Strach przed rozstaniem. CZEGO naprawdę się boję?

Za dużo analizujesz, za mało robisz. W Sytuacji, gdy wiadomo z góry, że ten ktoś się nie zmieni (serio się nie myje? Jezu...), najlepiej jest po prostu ruszyć tyłek i zakończyć to. Spakować się i wyjść. Zamknąć drzwi, nie rozkładając niczego na czynniki pierwsze. Sama sobie musisz dać tego kopa do działania, bo samym myśleniem nic nie wskórasz - będzie nawet gorzej, bo wciąż toczysz i toczyła będziesz przegraną walkę sama ze sobą.
Nie jesteś szczęśliwa, on się nie zmieni - odchodzisz. Nie ma innej rady. A przeżyć - przeżyjesz

Prześpij sie z jakimś inny facetem , który Ci się podoba od razu Ci przejdzie.
Wtedy się dowiesz, że nie warto dłużej lokować wiary w tym związku i może Ci coś więcej towarzyszyć w życiu niż stałe napięcie, codzienna frustracja, wkuriwenie i co tam jeszcze wymieniłaś

Sfrustrowana: jestes calkowicie swiadoma swojej sytuacji ale strach przed samotnoscia Cie paralizuje. Nad tym popracuj,  jezeli to takie ciezkie dla Ciebie poszukaj pomocy specjalisty lub dobrze rozejrzyj sie w internecie jak radzic sobie z lekiem przed samotnoscia. Nikt za Ciebie nie podejmie decyzji, tutaj nie ma co radzic bo wszystko jest jasne, dla Ciebie tez. A bycie samej wcale nie jest takie okropne, przeciwnie: mysle,ze gdybys sprobowala odkrylabys mnostwo przyjemnosci z tym zwiazanych nie boj sie, nie umrzesz z braku przytulania choc wiem jak moze tego brakowac. Nie dajesz sobie szansy na poznanie innych mezczyzn-jak to moja babcia mowila: robak wejdzie w chrzan i uwaza,ze tylko chrzan jest najlepszy,(bo nie zna innych warzyw czy owocow duzo smaczniejszych). Idz do swiata juz teraz, otworz sie na nowe znajomosci, poczuj sie wolna a przede wszystkim popracuj nad soba bo nie jest zdrowa rzecza szukanie partnera bo sama ze soba nie umiem zyc. Rozumiem potrzebe kontaktu fizycznego- ale nie za wszelka cene. Godzisz sie na najnizsza polke nieprobujac siegnac chocby ciut wyzej (przynajmniej jakis gosc, ktory sie myje!!!)-otrzasnij sie dziewczyno, masz jeszcze naprawde duzo mozliwosci by spotkac kogos tylko daj sobie szanse i wyjdz do swiata. To tylko i wylacznie Twoja decyzja.

Może być kilka przyczyn, z powodu których ludzie trwają w związkach, które nie przynoszą im satysfakcji, a często wręcz są źródłem cierpienia. Po pierwsze dlatego, że mimo wszystko CHCĄ być w tym związku, bo nie mają w zanadrzu nic alternatywnego, co chcieliby bardziej. Po drugie, dlatego że dotąd byli w tym związku, zatem z przyzwyczajenia. Albo po trzecie, dlatego, że muszą - jednak to zdecydowany margines i ty na pewno nie kwalifikujesz się do tego przypadku.
Zatem więc, co ciebie trzyma w tym związku?
Przyzwyczajenie i brak atrakcyjnej alternatywy.

To nie strach przed samotnością ciebie powstrzymuje. Takie podejście to mylenie skutku z przyczyną Gdybyś miała atrakcyjną alternatywę to o strachu nie byłoby mowy, nieprawdaż?

Jeszcze jedna kwestia jest interesująca. I sama na nią niejako już wskazałaś. A mianowicie chodzi o to, dlaczego wybierasz postawę bierną zamiast aktywnego wyjścia ze związku. Odpowiedzi szukaj w sobie, w niskim poczuciu swojej wartości. Osoby, które są pewne siebie, tego, że sobie poradzą - DZIAŁAJĄ. Osoby o niskim poczuciu własnej wartości - przyjmują postawę BIERNĄ.

