złudne nadzieje, że związek przetrwa wszystko!

Dlaczego piszesz o sobie w trzeciej osobie? Źle ulokowane uczucia nie usprawiedliwiają takiego traktowania najważniejszej dla Ciebie osoby. Tak, teraz Ty Jesteś dla siebie najważniejszą osobą. Najwyraźniej on nie był Ciebie wart. Zrozumiał to i zwrócił Ci to co uznał za najcenniejsze - wolność.

Głowa do góry. Ja trafiłam na wózek tuż nim skończyłam 20-te urodziny, w sumie od zupełnie zdrowej osoby na wózek w niespełna trzy miesiące. A mojego męża poznałam już będąc na wózku i wcale mu to nie przeszkadzało. Choroba niczego nie przekreśla. W lipcu nawet udało mi się "zatańczyć" na swoim weselu (podreptałam w miejscu kilka minut w ramionach męża, ale było!). Jeśli partner nie potrafił widzieć Ciebie poza pryzmatem choroby, to krzyżyk mu na drogę, znajdziesz kogoś kto Cię jeszcze pokocha

Czytam, co piszesz i jestem przerażona. Jakim trzeba być kretynem, żeby zostawić dziewczynę, gdy ona najbardziej tego potrzebowała?
Może warto by było skorzystać z pomocy psychologa?

Dziś mija 3 dnień. I jestem na skraju załamania. Przede mna nie ma juz nic. Czarna dziura ktora ciagnie mnie z kazda godzina coraz bardziej w dól. Nie man juz nic. Codzienna rutyna. Zrób mamie sniadanie, pozmywaj, nawet juz nie przebieram sie tylko chodze w pidzamie. Nie mam nikogo kto by mnie wspieral. On był kolem ktore nakrecalo moje zycie. Byl jedynym swiatelkiem w tunelu. Nie mam sensu zycia. Mam je tak ciezkie ze nie umiem sobie z nim radic. Musze wspierac matke ojca brata a nie ma kto mnie. Ciezar ktory niosę na swoich barkach coraz bardziej mnie zabija. Siedze i czekam i wiem ze bedzie juz tylko gorzej. Matka przestanie chodzic, mowic, przełykac slinie az sama sie udusi bo miesnie przestana pracowac. Teraz mysle ze smierc jest wybawieniem. Bo po co tak cierpiec. Chlopak ktory z dnia na dzien odwrocil sie ode mnie od mojego zycia. Wiedzac jak jest ciezkie. Nie chce by mnie dalej kochal no bo nie wiem po co komu taki ktos jak ja, z takim zyciem. Poprostu chciala bym azeby wspieral mnie. Nie odwracal sie ode mnie i udawal ze mnie nie zna. A gdy do niego dzis zadzwonil uslyszalam ze on nie zastanawial sie nad tym jak ja sie czuje. Ze nie chce ze mna gadac. Nie zalezy mu juz na moim zyciu. Czy ja umre czy nie kogo to. Przynajmniej jeden problem mniej na swiecie. Wylaczyly mu sie wszelkie uczucia. Nie wiem jak mozna tak podchodzic do czlowieka. Ludzie sie rozstaja ale nadal przeciez ich cos laczy. Uczucie ktore kiedys do siebie darzyli. Sentyment. Nie da sie kogos od tak wymazac. Rozumiem gdybym go skrzywdzila, zdradzila ale ja nic takiego nie zrobilam. Myslalam ze rozstaniemy sie w zgodzie z szacunkiem do drugiej osoby. A teraz zastanawiam sie po co mi to bylo. Po co ktos tako kto byl dla ciebie wszystkim i jest. A ja dla niego nagle umarlam. Kiedy mowie mi ze jestem juz trupem nie wiedze sensu zycia on nie mowi nic... jak by ludzkie zycie bylo dla niego zwykla gra. Gra sie skonczyla to zacznijmy nowa. Gdy gra sie znudzila, wlacze nowa, a gdy jest zbyt trudna wylacze ja.
Nie wiem co bdzie dalej ze mna. Jak dlugo pociagne swoje zycie. Czuje sie jak nic nie znaczaca dla nikogo rzecz. Rzecz ktora trafi do kosza i nikt sie nie przejmie jej losem. Bo skoro najblizsza soba tak cie potraktowala to czego mozna oczekiwac od innych.

