Mały problem z dwulatkiem-okres buntu

nie radze w ten sposób postępować -  zdecydowanie
no chyba, że chce się wychować człowieka z zaburzoną osobowością i zniszczoną psychiką, człowieka poranionego emocjonalnie
dobrą zasadą jest zawsze powtarzać dziecku, że bardzo je się kocha ale zwracać uwagę na niewłaściwe zachowanie i modyfikować je
np. bardzo ciebie syneczku kocham ale nie podoba mi się twoje zachowanie (i tutaj wymienić jakie)
Gdy dziecko jest przekonane, iż miłość rodziców jest szczera i stała, lepiej będzie odbierać ich prośby i sugestie.
To o czym pisze Ludmiła to szantaż emocjonalny, którego skutki są dość przerażające.
Brak poczucia bezpieczeństwa i kontroli nad własnym życiem, obniżone poczucie własnej wartości, lęk, poczucie zagubienia, osamotnienia i stałego zagrożenia, a także permanentne poczucie winy ? to tylko czubek psychicznej ?góry lodowej?, powstałej na skutek szantażu emocjonalnego.  Jego szkodliwość jest tym większa, że najczęściej występuje w bliskich relacjach, np. typu: rodzice ? dzieci

Ludmiło dziękuję za wypowiedź, ale wybacz nie musiałam czytać np. wypowiedzi Inki, by stwierdzić, że absolutnie nigdy nie zastosuje takiej metody, ponieważ nigdy w życiu nie mogła bym wprowadzić dziecko w tak wielkie poczucie winy, gdyż psychika takiego maluszka jest na prawdę krucha. Dziecko musi mieć poczucie i pewność, że rodzice je kochają, ponieważ fundamentem wszystkiego (a przynajmniej powinno tak być) jest miłość. Wiem, że danie klapsa dziecku, też nie wpływa na Niego dobrze, ale były one dane dosłownie kilka razy już kiedy brakowało mi sił na cokolwiek, nie usprawiedliwiam się, bo wiem, że nie było to dobre. Teraz nie wiem Ludmiło czy mam czuć się obrażona na to co napisałaś o klapsach, ale podejrzewam, że napisałaś tak, bo kiedyś miałaś spinę z ludźmi na ten temat i tak już chyba automatycznie bronisz się, myśląc, że będę chciała z Tobą dyskutować na ten temat, wręcz przeciwnie, po prostu mówię, że nie zastosuję takiej metody, z wyżej wymienionych powodów.

Droga Inko, właśnie problem tkwi w tym, że tłumaczenie na różne sposoby nie działa, chyba, że uważasz, że z czasem się to zmieni?

nie wymagaj od dwulatka reakcji dorosłego
to jest małe dziecko, spróbuj zrozumieć, jak działa i reaguje dwulatek
chce teraz i już, natychmiast - jak nie, to krzyk (bo inaczej na razie nie potrafi)
powtarzaj systematycznie schemat zachowania, który pokazuje mu, że krzykiem nic nie osiągnie
i krótkie komentarze, bez wykładów ...
wiesz, to bywa dość trudne ale się opłaca, konsekwencja w działaniu i cierpliwość
powodzenia

Łoooojjeesssooooo
Jak  się wydziera to za fraki wywlecz go do pokoiku i niech tam arie odstawia a nie nad twoim uchem.Nie wyjdzie do póki nie przestanie histeryzować.  Makabra z tymi histeriami, do ściany niech sobie histeryzuje jak mu mało wrażeń

Za próby zachowania  opisane przez autorkę bywało ze mną gorzej. To co napisałam to dosyć humanitarna reakcja na tego typu histerie i wymuszenia. Dziecko ma wiedzieć ,z enic nie wskóra wrzaskami, histeriami ani nie ma prawa wydzierać się nad uchem, bo  jest to nie do wytrzymania .Im wcześniej to pojmie tym lepiej

Wszelkie próby demonstracji histerii i wymuszeń   kończyły się bolesnym tyłkiem   to miałam na myśli pisząc gorzej

Oczywiście, ze uważam wyniesienie  do pokoiku rozdartego dziecka za dosyć humanitarne postepowanie.
Dziecko ma widzieć , ze jego wrzask w celach wymuszenia   doprowadza do  złego samopoczucia pozostałych,  nerwów, frustracji, wprowadza chaos, nie jest mile widziane  ,ani nie będzie  takie zachowanie tolerowane . Sceny arii niech odstawia w swoim pokoiku, nie ma widowni= teatr się znacznie szybciej kończy, niż przy publiczności
Niech się drze w odosobnieniu a nie prosto w  twarz, bo to nie jest wcale przyjemne i  dziecko ma  widzieć ,ze to nie jest nic przyjemnego dla kogoś wysluchiwac  histerii nad swoją glową .
Dotąd ma siedzieć w swoim pokoiku i tam się wyzłościć ,az się nie opanuje z swoją syreną.

