piękne...
Składa laska pozew, ma przed sobą dwa lata prania brudów i tracenia kasy w sądzie.
Trzeba było bawić się w bzykanie na boku i byłby spokój.
Nie składa, jest szambo. Albo jej się po iluś latach rozsypuje małżeństwo, ty wyczekałeś swoje , padacie sobie w ramiona lub patrzysz jak ona pada w ramiona innego.
Ty masz nową pannę lub jesteś sam.
Banał jakich pełno.

Nie zgadzam się z tym, że osoba, która chce się zabić nie robi najpierw szumu w okół siebie. Poznałam pewną grupę na Fb... po paru miesiącach bycia pewna osoba napisała, że nie daje rady sobie z chorobą, że chce się zabić... Później usunęła post, konto... Dzień później była informacja, że owa osoba zmarła. Nie każdy jest taki sam, każdy ma inne metody, jeden zwróci uwage na siebie drugi nie.
Wydaje mi się autorze, że jesteś trochę zazdrosny i męczy Cię ten układ, ale postaraj się zrozumieć też partnerkę, bo możesz ją stracić, czyli to co najwazniejsze. Fakt, ze musisz ją uświadomić że ona musi się z tego wyrwać... ale nie stawiaj jej warunków ani nic tylko zaprowadź np do psychologa i wspieraj.

Dziękuję za bardzo cenne odpowiedzi.

Trochę przestaję już to wszystko rozumieć. Rozmawiałem poważnie na ten temat z Nią. Powiedziałem Jej, że wiem że jest to ciężkie, ale w takim razie żeby spróbowała małymi krokami. Żeby na początek przestała składać Mu obietnice i dawać nadzieję, np. żeby nie odpowiadała twierdząco na Jego pytania, że jak się poprawi, to będzie miał szansę. Powiedziała, że spróbuje. Widziała się z mężem i niestety. Choć bardzo się z Nim pokłóciła, bo on był złośliwy i ciągle rzucał teksty, że jest ze mną i w końcu wybuchła (mówiąc, że nie jest), to pogodzili się i Ona na Jego prośby odpowiadała twierdząco, że jak się poprawi, to ma szansę. Ehhhh... Czuję się, jakbym rzucał grochem o ścianę. Po tym spotkaniu mówi mi, że nie potrafiła powiedzieć mu prawdy i że jest bardzo świadoma tego, że źle robi dając Mu nadzieję. Jednocześnie, że nie ma drugiego takiego człowieka, jak jej mąż  który tak potrafi ją zdenerwować, że gdyby z Nim była to by Go chyba udusiła. I że chce być ze mną. Powiedziałem Jej o terapii i zgodziła się chętnie. Mimo wszystko mam nieodparte wrażenie, że ona się bardzo cieszy, kiedy On przyjeżdża i lubi kiedy są razem pełną rodziną. Pokazałem jej książkę o szantażu emocjonalnym, poczytała trochę i powiedziała, że chciałaby ją wziąć. Już nie wiem, z jednej strony takie sygnały, z drugiej takie. Przecież gdyby chciała wrócić do męża, to nie zawracałaby sobie mną głowy.

Witam,

od czasu mojego ostatniego wpisu trochę się wydarzyło, ale też bez przesady. Obecnie dalej trwamy w sytuacji, w jakiej trwaliśmy. Od kilkunastu dni u Niej bardzo silnie objawiał się stres i emocje związane z tą sytuacją, nie wytrzymuje już psychicznie. Zorganizowałem spotkanie z terapeutką (oczywiście zapytałem, czy chciałaby pójść na takie spotkanie). Uczestniczyła w nim sama, beze mnie. Wyszła zapłakana i powiedziała mi później, że nie mogła wytrzymać i przez całe spotkanie płakała. Zdąrzyła opowiedzieć o związku z Jej mężem i trochę o czasach wcześniejszych. Terapeutka powiedziała jej, że doświadczyła bardzo dużo zła i niesprawiedliwości, ale że potrzebne będzie następne spotkanie, ponieważ nie zdąrzyły omówić prawie niczego. Ku mojemu zmartwieniu, powiedziała mi, że jak terapeutka zapytała się Jej kim ja jestem, ona powiedziała, że jestem Jej przyjacielem. Zapewniła mnie jednak, że zamierza powiedzieć o Nas, że jestem Jej chłopakiem i o całej reszcie. Kilka dni później zacząłem się nad tym zastanawiać i powiedziałem Jej, że chciałbym, żeby odetchnęła ode mnie i na spokojnie najpierw uporządkowała wszystko z mężem, czyli wzięła rozwód i żebyśmy wtedy dopiero się związali. Wydaje mi się, że była trochę zaskoczona i być może smutna, ale tak jakby ten smutek nie był do końca szczery. Tzn. normalnie zakochana osoba przeraziłaby się i próbowałaby zaprzeczać, iż taka rozłąka jest niepotrzebna, prawda? Powiedziała, że mam rację i że od początku powinniśmy tak do tego podejść i że zrobi to (weźmie rozwód). Jeszcze tego samego dnia zaczęła pisać mi, że bardzo mnie kocha, czuje że mnie traci i nie chce mnie stracić. Odpisywałem, że ja też Ją kocham i że to, jak będzie dalej, to zależy od tego co zrobi. Zaczęła pisać częściej, że za mną tęskni i mnie kocha. Ale. Był u niej mąż i znów starał się Ją odzyskać. Po wizycie męża, jak już pojechał, napisała do mnie, ale nawet nie wysłała ani razu żadnego całusa, nie napisała że tęskni, ani że kocha. On zaproponował, że wynajmie mieszkanie i pytał się jej, czy ma szukać mieszkania dla Nich. Powiedziała mi, że nie potrafiła mu powiedzieć "nie" i przytaknęła mu. Zapewniła, że nie chce z Nim zamieszkać ani być, ale nie potrafi patrzeć, jak On cierpi. On do mnie napisał, żebym się odwalił i że będą sobie wynajmować mieszkanie razem. Ja dość obszernie się jej rozpisałem, w skrócie o tym, że Ją kocham, nigdy jej nie szantażowałem, chciałem dać Jej odetchnąć, żeby łatwiej Jej było zająć się rozwodem, a ona w efekcie wręcz 'zgadza się' na takie Jego propozycje. I, że jeżeli tego chce, to nie będę Jej do niczego zmuszał i odejdę, ale jeśli będzie chciała odejść od męża i nie będzie chciała niszczyć Naszego związku, to wtedy porozmawiamy. Odpowiedziała, że oczywiście, że nie chce niszczyć i że naprawdę bardzo mnie kocha, tylko ma nadal problem w związku z powiedzeniem mężowi prawdy.