Najbardziej w tym wszystkim boli mnie to że on sam jest chory.
Ma chore serce i nigdy nie wpadla bym na to ze moze byc to pretekst do zarwania. Wrecz zawsze sie o niego martwilam, chcialalm mu pomóc jak tylko moglam i wspieralam. Nawet jak lezał z goraczka potrafilam przesiedziec cala noc i zmieniac mu kompresy na glowie. Szkoda tylko ze spal, i nie zdawal sobie z tego sprawy. I nie zdaje.
Niektórzy znajomi pytaja mnie czemu nie ratowalismy związku? Bylismy szczesliwi, stali w uczuciach... a tak naprawde to to ja nie wiedzialam... moj partner nie dawal mi zadnych sygnalow ze cos jest nie tak. Żyl ze mna jak gdyby nigdy nic. A gdy banka pekla nagle  i kiedy wszystko wyszlo nie wiedzialam co robic. Starałam sie ponad wszystko. Poruszałam niebo i ziemie aby zrozumial ze to kryzys dlugoletniego związku. Ze zawsze beda te lepsze i gorsze chwile, gdzie zastanawisz sie po co to wszystko? Ze tak napeawde zalezy to od nas co z tym zrobimy. Jak odwrocimy to na dobra strone. Wyjasnimy to co bylo zle i naprawimy. Im bardziej sie staralam to naprawic tym on nial mial to gdzies. Nawet nie chcial naprawiac, bo z założenia wychodził ze beda kolejne kryzysy i po co to naprawiac. Teraz wychodzi na to ze 4 lata byly dla niego niczym. Nigdy mu na mnie nie zalezalo i na związku. Bo kazdy probował by cos naprawiac gdy chodź troche widzial by w tym sensu. Pomyslal ze kiedys bylismy razem szczesliwi i ze moze to powrocic. on nawet nie probowal, nie chcial.  Z kazdym dniem widze ze jego wielka milosc jaka do mnie czół wielce mnie rani.

Mam. Nie chce żeby wracal bo pokazał cale swoje ukryte oblicze. Jeszcze moze wczoraj to tak ale dzis... dzis nie chcial rozmawiac. Jeszcze na fb pokazalo sie zdjecie ze w dniu w ktorym zerwalismy swietnie sie bawil ze swoja paskudna lokatpeka i kumplem. A ja w tym momencie wylewalam morze łez. W tym boli najbardziej to, ze traktuje mnie, tak a nie inaczej. Zawsze mi mowil ze nawet jesli zerwiemy ze soba, ale oczywiacie tak nie bedzie, to zawsze bede mogla na niego liczyc i bedziemy sie spotykac ble ble. A tak naprawde kazde jego slowo bylo nic nie warte. Przez 4 lata kochalam innego czlowieka, ktory ma teraz do mnie pretensje o nie stwozone rzeczy. I w ogóle nie rozumie ze zrywajac ze mna takimi slowami nie urazil tylko mnie, ale i matke, bara, ojca wszystkich. Czyli tak naprawde to wina mamy ze jest chora bo gdyby byla zdrowa bylo by wszystko w porządku...
Boli to ze placzesz za czlowiekiem ktorego juz nie ma bo tak sie zmienil.  Zostaje pustka o ktorej on nie ma w ogole pojecia bo cieszy sie wspanialym zyciem.

