Silny instynkt macierzyński.

Nie istnieje granica wieku, od której można czuć instynkt macierzyński. Jeśli ty i twój partner jesteście na dziecko gotowi to realizuj swoje marzenia.

A co myśli o tym wszystkim twój partner? Czy on jest gotowy juz teraz na dziecko?  Mieszkacie razem? Tworzycie wspólny dom?

Ale kto powiedział, że jak będzie ciąża/dziecko to musisz z wszystkiego rezygnować?
Będąc w ciąży też można chodzić do szkoły, dla chcącego nic trudnego. Ja niedługo rodzę i kończę studia magisterskie, w niczym mi ciąża nie przeszkodziła a wręcz przeciwnie, a obaw było wiele i Mój facet też mówił, że jak skończę szkołę, ale obydwoje pragnęliśmy dziecka i stało się wcześniej
Jak będzie dziecko to też nie uważam, żeby było jakoś przewalone, że z wszystkiego trzeba będzie zrezygnować. Nie przesadzajmy.
W dzisiejszych czasach kobiety pracują, kształcą się, realizują swoje marzenia i spełniają się jako matki. Jak się chce, to się da.
Wiem, że finanse są ważne, dlatego dowiedz się, bo od stycznia wchodzi macierzyńskie także dla osób uczących się, a to mogłoby pomóc w realizacji Twoich pragnień.
Jesteś jeszcze młoda, podziwiam Cię, bo ja w Twoim wieku kompletnie nie byłam gotowa na dziecko. Jednak wiem co czujesz, bo ja też miałam problem z hormonami i z zajściem, i pomimo, że nie uważaliśmy to dopiero po 8 miesiącach się udało.
Powodzenia

Moja siostra urodzila w Niemczech, w tych rejonach Niemiec nie mamy zadnej rodziny i moja siostra i szwagier musieli radzic sobie sami, zakupy, wizyta u lekarza itp. Nikt im z dzieckiem nie zostawal a wiec mozna tylko trzeba chciec, prowadzili i prowadza normalne zycie i z niczego nie musieli rezygnowac

niki12345678 słuchaj, koleżanki zawsze będą gadać jak to jest ciężko i przewalone. Jest sporo ludzi którzy wiecznie narzekają i znajdują sobie milion problemów i wymówek, często bezpodstawnie. Zwykle są to ludzie którym po prostu się nie chce, a nie, że nie mogą. Tak jak pisałam, jak się chce, to się wszystko da.
Tyle szkoły co masz, to jest całe nic, na dodatek mieszkanie z teściami, którzy pracują, ale przecież nie przez 24h na dobę. Jest jeszcze facet, który też na pewno w pracy całą dobę nie siedzi. Moim zdaniem spokojnie da się to połapać. Nawet jak opuścisz kilka zajęć, to nic wielkiego się nie stanie. Kwestia organizacji czasu i nauki.
Ja miałam bardzo ciężkie studia, masę godzin, zajęć od poniedziałku do piątku. Na początku ciąży dodatkowo jeszcze pracowałam i dałam radę. Z pracy zrezygnowałam, ale tylko dlatego, że pracować nie musiałam (studia opłacają mi rodzice). Gdybym musiała to i tak dziś wiem, że bym sobie poradziła, ale chciałam trochę odsapnąć. Więc sama szkoła na głowie to naprawdę pikuś.
Wiedz też, że idealny czas na dziecko w życiu NIE ISTNIEJE. Nigdy go nie będzie, bo zawsze będzie coś.
Z tym macierzyńskim to się jeszcze dowiedz, wiem, że dla studentów mają wprowadzić, ale nie wiem jak to będzie z uczniami liceum dla dorosłych.

Nie jestem po ślubie, od początku mówiliśmy, że najpierw dzidziuś potem ślub

Wybór należy już tylko do Ciebie, nie daj się manipulować i nie słuchaj za wiele innych. Przegadaj sprawę z partnerem. Będzie dobrze.

Zakupy czy inne sprawy jakoś idzie załatwić ale jak jest szkoła powiedzmy rano a facet i teściowa idą rano do pracy to nie ma nikogo w domu a dziecka bym do szkoły nie zabrała ze sobą przecież. No chyba, że teść ma drugą czy trzecią zmiane to siedzi w domu ale mniejsze z tym wiem, że dałabym sobie ze wszystkim rade, bo jak się czegoś pragnie to nic nie zniechęca.

