Temat, który wyniknął po spotkaniu ze znajomymi,

To znaczy,ze 90% kobiet to k...y bo maja fantazje erotyczne?chory gosc-prawdopodobnie zazdrosny i przerazony otwartoscia malzonki. On samo napewno nie mial nigdy fantazji ....a przepraszam, mezczyzna moze , kobieta nie. To jest absolutnie naturalne miec takie fantazje a czy doszloby do ich realizacji to inny temat bo czesto zostaje to na etapie wyobrazni. A nawet jesli ktos by takowe chcial zaspokoic to nazywanie kobiety w taki sposob obnaza sredniowieczne myslenie, konserwatyzm i zero zrozumienia. No niestety, takie mamy spoleczenstwo, w Polsce wciaz specyficzne pod tym wzgledem bo kobieta jest z natury praktycznie kurwa bo przeciez wczesniej czy pozniej komus da. Mam cicha nadzieje,ze kiedys sie zmieni to myslenie.

P.s. oczywiscie generalizuje, podkreslam to by zaraz nie wypelnilo sie tu od wpisow plci meskiej ,ze "ja tak wcale nie uwazam" 

Fajna ta kobieta, takie fantazje to normalna ludzka rzecz. Miło, że się tak na ludzie przyznała.

Z kolei jej mąż to chyba jakiś zakompleksiony robaczek skoro tak zareagował. Pewnie poczuł, że nie może zaimponować żonie, albo może nie zaspokaja jej i go zabolało.

Wstyd dla niego. Fuj!

No nieźle. Chyba wszyscy zapomnieli tutaj, że marzenie i fantazja to zupełnie inne rzeczy. Fantazja to nierealne wyobrażenie, coś, co nigdy się nie wydarzy, za to marzenie to coś, co chcemy zrealizować. Tak, fantazje też możemy, ale sam termin określa coś nierealnego, zaś marzenie najczęściej jest wykonalne. Serio nie przeszkadzałoby wam, gdyby wasza kobieta, żona, matka MARZYŁA o seksie po upojeniu z kilkoma facetami i to wygłaszała?
Postawcie się na miejscu jej męża, a nie na miejscu obserwatora... Na jego miejscu po prostu bym wyszedł. Takich rzeczy się nie mówi, bo można ostro zranić.

Tak, każdy ma fantazje. Chwilowo coś sobie wyobraża, ale proszę, choć przez chwilkę zastanówcie się, czy to, to samo, co marzenia. Moim zdaniem, jak i zdaniem oficjalnego słownika, nie. Pozdrawiam.

Ja bym wyszedł, bo jestem introwertykiem i nie potrafię wybuchać, za to choleryk już by mógł to zrobić. Każdy jest inny. Gość poczuł się urażony i zareagował, jak zareagował. Nie mamy wskazówek odnośnie do tego, jaką osobowość ma wyżej wymieniony mąż, więc dobrze by było zakładać każdą możliwość, a to, że jest się cholerykiem, nie jest winą konkretnej osoby.
Rozpatruję to w innych kategoriach chyba, bo nadal podkreślam, że to jej marzenia, a nie fantazje. Jak tak właściwie to rozpatrywać? Marzenia powinno się spełniać i w takim wypadku mąż albo zgodzi się na to, by kobieta mogła się wyżyć, albo będzie przeszkodą w spełnieniu marzeń. Wszyscy tutaj skupiają się na tym, że mąż jest przewrażliwionym chamem, bo się wkurzył, a nikt nie zauważy, że kobieta otwarcie przy nim mówi, że marzą jej się takie rzeczy. To nie jest normalne. Nie dlatego, że nie można mieć fantazji, czy marzeń, a dlatego, że pasuje niektóre przemilczeć, by nie skrzywdzić bliskiej osoby.
Wszystko zależy, od okoliczności i masy innych czynników.

Ujmę inaczej - gdyby mój znajomy powiedział mi, że jego fantazją jest zabicie człowieka - zakończyłbym tę znajomość. Bo nawet fantazje o pewnych rzeczach są chore z natury.

I taki przypadek pojawia się w tym temacie.