Wlasnie widze ze nie ma sensu... ale tez wiem ze kiedys bedzie żałowal tych slow ktore powedzial. Bo przecież wraca do ciebie ta krzywda jaka wyrządziłeś komus innemu. Teraz tego nie rozumie ale ida swieta, samotne swieta moze zrozumie co to znaczy gdy nie ma sie do kogo napisac, ani zadzwonic. Moze zauważy pustkę którą wybrał sam. A jesli nie teraz to za jakis czas ale napewno...
A ja po prostu przechodze to samo drugi raz, ale ten gorszy raz... 3 miesiace mowil mi ze nie wie, ze mnie nie kocha, ale nie wie czy chce byc ze mna, czy nie, ciagle krecił, dawał złudne nadzieje, kochał sie z toba wkladajac w to milosc a na drugi dzien slyszalam ze sama sie zgwalcilam bo on tego nie chcial. Mowil zebym przychodzila do niego, a potem slyszalam ze sama chcialam przyjsc, szkoda tylko ze na to wszystko sie godzil... przez 3 miesiace sie uspokoiłam nie płakalam. Zaczelam myslec ze moze mu przejdzie, a jesli nie to ze potraktuje mnie godnie, a potem bum!!!! I znowu to samo tylko tysiac razy gorzej...

Wiem, cały czas sobie powtarzam żebym przestała o nim myśleć. Ale nie umiem. Najgorsze nie będą święta, bo wiem jak je będzie spędzać, ale sylwester. Mam zbyt dużo wspomnień z tego dnia aby o nich nie myśleć. Były dla mnie cudowne , a teraz są najbardziej bolesne. Gdyby zostawił mnie wcześniej te 3 miesiące przed nie było by aż tak. A teraz to najchętniej wypiła bym pól litra i poszła spać, obudziła bym się i nic nie czuła ani nie pamiętała. Ale niestety tak się nie da... koleżanka chce abym spędziła z nią sylwestra, i nie była sama. Ale nie wiem czy będę w stanie. Najchętniej zaszyła bym się gdzieś i wyszła po 3 dniach aż ten bum zabawy minie. Nie umiem nawet wyjść z domu bo wszędzie widzę jego. Każde miejsce na jakie spoglądam przypomina mi chwile razem. Nawet jego brat napatoczył się na 2 dnień jak mnie zostawił, a przecież jakie było prawdopodobieństwo że go akurat spotkam. żadne!
Zastanawia mnie tylko jedno jak on sobie teraz żyje...
Cieszy się życiem, czy chodź trochę to odczuwa. Brak mnie. Chociaż jak przypominam sobie, że kiedy płakałam 5 godzin przy nim i za każdym razem kiedy się widzieliśmy w jego oczach nie było nic, żadnego uczucia.

Wiem o tym wszystkim, ale ja nie umiem sobie w tej chwili z niczym radzić.
Z jednej strony wiem że jest w tym moja wina, ale i jego tak samo, bo on nie pomyślał co ja czuje. Wszystko zakładał z góry.
Zawsze mu mówiłam, że nie chce mieć dzieci, że ich nie lubie itd. Że chce mieć męża dom, ale bez nich. Zawsze go to drażniło i w ogóle nie chciał ze mną poruszać tematu.
I kiedy chciał te ciszy samotności odizolowania się ode mnie kiedy on zastanawiał się nad związkiem ja robiłam to samo.
Wtedy zrozumiałam, że to właśnie ten facet, że na pewno chce zaręczyn, ślubu, wspólnej przyszłości. Im dużej się zastanawiałam tym bardziej dojrzewałam. Poczułam nawet, że tak chce mieć to dziecko, tak właśnie z nim i nikim innym. Im więcej dni spędzałam bez niego, tym bardziej uświadamiałam sobie jak bardzo go kocham i jak bardzo jest mi bliski. Że mimo kryzysu który nastąpił przetrwamy. Że będziemy się z tego jeszcze śmiać.
A teraz im więcej myślę, tym bardziej mam za złe sobie i jemu. Po co ja się na to godziłam przecież wiedziałam, że mi to na dobre nie wyjdzie. Sama powinnam odejść. A on? On nie pomyślał, że może też mam pewne przemyślenia. Nawet nie chciał rozmawiać, nie chciał nic wiedzieć. I nie wie. Nie dowie się już tego, no bo i po co? Teraz to już tylko moje marzenia nie do spełnienia. Tak bardzo chciałam wszystko naprawić, tak bardzo chciałam mieć jego i teraz już nie mam nic. Tak naprawdę on to zepsuł. Mogę iść ulicą z podniesioną głową że próbowałam. I gdyby nie powiedział mi tych słów co powiedział nadal bym próbowała. Wierzyłam, że trzeba walczyć o miłość, związek, o szczęście a teraz pozbawił mnie wszystkiego. Nie wierzę już w nic. Żadne love story do końca życia.