Cynicznahipo, wszystko biorę pod uwagę i jeśli by coś nie grało to nigdy bym się na dziecko nie zdecydowała w danej chwili, bo to nie zabawka. I doskonale to wszystko rozumiem

yessa, No w sumie to racja jak komuś się nic nie chce to zawsze jest narzekanie. Rozumiem, że czasem można być zmęczonym ale dziecko wszystko wynagradza
A z tą pracą to wyzej napisałam. Tu nie chodzi, że 24h siedzą w pracy tylko, że w tym czasie co ja będę w szkole to będzie pusty dom ale jeszcze jest moja mama więc nie jest źle
Z tym czasem na dziecko to masz racje. Raz będzie, że pieniędzy mało drugi raz, że coś tam i takie odkładanie tego na później.
A to pewnie będzie tylko dla studentów, bo studia trochu więcej trwają

A to fajnie to widzę, że nie tylko ja tak chcę, że pierw dziecko a potem ślub
Tak też zrobię porozmawiam z nim i wspólnie zadecydujemy jak to będzie

Sienna, nie no na garnuszku teściów to ja nie chcę być. Że tak powiem narobić dzieci i nie mieć za co wychować? nie uśmiecha mi się takie coś bo sama jak byłam mała to wiele rzeczy mi brakowało. Ale problemu finansowego nie ma bo facet chodzi do pracy i jeszcze po pracy dorabia więc biedy by nie było.

LeeBee też właśnie uważam, że lepiej jest skończyć szkołę i nie mieć innych zobowiązan tylko w pełni sama zająć się dzieckiem, żeby nie musieć kogoś prosić o zostaniem z dzieckiem, bo to przecież by było moje dziecko a nie teściów, że by mieli się nim zajmować. I jeszcze jakby miało kolki i by cały czas płakało to jak ja bym w szkole funkcjonowała? nie mówiąc już o nauczeniu się czegoś. Jeszcze moja mama opowiadała mi, że jak ona w ciąży była to początki miała masakryczne ciągle wymiotowała i nawet w pracy nie mogła wysiedzieć tak sie strasznie czuła więc bałabym się też o to.
Wszystkie te sprawy doskonale rozumiem i zdaje sobie z tego sprawę tylko bardzo mnie męczy to, że bardzo chciałabym zajść w ciążę. Jeszcze koleżanka jest w ciąży co mi to utrudnia, bo jak nie widzę szczęśliwych mam czy dzieci to nie myślę aż tak o tym no chyba, że mam dużo czasu wolnego. Co miesiąc mam tak, że myślę "A może nie przyjdzie okres?" strasznie mnie to męczy. Ogólnie bardzo mnie interesuje psychologia i wszystko związane z pomaganiem innym i może też bardziej jestem podatna na tą miłość do dzieci i ten silny instynkt macierzyński

LeeBee owszem, kończenie szkoły posiadając dziecko jest ciężkie, mam masę dzieciatych koleżanek na roku, ale żadna z nich mimo wszystko nie zmieniłaby swojej sytuacji. Ja już jestem przy końcówce, większość egzaminów i pracę magisterską będę miała już prawie z głowy przed urodzeniem dziecka, i wiem że to jest plus. Ale widzę po koleżankach, że dają rade pomimo, że urodziły rok czy dwa lata temu i niektóre jeszcze dodatkowo pracują. A nie sądzę, że liceum dla dorosłych jest bardziej absorbujące niż studia. Owszem, wszystko zależy od sytuacji rodzinnej, ale autorka sama pisze, że jest jeszcze jej mama, ogólnie widzę, że ma ludzi do pomocy.
Gdyby każdy z góry zakładał, że się kiedyś może rozstać, to nikt by dzieci nie miał. W życiu bywa różnie, wiadomo, ale jeśli się kochają to po co zakładać najgorsze?

niki12345678 jak się skończy szkołę to też nie jest do końca tak, że już nie ma się obowiązków i od razu się człowiek zdecyduje na dziecko. Wtedy zwykle przychodzi nowa praca, jak już się do niej pójdzie, to jest jeszcze ciężej podjąć decyzję o macierzyństwie. Jak się zacznie zarabiać, to dochodzą nowe cele - a to samochód, mieszkanie itd. Zanim się czegoś dorobimy jesteśmy po 30, wtedy zwykle lament, bo ciąży brak, latanie po doktorach i wydawanie oszczędności na leczenie. Wiadomo, podaję tylko przykład, nie u każdego musi tak być, ale to są przykłady niestety z życia wzięte.