Także zgadzam się z ostatnimi wypowiedziami. Sorry, ale przesadnia otwartość też nie jest dobra.

Moim zdaniem oni są siebie warci: prostak i prostaczka. Nie ma niczego złego w fantazjowaniu o takich rzeczach, nieważne czy jest się matką. Nie ma niczego złego w opowiedzeniu o takich fantazjach partnerowi albo nawet przyjaciółkom. Jednak opowiadanie tego na imprezie w mieszanym gronie jest dla mnie niesmaczne i nielojalne. Reakcja partnera świadczy tylko o tym, że dobrze się dobrali. Inna sytuacja, gdy na imprezie był taki klimat, że wszyscy zwierzali się z podobnych, skrytych fantazji. No bo jeśli to było towarzystwo dobrych przyjaciół, którzy otwarcie rozmawiają ze sobą na takie tematy, to nie darłabym kotów.

Chodzi o jego reakcję, a nie o to co on sądzi.

Może i tak...

W jaki sposób powinien zareagować Waszym zdaniem?

No pewnie, że jest jej wart. To przecież małżeństwo.

Moim zdaniem oboje zachowali się nieodpowiednio.

Truskaweczko, myślę, że to zależy. Ja też mam fantazje, których nie chciałabym spełnić w realnym życiu. Rozmawiamy z partnerem o takich rzeczach, a przecież żadne z nas nie chce dążyć do realizowania tego typu fantazji. Choć czasami coś tam modyfikujemy i wtedy jest ok - co dwie głowy to nie jedna. Moim zdaniem to nie jest tak, że nie warto o czymś mówić, jeśli widzimy, że to jest nie do spełnienia. Np. mój dawny kolega kiedyś zwierzył się mnie i moim koleżankom, że ma fantazję, by uprawiać seks w wannie wypełnionej czerwoną farbą, bo dla niego to wygląda jak krew, a w prawdziwej krwi by nie chciał. Poradziłyśmy mu, żeby zamiast farby użył czerwonego oświetlenia pod wodą, to efekt będzie podobny. Chłopak spróbował i nawet mu się podobało. Może to odbiegało znacznie od oryginału i może nie było dla niego aż tak stymulujące, ale jednak w jakimś sensie tego spróbował. W moim przypadku to działa podobnie, że czasami decyduję się na zamienniki i też jest fajnie. A sama nie wpadnę na wszystko. Także w naszym przypadku to nie jest tak, że napomykanie o czymś = dążenie do tego. Z moimi przyjaciółkami też rozmawiamy o seksie i może właśnie bardziej o fantazjach, bo nie dzielimy się jakimiś bardzo szczegółowymi detalami z naszego prawdziwego pożycia (chyba, że jakieś ogólniki). Znam moje przyjaciółki już ponad 10 lat, rozmawiamy ze sobą codziennie, więc rozmawianie na te tematy przy takiej zażyłości nie jest dla mnie czymś dziwnym. Tylko moja lojalność jest zawsze przy partnerze, więc jeśli opowiadam o czymś przyjaciółkom, to raczej o tych częściach dotyczących mnie samej. Nie opowiadam intymnych szczegółów o tym, co lubi partner, jakie ma fantazje itp. Chociaż jemu by to nie przeszkadzało, ale unikam tego. Czasami może coś tam się wymsknie, ale to nigdy nie jest nic, co by go obrażało albo zawstydziło. Racja, że nie podzieliłabym się moimi fantazjami w gronie takich zwykłych koleżanek czy kolegów. A co do słów, to partner byłby w stanie tylko raz powiedzieć do mnie "k***o". Potem bym go bezwzględnie rzuciła, bo dla mnie takie zachowanie nie jest normalne i żadne okoliczności tego nie usprawiedliwiają.

No wiesz, to już od niego zależy. Ja bym się nie zgodziła na trójkąt, to nie dla mnie i źle bym się z tym czuła, ale ktoś inny może mieć inaczej. Dla mnie to też jest zbyt ryzykowne dla związku i niepotrzebne dla mnie, ale co kto lubi.