Jestem tak bardzo dwubiegunowa.
W jednej chwili najchętniej bym go uderzyła za to co mi zrobił i kazała się przytulić. Usłyszeć od niego słowo przepraszam. Usłyszeć ze żałuje. Że będę mogła założyć swoją wymarzoną suknie ślubną, że wszystko się ułoży.
A w innej tak bardzo go nienawidzę za to co zrobił mi, za słowa, za gesty,
Najlepszym ukojeniem jest dla mnie alkohol. Jestem własnym cieniem. Wiem ze to absurd żeby tak się katować, żeby on był godzien tego wszystkiego, tych wszystkich łez, tego głodzenia się, tego, do jakiego stanu mnie doprowadził. Ale nie umiem. Katuje swoje ciało, by dusza miała lżej. Nie umiem sobie z tym radzić inaczej. Nie umiem nie myśleć...

Ale ja nie umiem być obojętna, zawsze byłam zbyt sentymentalna. i nawet staram się zastąpić myśli czymś innym, ale ja nawet nie mam czym. Zawaliłam studia, nie mam pracy, nie mam co robić ze sobą. Wyrzuciłam już wszystko co miałam od niego, aby nic mi w domu mi go nie przypominało, ale to nic nie ulżyło.

NIE, NIE! Jestem u kolezanki i chciałam odpisać z jej komputera i nawet nie spojrzałam że to nie moje konto. I teraz wyszła taka głupota. I to są moje słowa. Bo jak się przyjrzeć to wyglądało że pisze sama ze sobą... ale jak ja teraz nawet nie myśle to gdzie wymagać ode mnie sprawdzania czy to moje konto.
Po prostu kilka osób pomaga mi w każdy możliwy sposób. Abym wzięła się w garść i zapomniała o nim.
Najgorsze w tym jest to ze wszelkie starania nic nie pomagaja... napisałam juz nawet do moderatora ze to pomyłka ale byłaś szybsza.

Wiem i bardzo wszystkim dziękuje. Ludzie którzy mnie mnie znają dają więcej ciepłych słów i wsparcia niż on.
I dzięki wam wiem, że jutro do niego nie zadzwonię a miałam to zrobić. Nawet on się zgodził na rozmowę ale nie. Nie będzie nic z rozmowy.
Jutro ide do lekarza dowiedzieć się co z moją anemią i czemu mam tak złe próby wątrobowe. Jego i tak to nie będzie obchodzić chociaż akurat powinno, bo może tyczyć i jego. Ale co ja mogę zrobić, bezsilność.

leilah, dopóki będziesz w swojej świadomości biedną, porzuconą przez faceta kobietą - będziesz dokładnie nią. Ciągłe myślenie, wracanie do wspomnień do przybliża Cię do poprawy Twojego nastroju.

Człowiek jest z natury leniwy i wiem, że łatwiej jest zakopać się pod kocem i płakać cały dzień. Ale czy o to w życiu chodzi? Czy może lepiej jest podjąć się procesowi świadomego myślenia i nie oddawać się całkowicie emocjom, a podejść trochę do sprawy na zasadzie rozumu.

Podczas gdy Ty dokonujesz samobiczowania, świat ucieka. Jesteś młoda, ta młodość Ci właśnie ucieka bezpowrotnie. Nie szkoda Ci tego?