Ja bym nie odwodziła autorki od tego pomysłu, jeśli chce i będzie z tym szczęśliwa, tym bardziej, że wcale nie jest w złej sytuacji.
Gdyby dziecko to była tak ciężka misja, jak to co niektórzy przedstawiają to nikt by dzieci nie miał.
Ale wiadomo, wszystko zależy od człowieka, jaką ma sytuację, podejście itd.

Co do złego samopoczucia w ciąży, ja miałam okropne początki. Pracowałam i studiowałam, po 15h dziennie nie było mnie w domu, mało spałam, a samopoczucie okropne, nie będę opisywać ani się nad sobą rozczulać czy zgrywać bohaterki. Miałam dość wszystkiego, pomimo to i tak nigdy nie powiem, że drugi raz bym się nie zdecydowała.
Ogólnie słuchając ludzi i tak myślałam, że w ciąży będzie tysiąc razy gorzej. Podejrzewam, że z dzieckiem okaże się być podobnie. Może się mylę, nie wiem, przekonam się.

niki12345678 mimo wszystko, życzę powodzenia w realizacji swoich marzeń

niki12345678 mamy bardzo podobną sytuację rodzinną, tylko, że ja jestem nieco starsza, w ciąży i w trakcie przeprowadzki do narzeczonego. Będziemy mieszkać z jego rodzicami, z tym, że osobno na górze ze swoją kuchnią i łazienką co akurat dla mnie dużo znaczy. Wiele słów krytyki usłyszałam na temat pójścia do teściów, ale tak zadecydowaliśmy bo tylko wtedy mamy możliwość dorobienia się czegoś swojego. Niestety, nikt nie rozumie jak to jest, kiedy we własnym domu rodzinnym nie ma się warunków, nie czuje się bezpiecznie a ojciec pije i robi awantury. Wtedy potrafi się docenić normalną rodzinę swojego faceta i zgrzyty z teściową to żaden problem, przy tym co się przeżyło. A jeśli facet i jego rodzina są OK, to do takiego dramatu jak rozpad związku przez wspólne mieszkanie nigdy nie dojdzie. Prawda jest taka, że jak się w życiu dostanie porządnie po tyłku, to się potrafi pewne sprawy docenić, a to wielu ludziom by się przydało. Więc nie słuchaj "mądrych rad" ludzi, którzy zaraz będą Ci wybijać z głowy spełnianie swoich marzeń, a nawet nie są w stanie sobie wyobrazić tego, przez co my musiałyśmy przejść. Wiem jak jest z ojcem co się znęca po pijaku. Wiem jaka to ulga pójść do normalnej rodziny. I jakie to szczęście mieć szansę założyć swoją normalną rodzinę. Dąż do tego. Jesteś jeszcze bardzo młoda, więc jeśli choć trochę się wahasz to poczekaj, byleby nie za długo

LeeBee oczywiście, że nie mogę tego wiedzieć i szanuję to. Jednak krew się we mnie gotuje, jak ktoś próbuje mi wmówić, że mieszkanie z teściami to największy dramat świata i mój związek prędzej czy później się przez to rozpadnie. Może nie jest to dla nikogo szczyt marzeń, wiadomo, że każdy chciałby od początku być na swoim. Ale jeśli rodzina faceta jest w porządku, to nie jest to żaden dramat, wręcz przeciwnie. Dramatem byłoby mieszkać z teściem takim jak mój czy autorki ojciec. I tu jest ta różnica, że takie osoby jak my będą potrafiły to docenić.

LeeBee wiem, sama rozstałam się z facetem z którym na początku myślałam, że będę do końca życia i o jeden dzień dłużej. Wiem, że jakbym wtedy zaszła z nim w ciążę, to dziś byłoby nieciekawie. Dlatego cieszę się, że wtedy nie planowałam dziecka. Byłam akurat mniej więcej w wieku autorki. Ale nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć jak będzie za kilka lat, jedyne co jesteśmy w stanie przewidzieć to to, że co by się w życiu nie działo, nigdy nie będziemy żałować tego, że mamy to swoje maleństwo.