Ona często mi mówła, że ma dość życia z rodzicami, że ma dużą potrzebę spokojnego życia we własnym kącie. Boję się, że da się skusić na to mieszkanie z mężem. Ale czy nie powinno się zostać przy osobie, z którą łączy Nas prawdziwa miłość?

Z jednej strony czuję, że moje wcześniejsze postępowanie, czyli czekanie cierpliwie nic nie zmieniło i powinienem stanowczo podejść do sytuacji, a z drugiej czuję, że stawianie ultimatum również nic nie zmieni, że może się wtedy ode mnie odwrócić i że tu chodzi o Jej problem w związku z tym, że jest zbyt litościwa, który trzeba naprawić być może chodząc na terapię. Jak Wy uważacie?

Pozdrawiam

Tak, zgadzam się z tym, co piszesz, jednak ona napisała mi, że nie chce z nim zamieszkać i być i że wie, iż rani go kłamiąc. Już wiele razy pytał się Jej o zamieszkanie i były takie możliwości i nie przeprowadzała się.

Wydaje mi się, że to ma też związek z moją obecną sytuacją. Mieszkam z rodziną i nie posiadam stałej pracy (właśnie w tej chwili rozsyłam CV). Myślę, że dla niej poza miłością, przede wszystkim ważna jest stabilność finansowa, ona musi mieć co dać dziecku do jedzenia i w co go ubrać.

Poza tym już wielokrotnie mówiła mężowi o rozstaniu, ale on zaraz 'wybłagiwał' ją, panikował, groził że się zabije itp. - za każdym razem.

Determinacja. To słowo klucz. Kobieta, która kochasz zdeterminowaną nie jest.
Osobę, która jest zdeterminowana, by żyć z kimś innym, błaganie byłego partnera nie przekona.

Fakt, stabilność finansowa jest rzeczą istotną. Coś jednak zmieniło się? Przecież do tej pory ona  tę stabilność miała. A jeśli nie, to wybiera męża zapewniającego ową stabilność, rezygnując z Ciebie, który stabilnym finansowo nie jest.

Wiesz, ja też sporo razy (kilkadziesiąt na pewno) mówiłam o wycieczce do Francji.

Chcesz przy niej trwać, trwaj. Chcesz ją wspierać, wspieraj. Licz się jednak z tym, że nie rozstanie się z mężem.

Na moje oko, to przyglądnij się swojemu uzależnieniu. Masz wszystkie cechy osobowości zależnej. Jesteś uzależniony od kobiety, która sama nie wie czego chce, no i kto płaci za twoje życie? Mama tata? Nie jesteś samodzielny na wielu poziomach.

Mówisz tak, ale sam tego nie czujesz. Nie zrobisz tak, bo jesteś za słaby/uzależniony. Ktoś ci powyżej pisał, że dużo w życiu się osiąga własną determinacją. U ciebie determinacją powinno być odcięcie się od tej dziewczyny - przecież ona cię tylko rani, a u niej przeprowadzenie rozwodu i innych rzeczy, które się z tym wiążą. Działaj, nie stój w miejscu i nie bądź zdany na łaskę czyiś decyzji. Zadbaj o swoje życie, bo nikt za ciebie tego nie zrobi.