Nie masz pracy, nie masz szkoły, więc hobbystycznie zajęłaś się cierpieniem. Wcześniej Twoim hobby był Twój ex. A może warto stanąć na nogi i wziąć w ręce swoje życie?

Ja tutaj innej rady nie widzę, jak porządna terapia. Ty się po prostu od niego tak bardzo uzależniłaś, że w tym wieku to chyba aż nieprawdopodobne. Uwierz, ja też miałam plany związane z moim ex- dom, dzieci itd. Też mi wszystko odebrał, ale wzięłam sobie za punkt honoru,że mu jeszcze pokażę, jak mi świetnie bez niego idzie. Dopóki rozmyślasz nad tym, nic z tego nie będzie. On się stał teraz Twoją obsesją. Wiesz, że takim zachowaniem tylko mu pokazujesz, że w tym związku by się męczył? Chyba lepiej pokazać, co stracił?
Co do studiów. To nic,że je przerwałaś. Zawsze możesz wrócić od nowa. Są też różnego rodzaju kursy. Wiem, wiem, nie masz teraz do tego głowy, ale to tak na przyszłość, gdy już lepiej będzie.

Żałoba po stracie bliskiej osoby zawsze jest, ale ważne, żeby nie przekształciła się w depresję. A tego na pewno nie chcesz, skoro już przechodziłaś to raz. Pomyśl o mamie, o rodzinie, przyjaciołach. Dla nich musisz się podnieść.

Chciała bym się leczyć, ale nie wiem czy dam radę. Potrzebuję wsparcia, kogoś do kogo zawszele mogłam zadzwonić z każdym bublem. Mam koleżanki na których zawsze mogę liczyć, ale one przecież też mają swoje życie, nie zastąpią mi takiego kogoś. I myślę, że nie mogę im tak ciągle zawracać głowy. Nie są wstanie mi pomóc nawet jak by chciały.
A terapia? Przecież wiem, że nie mogę być sama. Bo co z tego, że dostanę leki, jak będę skazana praktycznie na siebie. Nie liczy się tylko to abym ja chciał się leczyć, ale całe otoczenie. A tak skończy się to na poważnych psychotropach, bo lekkie leczenie nic nie da.
A rodzice? Sama mama się leczy psychiatrycznie, bo padła jej psychika przez chorobę. Więc czego tu oczekiwać?
A ludzie? Otoczenie? Tak różnie maja reakcje na tą chorobę. Kiedy mówię, że nie chce mi sie żyć, że miałam myśli samobójcze to słyszę, że jestem głupia, nieogarnięta, że powinnam jebnąć się w głowę.
Przecież to tak powszechna choroba, choroba naszego wieku, a tak bardzo niezrozumiała.
Nawet mój chłopak, wtedy jeszcze chłopak, miał do mnie pretensje. Nie rozumiał tego dlaczego taka jestem, czemu tak się zachowuję. Potrafiłam przyjść do niego i płakać bez powodu, po prostu coś mi mówiło, żebym płakała. A kiedy pytał co mi? Nie umiałam odpowiedzieć, i to jeszcze bardziej go denerwowało. Choroba zabiera ci wszelkie logiczne myślenie. Wiesz, że powoli cie to zabija, ale nie umiesz nic z tym zrobić. Ciągle pytał i pytał, no a ja nie umiałam nic powiedzieć. Nie rozumiał, że zamykam się w sobie. Nie rozumiał, że po po prostu powinien przy mnie być. Żyć ze mną i wspierać, nie naciskać. Kiedyś kiedy mu powiedziałam, przełamałm się, że chce umrzeć, że nie ogarniam skończyło się płaczem na środku ulicy, i jego rozwalonymi piąstkami. Jego złością, bezsilnością? Nie mam pojęcia. Czasem i jemu bałam się mówić co mam w głowie aż przestałam.
Mówiłam mu żeby poczytał o chorobie na internecie, będzie mu na pewno łatwiej, ale zawsze słyszałam że internet kłamie. Może kiedy poszedł by do mojego psychiatry było by wszystko prostsze ale on nie chciał. Nawet o tym nie pomyślał. Przecież to nie jest przeziębienie i nie potrwa 5 dni ale może trwać i 5 miesięcy i rok i dwa... może minąć na zawsze, i powrócić tak jak u mnie teraz, to zależy nie tylko ode mnie ale od wszystkiego co dzieje się dookoła. Teraz tylko muszę walczyć praktycznie sama i to jest przerażające.
A teraz? Myślę, że może rozmowa z nim by mi pomogła, mogła bym jakoś poukładać sobie to wszystko i żyć bardziej spokojnie. A tak mam same pytania dlaczego? A nie mam odpowiedzi. Przez to tak bardzo się zadręczam. Nawet nie mogę do niego zadzwonić, i prosić o rozmowę o trochę pomocy, bo on i tak nie będzie wiedział co mi powiedzieć. Nawet jeśli dojdzie do niego za jakiś tydzień, dwa, żeby może z nią pogadać w końcu się odezwać i wyjaśnić wszystko, w co i tak nie wierzę, to po tym wszystkim co się teraz ze mną dzieje nie będzie wiedział co mówić. Bo nawet nie wie, że teraz tak moje życie wygląda.
Z jednej strony trochę go obwiniam, bo doskonale wiedział, że choruje, przecież sam odszedł ode mnie z tego powodu, i powinien wiedzieć, że takie traktowanie mnie może się skończyć źle. Ale powinien też wiedzieć ze to choroba, i to że tak się zachowywałam przez 3 miesiące kiedy on się zastanawiał to nie byłam ja, i nie jestem nadal sobą. A z drugiej jest mną zmęczony ile można użerać się z taką wariatką jak ja. I po prostu chce żyć normalnie.

