Za każdym razem popełniam te same błędy. Brak zaangażowania, czasu, okazywania emocji. Kolejny raz dostałam w tyłek, kolejny raz czuję, że to moja wina i już jestem pewna, że to we mnie tkwi problem.
Postanowiłam to zmienić, ale znowu chyba za późno. Mieliśmy się umówić, ale napisał, że w weekend bo ma pracowity tydzień. Potem nagle znalazł się w knajpie na piwie, bo "wkurzył go szef". Byłam trochę zła, ale zostawiłam komentarze dla siebie. Dodał tylko, ze nie jest kompanem do rozmowy. Po godzinie zapytałam gdzie jest (chcąc ewentualnie dołączyć), na co odpowiedział, że "okazało się", że wpadli jego znajomi i jego była, i jest "dziwnie i śmiesznie". Wtedy już się wkurzylam (normalnie bym to ukrywała, wiec chyba postęp), i napisałam tylko, że to swietnie i zeby bawił się dobrze. Minęły 2 dni. Zero kontaku.
Zastanawiam się czy ta sytuacja jest efektem moich wcześniejszych postępowań, czy moze on po prostu taki jest. Wiem, ze nie będziecie w stanie mi pomoc bo go nie znacie (ja jak się okazuje tez nie), ale mimo wszystko mam wrażenie, ze ja po prostu nie mogę z kimś być, choć złapałam się na tym, że potrzebuję tego. Kolejne samotne Święta...
A tak poważnie to znamy się od ponad dwóch miesięcy, przez cały czas codziennie ze sobą pisaliśmy. Spotkaliśmy się pierwszy raz dopiero po miesiącu, i takich spotkań było trzy. On wprost mówił, że mnie lubi i chciałby żeby coś z tego było (wtedy jednak pojawił się argument mojego braku czasu oraz tego, że jego zdaniem nie wyleczyłam się z byłego - jest jednak inaczej, minął rok, ja faktycznie do niedawna nawet nie chciałam słyszeć o nikim nowym, ale jego polubiłam). To zmierzało W TYM kierunku, no i właśnie się skończyło.
Ale jak pokazuje sytuacja, moze i słusznie.
Nigdy nic mnie tak nie rozwaliło 