Jak pokochać rówieśnika? Miłość do dużo starszych- normalne?

Mam przyjaciółkę w Twoim wieku, która mogłaby napisać dokładnie to samo. Wszyscy mężczyźni starsi od kilkanaście lat przynajmniej, teraz jest też jest w takim związku. Relacja z ojcem bardzo dobra, jest do niego bardzo przywiązana, jedynaczka. Jej mama zmarła młodo, więc tylko ojciec ją wychowywał. Praktycznie od zawsze podobali jej się starsi, tyle że jak byłyśmy w gimnazjum "starsi" oznaczało 3-6 lat i ja miałam tak samo, a po liceum u niej to się przerodziło w dwadzieścia.

Ja nic nie mam przeciwko facetom w podobnym wieku, ale oni rzadko miewają te cechy, które w mężczyznach cenię. Lubię facetów z przedziału wiekowego 30-40. Bardzo mi się podoba jeden znajomy, który jest 17 lat ode mnie starszy. Jestem nim kompletnie zauroczona i nie uważam, żeby to było jakieś dziwne. Podoba mi się i koniec. Z tym, że jakbym spotkała faceta w swoim wieku, ale takiego, który mnie pociąga, to nie mam nic przeciwko.

Dokładnie - czy to jakiś obowiązek "pokochać rówieśnika"? Ty lubisz takich, ktoś inny rówieśników czy młodszych, tak jak np. większość facetów woli młodsze kobiety, a niektóry dużo młodsze. Chyba wolno jeszcze mieć jakieś preferencje?
A pytanie "czy to jest normalne" proponuję wybić sobie z głowy we wszystkich kontekstach, może oprócz objawów chorobowych Dla Ciebie normalne jest to, dla kogoś cos innego... Tak, jak w wielu sferach życia zresztą.

Dokładnie! Jedna lubi starszych, inna młodszych, a jeszcze inna rówieśników. To zależy od charakteru. Taka już jesteś i zaakceptuj to. Nic złego się z Tobą nie dzieje i bądź w życiu naprawdę szczęśliwa.:)

Kaju, nie ma odgórnego zakazu wiązania się z dużo starszymi mężczyznami. Obecnie jest to w polskim społeczeństwie akceptowane. Problemem może być to, że różnica wieku między Tobą a dużo starszym partnerem będzie coraz bardziej widoczna w miarę upływu lat. Nie piszę tu wyłącznie o wyglądzie, ale przede wszystkim o zdrowiu, poziomie libido, stosunku do powiększenia rodziny.

Powiedzmy, że nadal jesteś z tym mężczyzną starszym o 22 lata. Obecnie mielibyście po 23 i 45 lat. Można założyć, że mielibyście zbliżony apetyt na seks, zabawę. Cechowałaby Was podobna aktywność i  wydolność. Za kolejne 20 lat Ty byłabyś jednak tuż po 40. i Twoja seksualność osiągałaby właśnie szczyt, a u męża pod 70. chyliłaby się ona ku naturalnemu upadkowi.

Ponadto, gdybyś zapragnęła dzieci po 30., on przystałby na to ewentualnie, będąc już po 50. W dniu 18 urodzin najstarszego dziecka Ty miałabyś, powiedzmy, 48 lat, a partner - 70.

Twojego męża zapewne szybciej niż Ciebie dopadłyby choroby i niewykluczone, że musiałabyś się z nim pożegnać w okolicach własnej 60.

Rzecz jasna bardzo upraszam i uogólniam. Nie ma reguły, że starszy małżonek umiera szybciej albo nie zachowuje sprawności seksualnej do samego końca. Nie jest też nigdzie powiedziane, że właśnie Ty ok. 40. byłabyś okazem zdrowia i tryskała seksualnym apetytem (choć tego Ci życzę).

Wymienionych komplikacji nie da się jednak całkowicie wykluczyć. Sama znam dwa przypadki, w których bardzo dojrzały mężczyzna związał się z dużo młodszą kobietą. W tym pierwszym przypadku żona musiała przystać na ograniczenie liczby dzieci do jednego (nieplanowanego zresztą) bo mąż  stwierdził, że jest już w takim wieku, że kolejne dorosłoby najpewniej już po jego śmierci.

W drugim przypadku młoda dziewczyna sama odeszła  - pomimo wielkiego uczucia - gdyż bała się realnego ryzyka, że owdowieje w okolicach swojej 50.