No niestety, ja mam mu wiele do powiedzenia... on nic. Dwa końce sznurka, które nie mogą się złączyć.
Kiedyś jak coś się psuło ludzie to naprawiali, teraz wyrzucają i kupują nowe.

Świat jest zepsuty i ludzie odbiegający od normy są tłamszeni. Choroba, niepełnosprawność, biedota powoduje u społeczeństwa wstręt. Nie liczy się nic, ani nikt. Tak mało pozostaje ludzi na świecie pomagających, współczujących. Większość patrzy tylko na siebie, na to by było im jak najlepiej. Człowiek staje się pozytywką gdzie bogatsi, lepsi nakręcają życie. Zero wsparcia, współczucia od innych.

Witaj!
Dzisiaj mijają dwa tygodnie mojej samotności, która o tyle łatwiej mi znieść, ze tak naprawdę przez całe małżeństwo byłam sama.
Już po tygodniu zaczęłam być głodna, teraz sobie gotuje pyszne rzeczy, robię zakupy, chodzę do pracy.
Wiem, co to depresja, leczę sie na nią od dawna.
Musisz wsiąć sie w garść, jesteś taka młoda, dziewczyno, zycie przed Tobą!
Nie daj się stłamsić!
I idź do psychiatry, pomoże, od tego jest.
A ze jesteś sama? No cóż, takie jest zycie.
I w każdej chwili moze sie odmienić.
Wiem, co piszę. Nie podawaj się!
Powodzenia !

Postanowiłam iść do psychologa i walczyć o siebie.
Co ma myc to będzie.

Nawet nie wiesz, jak się ucieszyłam, gdy przeczytałam Twój ostatni wpis! Powodzenia