Co za dramaturgia.. Możesz masz nerwy ze stali, nie wiem, cyborg jesteś  ,ale przeciętny standardowy człowiek nie zdzierży nad swoim uchem nieustannych pisków  histerycznych i silą rzeczy  odseparuje od siebie  dzieciaka, które  z mózgu robi praske wrzeszcząc bezlitośnie. Dziecko ma widzieć i wiedzieć ze jego wydzieranie się doprowadza  człowieka do nerwów, do fatalnego  nastroju , ze nie da się w spokoju  wytrzymać dłużej przy nim. Niech idzie  wyładować zlosc w odosobnieniu a nie  pastwić się nad pierwsza lepszą osobą pod ręka.
Zachowuje się nie znośnie, wiec nie ma prawa  terroryzować pozostałych , nie jest pępkiem świata. Inni ludzie/ domownicy mają prawo do komfortu i spokoju

To dziecko ma mieć wdrażane normy społeczne i kulturowe. Wydzieranie się nad głową kogokolwiek nie jest mile widziane i nigdy nie było, czy to w domu matce w twarz ,czy to w markecie komuś nad uchem . Dziecko ma to pojąć  ,ze  pękające bębenki przez jego brewerie nie będą absolutnie  z anielskim uśmiechem znoszone. Wymuszanie histeryczne jest karygodne i powinno napotykać się z karną reakcją.
Czym skorupka nasiąknie.....
Ja się później przestaje dziwic , gdy  taki 10 -13 latek scenę   z piekła rodem funduje publicznie rodzicom nie patrząc ,czy jest  w urzędzie, czy w sklepie, czy na parkingu, czy w  gościach. O ile w takich sytuacjach oczami obserwatora  na 2 latka cyrki  patrzy się jeszcze jak na głupiutkie stworzonko ,które dopiero wsiąka  w obyczaje i normy, uczy się poprawnego funkcjonowania i ma się na uwadze ,ze rodzice odpowiednie konsekwencje zastosują wobec dziecka niesubordynacji  ,  tyle  na szkolniaka/ nastolatka... aż się prosi sprowadzać na ziemie osobiście  z przekazem , że nie ma się żadnej ochoty wysłuchiwać  jego darcia japy i niech  przyciszy pysk  rozwydrzony celebryta  zakichany

skąd ten wniosek? z nadinterpretacji? czy braku zrozumienia tekstu pisanego
dziecko ma prawa i obowiązki - proste,
tylko tych obowiązków nie trzeba uczyć poprzez "wywleczanie za fraki do pokoju"
lub "bolesny tyłek" również nie poprzez szantaż emocjonalny
ale każdy rodzic dokonuje własnego wyboru, oczywista sprawa

Czy ktoś już pisał tu o bajeczkach psychoterapeutycznych? Jeśli chodzi o wkładanie palców do buzi, powinny pomóc. A w przypadku przeszkadzania w czasie rozmowy, można dziecku powiedzieć, że przez jego krzyki, nie usłyszałaś czy tata was zabiera dziś, dajmy na to, do cukierni czy nie i przypomniała, że jeśli chce być grzeczny, powinien słuchać mamy. Wspomniałaś, że jest mądrym dzieckiem, więc powinien rozumieć, że krzykiem niczego nie załatwi. No, chyba, że wcześniej mu się  to udawało bez problemu.

Rozkrzyczanego dwuletniego malucha obejmujemy mocno uniemożliwiając mu ruchy rąk i tulimy go do siebie nie pozwalając mu na uwolnienie.Trzymamy dziecko mocno pozwalając mu jednocześnie wykrzyczeć całą złość na nas. Możemy także mówić do niego o swoich uczuciach (ważne). Wypuszczamy malucha z objęć dopiero wtedy, gdy cała złość i żal się wypali i dziecko uspokoi się na naszych rękach.
Jeżeli chcemy go odizolować to w takie miejsce, żeby nas widziało. Poczucie bezpieczeństwa w tym wieku jest ogromnie istotne. Powinniśmy dostosowywać nasze wymagania do możliwości intelektualnych i emocjonalnych dziecka, a nie do naszego widzimisię. Nie ulegajmy, więc żądaniom malucha na zasadzie dzisiaj mu pozwolę, bo mam dobry humor, gdy na drugi dzień za to samo zachowanie go ukarzemy. Konsekwencja i cierpliwość.

Bingo. Do tego dodałabym tylko ogrom miłości i mamy rodzicielstwo bliskości, metodę, którą ja stosuję.
Wsłuchuję się w potrzeby mojego dziecka (nie równa się to pozwalaniu na wszystko!).
Dużo tłumaczę, przytulam.

Syn w maju kończy 2 latka, nie mam z nim problemów. Nie krzyczę, nie biję, nie szarpię.

in_ka, a jak Cie złapię i unieruchomię ręce i nogi wbrew Twojej woli to będzie ograniczenie wolności ze względu na Twoje bezpieczeństwo (w końcu tyle zagrożeń jest na świecie) czy bezprawne zniewolenie?
Jaka krzywdę robi sobie drący gębę smarkacz?

jesteś faktycznie zainteresowana postępowaniem z rozhisteryzowanym dwulatkiem czy potyczką słowną ze mną
określ się jasno, spróbuję się wtedy dostosować do twojego zapotrzebowania

nie zgadzam się z tobą,
dwulatek to małe dziecko, bardzo łatwo je tak ograniczyć (objąć, przytulić), że nie ma większego problemu, dzieci często same w płaczu (czyli podnieceniu emocjonalnym) chcą aby je przytulać (potrzeba kontaktu fizycznego z opiekunem)
przypomnę, że niemowlęta wręcz owija się dość ciasno, co powoduje ich wyciszenie daje poczucie bezpieczeństwa
ale Mortisha ty możesz stosować swoje metody, jakie chcesz, każdy rodzic ma wybór
gorzej z dziećmi, bo one sobie rodziców nie wybierały ...

przyjemnie czytać