To zdanie określa główny powód Twego pozostania w tym związku. Zgodnie z porzekadłem "lepszy wróbel w garści..." wolisz być z nim, niż szukać innego, a nie daj Boże, być singlem. Musisz, wedle swego myślenia, być uczepiona do jakiegoś pana.

Zmienić swe myślenie o sobie. Przestać widzieć się jako osobę, której w życiu musi ktoś towarzyszyć.

Tu wymagasz niemożliwego. Nie ma sposobu, by wyeliminować tylko jeden rodzaj emocji. Można (a i to z wielkim trudem) albo wszystkie uczucia, albo żadnego.

Jedni odpowiedzą, że wspaniale, inni, że fatalnie. Istotnym jest to, że Ty źle czujesz się sama ze sobą. Że jesteś osobą samodzielną, samostanowiącą, odważną, decyzyjną tylko z pozoru.

Oczywiście, że boisz się być sama.
Jednak widać jak na dłoni, że już nie chcesz. Trzyma Cię jedynie obawa, a to słabe spoiwo.

Póki co, to autorka trzyma się jego spodni.

Witajcie, dziękuję za wszystkie komentarze. Przyznam szczerze, że pierwszy raz w życiu napisałam cokolwiek na jakimś forum, do tej pory nie miałam z tym styczności. Wasze spostrzeżenia są dla mnie cenne. Dobrze wypluć z siebie negatywne emocje i zobaczyć, co myślą o tym osoby zupełnie postronne. To oczyszczające.

Macie rację, że za dużo myślę, a za mało robię.

Co do szacunku w naszym związku. Nie jest do końca tak, że się nie szanujemy. U nas nie ma dramatów typu zdrada, agresja fizyczna albo słowna, wyzwiska, krzyki, używki itp... Nasze rozmowy są szczere, otwarte, partnerskie. Wiadomo, czasem ktoś podniesie głos albo jest rozemocjonowany, ale nigdy nie jest to wyzywanie się, czy poniżanie drugiej osoby... Być może jest tak, że ja nie szanuję go podświadomie i on to wyczuwa (możliwe, że tak jest).

Padło pytanie, czy mówiłam mu o tym wszystkim, czy z nim rozmawiałam na ten temat. Tak, rozmawiałam. Nie raz, nie dwa, nie tysiąc. Prosiłam, tłumaczyłam, wykładałam mu kawę na ławę o co mi chodzi, dlaczego mi źle. Nigdy nie kazałam mu się niczego domyślać ani nie zachowywałam jak sfochowana księżniczka. On wie, jak ja się czuję. I w dalszym ciągu nic z tym nie robi, mimo że twierdzi, że mnie kocha i że jestem, jak powiedział, "kobietą jego życia". W zeszłym tygodniu mieliśmy okropnie ciężką, poważną rozmowę. On powiedział mi, co jemu nie pasuje, jak się czuje, czego oczekuje, ja też mu powiedziałam wszystko, co mi leży na sercu. Już prawie zapadła decyzja o rozstaniu, ale jednak oboje stwierdziliśmy, że będziemy próbować dalej. Ustaliliśmy sobie nad czym będziemy pracować, co robić, czego nie robić itp. Nie minęły dwa dni, ja się naprawdę starałam, a on znowu zaczął robić swoje, jakby zupełnie nie pamiętał, co sobie obiecaliśmy. Znowu cały dzień przed komputerem, zero pomocy w obowiązkach domowych, zero jakiejkolwiek inicjatywy. I, oczywiście, trwa to do teraz.

A na to wszystko nakłada się jeszcze brak z jego strony chęci podjęcia stałej pracy lub studiów/szkoły/kursu w jakimś kierunku. Nie zrozumcie mnie źle, nie chodzi mi o to żeby startował na medycynę albo zaczął zarabiać grube miliony. Chodzi mi o to żeby miał JAKIKOLWIEK pomysł na siebie i plan na przyszłość.