Leilah, co u Ciebie? Jak się trzymasz? Mam nadzieję, że jest chociaż ciut lepiej

Wesołych Świąt

Wczoraj gadałam ze swoim ex przez telefon. Chciałam się z nim umówić by oddać mu jego rzeczy i odebrać swoje. Rozmowa przebiegała najnormalniej w świecie jak z kolegą... do czasu. Usłyszałam, że powiedział mi specjalnie że nie chce być ze mną z powodu choroby, bo gdyby powiedział ze tak po prostu nie układa nam się to bym się od niego nie odwaliła. Rozłączyłam się i poryczałam. Jak można coś takiego powiedzieć?
Po chwili zadzwonił i powiedział ze źle to interpretuje, przeprasza i po co mi to wszystko. No fajnie a jak można to inaczej zrozumieć? Ma do mnie pretensje ze przedstawiam go jako bezdusznego faceta, a przecież ma uczucia. Powiedział ze jest zwykłym facetem ze znajdę sobie lepszego fajniejszego i po co mi on, jak w nim nic nie ma specjalnego. Czy faceci naprawdę są tak durni? Jak się kogoś kocha to nie zależnie czy ktoś jest gruby, chudy, bez ręki, ślepy, głuchy po prostu się kocha i nie widzi się innych bo ten ktoś jest idealny i jedyny nie zależnie jaki jest.

Taaa, teraz się będzie wybielał i jeszcze może wmówi, że to Ty z niego zrobiłaś potwora, a on ma po prostu niską samoocenę? Za te teksty typu: "zasługujesz na kogoś lepszego", "zostańmy przyjaciółmi" itd., powinno się karać ciężkimi robotami w kamieniołomach.
Wiem, że pewnie teraz nad tym rozmyślasz. Nie warto. Uwierz mi. Do mnie mój ex dziś próbował zadzwonić, więc aby obeszło się od zapychania mi skrzynki, że jakiś zablokowany numer wydzwania - napisałam smsa, konkretnego, że w sprawie reszty rzeczy i łóżka ma się umawiać z moim rodzicami. Nic więcej nie dodałam. Co uzyskałam w zamian? Smsa z treścią, że znów wyszedł na czarną owcę. Nie odpisałam nic. Nie będę się wdawać w głupie dyskusje. Spróbuj i Ty. Inaczej i Ty, i ja, będziemy znowu manipulowane, a po co nam to? Nie lepiej wejść w Nowy Rok silniejszymi?

Nic na siłę. Znam te gadania, że po co wracać, skoro ludzie się rozstają i co będzie za parę lat itd. Mój ex mówił dokładnie to samo (może to jakaś rodzina? ). Popatrz na to, tak jak ja patrzę, chciałabyś być z tak zapracowanym człowiekiem, który nie ma na nic czasu, którego nie interesuje Twoje życie, problemy? Chciałabyś namiastki związku, czy pełnej relacji? Ja sobie zawsze zadaje takie pytania, gdy nachodzą mnie myśli o chęci powrotu. I zawsze odpowiadam sobie, że bym nie chciała. Nie można nikogo do niczego zmusić. On musi sam zrozumieć, co by wypadało zmienić, żeby odbudować Wasz związek. Pytanie jest jedno, czy Ty byś jeszcze chciała z nim być, gdyby on w końcu to zrozumiał?

Ale to byłoby zbyt piekne, by mogło byc prawdziwe... Pozostaje to w większosci w sferze życzeniowej. Zazwyczaj, choć nie zawsze, uczymy się na własnych błedach. I owszem, ta nauka nas zmienia. Bywa, ze stajemy sie lepsi, bo swiadomi błedów, jakich już nie powinnismy popełniać. I często takie - jak Twoje, moje i innych - bez sensu rozstania, zerwania pod wpływem infantylnych emocji, nieporozumień "w sprawie papieru toaletowego" (czy kupionego pierd...nego "nie takiego chleba" ) - zmieniają nawet i naszych partnerów/partnerki. Oczywiście o ile ich coś olśni, zaczną myśleć, dana im jest autorefleksja...
I faktycznie bywa, ze zmieniają sie na skutek tego w lepsze osoby: bardziej ciepłe, bardziej wyrozumiałe, mniej czepliwe i kłótliwe, zmieniaja swoje priorytety, oczekiwania od zwiazku itp ...utopijne marzenia.
Jest tylko mały problem - a to istne szyderstwo losu -  stają sie lepszymi partnerami ...ale już dla kogoś innego.
Bo uczyli się zasad związku na żywej tkance...
Na nas.