Z wykształceniem się zgodzę, dlatego napisałam, że autorka ze względu na wiek jeśli się waha, może jeszcze z tą ciążą poczekać.

Co to studiów nie wiem ile koleżanki wynoszą, fakt, że ja się cieszę, że studiuję jeszcze będąc w ciąży a nie mając już dziecko. Mam dużo czasu na naukę "w spokoju". Więc popieram Twoje zdanie, co do tego, że autorka mogłaby zajść w ciążę np. na ostatnim semestrze.

niki12345678 najpierw powinnaś wyregulować sprawy z tarczycą, tu się zgodzę. Ale wiem też z doświadczenia, że wyregulowanie problemów hormonalnych nie trwa miesiąc czy dwa. Czasem potrzeba nawet kilku lat. W moim przypadku było to około 2 w tym 8 miesięcy starań. Więc to nie zawsze jest tak, że od razu będzie ciąża. Warto już dziś o tym zacząć myśleć.

Życzę zdrowia

PS. a co do kolejności najpierw dziecko potem ślub, to mi zawsze marzyło się brać ślub, że tak powiem "w trójeczkę" zawsze bardzo mi się to podobało... Ja, mąż i nasza Niunia w pięknej sukience. Zawsze chciałam mieć takie zdjęcie. Więc mi to nie przeszkadza, w dzisiejszych czasach dużo ludzi tak robi i nikogo to nie dziwi. Ale to już kwestia wyboru każdego z Nas.

Ja na Twoim miejscu najpierw jednak skończyła  szkołę,2 lata to niedużo zlecą szybko.
Druga sprawa to pomieszkałabym z teściami,bo wiesz mieszkać z nimi a bywać u nich raz na jakiś czas to ogromna różnica.

To ja czegoś tutaj nie rozumiem.
Przed ślubem zamieszkać nie można z nimi,ale przed ślubem w ciążę zajść można?
Czy ciąża ma być powodem do ślubu?
Czy to nie jest tak że ciąża ma Ci pomóc w wyrwaniu się z domu?

Cayenne81 nie chodzi tutaj o mnie czy o niego ale o jego rodziców, bo są bardzo wierzący i nie byłoby możliwości mieszkania przed ślubem. A jakbym w ciąży była to byśmy pierw cywilny wzieli a jakby się dziecko urodziło to dopiero kościelny i z tym by problemu nie było. Jakbyśmy wynajmowali mieszkanie czy mieli swoje to by z tym problemu nie było a tak to...
Jak ślub to tylko z miłości a nie, że dziecko jest. Nawet jak bym nie mogła zajść to i tak ślub weźmiemy, bo się bardzo kochamy.
A w domu teraz mam dobrze więc nie chce uciekać. Zresztą jak bym się chciała wyrwać to bym pojechała do Belgii do brata i bym mieszkała z nim.

yessa właśnie tak zdecydowałam, że dopiero pod koniec szkoły możemy coś planować, bo tak będzie najlepiej i faktycznie najrozsądniej. A z tym mieszkaniem to wiadomo jak bym w ciąży była to ślub i byśmy razem mieszkali. Bo nie wyobrażam sobie mieszkać osobno w takiej sytuacji.
A tak odbiegnę od tematu. Twój facet widział kiedyś jak twój ojciec szalał?

Ja bym jeszcze do tego dolozyla, że jeśli Jego rodzice są religijni to ja bym się obawiała,  że po takiej "wpadce" zmieniliby zdanie na Twój temat? Że przynioslas wstyd ich rodzinie bo dałaś sobie dziecko zrobić przed ślubem i dla wszystkich w koło będzie ten ślub właśnie z powodu dziecka a nie miłości. 

Czemu teraz nie wezmiecie ślubu?  A jesteście chociaż oficjalnie zaręczeni?

Cayenne81 Oni wiedzą, że ja będę u nich po ślubie mieszkać a na jakich warunkach to nie wiem.