Pytanie, czy lepiej żyć z kimś długo, czy po prostu szczęśliwie. Niektóre kobiety akceptują, że "wiosna" i "lato" w ich związkach będą trwały krótko, bo uważają, że sam związek, partner jest tego wart. I mają nadzieję, na piękną złotą "jesień".

A jeśli mąż by się nie zgodził i jej by to przeszkadzało?

A to fakt. Dlatego związki z dużo starszym partnerem/partnerką są takie trudne.

Netkobietowa zakładka ZDRADA-ROZSTANIE wskazuje na coś z goła przeciwnego. Tam wątków z dużą różnicą wieku partnerów jak na lekarstwo

Myślę, że akurat tam kwestią jest nie tyle mała różnica wieku, ile generalnie bardzo wczesne wejście w poważny związek dwojga bardzo młodych ludzi lub presja czynników zewnętrznych. No i związek z socjopatą. W tym wypadku wiek nie ma już jednak nic do rzeczy.

Zwykle w związkach z dużą różnicą  wieku jedna ze stron jest właśnie tym, który dopiero wkracza w dorosłość i wydawałoby się, że ma prawo jeszcze popełniać błędy. A co do związków z "socjopatami" to z perspektywy kobiety powiem tylko tyle, że niektóre z nas po prostu podniecają się byle czym, no a potem za to byle co wychodzą. I faktycznie, wiek nie ma tu nic do rzeczy.

Skoro o tym mowa, zauważam jeszcze jedno zagrożenie. Bywa, że o wiele starsza osoba preferuje "świeżynkę", bo ma nadzieję łatwo taką urobić. Dojrzała kobieta najczęściej ma już wyrobiony charakter, własne zdanie na każdy temat i bywa, że niechętnie uznaje wyższość opinii partnera. Dojrzałemu mężczyźnie nie powinno to w teorii przeszkadzać, a w praktyce wielu dojrzałych jest tylko metrykalnie. Może stąd u mężczyzn przyzwyczajonych do dzierżenia niepodzielnej władzy (politycy, przedsiębiorcy) lub szukających poklasku (muzycy, aktorzy) predylekcja do wnuczkożonek?

W większości przypadków pewnie tak właśnie jest, ale w niektórych określenia "socjopata" nie należy brać w cudzysłów. Ani myśleć: "jestem rozsądna i mnie to nie spotka". Naprawdę atrakcyjne i przebojowe kobiety bywają ofiarami manipulatorów, a lata kłamstw, zmian frontów i wymówek z najtęższego mózgu zrobią cielęcinę. Sporo zachowań opisanych w dziale ZDRADA - ROZWÓD to właśnie pranie mózgu.

Moja "świeżynka" jest bardzo temperamentna i odporna na jakąkolwiek indoktrynację

Jasne, mam świadomość, że ile ludzi tyle historii (stąd użyte słowo "niektóre"). Sama kiedyś mocno pobłądziłam, choć wydawało mi się, że jestem nie do ugryzienia.

Wszystko przez to, że o ile we wszystkich innych sferach życia kierujemy się rozsądkiem, o tyle nasza kultura zakłada, że w sprawach związków będziemy kierować się sercem - ot, taki wyjątek. Dlatego nawet najtwardsze w innych dziedzinach kobiety miękną dla "Ryśka, którego trzeba wyciągnąć z alkoholizmu" - bo w tej jednej sferze jest to dopuszczalne, koleżanki powiedzą "no tak, przecież serce nie sługa" i pani czuje się podbudowana. Ale to już chyba temat na inny wątek
Kaja, cieszę się, że pomogłyśmy Dla Twojej informacji - mam identyczne preferencje, 10-15 lat minimum

Dziękuję Ja też bynajmniej nią nie jestem i ciężko mi to sobie wyobrazić, ale rozumiem potrzebę "niszy" - we wszystkich decyzjach w naszej kulturze dobrze widziany jest rozsądek, kalkulacja, rozważenie za i przeciw, a to jedyny obszar, w którym całkiem "legalnie" można się tego pozbyć, w miarę zachowując wizerunek w oczach własnych i otoczenia. Czasami właśnie im bardziej rozsądna, "zimna" i "męska" kobieta, tym bardziej tego odreagowania może potrzebować. Myślę, że dobrze znać ten mechanizm, bo samo jego nazwanie i świadomość może (choć nie musi) pomóc się przed tym uchronić.