Witam
Od pewnego czasu mam duży problem, a mianowicie strach przed podjęciem pracy, 2 razy byłem już zatrudniony na krótkie okresy czasu -> w 2 pracy zostałem zwolniony z własnej winy, niedopatrzenia. Teraz gdy mam wysłać gdziekolwiek CV -- mam 23 lata -- przez chwilę przez myśl przechodzi, że byłoby fajnie w danej pracy ale za chwilę do "rozsądku" dochodzi ten drugi głos, że co jeżeli sobie nie poradzę, jeżeli zawiodę pracodawcę itd i "wyślę to CV jutro" po czym jutro przeradza się w kolejne dni itd . Mam też "pewne obawy", że pracodawca gdy zobaczy moje CV i wiek i brak doświadczenia zawodowego to pomyśli sobie, że do niczego się nie nadaje. Wiem, że to wszystko siedzi w głowie i to jest największym problemem i dopóki nie zacznę jakiejś pracy to nie przekonam się czy w danym zawodzie jestem "dobry" pomimo braku doświadczenia zawodowego. Nie leczę się na depresję, nerwicę itd itd dzieciństwo też miałem dobre za co mogę "całować" rodziców po rękach. Czasami mam wrażenie , że jestem nieudacznikiem i osobą , która do niczego się nie nadaje -> szczególnie gdy spojrzę na rówieśników , którzy mają jakieś swoje firmy , "drugie połówki" , rodziny.... --> ot taka osoba , która nikomu nie jest potrzebna i pewnie nigdy nie będzie 
Podobne tematy
- adamajkis
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Idź do zakonu. 
Kończyłam studia, mając 24 lata. Może coś się od tamtego czasu zmieniło, ale wtedy to nie był wiek, w którym pracodawca zastanawiał się, dlaczego aplikant nie ma jeszcze doświadczenia zawodowego. (To zresztą możesz zdobyć, udzielając się w jakimś wolontariacie.) Oprócz tego, kiedy zatrudniałam ludzi, badałam ich ścieżkę kariery i hobby (bardzo ważny punkt w CV, a marginalizowany) pod kątem przydatnych mi umiejętności. W rozmowie kwalifikacyjnej/okresie próbnym decydujące były kultura osobista kandydata i jego stosunek do pracy, a nie moje wyobrażenie, ile lat powinien ten ktoś mieć.
Piszesz, że w dwóch poprzednich miejscach pracy Ci się nie powiodło. Z pewnością jest to trauma, ale nie przekreśla Cię jako przyszłego pracownika. Gdyby tak było, mój kolega (informatyk) którego niegdyś zwolniono za notoryczne olewactwo klepałby dziś słodką biedę w pośredniaku. Obecnie radzi sobie na tyle dobrze, że wręcz cieszy się, że były szef podjął mądrą decyzję. 
Uszy do góry. Jesteś jeszcze bardzo młody i czujesz z pewnością presję, ale wierz mi - są ludzie dobiegający 40., którzy niepewnie czują się na rynku pracy i nie wiedzą, co chcą robić.
Im szybciej dasz sobie szansę, by się tego dowiedzieć - i prawo do popełniania błędów! - tym lepiej.
- Sylwia720
- Szamanka
- Nieaktywny
PanDady, myślę, że patrzysz od złej strony na swoje dotychczasowe doświadczenia. Fakt, że raz zawiodłeś (myślę, że każdemu się to chociaż raz zdarzy), nie świadczy jeszcze o Tobie źle. Czasem musi się coś nie powieść, żeby było lepiej - wszak często uczymy się na błędach, co w perspektywie wychodzi na plus. Popatrz z tej strony na tę całą sytuację i pokaż sam sobie, że wyciągasz wnioski z doświadczeń.
mam nadzieje że dodam Ci otuchy
ja właśnie idę jutro do dowiedzieć się czy zwolnią mnie z pracy
pomyśl sobie jakie ja mam nastawienie, ale cóż to u mnie jak zegar biologiczny, kolejna praca kolejne 8 lat, i kolejne jakby wypalenie plus pewnie kilka błędów w związku z sytuacja prywatną
z jednej strony juz od ponad roku myślę o zmianie pracy, z drugiej ciężko się rozstawać
jak to mówią nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, głowa do góry
przecież jak rozpoczynasz pracę nikt nie moze byc pewien Ciebie dopóki Cię nie sprawdzi, po to są okresy próbne,
dla Ciebie i pracodawcy, żeby sie zaklimatyzować, sprawdzić
nie patrz na rówieśników, patrz na siebie,młody jesteś wszystko przyjdzie, nie szukaj tego na siłe
pozdr
Na innym forum psychologicznym , ktoś doradził mi żeby popracować nad poczuciem własnej wartości -> ale jak? ktoś ma jakieś sprawdzone życiowe rady jak taką samoocenę podnieść -> bo najprawdopodobniej wszystkie "porażki" typu "do niczego się nie nadaje" itd wynikają z niskiego poczucia własnej wartości i doradzono mi żeby robić wszystko dla siebie nie dla kogoś -> w tamtym roku zostałem sam , dziewczyna zostawiła mnie beż żadnego wyjaśnienia dostałem tylko sms , że to koniec i od tego czasu czuję się jak przysłowiowy śmieć , którego się wyrzuca bo nie jest nikomu potrzebny. Czasami zastanawiam się czy tak naprawdę jestem w ogóle komuś potrzebny i czy gdyby mnie zabrakło to czy ktokolwiek by to zauważył , że mnie już nie ma itd. 
PanDady, może to banalna porada, ale znajdź dziedzinę, w której czujesz, że jesteś dobry i spróbuj wkręcić się do zafascynowanej nią społeczności. Pogłębiaj wiedzę, ćwicz, chodź na warsztaty, odwiedzaj fora fanowskie. Z czasem zobaczysz, że ludzie liczą się z Twoimi opiniami i to Ci doda otuchy.
Nie zaszkodziłaby też terapia procesem u wykwalifikowanego psychologa. Twoje lęki muszą z czegoś wynikać.
Co do dziewczyny, to współczuję, ale sam fakt, że zerwała bez żadnych wyjaśnień świadczy, że ma problem ze sobą albo oczekiwała od Ciebie jakiejś reakcji. Jeśli Cię to męczy, możesz omówić sytuację w dziale o zdradach i rozstaniach.
Nie staraj się też za wszelką cenę dopasować do społeczeństwa. Żyjemy w tych szczęśliwych czasach, w których bycie "odmieńcem" jest akceptowalne, a nawet modne.
Myślę, że negatywna energia, która Cię otacza wynika z presji, którą odczuwasz, bo chciałbyś zacząć już działać, ale jeszcze nie "nie masz jak". Przypuszczam, że we wszelkiego rodzaju wyścigach/maratonach najgorsze chwile to te przed startem. One w końcu nachodzą i potem się już leeeeeci.
Też zawsze byłam w stresie, gdy przyszło mi do szukania nowej pracy, ale trzeba uwierzyć w siebie i będzie dobrze, szczególnie jak się trafi na dobra pracę w fajnym towarzystwie 
Musisz złapać życie "za jaja";P Nie ma że boli - przecież nie wybierzesz życia Ferdka Kiepskiego;P pokaż swoje atuty i nie przejmuj się niepowodzeniami - musi się udać:P
PanDady daj sobie po prostu czas na oswojenie się z nowym miejscem pracy. Wiadomo nowi ludzie, nowe środowisko to zawsze wyzwanie Głowa do góry