Witam was wszystkie. Właściwie utworzylam ten temat pod wplywem impulsu, leżąc w łóżku, myśląc, płacząc. Otóż mam 22 lata i jestem na bardzo długim życiowym zakręcie, którego końca nie widać, albo boję się zobaczyć. Byłam z facetem ok 9 miesięcy, zostawiłam dla niego ponad 5 letni zwiazek, który i tak był na wykończeniu, zakochałam sie, zdradzilam, rozpoczęłam nowe życie niekonczac poprzedniego przez jakieś 2 miesiące. Po zakonczeniu starego związku byłam 'wolna', zakochana, po prostu cholernie szczęśliwa. Było tak przez dłuższy czas. Oczywiście związek miał wielu wrogów, wiele zlorzeczacych osób, ale dawał sobie świetnie radę. Ludzie się przyzwyczaili i zaakceptowali sytuację. K starał się o mnie bardzo, był tak za zakochany, że nawet stwierdził że może być ze mną jednocześnie jak ja byłam z poprzednim facetem. Poświęcał mi 110% swojego czasu i w jak mówię w końcu zakochałam się bez pamięci. Związek trwał, a ja zaczynałam być roszczeniowa. Wymagalam od niego takiego samego zaangażowania jak wtedy gdy się starał, a nie było to możliwe, bo uczelnia, bo pracę przy domu, bo pasja, bo treningi itp. Nie rozumiałam tego, robiłam awantury, obrazalam się, uważałam że to wszystko mi się należy. Zaczęły się kłótnie, zerwanie na parę dni z jego strony. W końcu przelała się czara goryczy i zerwał ze mną. Było to dokładnie 7 marca. Do dziś nie mogę się pozbierać. Walczę o niego. Staram się być normalna, co jest trudne ponieważ weekendami pracuje z nim i jestem na jednym roku. Chcę być taka jaką on potzebuje: ufajaca, dająca poczucie wolności, wspierająca, wyrozumiala. I narazie nic. Często psuje to jakimś głupim tekstem, czy zachowaniem. przeszłam depresję, nabawilam się problemów z zoladkiem. Kocham go, bardzo go kocham. Jestem załamana, ponieważ mam 22 lata, wiem, że to ten jedyny, że to ten z którym chce stworzyć coś na całe życie. boję się powrotu na uczelnię. Dodam, że spotykamy się też czasem na seks.. zaproponowalam to, bo chciałam żeby były między nami jakieś dobre emocje. W historii nie ma wielu ważnych szczegółów, a nie napisałam, bo zajęło by mi to cały dzień. Pytajcie proszę, piszcie, pomóżcie. Nie mam sił, nie wiem co robić, nie chce żyć bez niego, nie chce żyć w takim zawieszeniu, nie daje sobie już po prostu rady .
Podobne tematy
Sprawiasz wrażenie bardzo nieuporządkowanej emocjonalnie. Pracujesz nad tym, aby zaszczepić ten stan swojemu nowemu facetowi i złościsz, ze się Ci to nie udaje.
Jesteś zła, bo trafiłas na człowieka, który nie jest podatny na wpływy. Można mu złożyć wyrazy uznania za to, że jeszcze się chce z Tobą spotykać. Może na czas studiów potrzebuje seksu bez zobowiazań i wysiłku w jego pozyskanie, bo z Twojego opisu wygląda na to, że on - w przeciwieństwie do Ciebie - wie czego chce i nie daje sobie wchodzic na głowę.
Moja rada - musisz sporo nad soba popracować, aby się troche "przeformatować", bo neurotyczki mają ciężko w życiu.
22 lata to wiek, który dobrze rokuje, że dorośniesz społecznie i nauczysz się bardziej liczyć z innymi ludźmi, chcąc stworzyć trwały związek w przyszłości.
BTW - uważam, reanimacja takiego związku w celu tylko seksu jest złym rozwiązaniem. Facet w zasadzie ma to, co w takim wieku jest dla niego najcenniejsze, czyli panienkę do łóżka bez zobowiązań, natomiast Ty masz z tego niewiele oprócz złudnego poczucia, ze utrzymujesz go przy sobie - kolokwialnie mówiąc -na odległośc długości. Najgorsze jest to, że nie wyciągnęłaś żadnych wniosków ze swoich dotychczasowych doświadczeń damsko-męskich.