Jestem przegrany, nie umiem tego rozegrać :(

Startowalem do oewnej dziewczyny, znamy sie od lat, ja mam 20 lat a ona 19 i zawsze, odkad pamietam bylem z nia we friendzone. Ja jestem cierpliwy, nie chcialem jej zranic, nie chcialem tez jej stracic wyskakujac z tekstem 'kocham cie', bo ona nie widzi we mnie mezczyzny, ktorego mozna pokochac, tylko kolege z ktorym moze sie przyjaznic. Ostatnio juz nie wyrabiaem z uczuciami, po nocach nie spalem, kilka razy probowalem ja zaprosic naspotkanie, ale zawsze slowa wiezly mi w gardle. Ktoregos razu zdecydowalem sie przez fejsa napisac jej, ze chcialbym sie spotkac, a ona urzadzila jakies spotkanie 'przyjacislskie' zapraszajac innych. A ja chcialem pobyc z nia sam na sam. To tylko spotegowalo moje zażenowanie i uczucie smutku.
Dzisiaj zadzwonila do mnie i mowi, ze bardzo chetnie sie ze mna spotka w kawiarni na ciastku - generalnie w tej kawiarni bardzo rzadko bywam, tam ją pierwszy raz spotkalem. Ucieszylem sie, cale popoludnie myslalem jak jej to powiedziec, napisalem sobie z 10 scenariuszy rozmowy odpowiednich do danej sytuacji, ubralem sie w najlepsze ciuchy jakie mialem, wypsikalem perfumami ojca i na trzęsących sie nogach poszedlem do tej kawiarni. Po drodze kupilem w kwiaciarni jedną roze, bo mnie na bukiet nie stac.
Spoznilem sie troche, bo po drodze usiadlem w parku myslac, czy to ma sens, czy ona zrozumie? Balem sie odrzucenia, balem sie ja stracic, ale na lawce obok usiadla starsza ode mnie parka... i w pewnym momencie sie przytulili, a potem pocalowali. Postanowilem powalczyc o nią, chocbym mial walczyć szablą o tę miłośc. Nie wzialem ani szabli, ani rózy. Zostala tam na ławce...
Kiedy wszedlem, ona juz siedziala. Usmiechnela sie do mnie. To mnie nieco podobudowalo. Przywitalismy sie, usiadlem tak jak zawsze siadam -vis a vis. Ona wciaz promieniala, ciagle cos mowila, a ja tylko przytakiwalem albo zaprzeczalem, bylem w niebie. Wpatrywalem sie w nią z zachwytem, az w koncu przypomnialem sobie, ze zapomnialem o rozy. Chyba dostrzegla na mojej twadzy smutek, powiedziala najpiekniejsze sloa jakie moglem uslyszec:
'Kamil, biore sie za ciebie'
Juz jej chcialem wyznac milosc, opowiedziec o moim spacerze, o pocalunku na lawce, ktory mnie do niej popchnął, o rozy, ktora tam dla niej koło ławeczki lezy...
'Zaslugujesz na wspanialą dziewczynę'
Nie moglem uwierzyc w swoje szczescie
'Mam kilka kolezanek, ktore moga ci sie Kamil spodobać... zobacz, mam nawet kilka ich zdjęc'
Nie wytrzymalem, uczucia wyszły ze mnie, na szczescie tylko oczami w postaci lez. Poplakalem sie jak dziecko, nic jej nie powiedzialem o moich uczuciach do niej. Do domu dopiero teraz wrocilem, duzo myslalem.Dzis juz nie zasne, zaraz wychodze, bo nie potrafie usiedziec. Pisala mi na facebooku 'Kamil, o co chodzi?'ale nie mam sily jej odpisac.
Co mam zrobic? Pomóżcie drogie netkobiety.