Macie rację, że brak mi pewności siebie i poczucia własnej wartości. Ale dziwne jest to, że dotyczy to TYLKO relacji damsko-męskich. Nie wiem czemu. W pracy czy na studiach jestem otwartą, uśmiechniętą, pewną siebie osobą. Jestem aktorką, pracuję na scenie, naprawdę nie jestem "szarą myszką". Ludzie postrzegają mnie jako ciepłą, godną zaufania osobę, inteligentną, solidną w tym, co robi, odpowiedzialną... I taką się czuję, naprawdę! Mam poczucie swojej wartości wszędzie... tylko nie w sprawach związkowych. Może dlatego boję się, że nikogo nie znajdę? Wiem, że to złudne poczucie, ale kurcze, nie mogę sobie tego wytłuc z głowy. Pewnie dlatego, jak trafnie zauważył "Zmierzch", przyjmuję postawę bierną. To jest trafione w punkt.

"Kwadrad" zastanawia się, czy szukam ideału. Nie, nie szukam księcia z bajki, jeśli o to chodzi. Przed sobą stawiam wymagania: rozwijam się zawodowo, kończę za rok studia, ciągle się dokształcam, dbam o siebie fizycznie i intelektualnie. Szukam kogoś, kto też będzie o to dbał, komu będzie na tym zależało. Nie szukam rycerza na białym rumaku, który będzie obsypywał mnie różami i łechtał moją próżność, nie o to chodzi

"Wielokropku", jestem osobą "samodzielną, samostanowiącą, odważną, decyzyjną" WSZĘDZIE, tylko nie w związku. I nie trzymam się, jak napisałeś/aś, "jego spodni". Te ironię uważam za zbędną.

Muszę zdecydować się na rozstanie, i dla siebie, i dla niego. Bo jemu też jest ciężko, wiem to, widzę, czuję. Nie wiem, co jest ze mną nie tak, że tak beznadziejnie sobie z tym radzę i tak panicznie się boję.

Jeśli dalej tak będzie, pójdę do specjalisty, bo wiem, że nie chcę tak żyć. Najgorsze jest to, że ciągle bardzo go kocham. To absurdalne, wiem. Ale kocham go. Widzę w nim dobrego, wartościowego, zdolnego jak jasna cholera, człowieka o życzliwym sercu. Człowieka o wielkim potencjale, który kompletnie nic z sobą nie robi. Ale nie potrafię się rozstać.

Ale już dawno zauważyłam, że miłość to nie wszystko. I chyba lepiej się rozstać, lepiej dla mnie i lepiej dla niego.

Czy moglibyście podzielić się ze mną swoimi historiami dotyczącymi rozstania? Jak sobie radziliście w najgorszym momencie? Co pomagało Wam przetrwać ten koszmar? Jak radziliście sobie z rozpaczą w tym okresie? Będę wdzięczna za odpowiedzi i jeszcze raz dziękuję za już napisane komentarze.

Jaka ironia? Przecież wątek jest o Twoim funkcjonowaniu w związku. Sama wypisałaś powody, dla których jesteś z nim: strach przed byciem singlem, strach przed tym, iż nikt Ciebie nie pokocha, strach przed samotnością, it.d.

Nie potrafisz się rozstać, bo wciąż bilans jest dla Ciebie dodatni, korzyści są większe niż ponoszone koszty.
To, co czeka Cię przed podjęciem decyzji o rozstaniu, to praca nad sobą i znalezienie odpowiedzi na pytanie "Dlaczego boję się samodzielnego życia?" - ta odpowiedź jest ważna, bo w każdym związku uwiesisz się na drugiej osobie.
Na forum jest obszerny wątek "Grupa wsparcia dla Kobiet kochających za bardzo", znajdziesz w nim historie wielu kobiet Tobie podobnych, przeczytasz w nim sposoby niektórych na poradzenie sobie ze strachem przed samodzielnym życiem.

