Prosze poradzcie, praca niszczy moj zwiazek

widze ze nikt nie rozumie mojego problemu, skoro nikt nic nie napisal..:(

Tak. Rozmawialiśmy. Moj plan wyjazdu do berlina on uwaza za b. dobry.
On jednak ciagle goni za kasa, bo uwaza ze sie nie utrzymamy (tzn ja jestem na etapie takim ze pracuje ale zarabiam nie najlepiej bo chodze jeszcze do szkoly pielegniarskiej i zyje z pieniedzy z ausbildung (dla uczniow) i z urzedu pracy) Ale mam na czynsz i jedzenie. Wiecej nei potrzebuje.

On jest nadgorliwy we wszystkim co robi. Wydaje ze chce mi pomoc. Ze zarobic duzo kasy itd.

Rozmawialismy na ten temat niejeden raz. Ze sie nie oplaca zycie na odleglosc i ze nie warto. Ze zycie nam ucieka. Ja mowilam mu to, rowniez jego najlepszy przyjaciel. Berlin mial byc nasza szansa, bo mozliwosci pracy wydaja sie tu wieksze, takze dla maszynistow.

Mowil ze zmieni prace, ze przyjedzie do berlina, ze bedziemy razem...

(ale czy wierzyc w to???)
Zarobki na pociagach regionalnych czy metrze na pewno beda mniejsze, ale przeciez mozna z tego zyc.Ludzie zyja i to to wcale nienajgorzej....

Jestem zrozpaczona.przeciez pieniadze to nie wszytsko...

Dlaczego nie rozumie? Twoj przypadek to klasyka. W sytuacji takich rozstan to jak zwiazek z marynarzem. Natomiast jesli mozliwa jest zmiana charakteru pracy to jest to jakis kompromis (Ty cos robisz - przeprowadzka, on cos robi). Kwestia jest celow w zyciu. Moze one sie wam rozmijaja co czasami sie dzieje z wiekiem (24-27 lat) jesli wczesniej ludzie sa bardzo mlodzi (18-23 lata). Sama chyba tez okreslilas swoje oczekiwania. Sama masz tez prace, ktorej harmonogramu nie chcesz zmienic o co prosil Cie chlopak. W sumie wiec wyglada to tak ze nie tylko on ale rowniez Ty z tych samych powodow co napisalas, nie chcecie oboje zmienic swoich harmonogramow i pracy. Niestety ale bez kompromisu w tej kwestii nie da sie nic zrobic. Widac tez ze chlopak jednak teskni ale Ty masz problemy z ta teksnota. Wymagasz stalej obecnosci. Niestety jesli sobie tego nie poustawiasz w glowie to caly czas bedziesz pelna pretensji i zali. Bo to w sumie jest w glowie. A nad emocjami mozna panowac, mozna czas sobie ustawiac konstruktywnie. Troche tez nie ma tu konsekwnecji z Twojej strony. Piszesz np. ze chcesz rodzine, dzieci a przeciez w przypadku dzieci to albo Ty bedziesz musiala zrezygnowac z pracy (dyzury) albo On wogole z robienia tego co robi.

Przede wszystkim brakuje u was kompromisu, nie tylko z jego strony ale rowniez z Twojej.

Kompromis wymaga tego zeby oboje z czegos zrezygnowali w imie czegos i spojrzeli na potrzeby partnera. Dziwne ze w tym sama nie bierzesz pod uwage mozliwosci zrezygnowania z czegos czy zmiany czegos. Jakos nie widze tu problemow ze skoro pracujecie w tygodniu to weekend moze byc dla was. Ale tu chyba Ty nie chcesz zrezygnowac z pracy, problem wiec chyba lezy po Twojej stronie.

Natomiast mnie dziwi jedno: 'Nie planuje dzieci." - to co to za rodzina, gdzie sie wogole nie chce miec dzieci? Dla mnie to egoizm i taka partnerka bylaby dla mnie skreslona. Moze np. chlopak chce i nie zdaje sobie sprawy z tego co tak naprawde myslisz?

To sie dogadajcie w tej kwestii i juz. Kto ma z czego zrezygnowac. To jest sprawa miedzy wami.

Ale Aniu ... równie dobrze Twój partner może powiedzieć dokładnie to samo co Ty - że on nie może zrezygnować z pracy w weekendy, bo nie i już.
Bo inni jego koledzy pracują w weekendy.
Co jego szefostwo się nie zgodzi na wolne soboty i niedziele.
Bo coś tam.

Myślę, że ułożenie tych spraw to sztuka kompromisów ze strony was OBOJGA, nie tylko z jego ...

Rozumiem o czym mówisz, bo kiedy u mnie w pracy jest szczyt sezonu i największe natężenie operacji, to też bywam w domu 1 weekend w miesiącu.

Jeśli jednak nie jesteś w stanie tego zaakceptować, a on mimo Twoich próśb i tłumaczenie nie chce zrezygnować z tego rodzaju pracy, to co Ci pozostaje ?!

To ciezko byc tak samemu w pustym mieszkaniu....:(