LeeBee są religijni ale przynajmniej jego mama jest tolerancyjna, bo ciotki kiedyś się śmiały, że jeszcze troche to będzie babcia a ona na spokojnie im odpowiedziała, że czy teraz czy po ślubie to i tak zawsze będzie ździwienie. Chodzą co tydzień do kościoła
ale przecież jaak by byli tacy zatwardziali katolicy to by mi nie pozwolili zostać na noc u nich prawda?
Ale przecież sama bym sobie tego dziecka nie zrobiła więc jeśli by mogli mieć jakieś "ale" to nie tylko do mnie ale i do swojego syna. A to co ktoś powie to mam gdzieś.
Czemu teraz nie weźmiemy ślubu? bo była mowa, że po skończeniu szkoły. Nie nie jesteśmy.
Tak pisząc z wami dziewczyny zastanawiam się coraz bardziej czy to moje pragnienie dziecka nie zasłania mi logicznego myślenia. Bo jeszcze szkoła mi została, ani ślubu ani zaręczyn. Jednak to staranie zostawię na później. Tylko mnie rozsadza to pragnienie.

yessa nie no teściowie są religijni ale, żeby mieli jakieś problemy robić to na pewno by nie robili. Facetowi powiedzieli kiedyś, że zawsze może liczyć na ich pomoc, i że jaką kobiete sobie wybierze to Oni ją zaakceptują i pokochają. To dobrzy ludzie.
Ale z facetem jeszcze porozmawiam co On o tym wszystkim myśli, bo ja sama to sobie mogę planować..
Mówił tylko, że bardzo pragnie ślubu i dziecka ze mną.
A Twój ojciec to jest taki, że tylko wyzywa czy też do czynów przechodzi?
Mojemu to o wszytkim mówię na bieżąco. Raz widział tylko jak mojego kolege zaczął szarpać ale tak, żeby był świadkiem jakiejś awantury w domu to nie, bo ja staram się unikać takich sytuacji, bo to dla mnie ogromny stres.
Mojego tata to też spokojny człowiek.
Ale powiem Ci, że przykre to jest, że na swojego tate mówimy "ojciec" a jak mówimy o rodzicu naszego faceta to "tata".

niki12345678 prawda jest taka, że jakbyś zaszła teraz w ciążę to wielki dramat by się nie stał, ale z drugiej strony będzie na to lepszy czas i to już niedługo, 2 lata szybko zlecą, a Ty jesteś jeszcze bardzo młodziutka. U mnie było na odwrót i nie żałuję, ale ja jestem w trochę innej sytuacji. Głównie o wiek mi chodzi, bo lekarze mówili, że u mnie po 25 r.ż. płodność diametralnie może spadać. A ja już 25 mam. Co nie znaczy, że nie patrzyłam na swoją sytuację a chęć posiadania dziecka zasłoniła mi logiczne myślenie. Patrzyłam na wszystko, od wykształcenia, po mieszkanie i możliwości finansowe. Może idealny czas to nie jest, ale wiem, że takiego IDEALNEGO czasu nigdy by nie było.
niki12345678 u mnie to bywało różnie, raczej znęcanie psychiczne ale do rękoczynów też dochodziło. Głównie to on prowokował, a człowiek nie jest w stanie wytrzymać w nieskończoność. Bywało naprawdę okropnie. Nie lubię o tym myśleć, ale zapomnieć też nie potrafię. Mój facet jeszcze takiej hardcorowej sytuacji nie widział, bo był tylko albo aż świadkiem jak ględził i bluzgał całą noc. Moja mama wtedy wyszła z domu na pół nocy, żeby uniknąć rozwoju sytuacji, bo chyba byśmy się ze wstydu spaliły. Ale się przerzucił na nas, wlazł do mojego pokoju i tak pier..., że głowa mała. Ja leżałam w ciąży, w nerwach, z gulem w gardle i bolącym z nerwów brzuchem. Nawet nie byłam się w stanie odezwać, jak sparaliżowana, tak mi głupio było.
Dlatego ja dziękuję Bogu, że mój facet ma normalnych rodziców i że to u nich będziemy mieszkać. Choć przyznam, że wizja mieszkania z teściami na stałe by mi się nie uśmiechała. Ani z wspólną kuchnią i łazienką, i tu akurat mam to małe szczęście, że mamy osobno.

Ile lat ma twoja siostra, autorko?

Iceni a czemu takie pytanie? post dotyczy mnie..

yessa no to nie ciekawie miałaś z tymi jajnikami..
A to chociaż tyle dobrego, że nie ma go na codzień w domu i można odetchnąć. Mój ma takie fazy, że pije powiedzmy miesiąc a potem 2 miesiące wogóle nie pije. Ale jak pije to tragedia. Przyznam, że to przykre.
A to chociaż dobrze, że się stara. Ja przez pewien okres, że tak powiem wymagałam tego, żeby mnie zrozumiał ale jeśli ktoś takiego czegoś nigdy nie przeżył i nie widział to ciężko jest i nie każdy jest empatyczny.