Czytając twój post, czułam się tak jakbym czytała o swoim facecie.. Różnica taka, że jesteśmy po ślubie i mamy dziecko.. Ale też przez wiele lat dusiłam w sobie to wszystko.. Bałam się samotności, bałam się że rozłąka sprawi że będę coraz bardziej go pragnęła.. Ale w końcu powiedziałam dosyć i zaczęłam robić coś w tym kierunku.. Nie mogę przez całe życie uszczęśliwiać innych będąc samej nieszczęśliwą. Myśle szczególnie o swoim synku. Bo mając takiego ojca jakiego teraz ma, to chyba było by lepiej żeby wogóle go nie miał...:( niestety takie są uroki życia.. trzeba dostać kopa, żeby drugi raz nie popełnić tych samych błędów..

Zwiazkowy_len, zgadzam się z tym, co mówisz, myślałam o tym już od dawna. Obym znalazła w sobie siłę.

(nie)szczesliwa992, czytałam Twoją historię pod innym wątkiem. Życzę Tobie i Twojemu synkowi powodzenia - zasługujecie na szczęście. Mam nadzieję, że nowy mężczyzna w Waszym życiu zmieni je na lepsze. Twoja opowieść dała mi do myślenia.

Zalezy jak na to patrzysz. Moim zdaniem piszesz ze ten facet nie pasuje ani do zwiazku ani do reprezentowania Was na zewnarz.
Wiec wydrapiesz go jak stara plakietke o ktorej nie chcesz pamiętac. A co bedzie potem no to juz ogolnie zalezy.
Trudno mi ocenić czy to dobre czy zle bo ja kiedys zrobiłem podobnie ale nie tylko z powodu platkietki z roznych powodów.
Czy zaluje ? W jakims sensie tak az do teraz ale nic nie zmienie.
Jezeli oceniasz ze on nie jest taki jak chcesz to szkoda ze tak pozno.
Ale ogolnie czy w zyciu jest miejsce na sentymenty ? Tego chyba nikt nie wie bo to da sie ocenić dopiero po dekadzie albo dwoch.
Teoretycznie kto nie ryzykuje ten nie pije szampana ale nie zawsze wystarcza sam szampan zeby czuc sie dobrze.

Sfrustrowana. Odnoszę wrażenie, że masz do siebie wiele pretensji. Tymczasem to, co chcesz zrobić (a być może już zrobiłaś) jest bardzo, bardzo trudne i bolesne. Przypomina wyjście spod pierzyny w mroźne powietrze poranka. Pierzyna jest brudna, brzydko pachnie, mnóstwo dziur i ogólnie złachmaniona, ale jest ciepła. Chyba nawet bardzo ciepła. ,Możesz ją wyrzucić, albo oddać do pralni i naprawy. W obu wypadkach trzeba się zebrać w sobie i zrobić pierwszy krok. Twój facet musi być bardzo empatyczny. Prawdziwy skarb w trudnych chwilach. Boję się, że jest za bardzo empatyczny, i nawet żyje Twoim życiem, a nie własnym (zgaduję). Jest rywalka, o której nie napisałaś słowa. To jego mamusia. Może być realna lub tylko w jego głowie. Trzyma go w niewoli. Bardzo możliwe, że to synuś mamusi. Był kochany, kiedy spełniał jej potrzeby. Nie wolno mu było okazywać złości. To co konieczne w dzieciństwie do przetrwania, teraz niszczy mu życie. Jest emocjonalnym trzylatkiem, czuje strach i ciągłą depresję (brak złości), i jeśli ma zostać mężczyzną, bez pomocy terapeuty się nie obejdzie.
To co napisałaś o nim i waszym zwiazku nasuwa mi przypuszczenie, że sama pewnych rzeczy dać sobie nie potrafisz. To współczucie. Troska. Masz w sobie zbyt wiele odpowiedzialności (dobre w pracy, destrukcyjne w związku). Pora zmierzyć się z własnym dzieciństwem. Może mama była nadodpowiedzialna, a tata miał problemy i nałogi? Może Ty musiałaś być dorosłą i ponosić zbyt wielką odpowiedzialność. Warto nad sobą popracować. Inaczej twój nastepny facet bedzie kopią tego.
Pozdrawiam i trzymam kciuki.
PS
Sam do niedawna byłem takim facetem, ale pracuje nad sobą.