Kilka lat razem i wciąż dręczące myśli czy to na pewno on?

Podkreślam jeszcze raz : ja przeprowadziłabym szczerą rozmowę z Nim.Jesteście razem więc razem trzeba wyjaśniać, podejmowac decyzje. Zeby nie było tak, ze zaakceptujesz ten Jego świat, ale to sprawi, że nie będziesz szczęśliwa, udusisz się tam.
Mam nadzieję, że dobrze się to wszystko skończy. póki co skup się na sobie i wiesz co? kochaj siebie z całych sił

Zgadzam się z Excopem.

Jak jesteście we dwoje to jest fajnie, bo to jest mały zamknięty światek. Ale już jak z niego wychodzicie, to przestaje być różowo. A jeśli dodatkowo nieporozumienia/trudności są na tle rodzinnym, to mamy od samego początku dodatkową kłodę pod nogi przy wszystkich problemach, jakie mogą pojawić się w Waszej relacji - podejrzewam, że rodzina chłopaka będzie się mieszać a on nie wydaje się być gotów do odcięcia pępowiny.

Obydwoje jesteście młodzi, a na rzeczach o których piszesz wykruszył się niejeden dojrzały związek. Porozmawiać zawsze warto, ale akurat u Ciebie ja nie sądzę, żeby rozmowa przyniosła coś konstruktywnego, bo co może przynieść? Ty się zmienisz tak nagle w swoim nastawieniu do jego rodziny? On zmieni swoją relację z nimi, bo Ty tak potrzebujesz? On zacznie odkładać na przyszłość, bo Ty uważasz to za sensowne? Wątpię.

W zasadzie to konkretna moja rada jest taka, żebyś skupiła się najpierw jednak na sobie. Zainwestuj w siebie - tzn. zamiast na wesele odłóż na studia, rozszerz krąg znajomych, może znajdą się jednak jakieś rzeczy, które lubisz robić poza byciem ze swoim chłopakiem i pozyskasz zainteresowania. Zajmie to trochę czasu, zobaczysz jak się wasz związek rozwinie. Może jak Ty się trochę rozwiniesz, to zaczniesz lepiej odnajdywać w jego rodzinie, a on może do pewnych rzeczy dojrzeje.

Jeśli 93 z Twojego nicku to Twój rok urodzenia, to z formalizacją związku w Waszym przypadku nie ma się co spieszyć. Czas pokaże, czy Twoje wątpliwości są uzasadnione. Czasem po prostu z upływem czasu poznajemy człowieka coraz lepiej i się okazuje, że w niektórych sprawach świetnie się dogadujemy, ale są ważniejsze, takie fundamentalne, gdzie są różnice. I wtedy trzeba rozważyć rozstanie.

Bardzo Wam dziękuje, że otworzyłyście mi zarówno trochę oczy na ten związek, jak i również tak delikatnie podeszłyście do tej sprawy Na temat wspólnej przyszłości rozmawiamy bardzo często, jednak jak na razie to tylko słowa... Nie spieszno mi do ołtarza
Wspominałam mu kiedyś o tym, jak wiele nas różni. Rany, choćby niedzielny obiad, gdzie u niego co tydzień gotowany jest rosół i on nie umie sobie wyobrazić niedzieli bez rosołku i to niby nic, ale stwierdził, że w przyszłości jak w niedziele rosołu nie będzie, to on pojedzie do swojej mamy... Choć z drugiej strony bardzo docenia wszystko co mu zrobię i długo mnie chwali nawet swej rodzinie.
On podsumowuje wszystko tak: ,,żadnych pieniędzy od rodziców, na wszystko sobie sam zapracuje''. Po tych słowach można stwierdzić, że mogłabym mieć w nim duże oparcie i że nie jest już takim małym chłopcem.

P.S. Zależy mi na nim bardzo i może trochę inne nastawienie i lekkie zmiany, a dręczące pytanie odejdzie w kąt... Tak, tak, już biorę się za siebie