Iceni to co pisałam w tamtym poście i w tym to jest prawda a nie jakiś trolling. Jedynie co było kłamstwem to, że to chodziło o siostre a nie o mnie. Czasem tak jest łatwiej  ale mniejsze z tym.

yessa ciężkie jest życie z takim człowiekiem. Wieczny strach, ból, łzy. Też wolałabym się użerać z teściową niż mieszkać z ojcem i wykańczać sie psychicznie a przy okazji swoich najbliższych. Chociaż jak by teściowa zaczeła coś wygadywać czy coś to ja bym nie wytrzymała bo nie dość, że jestem bardzo wrażliwa to jeszcze nerwowa i ciężko te dwie cechy połączyć bo czasem jestem kłębkiem nerwów ale patrząc na moją koleżankę co ma takiego samego ojca to moje zachowanie w porównaniu do niej to pikuś.
A Ty jakie masz zdanie o sobie? jesteś spokojna czy bardziej nerwowa

Teraz właśnie doszło to do mnie, że nie powinnam tyle od niego wymagać bo przecież On tak nigdy nie miał więc skąd ma wiedzieć jak to jest. Może gdyby był przy mnie i widział jak nas ojciec traktuje i mój ból i płacz to może by zrozumiał a tak to widzi mnie bardzo często uśmiechniętą to myśli, że jest wszystko ok a wcale tak nie jest bo potrafię mieć, że tak powiem dwie twarze jedną jak jestem sama a drugą w towarzystwie.
Kiedyś jego wujek mówił o dziewczynie swojego syna a ona ma ojca tyrana i powiedział, żeby lepiej się zastanowić jak sie wiąże z taką dziewczyną bo później same problemy. Powiem Ci, że przykro mi się zrobiło, ale może coś w tym racji ma tyle, że takie osoby moim zdaniem są wrażliwsze i o wiele więcej zrozumieją i zniosą i zasługują na miłość jak Ci z dobrych domów.
Ja też bym uciekła i nie przebaczyła bo tak jak i Ty jestem wyczulona na takie akcje. A jak jest u Ciebie z alkoholem? Nie jesteś przewrażliowiona jak ktoś więcej wypije? Bo mi się zaraz pojawia strach, że może ktoś mieć problem chociaż rozumiem to, że czasem można się napić bo sama czasem się napiję ale to bywa silniejsze.

To zazdroszczę Ci bardzo tego spokoju. W kasze to i ja sobie nie dam napluć i tego się trzymam. Takie osoby jak my czyli z takim ojcem to chyba większość ma te "dwie twarze". To masz chociaż dobrze, że ojciec na trzeźwo jest super bo mój czy pijany czy trzeźwy to bez różnicy chociaż na trzeźwo jest cichy ale potrafi być gburowaty ale cóż nie narzekam byle by spokój w domu był. Przykre, że wujek tak myśli ale z drugiej strony to takie osoby dużo przeżyły i większość jest kłębkiem nerwów albo ma inne problemy psychiczne a jak ktoś ma dobrze w domu to po co mu się męczyć z osobą z takim bagażem.
Ja też nie obawiam się rodziny faceta bo to fajni ludzie. To widzę,że mamy podobnie bo ja też się boję samej siebie. Boje się, że zryję mu psychikę i nie będzie szczęśliwy i zastanawiam się co On we mnie widzi.
Tak zejdę z tematu znasz jakieś fajne książki psychologiczne? bo kurcze bardzo mnie ciągnie do psychologi i chciałabym się w to wgłębić.

Zahir Jakbym wiedziała, że szybko nie zajdę to bym długo nie czekała ale mogłabym odrazu zajść i co wtedy? problemu by nie było wręcz przeciwnie ale jakieś "ale" jest..
A to masz problem z hormonami czy poprostu chcecie miec teraz dziecko ?

niki12345678 czytałam trochę fajnych książek psychologicznych ale to jeszcze na licencjacie, jak miałam psychologię. Niestety nie pamiętam tytułów. Może jak kiedyś znajdę w starych notatkach to Ci podam. Ale w internecie można znaleźć dużo ciekawych artykułów i publikacji, na każdy tenat jaki Cię interesuje. Polecam w googlach poszukać