Nie wiem co dalej zrobić ze swoim życiem...

Chciałabym żebyście poznali moją historię, jest banalna a zarazem dla mnie tak trudna, że naprawdę nie wiem co dalej zrobić.
Jestem w związku od 5 lat a 9 miesięcy temu urodziło się nam dziecko. Nie zrozumcie mnie źle kocham moją córeczkę ponad życie, ale wydaje mi się, że natłok obowiązków sprawił, że wszystko legło w gruzach.
Patrząc z perspektywy czasu wydaje mi się, że nigdy nie byliśmy szczególnie szczęśliwi razem. Jednak bardzo się kochaliśmy, dużo się kłóciliśmy spieraliśmy, ale zawsze wychodziło nam to na dobre.
Teraz jest inaczej... Od kiedy pojawiła się na świecie nasza córka nawet nie rozmawiamy tylko ciągle się kłócimy, na tyle że czasem dość ostro wrzeszczymy. Jakieś 3 miesiące temu mięliśmy taki kryzys, że wyprowadziłyśmy się z małą do mojego rodzinnego domu. W międzyczasie okazało się, że mój partner ma "koleżankę" która pod naszą nieobecność pojawiała się w naszym mieszkaniu. Poniżyłam się na tyle, że zrobiłam "dochodzenie" okazało się, że do tej koleżanki pisał, że ma dziecko z kobietą której nie kocha, że wysyła jej kwiaty (ja dostaję jednego na walentynki i na dzień kobiet), że pisze jej że to ją kocha. Natomiast dziewczyna przytomnie to zakończyła, ale wiem że mają dalej kontakt ze sobą. Jak się o tym dowiedziałam nie wytrzymałam, on twierdzi że do niczego nie doszło ( nawet mu wierzę) ale teraz mam non stop wątpliwości czy nie ma jakiejś innej koleżanki. Nie układa nam się już nawet w łóżku, to ja o to zabiegam a i tak kończy się na niczym.
Kiedy wzięłam rzeczy i się wyprowadziłyśmy Partner się ocknął, że jednak nas kocha i chce z nami tworzyć rodzinę, że się będzie starał. Byłam na tyle naiwna, że wróciłyśmy. Nie wiem czy ta sielanka trwała tydzień... Znowu jest tak samo, mało się nie pozabijamy. On wraca z pracy i jest zmęczony (rozumiem to) siada przed telefonem albo komputerem i się wyłącza. Dodam, że siedzę z małą w domu, a on pracuje. Wiem, że jest mu ciężko bo jest zmęczony tylko, że on nie zwraca uwagi na to, że to ja od 9 miesięcy nie przespałam nocy, że czasem nie mam czasu się wykąpać. Niestety nie mam nikogo kto mógłby się przez chwile zająć córką, wszyscy znajomi prowadzą swoje bujne życie, więc jestem skazana na siebie i nawet nie mam z kim porozmawiać. Kiedyś nawet usłyszałam od partnera, że nic nie robię. Ostatnio żebym poszła się zabić... nic mnie tak nie zabolało w życiu. Najgorsze jest to, że go kocham, tak mi się wydaje... Nie wiem czy on jeszcze coś czuje czy kogoś ma. Ciągle nie ma czasu ze mną porozmawiać poważnie, nasze życie toczy się wokół jego pracy, fakt nie jesteśmy w super sytuacji materialnej ale źle nie jest. Nie wiem co mam zrobić czy znowu przyznać się do swojej porażki życiowej i wrócić do rodziców z podkulonym ogonem czy mieć nadzieje, że będzie lepiej, że mnie kocha... Niestety mam tylko te dwa wyjścia bo sama w większym mieście z córką nie dam rady się utrzymać...
Proszę powiedzcie mi co byście zrobili w mojej sytuacji bo ja już sama nie wiem czy lepiej żyć razem dla córki, żeby miała pełną rodzinę czy się rozstać...